อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 5/2 วันที่ 21 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 5/2 วันที่ 21 เม.ย. 58

ระหว่างที่รินดารายืนดูมือถืออยู่ตรงหน้าอาคิระ ก็มีกลุ่มคนที่มาเที่ยวงานเดินกระแทกหลังรินดาราอย่างแรง รินดารากระเด้งไปข้างหน้า “ว้าย !!!!” รินดาราอ้าแขนสองข้าง แล้วพุ่งเข้าไปกอดอาคิระเต็มๆ
อาคิระยืนตัวแข็งทื่อ มองหน้ารินดารา ด้วยแววตาอ่อนโยนขึ้นมาแว่บนึง ก่อนจะเปลี่ยนแววตาเป็นกวนๆ “จะกอดผมอีกนานมั้ย หรือว่าหลงเสน่ห์ผมเข้าแล้ว”

รินดารารีบปล่อยกอดจากอาคิระทันที “เอาอะไรคิดเนี่ย” รินดาราจะเดินไป แต่รองเท้ายังพลิกคาอยู่ จึงเซจะล้ม
“ว้าย !” อาคิระตกใจ อ้าแขนจะรับร่างรินดารา แต่รินดาราทรงตัวอยู่แล้วหันมาชี้ห้ามอาคิระ “หยุดเดี๋ยวนี้ ! ชั้นไม่เป็นอะไร” อาคิระชะงักหยุดในท่าอ้าแขน รินดาราเห็นก็ขำและแซว “นั่นแน่ๆ คิดจะแตะอั๋งชั้นเลยนะ” รินดารากวนคืน “หลงเสน่ห์ชั้นเข้าแล้วล่ะซี”


“ผมไม่นิยมของแปลก” อาคิระเดินออกไป
รินดาราแทบอยากจะกรี๊ด “คุณ! ชั้นแปลกตรงไหน คุณ! เห็นหน้านิ่งๆ ปากจัดใช้ได้เลย” รินดาราจิกหน้ามองตามหมั่นไส้

รินดารายืนเรียกเกียวและแป้งร่ำ หน้าร้านนวด อาคิระยืนอยู่ด้วย
“คุณเกียว คุณแป้งคะ ชั้นมาแล้วค่ะ” แต่ไม่มีเสียงตอบ “สงสัยยังไม่กลับจากไปเอาของ”
“จะเอายังไงต่อ จะคอยหรือจะกลับ”
“คอยสิ เดี๋ยวพวกเขาก็กลับมา” ระหว่างนั้นรินดารารู้สึกว่าอากาศเย็นขึ้นมาอย่างแปลกๆ
“เป็นอะไรไป”
“คุณไม่รู้สึกเหรอ..อยู่ๆอากาศมันก็เย็นขึ้นมาเฉยเลย”
อาคิระนิ่งไปรู้สึกเหมือนกันจนน่าแปลกใจ

ยูกิในชุดกิโมโนสีขาว ปากแดงผมยาวดำขลับเดินเข้ามาบนถนนในเมือง ตามหลังด้วยมาโกโตะและริเอะ กับลูกน้องอีก 2 คน มาโกโตะคอยเดินอำนวยความสะดวกให้ยูกิ จนริเอะหงุดหงิด
“งานแบบนี้ริเอะไม่ค่อยชอบเท่าไหร่..ไว้ไปเจอกันที่บ้านนะคะ” ริเอะไม่รอคำตอบเดินออกไปเลย
มาโกะโตะไม่สบายใจ แล้วหันไปหายูกิ “อย่าถือสาริเอะเลยนะ หาเรื่องจะไปตามหาอาคิระมากกว่ามาเดินกับเรา”
แต่ยูกิไม่สนใจยืนหันหน้าเข้าไปในงาน หลับตาเพ่งสมาธิ หัวคิ้วขมวดมุ่น ยกมือห้ามมาโกะโตะ “ชู่ว์” มาโกะโตะหยุดพูด แล้วมองท่าทางของยูกิอย่างแปลกใจ ยูกิหลับตา ใบหน้าเครียดตึง สักพักก็เงยหน้าขึ้น เอ่ย ด้วยน้ำเสียงนิ่งราบเรียบ “ชั้นรู้สึกได้ว่าเขาอยู่ที่นี่” ดวงตาของยูกิสะท้อนความดีใจระคนแค้น

