อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 6 วันที่ 26 เม.ย. 58

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 6 วันที่ 26 เม.ย. 58

“ก็หาคนมาเช่าทำเก็บค่าเช่าเอา แม่พอมีเงินเก็บว่าจะออกเงินกู้เก็บดอกกิน คงพอมีพออยู่ พอส่งเสียยงยุทธมันเรียนโรงเรียนดีๆได้”
“แม่ไม่สงสารบ้านเหรอ บ้านไม่มีคนอยู่มันจะทรุดโทรมนะแม่”

“ชีวิตคนมันก็ยังงี้แหละพะยอม มันต้องมีการเปลี่ยนแปลงเป็นธรรมดา คนที่อยู่ด้วยกัน หวังจะได้อยู่ด้วยกันไปตลอด ยังต้องจากกันไปก่อนเวลาที่ควรเลย นับประสาอะไร แม่ก็สี่สิบกว่าๆแล้ว เจอความพลัดพราก เจอการเปลี่ยนแปลงมาไม่ใช่น้อย ปู่ย่าตายายพี่ป้าน้าอา พี่น้อง พ่อเอ็ง แม้แต่พี่เอ็งที่ล้มหายตายจากไป มันทำให้เราเติบโตเป็นไม้ใหญ่ที่กล้าแกร่ง ถ้าเขาไม่ตายจากเรา เราจะไม่รู้หรอกว่าเรามีความรู้ความสามารถที่จะประคองตัวให้ผ่านกาลเวลาไปได้ยังไง แม่ตัดสินใจแล้วพรุ่งนี้ แม่จะเข้าเมืองไปดูที่ดูทาง เอ็งต้องไปกับแม่”



“แม่ไปไหนฉันก็ต้องไปด้วยอยู่แล้ว แต่พี่พงษ์...”

“แม่จะไปปรึกษาเดกับแม่มันเอง แต่แม่เชื่อว่า ความคิดของแม่มันดีพอที่ใครก็ค้านไม่ได้หรอก”

นางแย้มยังคงยึดมั่นถือมั่นในตัวเองอย่างเหนียวแน่นไม่เปลี่ยนแปลง

ooooooo

ร้านข้าวแกงและก๋วยเตี๋ยวของสามแม่ลูกขายดีเป็นเทน้ำเทท่า นางอ่ำตักข้าวราดแกงขายมือเป็นระวิง อุไรก็ขายก๋วยเตี๋ยวไม่ได้หยุด ส่วนอัมพรคอยต้อนรับลูกค้า เสิร์ฟ และเก็บเงิน พอว่างก็แว่บไปหลังร้านปอกมะรุมเตรียมไว้แกงส้มต่อ

ขณะอัมพรปอกมะรุมนั่นเอง หมวดทวีเข้ามา อัมพรถามว่ากินอะไรมาหรือยัง หมวดอ้อนว่ายังเลยหิวไส้แทบขาดแล้ว อัมพรบอกให้นั่งตรงนี้ตนจะไปตักข้าวมาให้ หมวดถามว่ารบกวนหรือเปล่า

“ไม่รบกวนหรอกค่ะ วันนี้ขายดี พอพะแนงเนื้อจะหมดหม้อเท่านั้นล่ะ แม่ก็บอกให้ตักเก็บเอาไว้ให้ผู้หมวดก่อน แกว่ายังไงผู้หมวดก็ต้องมากินข้าวเย็นที่นี่ รอแป๊บเดียวค่ะ” แต่พออัมพรจะออกไป หมวดก็คว้ามือไว้จนอัมพรตกใจ

“อัมพร...ผมฝากท้องไว้ที่นี่ทุกวัน อัมพรจะรับฝากอีกอย่างนึงได้ไหม” อัมพรถามงงๆว่าอะไรหรือ หมวดมองอ้อนบอกว่า “ชีวิตผมไง รับฝากได้ไหม...แต่งงานกับผมนะอัมพร ผมพูดไม่เก่ง ก็พูดตรงๆยังงี้แหละ ให้เกียรติแต่งงานกับผมเถอะอัมพร ให้ผมมีโอกาสได้ดูแลคุณอย่างที่หัวใจของผมมันร่ำร้องได้ไหม”

อัมพรเหมือนตกอยู่ในภวังค์กับถ้อยคำที่จริงใจของหมวดทวี มองเขาอย่างตื้นตันจนน้ำตารื้นแทนคำตอบ

ขายอาหารกันจนเย็นของหมดทุกอย่าง อุไรให้แม่เอาสตางค์ไปเก็บส่วนตัวเองเก็บของในร้านอย่างทะมัด ทะแมง ปรารภอย่างปลื้มใจว่าขายดีอย่างนี้เราน่าจะขายรอบค่ำด้วย

“เอ็งอย่าโลภมากนักเลย ขายแต่เช้าก็เหนื่อยพอแล้ว หักโหมนักไม่ดีเอ็งก็ท้องแก่ขนาดนี้ พักผ่อนให้มากๆ ดีกว่า” อุไรบอกว่าตนยังไหว “ทำอะไรก็ให้มันพอดีตัว เอ็งไม่เหนื่อย แต่ลูกเอ็งล่ะ”

ขณะแม่ลูกกำลังคุยกันนั้น ในสายตาอุไรรู้สึกมีลูกค้าเข้าร้านเลยบอกว่าวันนี้หมดแล้ว แต่พอหันมองเต็มตากลายเป็นลือพงษ์!

