อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 3 วันที่ 18 เม.ย. 58

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 3 วันที่ 18 เม.ย. 58

อุไรกับอัมพรไปแจ้งความ อุไรประกาศจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด เพราะนางแย้มทำร้ายร่างกายพี่สาวตนฝ่ายเดียว นางแย้มโต้ว่าอัมพรด่าตนก่อน อุไรก็โต้ว่า

“อย่ามาตอแหล ต่อหน้าตำรวจยังจะโกหกมดเท็จอีกเหรอ ชาวบ้านทั้งหนองนมวัวเขาก็เป็นพยานได้”

นางแย้มโต้ว่าอัมพรด่าตนด้วยสายตา ประยูรติงว่าแม่ไปลงมือลงไม้กับเขาก่อนนะ ก็ถูกนางแย้มตวาด


“ไอยูร!” ประยูรต้องเงียบ อุไรยืนยันกับตำรวจว่า “ลงบันทึกประจำวันไปเลยจ้ะ ยังไงฉันก็ต้องเอาอีแก่นี่เข้าคุกให้ได้”

นางแย้มท้าว่าตนไม่กลัว ขึ้นศาลเมื่อไรจะแฉมันทั้งโคตรเลย ประยูรบอกแม่ว่าอายเขา ขึ้นศาลยังไงเราก็มีแต่ทางแพ้

“มีเรื่องอะไรกันจ่า” ร้อยตำรวจตรีทวี ทวีวัฒนะ เข้ามาถามสิบเวร สิบเวรลุกขึ้นทำความเคารพรายงานว่าทะเลาะวิวาททำร้ายร่างกายกัน

ทวีถามอุไรว่าเป็นเจ้าทุกข์หรือ อุไรบอกว่าไม่ใช่พี่สาวตนต่างหาก

“คนบ้านเดียวกันทะเลาะเบาะแว้งกันทำไมล่ะครับ ค่อยๆพูดค่อยๆจากันดีกว่า” ทวีไกล่เกลี่ย อุไรสวนทันควันว่าไม่รู้ตื้นลึกหนาบางอะไรอย่าพูดดีกว่า “ทุกวันนี้ตำรวจมีงานต้องทำล้นมืออยู่แล้วนะครับ ผมอยากจะแนะนำว่าถ้าไกล่เกลี่ยยอมความกันได้ก็จะดี เสียค่าปรับตามกฎหมาย อย่าให้ถึงกับลงบันทึกประจำวัน ขึ้นโรงขึ้นศาลกันเลยครับเสียเวลาเปล่าๆ”

อุไรกับอัมพรจ้องหน้านางแย้ม ฝ่ายนั้นยังสะบัดหน้าอย่างถือดี

ooooooo

สุดท้ายนางแย้มก็ต้องยอมเสียค่าปรับ นางแย้มเดินบ่นอย่างเจ็บใจว่าอยู่ดีๆ ก็ต้องมาเสียเงินให้อีสองตัวนี่จนได้

ประยูรบอกว่าแม่ผิดเต็มประตู ก็ถูกนางแย้มแว้ดใส่ว่าไม่เข้าข้างกันเลย “กูเป็นแม่มึงนะไอ้ยูร!”

“แม่จะให้เขาขนเอาใครต่อใครมาเป็นพยานถึงโรงพักให้ขายขี้หน้าเขาอีกเหรอ” ประยูรชักหงุดหงิด

ส่วนอัมพรกับอุไรหัวเราะกันคิกคักขณะเดินผ่านนางแย้มกับประยูร อุไรชวนอัมพรไปดูผ้าสวยๆกันดีกว่า ประยูรกลัวแม่จะของขึ้นอีกรีบชวนแม่กลับบ้าน

“กูไม่กลับ กูจะเอาคืนอีสองตัวนั่นให้ได้ มันรู้จักคนอย่างกูน้อยไปแล้ว” นางแย้มเดินตามสองพี่น้องไปห่างๆ ประยูรเกาหัวยิกบอกนางแย้มว่าตนไม่ไปด้วยหรอกนะ

