อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 10/5 วันที่ 30 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 10/5 วันที่ 30 เม.ย. 58

ไอเผลอตัวโพล่งขึ้น “ก็มันทำให้ฮิเดะ...” ไอรู้สึกตัว จึงไม่พูดแล้วตอบเลี่ยงไปว่า “มีคนเคยเห็นรินดาราคุยกับฮิเดะ ดูท่าทางสนิทสนมกันดีด้วย ไอกลัวว่ารินดาราจะเป็นพวกโคสึกะ อาคิระต้องรีบเอามันออกไปจากที่นี่ก่อนที่มันจะสร้างความเดือดร้อนให้เรา”

อาคิระจับมือไอ “ไอเชื่อชั้นนะ ชั้นเอาชีวิตเป็นประกันได้...รินดาราเป็นคนของมิยาคาวะ เป็นคนของเทพนกกระเรียน รินดาราไม่มีวันทำให้มิยาคาวะเดือดร้อนแน่นอน”


“งั้นอาคิระก็ต้องทำให้รินดาราอย่าไปยุ่งกับฮิเดะ ไอจะได้สบายใจ”
“ถึงเราจะเป็นนายจ้างเขา แต่เราไม่มีสิทธิ์ก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเขาหรอกนะไอ”
ไอสะบัดมืออาคิระออกอย่างหงุดหงิด “นี่น่ะเหรอพี่น้องกัน ไม่เห็นจะช่วยอะไรไอได้สักอย่าง ทุกคนที่เคยรักไอเปลี่ยนใจไปรักรินดารา ไอไม่เหลือใครอีกแล้ว!” ไอวิ่งออกไป
“ไอ! ไอเดี๋ยวสิไอ” อาคิระมองตามไอไปอย่างไม่สบายใจ

โฮชิโนโอจิกับย่ามิกิเดินออกมาส่งยูกิ “ต้องขอโทษคุณยูกิด้วยที่เกิดเรื่องวุ่นวาย น่าอายจัง”
ยูกิยิ้มรับ ระหว่างนั้นโฮชิโนโอจิจามฮัดชิ้ว! ต้องรีบเอามือปิดปาก ยูกิและย่ามิกิหันขวับมองโฮชิโนโอจิอย่างแปลกใจ...ต่างฝ่ายต่างรู้ว่าอาการจามของโฮชิโนโอจิเป็นเรื่องผิดปกติสำหรับเทพ
“เอ๊ะ ! คุณโฮชิเป็นหวัด” ยูกิใช้ความคิด “แปลกจัง...คุณโฮชิเป็นหวัดได้ยังไง?”
“ทำไมถึงจะเป็นไม่ได้ล่ะครับ”
“ก็ก่อนหน้านี้คุณโฮชิยังดีๆ อยู่เลยนี่คะ”
“อาการนี้ผมเป็นมาพักใหญ่แล้วครับ” โฮชิโนโอจินึกถึงรินดารากับอาคิระ “คิดว่าจะหาย...แต่ก็ยังไม่หาย”
ยูกิพยักหน้ารับ แล้วมองโฮชิโนโอจิพร้อมกับอมยิ้มเจ้าเล่ห์...รู้ว่าโฮชิโนโอจิเป็นอะไร

บ้านมาโกะโตะ ยูกินั่งหวีผมอยู่หน้ากระจกสีหน้ามีความสุข
มาโกะโตะนั่งจิบเครื่องดื่มอยู่ใกล้ๆ “ความรู้ใหม่เลยนะเนี่ย เทพเจ้าหึงแล้วจะเป็นหวัด...ฮ่าๆๆ ตลกดี”
ยูกิชักสีหน้าไม่พอใจ ทำให้แก้วในมือมาโกะโตะกระเด็นออกจากมือไปฟาดกับกำแพงแตกเพล้ง! “อย่าเอาโฮชิของชั้นมาล้อเล่น”
“แหม...แตะต้องนิดหน่อยไม่ได้เลยนะ ขอโทษที ว่าแต่เขาหึงใครล่ะ”
“นังรินดารากับอาคิระ แล้วถ้าสองคนนั้นรักกันขึ้นมาจริงๆมันก็ง่ายที่” ยูกิลูบไล้ใบหน้าตัวเองมั่นใจกับความสวยของร่างที่สิงอยู่ “ชั้นจะแทรกเข้าไปยืนในหัวใจของโฮชิได้ไม่ยาก”
“แต่ถ้าเธอทำให้อาคิระกับรินดารารักกัน ริเอะก็ต้องผิดหวังน่ะสิ”
“แกกลัวริเอะผิดหวัง หรือตัวแกเองกลัวผิดหวังที่จะไม่ได้ครอบครองมิยาคาวะ”
“ก็...ทั้งสองอย่าง”
“ขอให้คุณโฮชิรักชั้นก่อนเถอะ แล้วชั้นจะทำให้ทั้งอาคิระและมิยาคาวะกลับมาเป็นของพวกแกเหมือนเดิม”
“แต่ชั้นรู้จักนิสัยของริเอะดี ริเอะอยากได้อะไรก็ต้องได้ ริเอะต้องไม่ยอมให้รินดาราแย่งอาคิระไปได้ง่ายๆ”
“ชั้นก็จะทำให้ริเอะเลิกสนใจอาคิระไปก่อน ด้วยการให้ในสิ่งที่ริเอะอยากได้ไม่น้อยไปกว่าอาคิระ” ยูกิยิ้มมีแผน

