อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 5/3 วันที่ 21 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 5/3 วันที่ 21 เม.ย. 58

“ชั้นกับเขาแค่ไม่ได้อยู่ใกล้กัน ไม่ได้สัมผัสกายกัน แต่เราไม่เคยจากกัน เพราะเราอยู่ในใจของกันและกันเสมอ” โฮชิโนโอจิปาดน้ำตาบนแก้มของรินดารา “ไม่ร้องไห้ได้มั้ย เทพธิดาดาวเดือนเจ็ดอุตส่าห์มอบของขวัญ ไม่ให้เธอเจ็บปานที่หลังเพื่อให้มีความสุขในวันเกิด แต่ถ้าเขาเห็นว่าเธอร้องไห้แบบนี้ เขาจะผิดหวังได้นะ”
“ชั้นจะไม่ร้องไห้แล้ว”

“ไม่ใช่แค่หยุดร้องไห้ แต่ต้องยิ้มด้วย ยิ้มเพื่อเตรียมรับของขวัญวันเกิดจากชั้น”
“ของขวัญวันเกิด ?” ขาดคำ พลุบนท้องฟ้าจุดขึ้นอย่างสวยงาม สว่างไสวไปทั่วทั้งท้องฟ้า รินดาราแหงนหน้ามองพลุอย่างตื่นตาตื่นใจ
โฮชิโนโอจิยื่นหน้ากระซิบข้างหูรินดารา “สุขสันต์วันเกิดนะฮิคาริ”


“ขอบคุณค่ะท่านชาย” รินดารายิ้มหวานให้ท่านชาย พลุบนท้องฟ้าเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง

วันต่อมา ที่ศาลเทพเจ้าสุนัขจิ้งจอก ไดซุเกะยืนพนมมือไหว้ศาลด้วยสีหน้าเคร่งขรึมแต่หัวคิ้วย่นแฝงความกังวลใจ
อัตซุโอะก้าวเร็วๆเข้ามา “คุณฮิเดะกลับมาแล้วครับ” ไดซุเกะหันขวับไปมองอัตซุโอะทันที