อุไรกับอัมพรไปเข้าร้านขายผ้า อุไรชี้ให้อัมพรดูว่าผ้าชิ้นนี้ยกดอกสวยจัง เจ้าของร้านชมว่าตาถึงจัง ผ้านั้นเป็นผ้านอกเพิ่งมาถึงเมื่อวานนี้เอง เนื้อดี๊ดี อัมพรบอกขอดูก่อน

เจ้าของร้านเหลือบเห็นนางแย้มเข้ามาก็รีบไปทักทายถามว่าวันนี้ลมอะไรพัดมาถึงร้านตนได้

“ไม่มีอะไรหรอก ตังค์มันเยอะเลยต้องหาทางใช้ หน่อย ซื้อหลานเป็นหมื่นๆ ฉันยังซื้อมาแล้วเลย” นางแย้มแขวะเสียงดัง อัมพรกับอุไรสบตากันนิ่งฟัง พอเจ้าของร้านถามว่าซื้อหลาน? ทำไมถึงขนาดนั้น หลานคนไหน นางแย้มได้ทีฉะต่อ

“ก็ลูกประยงค์มันไง แม่มันเลว เลี้ยงลูกก็ไม่เป็นนมมันยังไม่ยอมให้ลูกกินเลย มันว่ามันกลัวหน้าอกมันคล้อย”

“ต๊าย...เป็นแม่ประสาอะไร” เจ้าของร้านผสมโรง นางแย้มพูดฉอดๆ ว่าทุกวันนี้ก็ต้องซื้อนมกระป๋องให้หลานกิน วันๆไม่ทำอะไรข้าวปลาก็ต้องให้ลูกชายตนหุงหาให้ ตนเหลืออดเลยไล่ตะเพิดไป ยิ่งพูดนางแย้มก็ยิ่งเสียงดังใส่อารมณ์ “มันว่ามันไปก็ได้แต่ต้องแลกกับเงินหมื่นนึง ฉันสงสารหลานใจจะขาด หมื่นนึงก็เลยต้องฟาดหัวมันไป มีแม่จัญไรยังงั้นคงเอาดีได้ยาก”

นางแย้มพูดไม่หยุดว่า “เข็ดจนตาย นี่ก็เลยตั้งใจว่า ถ้าลูกชายคนรองมันจะเอาเมียจะต้องเฟ้นให้ได้ผู้หญิงดีๆ ให้ได้ลูกสาวคนเล็กน่ะ ฉันไม่ห่วงหรอก เพราะคงไม่แคล้วได้แต่งกับลูกชายโกตา รู้จักไหมโกตา เจ้าของตลาดหนองนมวัวน่ะ”

“รู้จักจ้ะ ยังดีนะยังมีเรื่องให้ปลื้มใจได้บ้าง แม่แย้มนี่คงทำบุญมาเยอะแหละ” เจ้าของร้านผสมโรงอย่างเอาใจ

อุไรแทบทนฟังไม่ได้ ดีแต่อัมพรรั้งไว้แล้วดึงอุไรออกจากร้าน เจ้าของร้านถามว่าไม่ดูผ้าไปด้วยหรือ

“ไม่แล้วล่ะจ้ะ ร้านพี่น่ะผ้าสวย เสียอย่างเดียวมันมีอีตัวซวยตามฉันสองคนเข้ามาด้วย” อัมพรตอบแล้วพากันออกไป

“อีนั่นแหละ ลูกสะใภ้ฉัน ทีหลังอย่าให้มันเข้าร้านทีเดียวนะ มันน่ะตัวซวย ไปเหยียบที่ไหนก็เจ๊งที่นั่นแหละ พวกมันน่ะเลวกันทั้งโคตร จะให้เล่าสามวันสามคืนก็เล่าไม่จบ”