แม้จะไม่ได้รับการต้อนรับแต่ลือพงษ์ก็พยายามพูดคุย บอกว่าขับรถผ่านร้านหลายครั้งพอเห็นก็แน่ใจว่าต้องเป็นร้านของอุไรแน่ อุไรไม่ตอแยด้วยไล่ให้ออกจากร้านท่าเดียว เมื่อเขาไม่ไปอุไรจึงเป็นฝ่ายเดินไปหลังร้านเอง

“พ่อลือพงษ์สบายดีเรอะ” นางอ่ำทักลือพงษ์ที่ยืนคอตกอยู่

“อาอ่ำน่าจะเข้าใจดีว่าคนที่เหมือนตกนรกมันเป็นยังไง”

“จะดีจะร้ายยังไงเราก็เป็นคนเลือกทางเดินชีวิตของเราเองไม่ใช่เรอะ พ่อลือพงษ์ก็ต้องทำให้มันดีที่สุดเท่าที่จะทำได้นั่นแหละ หิวไหม กินอะไรมารึยัง” ลือพงษ์ไม่ตอบแต่ถามว่าอุไรเป็นอย่างไรบ้าง “ก็อย่างที่เห็นนั่นล่ะ อุไรมันแข็งแกร่งกว่าที่อาคิดเสียอีก พ่อลือพงษ์ไม่ต้องห่วงมันหรอก”

ooooooo

ที่ร้านตัดเสื้อของพะยอม พะยอมท้องแก่แล้วนั่งชะเง้อไปนอกร้านคอยลือพงษ์ นางแย้มเรียกให้มากินข้าวก็บอกให้แม่กินก่อนตนจะรอกินพร้อมลือพงษ์

“จะรอทำไมวะ เดี๋ยวมันก็กลับมาเอง ทรมานตัวเองไม่เท่าไหร่ มึงทรมานลูกในท้องไปด้วยรู้รึเปล่า โน่น...มาโน่นแล้ว” นางแย้มบุ้ยให้ดู

ลือพงษ์กลับมาพร้อมกับข้าวหลายถุง พะยอมต่อว่าหน้าบอกบุญไม่รับว่า

“ไหนว่าเที่ยวสุดท้ายกลับมาห้าโมง นี่มันทุ่มกว่าแล้ว พี่ไปไหนมา”

ลือพงษ์บอกว่าเจอคนรู้จัก ก็ถูกซักทันทีว่าใคร? ลือพงษ์ถามเสียงขุ่นว่าจะรู้ไปทำไม นางแย้มเห็นดังนั้น ไล่ลือพงษ์ให้ไปล้างมือจะได้กินข้าว ถามว่าหิ้วอะไรมาด้วย พอลือพงษ์บอกว่ากับข้าว นางแย้มรับไปจะถ่ายใส่ถ้วย แทนที่พะยอมจะหยุด กลับถามอย่างไม่พอใจว่ากับข้าวที่บ้านก็มีทำไมต้องไปซื้อมาด้วย

“เขาให้มา ไม่ได้ซื้อ” ลือพงษ์ตอบตัดรำคาญแล้วเดินเข้าข้างใน

“มึงนี่หาเรื่องชวนทะเลาะได้ทุกวัน กูบอกแล้วใช่ไหม บางเรื่องไม่ต้องพูดไม่ต้องถามก็ได้”

พะยอมบอกนางแย้มว่า เชื่อเถอะ ลือพงษ์

ยังไปมาหาสู่กับอุไรอยู่ นางแย้มไม่พูดอะไรเอากับข้าวเข้าครัวเทใส่ชาม บอกลือพงษ์ที่เข้ามาช่วยว่าให้ยกหม้อข้าวจานชามออกไปตนจะยกกับข้าวไปเอง ถามเชิงตำหนิว่าอยากกินแกงส้มมะรุมทำไมไม่บอก ตนทำให้กินก็ได้ ไปกินกับข้าวบ้านคนอื่นมันไม่ดี

“เขามีน้ำใจให้มา ผมไม่ได้ไปขอเขาซะหน่อย” พลางลือพงษ์ยกหม้อข้าวออกไป

พะยอมที่กำลังจัดโต๊ะอยู่ถามว่าพรุ่งนี้เลิกกี่โมง พอลือพงษ์บอกว่าค่ำก็จับผิดว่าวันนี้ก็ค่ำแล้ว

