อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 4 วันที่ 20 เม.ย. 58

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 4 วันที่ 20 เม.ย. 58

“ถ้าเอ็งยังขืนไปมาหาสู่กับมันอีก ได้เห็นดีกันแน่” นกเล็กสำทับ เห็นลือพงษ์เดินขึ้นบันไดไปในห้อง ทั้งสองก็ได้แต่มองหน้ากัน

ส่วนที่บ้านนางอ่ำ อัมพรเอาแต่นั่งพิงเสาร้องไห้ นางอ่ำเรียกให้กินข้าวก็ไม่สนใจ เลยบอกอุไรให้เรียกพี่สาวมากินข้าว อุไรบอกว่าปล่อยเขาไปสักพักเถอะ บังคับให้กินยังไงพี่เขาก็กินไม่ลงหรอก แล้วอุไรก็สาปแช่งพวกนางแย้มอย่างแค้นใจ

“ฉันภาวนาให้อีแย้มมันตกที่นั่งเดียวกับพี่อัมพร มันจะได้รู้สำนึก เจ้าประคู้ณณณ ขอให้มันถูกพรากลูกไปจากอก” นางอ่ำถามว่าโตป่านนี้แล้วใครจะมาพรากมันไปได้ “อ๊าว...ความตายไงแม่ ฉันภาวนาให้ไอ้ยูร อียอม มันตายห่าตายเหวภายในวันสองวัน”



“ไม่ดีนะ เอ็งอย่าทำอย่างนี้ แช่งชักหักกระดูกคนอื่นมันไม่ดี มันทำกรรมอะไรไว้มันก็จะได้รับกรรมของมันเอง”

“แล้วต้องรอให้ถึงชาติหน้าเหรอแม่ มันนานเกินไป มันต้องเห็นกันชาตินี้แหละ” อุไรจิกตาอาฆาตที่บ้านนางแย้ม...ประยงค์ไปเมาไม่ได้สติอยู่ที่กระท่อมปลายนายังไม่กลับ นางแย้มระแวงว่าถ้าพะยอมเลี้ยงยงยุทธอยู่อย่างนี้ไม่วันใดก็วันหนึ่งพวกอัมพรจะต้องมาแย่งยงยุทธไปอีก พะยอมบอกว่าแล้วแต่แม่แล้วกันตนพูดอะไรไปก็ไม่เห็นเคยฟัง แต่ยังไงก็ให้คิดถึงอนาคตตนบ้าง ไม่ใช่ให้มานั่งเป็นแม่ลูกอ่อนตั้งแต่ยังไม่มีผัวอย่างนี้

“กูก็ช่วยมึงอยู่นี่ไง มึงใจเย็นๆหน่อยสิโว้ย ทำตัวดีๆ สงบปากสงบคำไว้รับรองได้เป็นสะใภ้บ้านนั้นแน่ ตอนนี้เอาเรื่องไอ้ยงยุทธก่อน กูว่าช่วงนี้มึงต้องเอาหลานไปอยู่บ้านป้าย้อยสักพัก”

พะยอมถามว่านานเท่าไหร่ นางแย้มบอกว่าสักเดือนหนึ่ง อ่อยเอาใจว่า “กูจะหาทางให้มึงเจอลือพงษ์มันบ่อยๆ มึงเชื่อกูสิ สันดานผู้ชายน่ะนะใกล้อันไหนมันก็กินอันนั้นแหละ มันอดใจไม่ได้หรอก มึงเองก็หัดทำตัวให้เขามองบ้าง ทำได้ไหมล่ะ” มองหน้าพะยอมแล้วรวบรัด “มันต้องได้สิวะ”

รุ่งขึ้น พะยอมไปเรียกประยงค์ที่หน้าห้อง ไม่มีเสียงตอบ นางแย้มสงสัยว่าคงออกไปแต่เช้ามืดแล้ว พะยอมเชื่อว่าไม่ได้กลับมากกว่า