โฮชิโนโอจิเดินเล่นอยู่กับอายูมิและย่ามิกิ จู่ๆอายูมิก็รู้สึกหนาวจับใจ “อายูมิหนาวจังเลยค่ะคุณย่า”
“เอาเสื้อคลุมใส่อีกตัวแล้วกันนะ” ย่ามิกิย่อตัวใส่เสื้อหนาวให้อายูมิอีกตัว แล้วหันไปพูดแปลกใจกับโฮชิโนโอจิ “แปลกจังเลยนะคะท่านชาย นี่มันเดือนเจ็ด แต่ทำไมอากาศถึงได้เย็นจนหนาวขึ้นมาได้”
ระหว่างนั้นโฮชิโนโอจิมองไปรอบๆ เห็นผู้คนในงานต่างกอดตัวเองหลวมๆ ถูมือเป่ามือให้คลายความหนาว โฮชิโนโอจินิ่วหน้าแปลกใจ แล้วเหลือบขึ้นไปบนกระดาษทังซะขุสีชมพูเขียนข้อความธรรมดาทั่วไปว่า "ขอให้เจอเนื้อคู่" แต่แล้วตัวหนังสือบนกระดาษก็เคลื่อนไหวกลายเป็นข้อความเขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า "มาหาชั้น" พร้อมกับเสียง เมียวโจโอจินดังประกอบ “มาหาชั้นสิโฮชิ”
จู่ๆ กระดาษแผ่นนั้นก็ติดไฟลุกพรึ่บ! โฮชิโนโอจิสะดุ้ง...มองตาค้าง...มั่นใจว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับรินดารา
ย่ามิกิหันไปมองที่กระดาษแผ่นที่โฮชิโนโอจิมองเมื่อสักครู่ แต่กระดาษห้อยเป็นปกติ ไม่มีไฟ ย่ามิกิมองตามโฮชิโนโอจิแปลกใจ
“เกิดอะไรขึ้นคะท่านชาย”
“รีบตามหาฮิคาริให้เจอ”
ย่ามิกิทั้งตกใจและแปลกใจ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

โฮชิโนโอจิเข็นอายูมิ ย่ามิกิเดินตาม ทั้งหมดรีบเดินอยู่ท่ามกลางหมู่มวลเหล่านักท่องเที่ยวตามหารินดารา ด้วยความรู้สึกห่วงใยจับใจ
โฮชิโนโอจิเดินตามหารินดารา เข้าไปถามแม่ค้าแถวนั้น “รู้มั้ยครับว่าร้านนวดที่เจ้าของชื่อแป้งร่ำอยู่ตรงไหน”
แม่ค้าที่ตัวสั่นเทาด้วยความหนาวปุ๊บปั๊บชี้ไปด้านหนึ่ง
ยูกิเดินนำหน้ามาโกะโตะเล็กน้อย ยูกิเดินนิ่งๆ มองตรงไปข้างหน้าสอดส่ายสายตามองหา
มาโกโตะสงสัย “คนที่เธออยากให้ช่วยตามหาหน้าตาเป็นยังไง ชั้นจะได้ให้ลูกน้องช่วยตามให้”
“เขาไม่ใช่คนธรรมดา พวกแกมองไม่เห็นตัวตนที่แท้จริงของเขาหรอก”
“ไม่ใช่คนธรรมดา..หรือว่าเป็นปีศาจเหมือนอย่างเธอ”
ยูกิหันขวับมาที่มาโกโตะด้วยแววตาน่ากลัว “เขาสูงส่งกว่าที่แกจะคาดคิด..แต่ตอนนี้เขาเป็นเพียงแค่มนุษย์คนนึง และความแข็งแกร่งที่เพิ่มขึ้นของชั้น จะช่วยให้ได้ร่องรอยของเขา” ยูกิบอกมาโกโตะแล้วหันไปกวาดสายตามองผู้คนที่เดินอยู่ตรงบริเวณนั้น

