อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 5/5 วันที่ 22 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 5/5 วันที่ 22 เม.ย. 58

ย่ามิกิจะปฎิเสธว่าไม่ต้อง แต่มาโกะโตะก็ลุกเดินออกไปแล้ว ย่ามิกิจึงปล่อยเลยตามเลย ตอนนั้นเองที่เสียงบรรเลงซามิเซ็นในทำนองอ่อนหวานคล้ายกับเพลงบรรเลงโกะโตะจากโฮชิโนโอจิดังขึ้นจากห้องหนึ่ง ย่ามิกิมองตามไปทางเสียง ฟังแล้วนิ่วหน้าคิด “เหมือนเพลงท่านชาย”

ย่ามิกิลุกขึ้นเดินไปทางเสียง มาโกะโตะโผล่ออกมาจากทางที่เพิ่งเดินไป แล้วมองตามย่ามิกิเดินไปด้วยสีหน้าร้าย


ย่ามิกิเดินมาตามเสียง ผ่านประตูบานเลื่อน แล้วที่มาของเพลงซามิเซ็นก็ปรากฏแก่สายตา ยูกินั่งบรรเลงซามิเซ็นอยู่บนพื้น ใช้จิตวิญญาณและความสามารถของการเป็นเกอิชาในตัวของ "ยูกิ" บรรเลง ซามิเซ็นด้วยความดื่มด่ำ ใบหน้าระบายยิ้มน้อยๆ นำพาตัวเองให้อินไปกับทำนองเพลงรักที่กำลังบรรเลง ภาพที่ย่ามิกิได้เห็นช่างสวยงามจับใจและมีมนต์สะกด จนต้องยืนดูอยู่อย่างงั้น

ห้องทำงานริเอะ อาคิระดูสมุดภาพแบบสเก็ตชุดที่ริเอะดีไซน์ โดยการทำเอาชุดกิโมโนมาประยุกต์เป็นชุดเก๋ๆ
“นี่เป็นชุดคอลเลกชั่นสำหรับโชว์งานโตเกียววีค ริเอะเอาชุดกิโมโนมาออกแบบใหม่ให้น่าสนใจขึ้น อาคิระดูแล้วลองคอมเม้นท์หน่อยสิคะ”
“เอาไว้วันหลังแล้วกันนะริเอะ ผมขอออกไปหาคุณย่าก่อน” อาคิระจะลุกออกไป
ริเอะนึกถึงที่มาโกะโตะสั่งมา
“หลังจากนี้แกต้องคอยดึงอาคิระให้อยู่ห่างคุณมิกิไว้ ยูกิจะได้ทำอะไรได้สะดวก”
“ยูกิจะทำอะไรคุณย่า”
“ไม่ใช่เรื่องที่แกต้องรู้ ทำตามหน้าที่ของตัวเองก็พอ”

อาคิระจะลุกไป แต่ริเอะดึงแขนอาคิระไว้ “เดี๋ยวสิคะอาคิระ จะรีบร้อนไปไหน ทีเมื่อก่อนคุณยังชอบอยู่กับริเอะกันตามลำพังเลย”
“เมื่อก่อนคุณเป็นแฟนผม แต่ตอนนี้ไม่ใช่”
“แล้วทำไม ไม่ทำให้มันใช่อีกครั้งล่ะคะ” ริเอะส่งสายตาวิบวับยั่วยวนอาคิระ แต่อาคิระนิ่วหน้าไม่พอใจ ริเอะรู้ว่าไม้นี้ไม่ได้ผลแน่จึงกลับลำ “ริเอะล้อเล่นค่ะ เอาอย่างนี้ริเอะจะยอมปล่อยตัวคุณกลับไปหาคุณย่า แต่คุณต้องดูผลงานออกแบบริเอะอีกเล่มก่อน แล้วบอกริเอะว่าคุณชอบชุดไหน ริเอะจะเลือกให้เป็นชุดฟินาเล่”
อาคิระพยักหน้ายอม ริเอะหันหลังเดินไปชุดสมุดวาดเขียนบนชั้นวางของ ระหว่างนั้นมือถือของอาคิระดังขึ้น อาคิระรับสาย ฟังแล้วแปลกใจ “ฮัลโหลไอ ว่าไงนะ !?”