“ช่างหัวมัน เดี๋ยวมันก็กลับมาเอง มึงรีบไป เดี๋ยวใครมันชิงตัดหน้าเช่ารถลือพงษ์มันไปซะก่อน” นางแย้มสั่งการแล้วสั่งให้พะยอมไปเปลี่ยนเป็นเสื้อสีแดง พะยอมติงว่าตัวนั้นคอมันลึกไปหน่อย “ลึกๆน่ะแหละดี ไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้” พอพะยอมเดินออกไปนางแย้มปรามตามหลังว่า “แล้วอย่าโง่เดินกลับมาล่ะ ได้ยินไหมอียอม”

ooooooo

พะยอมไปถึงบ้านลือพงษ์ที่เป็นร้านขายของชำ ลือพงษ์เพิ่งกลับมาบอกนกเล็กว่าให้คนอื่นไปไม่ได้หรือ นกเล็กบอกว่าไม่มีใครอยู่ ให้เขาไปกับนางแย้มน่ะดีแล้ว วันนี้เขาเหมาไปทั้งวัน

พะยอมบอกให้ลือพงษ์กินข้าวเสียก่อน ลือพงษ์บอกให้เธอกลับไปรอที่บ้าน พะยอมบอกว่าตนรอได้เดี๋ยวไปพร้อมกันเลย นกเล็กผสมโรงว่าแดดร้อนจะตายจะให้น้องเดินกลับไปได้ยังไง เร่งให้รีบหาข้าวกินเสียจะได้ไปด้วยกัน

ลือพงษ์เดินไปหลังร้าน ในขณะที่พะยอมนั่งรออย่างสมใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่นางแย้มวางไว้

ขณะลือพงษ์ขับรถโดยมีพะยอมนั่งคู่มาด้วยนั้น พอดีอุไรจะเอาควายไปกินหญ้าที่ชายทุ่ง เห็นรถลือพงษ์แต่ไกลก็ดีใจแต่พอใกล้เข้ามาเห็นพะยอมนั่งคู่มาด้วยก็กลายเป็นซีดจ๋อย มองไปในรถเห็นลือพงษ์ทำเหมือนมองไม่เห็นขับรถผ่านไป แต่พะยอมปรายตายิ้มเยาะอย่างเหนือกว่า อุไรหน้าชาเหมือนถูกตบอย่างแรง

พอรถแล่นผ่านอุไรไป ลือพงษ์ก็ถอนใจ เมื่อไปถึงบ้านนางแย้ม ลือพงษ์นั่งรอในรถให้พะยอมไปรับนางแย้มกับยงยุทธ นางแย้มให้พะยอมอุ้มหลานตัวเองจะหิ้วตะกร้า อดถามไม่ได้ว่าเมื่อกี๊ผ่านบ้านนั้นนางอ่ำเห็นหรือเปล่า

“อุไรมันเอาควายออกไปเลี้ยงพอดี”

“หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลยล่ะสิมึง กูน่ะเป็นทัพหน้ากรุยทางเอาไว้ให้มึงแล้ว ต่อไปมึงก็ต้องลุยของมึงเอง” นางแย้มย้ำ

ทั้งหมดพากันนั่งหน้ารถ นางแย้มให้พะยอมนั่งติดลือพงษ์และพยายามเบียดให้พะยอมไปกระแซะลือพงษ์

ลือพงษ์ขยับตัวเหมือนอึดอัดนางแย้มถามว่าเป็นอะไร เขาบอกว่าคลื่นไส้เหมือนจะอ้วกเหม็นกลิ่นนม นางแย้มถามขำๆว่านมอะไรเหม็น ลือพงษ์ไม่ตอบ

แต่บอกว่าตนไม่ไหวแล้ว จอดรถลงไปอ้วก นางแย้มไล่พะยอมให้ไปลูบหลัง พออ้วกเสร็จก็ให้เอาน้ำไปให้บ้วนปาก