ห้องนอนฮิเดะโนริ ฮิเดโนริตะโกนพร้อมปัดถาดอาหารบนโต๊ะที่สาวใช้เพิ่งนำมาวางให้ “ไม่กิน ! เอาออกไป !” แรงปัดจากลูกครึ่งปีศาจจิ้งจอกทำให้ถาดอาหารกระเด็นไกลไปเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะทำได้ สาวใช้มองตามถาดอาหารไปด้วยอย่างอึ้งตะลึงงัน “ไปบอกทุกคน ห้ามใครเข้ามาในห้องของชั้นเด็ดขาด”
พูดยังไม่จบ สาวใช้ก็หันไปเห็นแววตาของฮิเดโนริเปลี่ยนเป็นสีส้ม ลูกตาดำเป็นเส้นบางๆ เหมือนดวงตาของสัตว์ เดรัจฉานอันน่ากลัว สาวใช้ตกใจสุดขีด “ตะ..ตา...ตาคุณ !”
ฮิเดโนริหันไปมองตัวเองในกระจกแขวน เห็นดวงตาไม่เหมือนมนุษย์ก็ทนไม่ได้ คว้าของใกล้มือปาใส่กระจกแตกกระจาย สาวใช้ยิ่งกลัว หันหลังจะวิ่งออกไปจากห้อง แต่ฮิเดโนริคว้าแขนของเธอไว้ แล้วกระชากร่างเข้ามาชิด บีบต้นแขน ทั้งสองของหญิงสาวไว้แน่น “ชั้นมันน่าเกลียดน่ากลัวมากนักหรือไง”
สาวใช้เห็นหน้าฮิเดโนริใกล้ๆ ก็ยิ่งกลัว...ร้องไห้..ไม่กล้ามองหน้าเขา ฮิเดโนริก็ยิ่งบันดาลโทสะ “มองหน้าชั้น ชั้นยังเป็นคุณฮิเดะทายาทคนเดียวของตระกูลเรียวอิจิที่เธออยากได้เป็นผัว ทำไมไม่ให้ท่าชั้นเหมือนที่เธอชอบทำล่ะ วันนี้ชั้นจะสนองเธอให้ถึงใจ”
ไดซุเกะเข้ามา “ฮิเดะ หยุดเดี๋ยวนี้ !”
ฮิเดโนริหันไปเห็นไดซุเกะยืนอยู่ที่ประตู อัตซุโอะยืนอยู่ด้วย ฮิเดโนริปล่อยมือจากต้นแขนของสาวใช้ สาวใช้แทบล้มทั้งยืน แล้วรีบลนลานวิ่งออกไป แต่ยังไม่วายเหลียวกลับมามองฮิเดโนริด้วยความหวาดกลัวแล้วไป
ไดซุเกะหันไปสบตาอัตซุโอะ อัตซุโอะพยักหน้าเข้าใจแล้วตามสาวใช้ออกไป
“ถ้าแกยังขาดสติ ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ สายเลือดปีศาจจิ้งจอกที่อยู่ในตัวแกจะกลืนกินความเป็นมนุษย์ของแก แล้วต่อไปแกก็จะไม่เหลือความเป็นมนุษย์อีกเลย”
“สักวันมันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้ว”
“นั่นมันอยู่ที่แกเลือก ถ้าแกยังอยากเป็นมนุษย์ แต่สามารถใช้ความพิเศษของพวกจิ้งจอกให้เป็นประโยชน์กับตัวเอง แกก็ต้องรู้จักที่สะกดปีศาจจิ้งจอกในตัวแกไว้ อย่าให้มันมีอำนาจเหนือแก”
“ผมทำได้ด้วยหรือครับคุณปู่”
“ถ้าหัวใจของแกแกร่งพอ ไม่มีอะไรที่แกจะทำไม่ได้”
ฮิเดโนรินิ่งไปสักพักอย่างใช้ความคิด แล้วค่อยตัดสินใจพูดออกมาว่า “ผมต้องทำยังไงครับ”
สาวใช้วิ่งถือกระเป๋าเสื้อผ้าออกมาจากในห้องด้วยสีหน้าหวาดกลัว เรื่องที่เห็นว่าฮิเดโนริไม่ใช่คน แล้วเจออัตซุโอะ ยืนอยู่หน้าห้อง “คุณอัตซุโอะคะ ชั้นขอลาออกค่ะ”
“ได้สิ แต่รับของฝากจากท่านไดซุเกะก่อนไปนะ”
“อะไรคะ”
อัตซุโอะชักมีดปลายแหลมออกมาจากกระเป๋า สาวใช้มองไปที่มีดแล้วเบิกตาโต “ยะ..อย่า !”
เงาบนฝาผนัง อัตซุโอะเอามีดจ้วงแทงท้องสาวใช้ สาวใช้แน่นิ่งแล้วทรุดลงกับพื้น

แท่นวางรูปปั้นเทพเจ้าสุนัขจิ้งจอกประจำตระกูลเรียวอิจิ ไดซุเกะหยิบเข็มสักยันต์ออกมาจากบนพาน นำปลายเข็มจุ่มลงไปในตลับหมึก แล้วนำมาจ่อบนแผ่นหลัง เปลือยของฮิเดโนริ แล้วจิ้มเข็มลงบนแผ่นหลังของฮิเดโนริเริ่มการสักยันต์ ฮิเดโนริขบกรามแน่น อดกลั้นต่อความเจ็บปวด
ที่มุมห้อง มีช่องผนังห้องเป็นรู ดวงตาสีแดงของฮิโตชิแอบส่องดูผ่านช่องนั้น ไดซุเกะสักยันต์เริ่มปรากฏขึ้นเป็นภาพสุนัขจิ้งจอก ฮิเดโนริเกร็งไปทั้งตัว ขบกรามแน่นจนนูนขึ้นเป็นสัน ดวงตาเป็นสีส้มดวงตาของสัตว์เดรัจฉาน มือกำแน่นจนเส้น เลือดปูด หายใจฟืดฟาด ดวงตาของฮิโตชิซึ่งแอบดูอยู่ตลอดถลึงตกใจ ฮิโตชิผงะออกจากกำแพง นั่งคู้เข่าตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