ห้องทำงานมาโกะโตะ ย่ามิกิยืนดูยูกิบรรเลงซามิเซ็น ยูกิบรรเลงเสร็จแล้วหันมาหาย่ามิกิ
“คุณยูกิเล่นซามิเซ็นได้เพราะมากค่ะ” ยูกิยิ้มรับ “คุณเล่นได้ไพเราะเหมือน...” ย่ามิกิหยุดพูด
“เหมือนใครคะ
“เหมือนเพื่อนของดิชั้นค่ะ” ย่ามิกิเปลี่ยนเรื่อง “คุณยูกิเล่นให้ดิชั้นฟังอีกสักเพลงได้มั้ยคะ”
ยูกิยิ้มรับ แต่สายตาลอบมองย่ามิกิรู้แล้วว่า ย่ามิกิจะไม่ปริปากเรื่องโฮชิโนโอจิออกมาแน่ ยูกิเริ่มบรรเลงซามิเซ็น แต่จงใจทำสายขาดผึง ! เลือดสดๆ ซึมออกจากปลายนิ้ว
ย่ามิกิตกใจ “คุณยูกิ” ย่ามิกิปราดเข้าไปดูนิ้วของยูกิ “ดิชั้นดูแผลหน่อยนะคะ เลือดออกเยอะเลยอยู่นิ่งๆนะคะ ดิชั้นจะไปเอาผ้ามาซับเลือดให้”
จู่ๆ ยูกิก็คว้าแขนของย่ามิกิกระชากให้มาเข้ามาใกล้ๆ เลือดจากนิ้วของยูกิเปื้อนบนแขนของย่ามิกิ

อาคิระเดินเข้ามาในห้องรับแขก “คุณย่าครับ” แต่ไม่เห็นใครอยู่ในห้องเลย
“หาใครเหรออาคิระ”
อาคิระหันไปเจอมาโกะโตะยืนอยู่ “คุณย่าครับ”
มาโกะโตะโกหก “น่าจะ...ลงไปที่สวน” อาคิระเชื่อ

ห้องมาโกะโตะ ยูกิจ้องตาย่ามิกิ ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีฟ้ามองเข้าไปในดวงตาของย่ามิกิ ดวงตาย่ามิกิเปลี่ยนเป็นสีฟ้าเหมือนยูกิ แล้วมิกิกระตุกอย่างแรงแล้วแข็งทื่อ เลือดที่อยู่บนแขนของย่ามิกิซึมหายเข้าไปในแขน ย่ามิกิโดนยูกิสะกดจิตเรียบร้อยแล้ว ยูกิยิ้มกริ่มอย่างพอใจ ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีดำปกติ
ดวงตาของย่ามิกิก็เป็นสีดำเหมือนเดิม เธอมีอาการมึนงง “เอ๊ะ ! คุณมีเลือดออกที่นิ้วใช่มั้ย”
“ชั้นไม่ได้เป็นอะไรค่ะ” ยูกิชูนิ้วให้ดูเห็นว่ามันไม่มีเลือดหรือร่องรอยบาดแผลอะไรเลย
“อ้าว...เหรอคะ”
“ค่ะ เมื่อกี้คุณมิกิพูดกับดิชั้นว่า ดิชั้นเล่นดนตรีเพราะเหมือนใครสักคน ใครหรือคะ”
ย่ามิกิตอบโดยไม่คิดภายใต้การถูกสะกดจิต “เหมือนท่านชายโฮชิค่ะ”
ยูกิยิ้มกริ่ม สำเร็จแล้ว !