พะยอมถามนางแย้มว่าแบบนี้จะขับรถไหวหรือ นางแย้มพูดอย่างรู้ดีว่าไม่เป็นอะไรหรอกแค่แพ้ท้อง พะยอมงง นางแย้มถามว่า

“มึงไม่เคยได้ยินเหรอ ผัวแพ้ท้องแทนเมียน่ะ กูว่าอีอุไรมันท้องแน่ แต่มันคงยังไม่ทันรู้ตัวหรอก กูขอให้มันท้องจริง แล้วกว่าที่มันจะรู้ตัวทุกอย่างมันก็สายไปแล้ว” นางแย้มยิ้มสะใจ พอลือพงษ์เดินกลับมา นางแย้มก็บัญชาให้พะยอมหยิบยาหม่องให้ บอกอีกว่า “เดี๋ยวหาอะไรเปรี้ยวๆกินซะหน่อยนะพ่อลือพงษ์จะได้ดีขึ้น”

จากการดูแลของพะยอมกับนางแย้ม ทำให้ลือพงษ์รู้สึกดีเห็นถึงน้ำใจที่สองแม่ลูกมีต่อตน

ooooooo

ขณะที่นางอ่ำกับอัมพรอยู่ที่บ้านนั้น ชาวบ้านมาตะโกนบอกว่าให้ไปดูประยงค์หน่อยเห็นนอนตัวสั่นอยู่กลางทุ่งโน่น นางอ่ำถามว่าทำไมไม่ไปบอกนางแย้มล่ะ

“แม่มันไม่อยู่บ้าน ไปไหนกันหมดก็ไม่รู้”

นางอ่ำเข้าไปเรียกอัมพรที่นอนอยู่ในห้อง อัมพรบอกว่าตนได้ยินหมดแล้ว นางอ่ำขอให้ไปดูประยงค์หน่อย อัมพรเกี่ยงว่าตนก็เป็นไข้อยากไปหาหมอเหมือนกัน นางอ่ำรู้ว่าอัมพรยังเคืองก็ได้แต่ถอนใจ รอจนอุไรเอาควายกลับ นางอ่ำบอกให้ไปดูประยงค์หน่อย

“เมียเขายังไม่สนใจ ฉันจะไปสนใจทำไมล่ะแม่” อุไรเกี่ยง นางอ่ำบอกว่ามันอาจจะหนักหนาก็ได้ “ให้คนอื่นมาส่งข่าวยังงี้ ฉันว่าแค่อยากให้พี่อัมพรไปหามากกว่า เจ้าเล่ห์นัก ปากก็ว่ารักคนของเรา เอาเข้าจริงๆ

ก็กลัวแม่หงอ แค่เอาลูกมาให้เราก็ยังทำไม่ได้ ไม่ต้องไปสนใจหรอกแม่ ฉันว่าเขาไม่ตายหรอก เดี๋ยวแม่เขากลับมาก็คงพากันไปดูเองแหละ”

“อีแย้มมันไปไหน” นางอ่ำร้อนใจ

“เหมารถพาอีพะยอมกับยงยุทธมันเข้าเมืองไปแล้ว มันคงกลัวเราไปแย่งอีก ก็เลยไปหลบไปซ่อน อีนี่มันร้ายจริงๆทำเอาใหม่ก็ได้โว้ย แค่เด็กคนเดียว คิดว่ากูไม่มีปัญญารึไง อีแย้ม!” อุไรด่าอย่างเจ็บใจ

ครู่เดียวหมวดทวีก็ขับรถมาจอดหน้าบ้าน นางอ่ำชะโงกไปดูถามว่าไปไงมาไง แล้วเรียกขึ้นบ้านก่อน ทวีถามว่าอุไรไม่อยู่หรือ นางอ่ำบอกว่าอยู่ เพิ่งเอาควายกลับจากทุ่งเดี๋ยวจะเรียกให้ บอกให้หมวดนั่งก่อน แล้วเดินไปในบ้าน