โฮชิโนโอจิเดินเร็วๆ เข้ามาบริเวณที่เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว โฮชิโนโอจิหยุดยืนแล้วมองไปรอบๆ ไม่รู้จะไปทางไหนดี แล้วโฮชิโนโอจิก็ แหงนหน้ามองบนท้องฟ้าที่มีดาวระยิบระยับ “บอกชั้นทีเมียวโจ...ฮิคาริอยู่ที่ไหน”
ระหว่างนั้นดาวตกบนท้องฟ้าพุ่งผ่านไปทางที่รินดารากับอาคิระอยู่
ยูกิที่เดินเข้ามาอีกด้านของถนน แหงนหน้าขึ้นไปบนท้องฟ้าเห็นดาวตกเช่นกัน ยูกิจิกตา ยิ้มร้าย แล้วรีบเดินตรงไปข้างหน้า มาโกะโตะกับลูกน้องรีบตาม
โฮชิโนโอจิรู้ว่านั่นคือสัญญานจากเมียวโจโอจิน โฮชิโนโอจิหันหลังจะเดินไปทางที่ดาวตก จังหวะที่โฮชิโนโอจิหันหลัง เป็นจังหวะเดียวกับที่ยูกิเดินเข้ามา ทำให้ยูกิเห็นหน้าโฮชิโนโอจิเต็มๆ ยูกิอึ้ง แล้วลูกตาก็เปลี่ยนเป็นสีฟ้า ทันใดนั้นทุกอย่างรอบตัวหยุด เหมือนเวลาหยุดลง ทุกคนในบริเวณนิ่งค้าง อยู่กับที่ในกิริยาเดิม ยกเว้นมีเพียงโฮชิโนโอจิที่ยังเดิน
ดวงตายูกิกลับมาสีดำ รอบกายเลื่อนไหวตามปกติ ยูกิมั่นใจแล้วว่าเป็นเขา “เขาอยู่นั่น !!!”
มาโกะโตะมองตามยูกิ เห็นโฮชิโนโอจิกำลังเดินไปด้านหนึ่ง แล้วย่ามิกิก็เข็นอายูมิตามมาถึงโฮชิโนโอจิ ย่ามิกิพูดคุยอะไรบางอย่างกับโฮชิโนโอจิด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
“คุณมิกิ” ยูกิเคลื่อนที่ไปข้างหน้าอย่างเร็วจนเกือบจะลอย มือของยูกิยื่นไปข้างหน้า ยูกิได้เจอกับโฮชิโนโอจิแน่นอน !!!!
แต่จู่ๆ ยูกิก็หมดแรงแทบจะทรงตัวไม่อยู่ จากที่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าเร็วมากทำให้กลายเป็นล้มกลิ้งไปกับพื้น ผู้คน แถวนั้นหวีดร้อง มาโกะโตะตกใจปราดเข้าไปประคองร่างยูกิขึ้น ยูกิหายใจหอบเหนื่อย ปากแดงกลายเป็นซีด
“เธอเป็นอะไร”
“ชั้นใช้พลังมากเกินไป” ยูกิมองไปทางที่โฮชิโนโอจิเดินแต่ไม่มีโฮชิโนโอจิแล้ว “ชั้นเสียเขาไปอีกแล้ว”
“ชั้นจะให้ลูกน้องไปลากตัวมาให้เอง”
“อย่า! เขาสูงส่งเกินกว่าที่คนเลวๆ อย่างพวกแกจะแตะต้องเขา”
“ไหนบอกจะให้ชั้นช่วย แล้วจะให้ทำยังไง”
“ตอนนี้ยังไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น แค่ชั้นแน่ใจว่าเขายังอยู่ในเมืองสึกิจริงๆ ก็พอ”
ยูกิหน้าตาอาฆาตมาดร้ายมาก
หน้าร้านนวดเกียวและแป้งร่ำ รินดารากอดตัวเอง อาคิระยืนอยู่ด้วย
“แปลกจัง..อยู่ๆก็ไม่รู้สึกหนาวแล้ว อากาศที่สึกิแปรปรวนแบบนี้บ่อยรึเปล่าคะ”
“เปล่านะ..ที่นี่ไม่เคยมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นมาก่อน..ผมว่าเรากลับกันเถอะ ผมเป็นห่วงคุณย่ากับอายูมิ”
“ขอชั้นรอเจอพี่แป้งร่ำกับพี่เกียวอีกสักสิบนาทีนะ คุณเดินกลับไปก่อนก็ได้ เดี๋ยวชั้นวิ่งตามกลับไป”
เสียงอาคิระหนักแน่น “แต่ผมทิ้งคุณไว้ไม่ได้ เพราะท่านชายกับคุณย่าสั่งให้ผมดูแลคุณ”
“งั้นชั้นขอรออีกแป๊บเดียวนะคะ ชั้นแค่อยากให้เขารู้ว่าชั้นมา”
อาคิระหยิบกระดาษทังซะขุที่วางอยู่บนโต๊ะพร้อมกับปากกาเมจิกที่เตรียมไว้ให้ลูกค้ามาเขียนเป็นภาษาญี่ปุ่นลง ไปว่า "มาแล้ว ไม่พบ ต้องกลับก่อน...รินดารา" รินดาราชะโงกหน้าอ่านตาม “พวกเขารู้แล้วว่าคุณมา” อาคิระเอากระดาษแขวนไว้ที่ประตู รินดารามองค้อน
รินดาราได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง ดังมาจากด้านหนึ่ง หญิงสาวมีสีหน้าไม่สบายใจขึ้นมาทันที เธอตัดสินใจเดินไปทางเสียงนั้น
อาคิระติดกระดาษที่หน้าร้านบอกเกียวกับแป้งร่ำเสร็จ หันมาเห็นรินดาราเดินไปแล้ว “รินดารา..คุณจะไปไหน” อาคิระตามไป