แฮโรลด์กำลังคุยโทรศัพท์ ขณะยืนเลือกแผ่นบอร์ดติดภาพสเก็ตซ์ชุดที่เตรียมไว้เลือกสำหรับจะโชว์ในงาน โตเกียวแฟชั่นวีค “นี่นังเพกา ! หล่อนโทรหาชั้นเช้า กลางวัน เย็นหลังอาหารเห็นชั้นเป็นยาแก้คิดถึงผัวของหล่อนหรือไง ถ้าฟุ้งซ่านนัก..บินตามมาช่วยงานชั้นที่นี่เลยไหม แค่นี้ก่อนนะโปรดิวเซอร์โทรมาจิกขอแบบชุดฟินาเล่จากชั้นแล้ว ชั้นยังเลือกไม่ได้เลย” แฮโรลด์ฟังแล้วตอบ “ไม่ได้เรื่องมากย่ะ แต่มันยังไม่มีชุดที่ตรงคอนเซ็ปต์แฮโรลด์โก้เก๋ เข้าใจตรงกันนะ...บ๊าย” แฮโรลด์วางสายแล้วเลือกชุดต่อ แต่ก็ยังไม่มีอันที่ถูกใจ จู่ๆ แฮโรลด์ตัวสั่น รู้สึกหนาวเย็นยะเยือกขึ้นมา “บรื๋อ...อะไรกัน? เมื่อกี้ยังร้อนตับแตก อยู่ๆ ก็หนาวขึ้นมาเฉยเลย”
สิ้นคำมือขาวซีดของยูกิ คว้าข้อขาของแฮโรลด์แล้วกระชากแฮโรลด์ล้มลงไปชนกับโต๊ะของตกกระจาย แฮโรลด์ลุกขึ้นมาแล้วเห็นว่าที่ข้อเท้ามีผ้าสีขาวพันอยู่ “บ้าจริง ! ใครผ้าเอามาวางตรงนี้ ดีนะหน้าไม่กระแทกโบท็อกแตก”
แฮโรลด์กำลังจะลุกขึ้น แล้วหันไปเห็นบอร์ดติดภาพสเก็ตชุดกิโมโนประยุกต์ฝีมือริเอะ แฮโรลด์หยิบขึ้นมาดู
ลูกตาดำของแฮโรลด์เห็นชุดกิโมโนปรากฎอยู่ในนั้น ฉับพลัน! ดวงตาของแฮโรลด์ก็เปลี่ยนสีเป็นสีฟ้า ตัวแฮโรลด์แข็งทื่อ

ริเอะคุยโทรศัพท์อย่างตื่นเต้นดีใจ “ขอบคุณมากนะคะคุณแฮโรลด์ รับรองค่ะ...ริเอะจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่นอน พรุ่งนี้เจอกันนะคะ”
มาโกะโตะเดินเข้ามาได้ยินที่ริเอะคุยโทรศัพท์ “มีข่าวดีอะไรบอกพ่อบ้างได้ไหม”
“คุณแฮโรลด์โทรมาบอกว่าเลือกชุดของริเอะเป็นชุดฟินาเล่ในงานโตเกียวแฟชั่นวีคค่ะ”
มาโกะโตะรู้เรื่องนี้อยู่ “จริงเหรอ! พ่อต้องจองที่นั่งแถวหน้าทุกรอบแล้วสิ”
“ขอบคุณค่ะ ริเอะคิดอยู่แล้วค่ะ ว่าถ้าคุณแฮโรลด์ตาถึงจริงเขาต้องเลือกชุดของริเอะไปเดินในโชว์ของเขา แต่ริเอะไม่คิดว่าเขาจะตาถึงมาก ถึงขนาดเลือกชุดของริเอะเป็นแบบเดินฟินาเล่”
มาโกะโตะยิ้มเจื่อนๆ เพราะรู้ดีว่าสาเหตุที่แฮโรลด์เลือกเป็นเพราะอะไร “งั้นงานนี้ลูกต้องทุ่มเทให้เต็มที่เลยนะ”
“แน่นอนค่ะ คุณพ่อคอยดูเถอะค่ะ พอเสร็จงาน...ริเอะก็จะกลายเป็นดีไซเนอร์หน้าใหม่ที่น่าจับตามองที่สุด”
สองพ่อลูกกอดกันอย่างมีความสุข