ย่ามิกิกับยูกิเดินออกมาจากในห้องมาโกะโตะ ย่ามิกิยิ้มแย้มกับยูกิเหมือนสนิทสนมกันมากเหลือเกิน
อาคิระกับมาโกะโตะเข้ามาอีกทาง “คุณย่า! คุณย่าไปไหนมาครับ”
“ย่าไปฟังคุณยูกิเล่นซามิเซ็นให้ฟังอยู่ในห้องน่ะจ้ะ อาคิระมีอะไรหรือเปล่า”
“ไอโทรมาบอกว่าท่านชายเป็นห่วงคุณย่า อยากจะให้คุณย่ากลับบ้านเดี๋ยวนี้” ยูกิหูผึ่งเมื่อได้ยินคำว่าท่านชาย “คุณย่าไม่ได้เป็นอะไรใช่มั้ยครับ”
“ไม่ได้เป็นอะไรจ้ะ ย่าสบายดี เรากลับกันดีกว่า เดี๋ยวท่านชายจะเป็นห่วง” ย่ามิกิเข้าไปจับมือยูกิ “แล้ววันหลังเรานัดพบกันใหม่นะคะ ดิชั้นอยากคุยกับคุณเยอะๆ จะได้คิดแบบกิโมโนให้คุณได้ถูกใจ”
ริเอะแทบไม่เชื่อ “คุณย่าตกลงทอกิโมโนให้ยูกิเหรอคะ”
“ถ้าย่าไม่ได้ทอกิโมโนให้คนที่เห็นคุณค่าของกิโมโนอย่างคุณยูกิ ย่าคงจะต้องเสียดายไปจนวันตาย”
ริเอะอึ้งแปลกใจ ขณะที่มาโกะโตะยิ้มกริ่มพอใจที่แผนของยูกิสำเร็จ

คฤหาสน์มิยาคาวะ กลางคืน โฮชิโนโอจินั่งนิ่งๆ คอยมิกิด้วยความเป็นห่วงมีไออยู่ด้วย อาคิระกับมิกิเดินเข้ามาจากทางหน้าบ้าน
โฮชิโนโอจิปราดเข้าไปหา “มิกิ...เธอเป็นยังไงบ้าง”
“ชั้นไม่เป็นอะไรค่ะ”
อาคิระมองโฮชิโนโอจิเหมือนจะจับผิด “มีอะไรหรือเปล่าครับท่านชาย ท่านชายถึงได้ดูเป็นห่วงคุณย่าของผมมาก”
“ชั้นก็เป็นห่วงทุกคนในมิยาคาวะนั่นแหละอาคิระ” แต่อาคิระมองไม่เชื่อ สายตาจับจ้องโฮชิโนโอจิ
ย่ามิกิตัดบทเปลี่ยนสถานการณ์ “ดิชั้นกลับมาได้อย่างปลอดภัยแล้ว ท่านชายสบายใจได้แล้วนะคะ ท่านชายกลับขึ้นไปบนหอคอยเถอะค่ะ ประเดี๋ยวดิชั้นจะขึ้นไปหา ดิชั้นมีเรื่องเล่าให้ท่านชายฟังเยอะแยะเลยค่ะ” ย่ามิกิเดินออกไปกับโฮชิโนโอจิจนลับตา
อาคิระหันไปหาไอ “ของขวัญที่ฝากซื้อล่ะ”
“ให้คุณรินดาราไปแล้ว”
“ให้ไปแล้ว ! ทำไมไม่เอามาให้ชั้นก่อน ชั้นจะเอาไปให้เอง“

“ขืนรออาคิระให้เอง ไม่รู้ว่าวันเกิดปีหน้าอาคิระจะได้ให้หรือเปล่า ไอให้เองดีกว่า อาคิระจะได้ไม่ต้องเขิน” ไอเดินออกไป
อาคิระตะโกนไล่หลัง “ชั้นให้รินดาราในฐานะลูกจ้างนายจ้าง” อาคิระบ่น “ทำไมถึงชอบคิดกันไปเอง””

ห้องนอนรินดารา รินดาราแกะห่อของขวัญที่อาคิระให้ เห็นว่าเป็นผ้าพันคอผืนสวย รินดารายิ้มแล้วคิดอะไรบางอย่าง