อาคิระเดินเร็วๆ หันซ้ายหันขวามองหารินดารา เห็นรินดารายืนยื่นเงินให้พ่อค้าอยู่ที่หน้าซุ้มช้อนปลาทอง พ่อค้าโบกมือไม่ให้ รินดาราทั้งยื่นเงิน ทั้งโค้งซ้ำๆ ขอร้องให้เขารับเงิน
“เกิดอะไรขึ้น”
พ่อค้าโค้งให้อาคิระอย่างคนรู้จักกัน “คุณอาคิระ..คุณผู้หญิงเขาจะขอซื้อปลาทองทั้งหมด แต่ผมขายไม่ได้ ผมต้องเอาไว้ให้ลูกค้าช้อน”
อาคิระมองไปที่กะละมังใส่ปลาทอง เหลือปลาทองตัวเล็กๆ อยู่ประมาณ 7-8 ตัว “ก็คิดซะว่าชั้นช้อนปลาทองได้หมดทุกตัวไงคะ เหลืออีกแค่ไม่กี่ตัวเอง ดีซะอีกจะได้กลับบ้านนอนเร็วๆ ขายให้ชั้นเถอะนะคะ”
อาคิระดึงแขนรินดาราออกมาห่างๆแล้วถาม “เป็นอะไรของคุณอีก ทำไมอยู่ๆ ถึงจะร้องเอาปลาทองขึ้นมา”
“ชั้นสงสารปลาทอง พวกมันทั้งเจ็บทั้งกลัว แถมไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องช้อนพวกมันขึ้นมา บางตัวโดนขอบกระชอนกระแทกตัวซ้ำๆ จนเจ็บไปหมดแล้ว”
“คุณเป็นปลาทองหรือไง ถึงรู้ว่าพวกมันคิดอะไร”
“แค่มองด้วยตา ชั้นก็รู้ว่าพวกมันเจ็บ” รินดารานึกอะไรออกจับแขนอาคิระ “เออใช่ ! คุณรู้จักกับเจ้าของร้านนี่ คุณไปขอซื้อให้ชั้นสิ คิดซะว่าทำเพื่อมอบเป็นของขวัญวันเกิดให้ชั้น”
“ของขวัญวันเกิดให้คุณ ?”
“ค่ะ ถ้าคุณให้ของขวัญวันเกิดชิ้นนี้กับชั้น คุณจะได้ทั้งใจของลูกจ้างอย่างชั้นและได้บุญ เพราะช่วยชีวิตปลาทอง นะคะคุณอาคิระ นะคะๆๆ” รินดาราส่งสายตาเว้าวอนให้อาคิระ
“ปล่อย !” รินดาราเศร้า “ถ้าคุณไม่ปล่อยแขนผม ผมจะกลับไปที่ร้านได้ยังไง”
รินดารายิ้มแล้วปล่อยมือจากแขนอาคิระ อาคิระเก๊กหน้าขรึมแต่พอหันหลังก็แอบอมยิ้มและส่ายหน้าเอ็นดูกับอาการของรินดารา ก่อนจะเดินกลับไปหาพ่อค้า รินดารามองตามลุ้นๆ