นางแย้มด่าเป็นไฟ น้ำลายแตกฟองอย่างไม่จบง่ายๆ

ooooooo

พอออกจากร้านขายผ้า อุไรถามอัมพรว่าทำไมไม่เล่นมันซะตรงนั้นเลย

“เบื่อที่จะต้องขึ้นโรงพักอีกรอบ ให้มันบ้าไปคนเดียวเหอะ บางทีการที่เราไม่โต้ตอบอะไรเลยก็ใช่ว่าเราจะแพ้นะ เห็นไหมล่ะ วันนี้แค่พี่ยืนนิ่งๆ ปล่อยให้มันลงมือฝ่ายเดียวมันถึงกับเสียเงินนี่ไง” แล้วอัมพรก็นึกถึงเรื่องของอุไร บอกน้องว่า “เรื่องลือพงษ์พี่ยังช่วยเธอไม่ได้เลย”

“ลองอีแย้มมันโฆษณาว่ามันจะเอาเขาไปเป็นเขยแล้ว ฉันก็คงหมดหนทางแล้วล่ะพี่”

“ถ้าลือพงษ์มันรักเอ็งเข้าใจเอ็ง ก็พากันหนีไปก็ได้ ไม่ต้องแต่งให้มันถูกตามต้องประเพณีหรอก” อัมพรย้ำว่า “อะไรก็ไม่สำคัญเท่าสองคนรักกันตั้งใจจะใช้ชีวิตร่วมกัน”

อุไรบอกว่าตนกลัวตกเป็นขี้ปากนางแย้มไปทั้งชาติ อัมพรบอกว่าไม่ต้องสนใจ ขอให้เราได้อยู่กับคนที่เรารักก็พอ บอกว่าป้านกเล็กคงไม่ร้ายเท่านางแย้ม มีหลานให้แกอุ้มแล้วอะไรๆก็คงจะดีขึ้น ฟังแล้วอุไรเริ่มเห็นทางแก้ปัญหาขึ้นบ้าง

เมื่อเข้าไปในอีกห้างเล็กๆ อุไรชี้ให้อัมพรดูที่คาดผมบอกว่าสวยดี อัมพรเดินไปถึงแผนกสินค้าสำหรับเด็กอ่อนก็อดคิดถึงลูกไม่ได้ บอกอุไรว่า

“อุไร...พี่อยากได้ลูกคืน ทำยังไงกันดีล่ะ ช่วยพี่คิดหน่อยเถอะ ยังไงพี่ก็ต้องเอาลูกคืนมาให้ได้”

ooooooo

ลือพงษ์บอกแม่กับเดว่าตนต้องรับผิดชอบต่ออุไรเพราะได้เสียกันแล้ว ถูกนกเล็กโวยวายว่าให้ลืมๆมันไปเสีย ผู้หญิงดีๆยังมีอีกถมไป แม่จะเลือกให้เอง

นกเล็กชี้ให้ลือพงษ์เห็นว่า วันนั้นก็เห็นกับตาแล้วไม่ใช่หรือว่าอุไรไม่ได้มีเขาคนเดียว จะยอมเป็นควายให้ใครต่อใครหัวเราะเยาะหรือ ลือพงษ์บอกว่ามันอาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดก็ได้ โกตาตัดบทว่าไว้คุยกันวันหลังเถอะ ไล่ลือพงษ์ให้ไปนอนเสีย นกเล็กก็ยังพูดตามหลังดักทางไปว่า

“นังอุไรมันไม่ได้รักเอ็งจริงหรอก เอ็งมันคิดไปเองฝ่ายเดียว แล้วอย่าได้คิดจะพากันหนีนะ เอ็งก็รู้ว่าไปแต่ตัวยังไงเอ็งก็ไปไม่รอด”