คฤหาสน์มิยาคาวะ โฮชิโนโอจิบรรเลงโกะโตะในห้วงทำนองเพลงร่าเริง ฮิโตชินั่งโยกตัวไปตามจังหวะเพลงอยู่ใกล้ๆ โฮชิโนโอจิยิ้มไปกับฮิโตชิ แล้วสายตาของโฮชิโนโอจิก็มองต่ำออกไปเห็นอะไรบางอย่างที่ข้างนอกหน้าต่าง โฮชิโนโอจิหยุดบรรเลงเพลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่สบายใจขึ้นมาทันที

รินดารานั่งถือหนังสือนิทานตำนานญี่ปุ่นอยู่ที่ม้านั่ง แต่สายตาทอดเหม่อออกไปเบื้องหน้า..ครุ่นคิดหนักใจ เรื่องไอ สักพักเสียงโฮชิโนโอจิก็ดังขึ้น “ยังไม่หายกลุ้มใจเรื่องไออีกเหรอฮิคาริ”
รินดาราหันไปเห็นโฮชิโนโอจิยืนอยู่ โฮชิโนโอจิเดินมานั่งข้างรินดารา
“ชั้นพยายามคิดอยู่ ว่าชั้นทำอะไรให้คุณไอไม่สบายใจ แต่ชั้นคิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออกค่ะ”
“ชีวิตสี่ร้อยปีสอนให้ชั้นรู้ว่า..ไม่มีใครสามารถทำให้ทุกคนพอใจสิ่งที่เราทำได้ แต่ถ้าเรามั่นใจว่าเราไม่เคยไปสร้างความเดือดร้อนให้ใคร เราก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก”
“นั่นสิคะ” รินดาราโชว์หนังสือในมือ “ขนาดในตำนานบอกเอาไว้ว่านางปีศาจหิมะทำให้เทพเจ้าจิ้งจอกสูญสลาย แต่ตระกูลโคสึกะก็ยังโทษว่าเป็นความผิดของเทพเจ้านกกระเรียน หรือว่าเรื่องในตำนานกับเรื่องจริงไม่เหมือนกันคะ”
“เหมือน”
“แล้วนักเขียนคนนี้เขาจะรู้ความจริงได้ยังไงคะ” โฮชิโนโอจิพลิกดูหนังสือนิทานไปมา แล้วนึกถึงอดีตที่ผ่านมา
โฮชิโนโอจิเข้าไปหานักเขียนญี่ปุ่น
“ถ้าผมเล่าให้คุณฟังแล้ว คุณรับปากผมได้มั้ยว่าจะตีพิมพ์ตำนานเรื่องของเทพเจ้านกกระเรียนกับเทพเจ้าสุนัขจิ้งจอกให้เป็นที่แพร่หลาย”
โฮชิยิ้มกับหนังสือ
“ท่านชายยิ้มอะไรคะ” รินดารานึกได้ “หรือว่าท่านชายเป็นคนเล่าให้เขาฟัง”
“ใช่ฮิคาริ ชั้นตั้งใจให้เขาเขียนเรื่องของชั้นขึ้นมาเพื่อส่งเรื่องราวของชั้นไปถึงเธอ”
“จริงเหรอคะ! ชั้นเข้าใจแล้วค่ะ ที่เราได้กลับมาพบกัน ไม่ใช่แค่เพราะเมียวโจเลือกชั้นเป็นร่างอวตารฝ่ายเดียว แต่เป็นเพราะท่านชายเองก็ช่วยดึงชั้นเข้ามาใกล้ด้วย แล้วท่านชายรู้ได้ยังไงว่าชั้นจะได้อ่านแล้วจะหลงรักเมืองสึกิแบบนี้”
“ชั้นไม่รู้อะไรหรอก” โฮชิโนโอจิหันไปจับแก้มรินดารา “รู้แต่ว่าชั้นต้องทำทุกอย่างเพื่อให้ได้พบเธออีกครั้ง แค่เสี้ยววินาทีก็ยังดี” โฮชิโนโอจิจูบที่หน้าผากรินดาราด้วยความรัก
รินดาราชะงัก...แม้จะพยายามเข้าใจว่านั่นคือการแสดงความรักของโฮชิโนโอจิที่มีต่อเมียวโจโอจิน แต่เพราะรินดารายังมีความเป็นรินดาราอยู่ในตัว ทำให้รินดารามีอาการขัดๆ เขินๆ
แล้วเสียงอาคิระก็ดังขึ้นจากด้านหนึ่ง “จะไม่มีการให้กิโมโนของมิยาคาวะไปให้ใครจัดแสดงทั้งนั้น”
รินดารากับโฮชิโนโอจิหันขวับไปทางเสียงอาคิระ รินดาราเป็นห่วงอาคิระจนลืมตัว รีบลุกขึ้นไปทางเสียงอาคิระทันที โฮชิโนโอจิมองตามรินดาราไปอย่างเก้อๆ เพราะรับ รู้ได้ว่ารินดาราเป็นห่วงอาคิระเหลือเกิน