เทียนสีแดงใกล้หมดเล่ม ไดซุเกะถอนเข็มออกจากแผ่นหลังของฮิเดโนริ ฮิเดโนริตาปรืออ่อนแรงมาก ภาพสักยันต์รูปสุนัขจิ้งจอกอันน่าเกรงขามเต็มแผ่นหลังของฮิเดโนริ
ไดซุเกะเป่าเบาๆ ลงไปที่แผ่นหลัง ฮิเดโนริตะโกนลั่นเป็นเสียงสุนัขคำราม“สายเลือดของปีศาจจิ้งจอกในตัวเจ้าถูกสะกดเอาไว้แล้ว มันจะไม่แสดงพลังออกมาในยามที่แกไม่ต้องการ ที่เหลือเป็นหน้าที่ของแกฮิเดะ แกจะต้องควบคุมมันด้วยสติและด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งเท่านั้น”
ฮิเดโนริกระตุกยิ้มใบหน้าร้ายและมีความมั่นใจมากขึ้น

คฤหาสน์มิยาคาวะวันใหม่ อาคิระในชุดซ้อมเคนโด้กำลังออกแรงฟันดาบเรียกกำลังในตอนเช้า ท่าทางของอาคิระขึงขังเสียงหวดดาบ แหวกอากาศดังพร้อมกับเสียงออกแรงของเขาทำให้เขาดูเท่ อาคิระออกแรงจนได้เหงื่อเป็นที่พอใจก็หยิบผ้าขนหนูมาซับเหงื่อ ระหว่างนั้นเองอาคิระฉุกคิดถึงวันทานาบาตะ ที่รินดาราวานไปซื้อปลาทอง

รินดาราจับแขนอาคิระ “เออใช่ ! คุณรู้จักกับ เจ้าของร้านนี่ คุณไปขอซื้อให้ชั้นสิ คิดซะว่าทำเพื่อมอบเป็นของขวัญวันเกิดให้ชั้น”
“ของขวัญวันเกิดให้คุณ ?”
“ค่ะ ถ้าคุณให้ของขวัญวันเกิดชิ้นนี้กับชั้น คุณจะได้ทั้งใจของลูกจ้างอย่างชั้นและได้บุญ เพราะช่วยชีวิตปลาทอง นะคะคุณอาคิระ นะคะๆๆ” รินดาราส่งสายตาเว้าวอนอาคิระ
อาคิระยิ้มกับตัวเองขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

ย่ามิกิเตรียมกินอาหารเช้าอยู่ที่โต๊ะ เคโกะกับนานะจัดแจงชุดอาหารอีกชุดสำหรับอาคิระ
“อรุณสวัสดิ์ครับคุณย่า” ย่ามิกิยิ้มรับ อาคิระแปลกใจที่ไม่เห็นอายูมิกับรินดารา ชุดอาหารที่จัดไว้ก็มีแค่ของเขากับย่ามิกิ “อายูมิล่ะครับ”
“อายูมิกับคุณรินดาราออกไปดูชาวบ้านลอยกระดาษเทซังขุกันที่แม่น้ำ ย่าให้นารูตะขับรถไปให้จ้ะ”
“ดิชั้นห้ามแล้วนะคะว่าให้รอขออนุญาตจากคุณอาคิระก่อน แต่คุณหนูอายูมิก็ไม่ยอม ร้องออกไปดูให้ได้ สงสัยจะถูกยุมาจากคุณรินดาราเหมือนเดิม ให้ดิชั้นไปตามกลับมาให้มั้ยคะ ออกไปกันลำพังแบบนี้ น่าเป็นห่วงคุณหนู”
“นารุตะไปด้วยไม่ใช่เหรอ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงหรอก”
เคโกะเงียบ นานะแอบหัวเราะคิกคักสะใจ เคโกะมองนานะตาเขียว ย่ามิกิมองอาคิระที่กำลังก้มหน้ากินอาหารเช้าโดยไม่มีความหวาดกลัวเรื่องรินดารากับอายูมิแต่อย่างใดอย่างรู้สึกดี