ที่สวน อาคิระเดินอยู่ รินดาราโผล่มาขวางหน้า ถือผ้าพันคอที่อาคิระให้มาด้วย “คุณอาคิระ ขอบคุณมากสำหรับของขวัญวันเกิดชิ้นที่สอง”
“เรื่องที่ผมไปพูดให้เจ้าของร้านยอมขายปลาทองให้คุณ อย่านับว่าเป็นของขวัญเลย ผมอายหลาน”
“แสดงว่าที่คุณซื้อผ้าพันคอให้ชั้น เพราะคุณไม่อยากอายหนูอายูมิด้วยใช่มั้ย”
“ไม่ใช่ เหตุผลเดียวที่ผมให้คุณคือผมอยากให้” รินดาราหัวใจพองโต “คุณจะได้ไม่มองว่าผมเป็นนายจ้างที่แล้งน้ำใจ”
“ถ้าอย่างงั้นคุณก็ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ เพราะถ้าชั้นคิดว่าคุณเป็นนายจ้างที่แล้งน้ำใจจริงๆ แค่ผ้าพันคอผืนเดียว มันก็ไม่ได้ช่วยทำให้ชั้นเลิกคิดได้หรอกค่ะ” รินดาราสะบัดหน้าจะเดินไป แต่จู่ๆ เกิดลมพัดแรงมาวูบหนึ่ง ผ้าพันคอในกล่องปลิวว่อนลอยไปติดอยู่บนกิ่งไม้สูง รินดาราแหงนหน้ามอง...อ้าปากค้าง..จะเก็บยังไง แล้วหันไปหาอาคิระ ยิ้มอ้อน “อยากให้นายจ้างแสดงน้ำใจจัง”
อาคิระกลอกตาเซ็ง

รินดาราขี่หลังอาคิระ รินดารายื่นมือหยิบผ้าพันคอ แต่ยังไม่ถึง “ซ้ายนิด...อีกนิด” อาคิระขยับตามที่รินดาราสั่ง “เขย่งหน่อยสิคุณ ชั้นเอื้อมไม่ถึง” อาคิระเขย่งขา มือรินดาราเอื้อมไปจวนเกือบจะถึงแล้ว “เขย่ง...อีกนิด...ใกล้แล้ว...”
อาคิระกัดฟัน หน้าแดง เส้นเลือดที่หน้าปูดไปหมด แต่ก็ทำให้มือรินดาราแตะถึงผ้าพันคอแล้ว แต่จู่ๆ รินดาราได้ยินเสียงสัตว์พูด รินดารามองไปทางเสียงซึ่งอยู่ตรงหน้า งูเขียวอยู่บนกิ่งไม้ใกล้กับผ้าเช็ดหน้า รินดาราตกใจ ร้องไห้กรี๊ดดดดดและดิ้น ทำให้อาคิระทรงตัวไม่อยู่ ทรุดล้มลงกับพื้น รินดาราร่วงลงมาทับอยู่บนตัวอาคิระ ผ้าพันคอกางทับหน้าอาคิระ ขณะที่หน้ารินดาราประทับลงบนหน้าอาคิระ ปากทั้งสองชนกัน
รินดาราเบิกตาโพลงแต่ยังค้างอยู่ท่านั้น อาคิระยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ดันดึงผ้าออกไปตามสัญชาตญาณ แล้วอาคิระก็ต้องอึ้งเห็นหน้ารินดาราห่างไม่ถึงหนึ่งเซนติเมตร
“คุณจะดึงผ้าออกทำไม!”
“ไม่ดึงออกแล้วจะรู้เหรอ ว่าอะไรอุ่นโดนปากผม”
รินดาราอยากจะกรี๊ดอายมาก “มันเป็นอุบัติเหตุ ชั้นไม่ได้ตั้งใจ”
“จริงเหรอ”
“นี่! อย่ามาพูดแบบนี้ให้ใครได้ยิน ชั้นเสียหายนะ”
“ไม่ต้องกลัว ผมเป็นคนมีความรับผิดชอบ”
“ไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรชั้นทั้งนั้น” รินดาราโยนผ้าใส่อาคิระ “เอาคืนไปเลย ชั้นไม่เอาแล้ว” รินดาราลุกเดินหนีไป
อาคิระจากที่หน้านิ่งขรึมกลับกลายเป็นยิ้มมีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีใครเห็นมาก่อน แต่มีคนหนึ่งที่เห็นอยู่คือโฮชิโนโอจิ! โฮชิโนโอจิยืนมองภาพทั้งหมดอยู่ที่มุมมืด ความหึงหวงเกิดขึ้นในใจทำให้แววตาของโฮชิโนโอจิ เศร้าสร้อยต่างจากโฮชิโนโอจิคนเดิม แล้วจู่ๆ โฮชิโนโอจิก็จามฮัดชิ้ว!