อาคิระกดตัดสายโทรศัพท์มือถือ..สีหน้าหงุดหงิดเพราะถูกริเอะเซ้าซี้เรื่องแฮโรลด์อยู่นาน
รินดาราเดินเร็วๆเข้า มาหาอาคิระ “มีปัญหาอะไรหรือคะ”
“ริเอะขอให้ผมเอากิโมโนของมิยาคาวะไปให้คุณแฮโรลด์จัดแสดงที่สถาบันของเขา ผมปฎิเสธไปตั้งหลายครั้งแล้ว ทำไมถึงไม่เข้าใจ”
โฮชิโนโอจิตามเข้ามา “น่าจะให้โอกาสเขาดูนะอาคิระ”
อาคิระโค้งหัวให้ความเคารพ ตอบคำถามของโฮชิโนโอจิ “ท่านชาย ผมต้องการรักษาคุณค่าของกิโมโนของมิยาคาวะเอาไว้ครับ การเอากิโมโนของมิยาคาวะไปจัดแสดงก็เหมือน เป็นการทำโฆษณา ผลที่ตามมากิโมโนของมิยาคาวะก็จะไม่แตกต่างจากกิโมโนที่มีขายอยู่ทั่วไปตามท้องตลาด”
“แต่โลกมันเปลี่ยนไปแล้วนะอาคิระ คนรุ่นใหม่จะมีสักกี่คนที่รู้ซึ้งถึงคุณค่ากิโมโนแต่ละผืนอย่างแท้จริง”
“ใช่ค่ะ ถ้าคนที่ไม่รู้จักกิโมโนดี ก็จะบอกว่ากิโมโนของมิยาคาวะแพงเกินไป แต่ถ้าเขารู้ถึงคุณค่าที่ซ่อนอยู่ข้างใน เขาจะรู้ว่าจริงๆ แล้วราคาที่ตั้งไว้มีค่าน้อยกว่าค่าของกิโมโนมาก”
โฮชิโนโอจิเสริม “เท่าที่ชั้นรู้คุณแฮโรลด์คนนี้เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านผ้าจากทุกมุมโลก ถ้าเขาเจาะจงมาง้อมิยาคาวะ แสดงว่าเขาไม่ใช่แค่ชอบ แต่เขาศรัทธาผ้ากิโมโนของมิยาคาวะมาก”
“ให้โอกาสคุณแฮโรลด์เถอะนะคะ แล้วก็ให้โอกาสคนชาติอื่นที่ไม่เคยมาญี่ปุ่นได้รู้จักกิโมโนของมิยาคาวะ นะคะอาคิระ...นะคะ”
อาคิระมองสายตาอ้อนวอนของรินดาราแล้วใจอ่อนขึ้นมา “ก็ได้”
รินดารายิ้มสดใส ขณะที่อาคิระอมยิ้มนิดๆ เผลอปล่อยหัวใจไปกับความน่ารักของ "ผู้หญิงที่เขารัก"
โฮชิโนโอจิเห็นสายตาของอาคิระและรินดาราที่มองกันก็เกิดความเศร้า “คงจะมีฮิคาริคนเดียวที่กล่อมอาคิระได้”
อาคิระได้สติกลับคืนมาจึงเก๊กหน้าขรึมเหมือนเดิม จงใจเน้นประโยคใส่รินดารา “คุณรินดาราเป็นแค่คนดูแลอายูมิ เธอไม่ได้มีอิทธิพลกับผมมากขนาดนั้นหรอกครับ” รินดาราหุบยิ้ม “แต่ที่ผมยอมให้คุณแฮโรลด์เอากิโมโนของมิยาคาวะไปจัดแสดงก็เพราะอย่างที่ท่านชายพูด คุณแฮโรลด์เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านผ้าจากทุกมุมโลก บางทีเขาอาจจะเคยเห็นขนนกกระเรียนทองอยู่ที่ส่วนอื่นของโลกบ้างก็ได้”
รินดาราพูดเหน็บ “ชั้นเพิ่งเห็นคุณพูดจาเข้าท่าก็ครั้งนี้ แต่ถ้าจะให้เข้าท่ามากกว่านี้...เรื่องคุณแฮโรลด์คุณต้องให้ชั้นร่วมมือด้วย”
“คิดว่าตัวเองเก่งมาจากไหน”
“ไม่เก่ง แต่มั่นใจว่ามนุษย์สัมพันธ์ของชั้นดีกว่าคุณ” อาคิระมองรินดาราอย่างเคืองๆ รินดาราก็เชิดใส่อาคิระ โฮชิโนโอจิเหมือนเป็นอากาศธาตุไปเลย