พอลือพงษ์เดินออกไป โกตาติงนกเล็กว่ามันอาจจะรักกันจริงก็ได้ นกเล็กหาว่าอุไรรักสมบัติมากกว่า ขืนเอามาเป็นสะใภ้ตนคงช้ำใจตาย บอกโกตาว่า “พะยอมดีกว่าเยอะ เชื่อฉันสิ”

“แต่ยัยแย้มก็ร้ายกาจใช่เล่นนา ปากหวานก้นเปรี้ยวอย่างกับอะไรดี วันนี้เอ็งก็เห็นกับตาแล้วนี่ว่ามันร้ายขนาดไหน ข้าว่าถ้าดองกับยัยแย้มมันก็น่ากลัวพอกันแหละ” นกเล็กฟังแล้วเงียบไป

คืนเดียวกันนางแย้มวางแผนว่า พรุ่งนี้ให้ประยูรไปเจอลือพงษ์พูดให้เข้าหูว่าอุไรเสร็จตนแล้ว ประยูรบอกว่าพรุ่งนี้ตนต้องกลับเข้าโรงเรียนแต่เช้า นางแย้มบ่นว่าจะใช้สอยอะไรไม่ได้ดั่งใจสักอย่าง ประยูรขอร้องแม่ว่าแค่นี้ก็พอแล้ว ตั้งหน้าทำมาหากินไปดีกว่า ต่อความยาวสาวความยืดขายขี้หน้าชาวบ้านเปล่าๆ

“กูไม่ยอมจบแค่นี้หรอก กูจะทำให้ไอ้ลือพงษ์มันทิ้งอีอุไร แล้วมาแต่งกับพะยอมมันให้ได้ น้องสาวมึงทั้งคนนะ ยังไงมึงก็ต้องช่วย แล้ววันไหนที่พวกมันทนตากหน้าอยู่หนองนมวัวนี่ไม่ได้ วันนั้นแหละ กูจะสาแกใจที่สุด” นางแย้มหมายมาด

ooooooo

รุ่งขึ้น ขณะประยงค์กับนางแย้มเดินผ่านหน้าบ้านนางอ่ำ เขาแกล้งถามดังๆว่าแม่ลืมอะไรหรือเปล่ากว่าจะกลับถึงบ้านก็เย็น นางแย้มบอกว่าไม่ลืม สั่งพะยอมไว้หมดแล้ว

อัมพรที่หาบน้ำใส่ตุ่มหน้าบ้านอยู่ หลบจนทั้งสองเดินผ่านไปก็รีบบอกอุไรให้ช่วยหาบน้ำให้อีกสักหาบสองหาบก็เต็มตุ่มแล้ว ตนจะรีบไปหาลูก วันนี้โอกาสเหมาะเพราะนางแย้มออกนากับประยงค์

อัมพรรีบไปหาพะยอมมีที่คาดผมกับเสื้อชั้นในไปฝาก ขอให้พะยอมรับไว้แทนคำขอบใจที่อุตส่าห์เลี้ยงดูยงยุทธแทนตน พะยอมบอกว่าไม่ต้องห่วงเพราะยงยุทธก็หลานตนเหมือนกัน พูดกับยงยุทธอย่างเอ็นดูว่า

“ได้เวลากินนมพอดีเลย วันนี้ได้กินนมแม่นะยงยุทธนะ ไม่ต้องกินนมกระป๋องแล้ว”

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 3 วันที่ 18 เม.ย. 58

ละครสุดแค้นแสนรัก บทประพันธ์โดย จุฬามณี หรือ นิพนธ์ เที่ยงธรรม
ละครสุดแค้นแสนรัก บทโทรทัศน์โดย ยิ่งยศ ปัญญา
ละครสุดแค้นแสนรัก กำกับการแสดงโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล และ อดุลย์ ประยันโต
ละครสุดแค้นแสนรัก ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ เค จำกัด
ละครสุดแค้นแสนรัก ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครสุดแค้นแสนรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวัน 18 เมษายน 2558
ติดตามชมละครสุดแค้นแสนรักทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