ห้องบนหอคอย โฮชิโนโอจิจามฮัดชิ้ว ย่ามิกิที่กำลังวางถาดอาหารหันขวับมองโฮชิโนโอจิอย่างตกใจ
“ท่านชายเป็นหวัด ?! ท่านชายเป็นเทพ ทำไมถึงเป็นหวัดได้ล่ะคะ”
“โลกร้อนอากาศเปลี่ยนมั้ง ขนาดสีทาบ้านยังลอกล่อน แล้วเทพอย่างเราจะเอาอยู่เหรอ”
“ท่านชายไม่ต้องมาชวนพูดให้เขวเลย ไม่ใช่เพราะโลกร้อนหรอกค่ะ แต่เป็นเพราะใจท่านชายกำลังร้อนต่างหาก ดิชั้นจำได้ ท่านชายเคยบอกดิชั้นว่าถ้าเทพอย่างท่านชายเกิดกิเลสขึ้นในใจ ร่างของเทพก็จะอ่อนแอทำให้ไม่สบายเหมือนมนุษย์ แสดงว่าตอนนี้ในใจท่านชายมีกิเลสเกิดขึ้น”
“อะไรที่ชั้นเคยเล่าให้ฟัง ไม่ต้องจำได้ทุกเรื่องก็ได้นะมิกิ”
“ท่านชายไม่ต้องเฉไฉ บอกมาเดี๋ยวนี้นะคะว่าเกิดอะไรขึ้น ดิชั้นจะได้ช่วยคิดหาทางแก้ปัญหา ใครทำให้ท่านชายไม่สบายใจคะ”
โฮชิโนโอจิเดินเลี่ยงหลบไปที่ริมหน้าต่าง ไม่สบตามิกิเพราะกลัวมิกิจะรู้ว่า อาคิระถึงทำให้เขาเป็นแบบนี้ “มิกิไม่ต้องเป็นห่วง ชั้นรู้เท่าทันใจตัวเองว่าชั้นเป็นอะไร ชั้นจะรีบทำลายมัน ไม่ปล่อยให้มันเป็นกิเลสเกาะกินใจชั้นได้นานหรอก”
“แต่ว่า...” ย่ามิกิกำลังจะคาดคั้นโฮชิโนโอจิ แต่จู่ๆ ย่ามิกิก็กระตุกหนึ่งครั้ง ตาแข็งทื่อ

ยูกินั่งขัดสมาธิ ยืดแขนทั้งสองไปเกาะเข่าตัวเอง นั่งก้มหน้าปล่อยให้ผมยาวดำลงมาปรกหน้า หน้าขาว ซีด ปากแดง แล้วก็เงยหน้าขึ้นอย่างกะทันหัน ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีฟ้า...ส่งกระแสจิตไปหาย่ามิกิ