ที่ห้องบนหอคอย ย่ามิกิคุยกับโฮชิโนโอจิ “วิธีของท่านชายได้ผลดีเยี่ยมเลยค่ะ ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ อาคิระคงจะร้อนรนให้คนออกไปตามรินดารากับอายูมิกลับมาแล้ว”
“ชั้นดีใจที่อาคิระจะสบายใจขึ้น”
แต่สีหน้าโฮชิโนโอจิดูครุ่นคิด ย่ามิกิสงสัย “มีอะไรหรือเปล่าคะท่านชาย”
“ชั้นกำลังสงสัยว่าเมียวโจไม่ได้ส่งแค่ตัวฮิคาริให้มาช่วยเรา แต่เมียวโจส่งความสามารถพิเศษมาให้ฮิคาริด้วย”
“ความสามารถพิเศษ ? อะไรคะ” โฮชิโนโอจินิ่ง ย่ามิกิรู้ทัน “ตอนนี้ท่านชายแค่สงสัยก็เลยยังไม่อยากบอกดิชั้นใช่มั้ยคะ ไม่เป็นไรค่ะ เอาไว้ท่านชายแน่ใจแล้วค่อยบอกดิชั้นก็ได้ค่ะ...ดิชั้นรอได้”
“นี่เธอมีความสามารถพิเศษอ่านใจชั้นออกตั้งแต่เมื่อไหร่มิกิ”
“แหม..ท่านชายก็..ดิชั้นใช้ประสบการณ์ล้วนๆค่ะ อยู่กับท่านชายมาตั้งหลายปี ถ้าอ่านใจท่านชายไม่ออกก็แย่แล้ว ว่าแต่ท่านชายยังไม่ได้บอกดิชั้นเลยค่ะ ว่าตอนที่อาคิระกับรินดาราไปหาเพื่อนด้วยกัน ท่านชายเห็นอะไรถึงต้องรีบร้อนรนไปตามหารินดารา”
“เมียวโจส่งสัญญาณมาเตือนให้เราไปช่วยฮิคาริ”
“ช่วยจากถูกริเอะตบน่ะหรือคะ” โฮชิโนโอจิมองหางตา ย่ามิกิอุ๊บปากตัวเอง “ขอโทษค่ะ”
โฮชิโนโอจิจริงจัง “ภาพที่เมียวโจส่งสัญญาณมาเตือนชั้น มันน่ากลัวมาก ชั้นเกรงว่าจะมีอันตรายอยู่ใกล้ฮิคาริ”
“แต่เมื่อคืนก็ไม่ได้มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้นกับคุณรินดารานี่คะ”
“ไม่ได้เกิดขึ้น ก็ไม่ได้หมายความว่า มันไม่มีนะมิกิ” ย่ามิกิกับโฮชิโนโอจิไม่สบายใจ
บ้านมาโกะโตะ ยูกิยืนนิ่งฟังมาโกะโตะ
“ชั้นถามริเอะเรื่องผู้ชายคนนั้นที่อยู่กับคุณมิกิให้แล้ว ริเอะบอกว่าเพิ่งจะได้เจอเขาเมื่อคืนเป็นครั้งแรก เขาอาจจะเป็นญาติหรือคนรู้จักของคุณมิกิมาเที่ยวงานทานาบาตะ ว่าแต่เธอแน่ใจเหรอว่าเขาเป็นคนที่เธอตามหา”
ยูกิหันขวับมาสีหน้าจริงจัง “ทำไมชั้นจะจำคนที่ชั้นรักไม่ได้ !!!
“ที่แท้เขาก็เป็นคนรักของเธอ”
“ใช่ ชั้นรักเขาแต่เขาไม่เคยรักชั้น เมื่อสี่ร้อยปีชั้นขอให้เขารักชั้นเหมือนอย่างที่เขารักนังเมียวโจโอจินคนรักของเขา แต่เขาก็ไม่ยอม ชั้นทำให้พายุหิมะถล่มเมืองสึกิ แต่เขาก็ยังไม่ใจอ่อน หนำซ้ำเขากับเทพเจ้าจิ้งจอกยังร่วมมือกันทำลายชั้นให้ชั้นต้องถูกจองจำทุกข์ทรมานอยู่ในตุ๊กตาฮินะ เขาใจร้ายกับชั้นเหลือเกิน”
“เรื่องที่เธอพูดมาทำไมมันเหมือนกับตำนานของเมืองสึกิ”
“เพราะไม่ใช่นิทาน..แต่มันคือเรื่องจริง”
มาโกะโตะอึ้งตะลึงงัน “ถ้าอย่างงั้นก็แสดงว่าเธอคือ..นางปีศาจหิมะ แล้วเขาคนนั้นก็คือ...เทพเจ้านกกระเรียน”
“ใช่..เขาคนนั้นคือเทพเจ้านกกระเรียน”
มาโกะโตะยังอึ้งไม่หาย “ถ้าชั้นไม่เคยเจอเธอมาก่อน ชั้นจะไม่มีวันเชื่อเลยว่าเรื่องในนิทานมันจะเป็นเรื่องจริงได้ถึงขนาดนี้ ตามตำนานบอกว่า เทพเจ้านกกระเรียนติดอยู่บนโลกกลับสวรรค์ไม่ได้”
“เพราะอย่างนี้ไง ชั้นถึงจะตามหาเขาให้พบ”
“ที่คฤหาสน์มิยาคาวะมีหอคอยลึกลับ มีคนร่ำลือว่าบนนั้นมีคนอาศัยอยู่มานาน ริเอะเคยเล่าให้ชั้นฟังว่าคุณมิกิหวงบนนั้นมาก ไม่ยอมให้ใครขึ้นไป ชั้นว่าเขาต้องอยู่บนนั้นแน่ๆ”
“ถ้าอย่างงั้นคนชื่อมิกิจะเป็นคนเดียวที่จะทำให้ชั้นได้ใกล้ชิดเขา แกต้องหาทางพามิกิมาที่นี่ แล้วที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของชั้น”
ยูกิยิ้มร้ายแววตาเป็นสีฟ้าเข้ม ปากแดงจัดตัดกับผิวซีดๆและชุดสีชขาวประจำตัวเธอ...มาโกะโตะหนักใจ