หมวดทวีไม่นั่ง แต่เดินดูรูปถ่ายที่ติดไว้ตามฝาผนัง ครู่เดียวนางอ่ำก็เอาขันน้ำมาให้ถามว่ากินอะไรมาหรือยัง หมวดรับขันน้ำไปดื่มบอกว่าเรียบร้อยมาแล้ว พอดีอุไรเข้ามา หมวดหันไปยิ้มให้ แต่อุไรไม่ยิ้มถามหน้าบึ้งว่า “มีอะไรคะ”

“ผ่านมาก็เลยแวะมาเยี่ยมน่ะครับ” นางอ่ำขอตัวไปดูอัมพร หมวดทวีถามอุไรว่าเป็นอย่างไรบ้าง

“เมื่อวานกลับมาก็เกิดเรื่องอีก ข่าวดังไปทั่วหนองนมวัว” อุไรพูดเซ็งๆ หมวดทวีถามว่าคราวนี้ใคร เริ่มก่อน ถามแล้วหัวเราะเห็นเป็นเรื่องเล็ก อุไรปรามว่า ไม่ตลกเลยนะคุณ หมวดเลยหน้าจ๋อย

ระหว่างที่พะยอมนั่งรถลือพงษ์กลับมา พะยอมเป่าหูเขาว่า ได้ยินเขาลือกันว่ามีตำรวจมาติดพันอุไร เห็นเขาว่าหน้าตาดีเป็นถึงผู้หมวด แถมขับรถเก๋งด้วย ทีแรกลือพงษ์ก็บอกว่าไม่รู้ เห็นพะยอมพูดไม่หยุดเลยถามว่าจะพูดให้มันได้อะไรขึ้นมา

“ไปๆมาๆฉันต้องเฝ้าบ้านคนเดียว ว่างๆตอนหัวค่ำพี่มาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ ฉันกลัว” พะยอมทอดสะพาน แต่ลือพงษ์กลับบอกให้ไปตามคนอื่นเถอะเพื่อนเธอเยอะแยะ “เขามีลูกมีผัวกันไปหมดแล้ว ไม่รู้ล่ะ พี่ไม่มาฉันก็จะไปนั่งเล่นที่บ้านพี่นะ” พะยอมยัดเยียดตัวเองจนขนาดนี้ ลือพงษ์ก็ยังไม่สนใจ

จนค่ำรถผ่านแถวบ้านนางอ่ำ ทั้งสองเห็นอุไรประคองอัมพรมาขึ้นรถหมวดทวี ลือพงษ์ชะลอรถถามอุไรว่าจะไปไหนกัน อุไรบอกว่า “พาพี่อัมพรไปหาหมอ”

“มีรถเก๋งใช้แล้วนี่ รถกระบะมันเลยหมดความหมาย” ลือพงษ์เหน็บ แม้อุไรจะบอกว่ามันไม่ใช่อย่างนั้นก็ยัง ย้อนถามว่า “ไม่ใช่แล้วมันคืออะไร...โชคดีนะ” แล้วลือพงษ์ก็กระชากรถออกไปอย่างประชดประชัน

ooooooo

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 4 วันที่ 20 เม.ย. 58

ละครสุดแค้นแสนรัก บทประพันธ์โดย จุฬามณี หรือ นิพนธ์ เที่ยงธรรม
ละครสุดแค้นแสนรัก บทโทรทัศน์โดย ยิ่งยศ ปัญญา
ละครสุดแค้นแสนรัก กำกับการแสดงโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล และ อดุลย์ ประยันโต
ละครสุดแค้นแสนรัก ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ เค จำกัด
ละครสุดแค้นแสนรัก ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครสุดแค้นแสนรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวัน 18 เมษายน 2558
ติดตามชมละครสุดแค้นแสนรักทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