ย่ามิกิดวงตาเป็นสีฟ้าวาบ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีดำตามปกติ
โฮชิโนโอจิหันหน้ากลับมาหาย่ามิกิ “เป็นอะไรหรือเปล่า”
ย่ามิกิแววตาเป็นประกาย “ดิชั้นจะบอกท่านชายว่า วันนี้ที่ไปบ้านคุณมาโกะโตะ ดิชั้นได้พบคุณยูกิเธอเป็นลูกค้าคนใหม่ของดิชั้น เธอเล่นซามิเซ็นได้เพราะมากแล้วก็ชอบดนตรีเหมือนท่านชายด้วย ดิชั้นอยากให้ท่านชายได้พบกับเธอจังเลยค่ะ”
โฮชิโนโอจิมองย่ามิกิอย่างแปลกใจ
ยูกิมองออกไปนอกหน้าต่าง ยิ้มกับตัวเอง
มาโกะโตะเดินเข้ามาในห้อง แล้วพูดกับยูกิ “ในเมื่อรู้ว่าเขาอยู่ที่มิยาคาวะ ให้ชั้นส่งลูกน้องไปพามาเลยไม่ง่ายกว่าเหรอ”
ยูกิหันขวับไปมองมาโกะโตะอย่างโกรธจัด แล้วพุ่งเข้าไปบีบคอเขายกขึ้น “เขาเป็นคนรักของฉัน! แกกล้าดียังไงถึงคิดจะแตะต้องเขา”
เท้ามาโกะโตะลอยขึ้นจากพื้น มาโกะโตะดิ้นหายใจไม่ออก “เขาเคยทำให้เธอเสียใจ ชั้นคิดว่าเธอเกลียดเขา ชั้น..ชั้นขอโทษ ชั้นไม่..ไม่ได้ตั้งใจ”
“ไม่ ชั้นไม่เคยเกลียดเขา ตอนนั้นชั้นเป็นปีศาจส่วนเขาเป็นเทพเจ้า ใครมันจะไปรักนางปีศาจลง” ยูกิเหวี่ยงมาโกะโตะกระเด็นไปกองบนพื้น มาโกะโตะทั้งเจ็บทั้งหายใจไม่ออก ไอสำลักค่อกแค่กและแอบมองยูกิอย่างโกรธแค้น “แต่ตอนนี้ชั้นอยู่ในร่างของยูกิมนุษย์สาวสวยแล้ว ส่วนเขาก็ไม่เหลือความเป็นเทพ ไม่ต่างจากมนุษย์ที่ต้องวนเวียนอยู่กับกิเลส...แกว่าเขาจะรักชั้นไหม”
มาโกะโตะเอาใจ “รักสิ ทั้งรักทั้งหลงเลยล่ะ”
ยูกิยิ้มพอใจ “ต่อจากนี้ไปแกต้องช่วยชั้น ทำให้เขาได้ใกล้ชิดกับชั้นและหลงรักชั้นเหมือนที่รักนังเมียวโจโอจิน แล้วชั้นกับเขาก็จะใช้ชีวิตคู่อยู่บนโลกมนุษย์ด้วยกันอย่างมีความสุข โดยที่เขาจะไม่มีวันรู้ว่าตัวตนที่แท้จริงของชั้นเป็นใคร” ยูกิมีความสุขกับแผนการของตัวเอง

คฤหาสน์โคสึกะ ไดซุเกะกำลังอ่านตำราเก่าของตระกูลอย่างเคร่งขรึมอยู่หน้าแท่นบูชา บนแท่นมีเทียนจุดขนาบข้างรูปปั้นเทพเจ้าสุนัขจิ้งจอก ขณะเดียวกันอัตซุโอะรินน้ำชาใส่ถ้วยกระเบื้องให้อยู่อีกมุมหนึ่งของห้องอย่างเงียบเชียบเพราะรู้ว่าเวลานี้ท่านไดซุเกะต้องการสมาธิมากที่สุด ทันใดนั้นเปลวเทียนบนหิ้งดับพรึ่บทั้งๆที่ไม่มีลมพัดเข้ามาในห้องเลยแม้แต่น้อย แสงเทียนที่ดับไปทำให้ไดซุเกะ และอัตซุโอะเงยหน้ามองบนหิ้ง

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 5/5 วันที่ 22 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