ภายในบ้านมาโกะโตะ ริเอะถามมาโกะโตะขณะนั่งสเก็ตแบบเสื้อผ้าอยู่บนโต๊ะในห้องทำงาน“คุณพ่อจะให้ริเอะไปเชิญคุณย่ามิกิมาบ้านเรา? พามาทำไมคะ”
“ยูกิเขาอยากทอชุดกิโมโนกับคุณมิกิ”
ริเอะหมั่นไส้ “แล้วทำไมคุณพ่อไม่พายัยนั่นไปหาคุณย่ามิกิ จะให้คุณย่ามิกิมารับออเดอร์ด้วยตัวเองถึงบ้านเรา เขาไม่มาหรอกค่ะ หยิ่งจะตาย”
“แต่พ่อรู้ว่าลูกสาวพ่อจะมีวิธีพาคุณมิกิมาที่นี่จนได้ ช่วยพ่อหน่อยเถอะนะลูก”
“ไม่ค่ะ ริเอะไม่จำเป็นต้องลงทุนปั้นหน้า เข้าหายัยคุณย่ามิกิเพื่อใคร”
ยูกิเข้ามา “แต่เธอกำลังจะทำเพื่อตัวเธอเอง”
ริเอะกับมาโกะโตะหันไปมองยูกิ ริเอะชักสีหน้าไม่พอใจใส่ยูกิ
“ถ้าอยากได้อาคิระมาครอบครอง เธอต้องพามิกิมาที่นี่ แล้วชั้นจะทำให้เธอได้ทุกอย่าง อย่างที่เธอต้องการ”
“ชั้นจะเชื่อเธอได้ยังไง ว่าเธอทำได้อย่างที่พูดจริงๆ”
ยูกิยิ้มร้ายเย็นยะเยือก “พ่อเธอรู้ดีว่าชั้นทำได้หรือเปล่า”
ริเอะมองหน้ามาโกะโตะ มาโกะโตะพยักหน้าให้ริเอะอย่างจริงจัง “ทำตามที่ยูกิบอก..เชื่อพ่อแล้วยูกิจะทำให้ความปรารถนาของลูกเป็นจริง”
ริเอะนิ่งไปหางตามองยูกิด้วยความสงสัย ก่อนจะจำใจยอมทำตามเพราะคำพูดของพ่อ