รินดารายืนคอยอาคิระๆเดินกลับมาพร้อมถุงใส่ปลาทองที่เหมามา
รินดารายิ้มสดใสแล้วล้วงหยิบเงินในกระเป๋า “เท่าไหร่คะ”
“ไม่ต้อง”
รินดาราดีใจ“คุณซื้อให้ชั้นเหรอคะ”
“ผมจะหักจากเงินเดือนของคุณแทน” รินดาราเหวอ “ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น เมื่อกี้คุณพูดว่าให้ผมไปขอซื้อปลา คุณจะออกเงินเอง ถูกต้องไหม” อาคิระยื่นถุงปลาทองให้รินดารา
รินดารากระแทกเสียงด้วยความหมั่นไส้ “ถูกต้องที่สุดค่ะ!” รินดารารับถุงปลา แต่หนักกว่าที่คิดจึงเกือบจะทำถุงปลาหลุดมือ อาคิระช่วยคว้าเอาไว้ได้ทัน มือทั้งสองคนจับกันอยู่บนถุงปลา
ทันใดนั้นริเอะเข้ามาเห็นพอดีก็ปรี๊ดจัด แต่เก็บอารมณ์ไว้ก่อน “อาคิระ! อาคิระมาอยู่นี่เอง ริเอะตามหาซะทั่วงานเลยค่ะ” ริเอะพูดพร้อมกับจงใจเข้าไปเบียดแทรกตรงกลางระหว่างอาคิระและรินดารา ทำให้ถุงปลาหล่นลงพื้น ถุงแตก ปลาดิ้นกระแด่วๆ กระจายเต็มพื้น
รินดาราตกใจร้องเสียงหลง “ปลาชั้น !!!!!!” รินดาราย่อตัวลงไปใช้มือประคองปลาขึ้น อาคิระช่วยเข้าไปดึงถังน้ำมาใกล้ๆ แล้วช่วยประคองปลาที่พื้นมาลงในถังน้ำด้วย รินดาราพูดกับปลาที่อยู่ในมือ “อดทนไว้นะ อดทนไว้”
ริเอะดักหน้ารินดารา ตามองอาคิระที่หันหลังอยู่ จึงกล้าพูดหาเรื่องรินดารา “ทำสร้างภาพ เป็นคนรักสัตว์ จะเรียกคะแนนให้ใครสงสารมิทราบ”
“ชั้นไม่ได้ว่างขนาดนั้นหรอกค่ะ อย่ามายืนขวางให้คนสร้างภาพอย่างชั้น ช่วยชีวิตปลาทองหน่อยเลย...หลบไป !!”
ริเอะยืนนิ่งไม่หลบ จ้องหน้ากับรินดาราอย่างท้าทาย แล้วโดยไม่คาดคิด ริเอะปัดปลาที่อยู่ในมือของรินดาราลงพื้น รินดาราตกใจหน้าเสีย อาคิระหันขวับมามอง ปลากระเด็นไปตกอยู่ที่พื้น ดิ้นกระแด่วๆ อยู่สองสามครั้งแล้วแน่นิ่ง รินดาราทรุดตัวร้องไห้สงสารปลาทอง “ไม่นะ..ชั้นขอโทษ”
โฮชิโนโอจิ มิกิและอายูมิเข้ามาเห็นเหตุการณ์ โฮชิโนโอจิเป็นคนเข็นอายูมิ
“พี่รินดาราร้องไห้ทำไมคะ ใครทำพี่รินดารา”
“อาคิระ เกิดอะไรขึ้น”
ยังไม่มีใครตอบ รินดาราโมโหสุดขีด ลุกขึ้นไปชี้หน้าด่าริเอะ “คุณริเอะ! คุณทำแบบนี้ทำไม”
ริเอะสะตอปั้นหน้าเศร้า “ชั้นเปล่านะ..ชั้นไม่ได้ตั้งใจให้มันตาย ชั้นแค่อยากจะช่วยเธอ แต่มันพลาดหลุดมือ” ริเอะเกาะแขนรินดารา “ชั้นไม่ได้ตั้งใจนะรินดารา ชั้นขอโทษ”
รินดาราสะบัดแขนออกจากมือริเอะ “ปล่อย ! คุณจะทำตัวน้ำเน่าคอยหาเรื่องแกล้งชั้น ชั้นไม่ว่า แต่ทำไมต้องไปลงกับชีวิตคนอื่นด้วย ถึงเขาจะเป็นแค่ปลาทอง แต่เขาก็รักชีวิตของเขา”
อาคิระ มิกิ โฮชิโนโอจิมองริเอะอย่างแปลกใจว่าริเอะทำตัวแบบนี้กับรินดาราด้วยเหรอ จนริเอะร้อนตัวรีบปฎิเสธลืมอาการแอ๊บสะตอ “นี่ ! อย่ามากล่าวหากันนะ ชั้นไปแกล้งอะไรเธอ”
“คิดว่าชั้นไม่รู้เหรอว่าทำไมชั้นถึงถูกไล่ออกจากงานที่สวนสนุก”
ริเอะอึ้ง รีบพุ่งเข้าไปหารินดารา “หยุดใส่ร้ายชั้นเดี๋ยวนี้นะรินดารา”
อาคิระล็อกแขนริเอะเอาห้ามไว้ “ริเอะอย่า !”
“ท่านชายคะ พาคุณรินดาราออกไปทีเถอะค่ะ”
โฮชิโนโอจิโอบประคองรินดาราที่น้ำตานองหน้าจากตรงนั้น
ริเอะถึงยอมหยุด “อาคิระ คุณย่าคะ ดูเอาเองเถอะค่ะว่าผู้หญิงคนนี้ขี้โกหกขนาดไหน”
“ไม่จริงค่ะ พี่รินดาราไม่ใช่คนขี้โกหก”
ริเอะอยากจะปรี๊ดใส่อายูมิแต่ต้องเก็บอาการเต็มที่เพราะอาคิระและย่ามิกิอยู่ตรงนั้น
อาคิระและย่ามิกิส่ายหน้าเหนื่อยใจ