ที่ห้องแฮโรลด์ เสียงกดกริ่งดังจากหน้าประตู...ริเอะเปิดประตูออกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่พบอาคิระกับรินดารายืนอยู่หน้าประตู ริเอะหุบยิ้มทันที “ริเอะคิดว่าคุณจะมาคนเดียวซะอีก”
“รินดาราจะเข้ามาทำธุระในเมือง ผมก็เลยพาเธอมาด้วย”
แฮโรลด์เดินออกมาจากด้านในห้อง “อ้าว...คุณอาคิระ เชิญข้างในเลยครับ” แฮโรลด์มองรินดารา
“นี่คุณรินดารานักกายภาพบำบัดของหลานสาวผมครับ รินดารา...นี่คุณแฮโรลด์”
“สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีครับ” แฮโรลด์เดินรอบตัวรินดาราอย่างสำรวตั้งแต่หัวจรดเท้า “โอ้...หุ่นเป๊ะ หน้าเลิศ เพชรเม็ดงามแห่งวงการแฟชั่น ถ้าอยากเป็นนางแบบ ขอแค่กระซิบบอกผมเท่านั้น จะให้ประเดิมงามโตเกียวแฟชั่นวีคเลย”
ริเอะเบ้หน้าหมั่นไส้ อาคิระหวง “อย่าให้รินดาราไปทำให้คุณต้องขายหน้าเลยครับ”
ริเอะตัดบท หมั่นไส้ “อาคิระบอกข่าวดีกับคุณแฮโรลด์เถอะค่ะ”
“ข่าวดี? ข่าวดีอะไรครับ”
“ผมปรึกษากับผู้ใหญ่ในตระกูลแล้ว ทางเรายินดีจะมอบกิโมโนของมิยาคาวะไปให้คุณแฮโรลด์จัดแสดงที่สถาบันของคุณ”
“หา!!!!! ผม...ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหมครับ”
ริเอะเอาหน้า “ไม่ได้ฝันหรอกค่ะ ริเอะเป็นคนพูดให้อาคิระยอมใจอ่อนเอง”
อาคิระกับรินดาราหันขวับมองริเอะ ช่างกล้า!! ริเอะหน้าด้านลอยหน้าลอยตาไม่สนใจ แฮโรลด์ปราดเข้ามาจับมือริเอะ “ขอบคุณมากนะริเอะ ไม่ผิดหวังเลยที่ผมเลือกชุดซามูไรประยุกต์ของคุณเดินฟินาเล่”
ริเอะเซ็ง “ริเอะทำชุดกิโมโนประยุกต์ค่ะ”
“อ่อครับ กิโมโนประยุกต์” แฮโรลด์นึกได้ “วันนี้มีข่าวดี ผมว่าเราฉลองกันดีกว่า ผมมีเหล้าบ๊วยรสเลิศจากเมืองซากะอยู่ในตู้”
รินดาราอาสา “ชั้นช่วยค่ะ “ แฮโรลด์ยิ้มรับ
รินดาราหันไปสบตากับอาคิระอย่างรู้กันแล้วเดินตามแฮโรลด์เข้าไปข้างใน อาคิระมองตามรินดาราอย่างห่วงใย ขณะที่ริเอะมองอาคิระอย่างหงุดหงิดเช่นกัน