ห้องนั่งเล่น คฤหาสน์มิยาคาวะ อายูมินั่งวาดรูปอยู่กับรินดารา อาคิระเดินเข้ามา
อายูมิหันไปเห็นคุณอาก็ยิ้มสดใส “ทำไมคุณอายังไม่ไปทำงานอีกล่ะคะ”
“อาต้องรอหอมแก้มหลานของอาก่อนสิครับ ไม่งั้นอาจะไม่มีกำลังใจทำงาน” อาคิระหอมแก้มซ้ายขวาอายูมิฟอดใหญ่
รินดารามองภาพแสดงความรักระหว่างอา-หลานอย่างเอ็นดู แล้วเผลอจ้องอาคิระ...ยิ้มนิดๆ รู้สึกดีกับความอ่อนโยนของเขา อาคิระหันมาเห็นว่ารินดารามองอยู่ รินดารารีบชักสายตาหลบอย่างเร็ว กลัวว่าเขาจะรู้ว่าแอบมอง ทำให้มือปัด โดนดินสอสีตกพื้น
อาคิระกับรินดาราก้มตัวเก็บพร้อมกัน สิ่งที่ปะกันคือหน้าผากโขกกันดัง..โป๊ก
“โอ๊ย!”
“คุณ! เจ็บหรือเปล่า”
“ไม่เท่าไหร่”
“อย่างว่าคนอย่างหัวแข็งอย่างคุณ ไม่น่าจะเจ็บมาก”
“แต่คงแข็งน้อยกว่าคุณ เพราะดูคุณไม่เจ็บเลย” รินดาราบอกกับอายูมิก่อนออกไป “เดี๋ยวพี่มานะ ขอไปเอาน้ำแข็งประคบหน้าผากก่อน”
อาคิระมองรินดาราเคืองๆ แต่ไม่จริงจัง แล้วหันไปเห็นว่าอายูมิมองเขาอยู่ด้วยประกายตาสดใส “อายูมิมองอาแบบนั้นทำไม”
“ดูคุณอากับพี่รินดาราเถียงกันสนุกดีค่ะ ตั้งแต่เกิดมาอายูมิไม่เคยเห็นคุณอาจะเถียงกับใครเหมือนที่เถียงพี่รินดาราเลย”
“พูดมากน่ะเรา วาดรูปต่อไปเลยนะ”
“วาดต่อก็ได้ค่ะ แต่คุณอาต้องบอกก่อนว่าเมื่อคืนคุณอาให้อะไรเป็นของขวัญวันเกิดพี่รินดารา อายูมิจะได้วาดลงไป”
อาคิระตัดสินใจอะไรบางอย่าง

ที่สวนญี่ปุ่นตระกูลมิยาคาวะ ไอถามอาคิระอย่างตกใจ “อาคิระจะฝากไอซื้อผ้าพันคอ!!!”
“ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น หรือว่าไอมีธุระในเมืองเยอะ เลยไม่สะดวกจะรับฝาก”
“ไม่ใช่สะดวก แต่ที่ตกใจก็เพราะว่าอาคิระไม่เคยซื้อผ้าพันคอให้ใครนอกจากคุณน้าแม่ของอาคิระ” ไอแซว “แสดงว่าคนๆนั้นที่อาคิระจะให้ผ้าพันคอต้องพิเศษมากจริงๆ”
อาคิระยังไม่รู้ใจตัวเอง “ไม่ได้พิเศษ แค่คิดไม่ออกว่าจะซื้ออะไรให้เขา แต่ถ้าไอเจอของที่เหมาะจะเป็นของขวัญวันเกิดมากกว่าผ้าพันคอก็ซื้อมาแล้วกัน”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 5/3 วันที่ 21 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