รินดารานั่งเอาดินกลบตัวปลาทองอยู่ใต้ต้นไม้ ใบหน้าของเธอเศร้าสร้อยมาก
โฮชิโนโอจินำดอกไม้สดดอกเล็กๆ มาวางไว้เหนือหลุมศพของปลาทอง “ชีวิตมีเกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดา อย่าเสียใจไปเลยนะ”
“ชั้นทราบค่ะท่านชาย แต่ที่ชั้นร้องไห้ เพราะชั้นสงสารลูกของเจ้าปลาทองตัวนี้ที่อยู่ในกะละมัง มันยังไม่รู้ว่าแม่ของมันตายแล้ว มันยังร้องไห้หาแม่ของแม่อยู่เลยค่ะ”
“ร้องไห้หาแม่? คุณได้ยินที่มันพูดเหรอฮิคาริ”
รินดาราชะงัก “เอ่อ..ชั้น ชั้นเดาเอาค่ะ เพราะไม่ว่าจะสัตว์หรือคนถ้าต้องพรากจากคนที่รักก็ต้องเสียใจกันทั้งนั้น”
“ใช่ มันเป็นความเสียใจอย่างที่เธอจะนึกไม่ออกเลยล่ะ”
“ท่านชายพูดเหมือนว่าเคยจากคนที่รัก”
“ชั้นกับเขาแค่ไม่ได้อยู่ใกล้กัน ไม่ได้สัมผัสกายกัน แต่เราไม่เคยจากกัน เพราะเราอยู่ในใจของกันและกันเสมอ” โฮชิโนโอจิปาดน้ำตาบนแก้มของรินดารา “ไม่ร้องไห้ได้มั้ย เทพธิดาดาวเดือนเจ็ดอุตส่าห์มอบของขวัญ ไม่ให้เธอเจ็บปานที่หลังเพื่อให้มีความสุขในวันเกิด แต่ถ้าเขาเห็นว่าเธอร้องไห้แบบนี้ เขาจะผิดหวังได้นะ”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 5/2 วันที่ 21 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