แฮโรลด์เข้ามาเปิดตู้เอื้อมหยิบแก้วเครื่องดื่มออกมาสี่ใบพร้อมกับฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี รินดาราช่วยรับแก้วจากแฮโรลด์มาวางที่โต๊ะ แล้วคิดหาเรื่องชวนคุย “ที่สถาบันของคุณแฮโรลด์มีผ้าจัดแสดงเยอะไหมคะ”
“เยอะสิครับและแต่ละชิ้นขอบอกว่า...ถ้าไม่โก้ไม่เก๋ ไม่มีคุณค่าเลเวลทะลุห้าดาว อย่าได้คิดว่าจะได้เข้าไปแสดงตัวอยู่ในสถาบันของแฮโรลด์”
รินดาราตัดสินใจแกล้งถาม “ดิชั้นเคยได้ยินมาว่าที่สถาบันของคุณแฮโรลด์มีชุดที่ทำจากขนนกกระเรียนทองคำ..จริงไหมคะ”
“ชุดขนนกกระเรียนทองคำ? ที่สถาบันไม่มีหรอกครับ”
รินดาราจ๋อย แล้วความหวังก็กลับมาอีกครั้งเมื่อแฮโรลด์พูดว่า “แต่มีอยู่ที่นี่”
“มีอยู่ที่นี่”

ริเอะเดินเข้ามาในห้อง “มีอะไรให้ริเอะช่วยไหมคะ”
แต่ในห้องไม่มีใคร “อ้าว...หายไปไหน”
เสียงแฮโรลด์ดังขึ้นจากด้านหนึ่ง “แอ่นแอนแอ๊น...” ริเอะหันไปมองทางเสียง

แฮโรลด์เดินตามรินดาราเข้ามาหยุดยืนหน้าห้อง “ขอเชิญพบกับ...ชุดขนนกกระเรียนทองคำ !!!”
แฮโรลด์เปิดประตูห้องออกพร้อมกับผายมือเข้าไปในห้อง รินดารามองเข้าไปในห้อง...เห็นชุดขนกกระเรียนทองคำของแฮโรลด์ซึ่งเป็นชุดนางโชว์ทำจากขนนกสีเหลืองอร่ามใส่อยู่กับหุ่น รินดาราอ้าปากค้าง...อึ้งเหวอไปเลย
“นะ...นี่เหรอคะชุดขนนกกระเรียนทองคำ”
“ครับ ผมเตรียมเอาไว้ใส่ไปร่วมงานคานิวัลที่บราซิล ตอนแรกจะทำชุดงูเหลือมสีชมพู แต่มันไม่ค่อยอลังการก็เลยเปลี่ยนเป็นชุดนกกระเรียนทองคำดีกว่า คุณอยากเห็นไปทำไมครับ”
ริเอะเดินตามเข้ามาหยุดยืนฟังอยู่หน้าห้อง
“ชั้นไม่ได้หมายถึงขนนกปลอมย้อมสีทอง ชั้นพูดถึงขนจากนกกระเรียนทองคำจริงๆค่ะ คนรู้จักของคุณเคยมีใครพบเห็น หรือมีเก็บไว้บ้างไหมคะ”
แฮโรลด์ขำ “คุณรินดารา...นกกระเรียนทองคำมันมีจริงๆ ซะที่ไหนล่ะครับ มันก็มีแต่ในนิทานเท่านั้น ว่าแต่คุณถามหาขนนกกระเรียนทองคำไปทำอะไร” รินดารายิ้มไม่ตอบ ริเอะสงสัย

ในบ้านมาโกะโตะ ยูกิโพล่งถามริเอะ มาโกะโตะอยู่ด้วย
“นังรินดาราตามหาขนนกกระเรียนทองคำ?! มันตามหาไปทำอะไร”
“ชั้นจะไปรู้เหรอ ชั้นได้ยินนังรินดาราพูดถึงนกกระเรียนคนรักของแกชั้นก็เอามาบอก ตอบแทนที่แกช่วยให้คุณแฮโรลด์เลือกชุดของชั้นไปเดินฟินาเล่”
มาโกะโตะประหลาดใจ “ลูกรู้ด้วยเหรอว่ายูกิช่วยลูก”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 10/5 วันที่ 30 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