“พรุ่งนี้ต้องขับแทนคนอื่นเขาเที่ยวนึง”

“โกหก! อย่านึกว่าไม่รู้นะ จะทำอะไรให้นึกถึงลูกบ้าง”

ทันใดนั้นเสียงชามแตกดังเพล้งในครัว ลือพงษ์รีบไปดู ภาพที่เห็นคือนางแย้มยืนมองชามแตกและแกงส้มมะรุมหกเต็มพื้น บอกลือพงษ์ว่าถ้วยมันหลุดมือ เสียดายเขาเลยไม่ได้กิน แล้วยกสำรับกับข้าวออกไป ลือพงษ์มองแกงส้มมะรุมที่พื้นอย่างเสียดาย รู้แก่ใจดีว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ

คืนนี้หลังจากกล่อมยงยุทธหลับไปแล้ว พะยอมนั่งร้องไห้ นางแย้มเข้ามาเสี้ยมอีกว่า บอกแล้วว่ากับผู้ชายต้องทำสงบเสงี่ยมไว้ บางเรื่องก็ต้องยอมเป็นคนโง่บ้าง เขาถึงจะเกรงใจ พะยอมบอกว่าตนทำไม่ได้เพราะรู้แก่ใจดีว่าลือพงษ์ยังไม่ลืมอุไร นางแย้มบอกว่าอีกหน่อยคลอดลูกแล้วลือพงษ์ก็จะดีขึ้นเองแหละ

“ก่อนหน้านี้แม่ก็บอกว่าถ้าฉันท้องกับเขาอะไรๆ ก็ดีขึ้นเอง”

“มันอยู่ที่ตัวมึงด้วย ว่าทำยังไงผัวถึงจะรักจะหลง”

“แม่แค่ใช้ฉันเป็นเครื่องมือเอาชนะบ้านโน้น มากกว่า”

“อียอม! มึงหุบปาก ที่กูทำทุกอย่างนี่ก็เพื่อความสุขของลูกของหลานทั้งนั้น”

พะยอมรู้นิสัยแม่ดีไม่อยากเถียงลุกเดินออกไป ส่วนนางแย้มถูกพะยอมพูดแทงใจดำก็ยิ่งทิฐิไม่ยอมแพ้

ooooooo

สามแม่ลูกปิดร้านแล้วมานับสตางค์กัน อุไรเป็นคนนับและแบ่งเป็นสามกอง เลื่อนกองหนึ่งให้แม่ นางอ่ำไม่เอาให้แบ่งกันสองคน ตนไม่ได้ขัดสนอะไร สอนลูกว่า

“วันข้างหน้าเอ็งต้องเลี้ยงลูก ต้องใช้เงินอีกเยอะ เวลามีก็เก็บออมเอาไว้ให้ดี อย่าประมาท ชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรแน่นอน”

อุไรเสนออัมพรว่าเราเอาไปฝากธนาคารไว้เป็นกองกลางดีไหม อัมพรเห็นด้วย แล้วบอกแม่กับน้องว่า

“วันนี้ผู้หมวดทวีขอฉันแต่งงาน แม่คิดว่ายังไง” ถูกอุไรแซวว่ามิน่าล่ะยิ้มไม่หุบเลย นางอ่ำก็ถามว่า

มาถามแม่ทำไมล่ะ “ลำพังเราอยู่กันสามคนก็หายใจหายคอคล่องดี ฉันกลัวว่าแม่จะอึดอัดถ้ามีคนอื่นเข้ามาเพิ่มเป็นคนในครอบครัวอีกคน”

“แม่ไม่เคยรู้สึกว่าผู้หมวดเขาเป็นคนอื่นไกล เขาดีต่อพวกเรามาก มีอะไรก็ช่วยเหลือเจือจุนทุกอย่าง แม่ไม่รังเกียจเขาหรอก ดีใจกับเอ็งด้วยซ้ำที่มีคนดีๆเห็นคุณค่าในตัวเอ็ง”

อุไรถามว่าแล้วพี่ตอบเขาไปว่ายังไง ยุว่าพรุ่งนี้เขามาให้บอกไปเลยว่าตกลง แต่งกันแล้วก็รีบมีลูกเสียจะได้ออกมาเป็นเพื่อนเล่นกับลูกตน
สามแม่ลูกยิ้มให้กันกับเรื่องดีๆนี้อย่างมีความสุข

ooooooo

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 6 วันที่ 26 เม.ย. 58

ละครสุดแค้นแสนรัก บทประพันธ์โดย จุฬามณี หรือ นิพนธ์ เที่ยงธรรม
ละครสุดแค้นแสนรัก บทโทรทัศน์โดย ยิ่งยศ ปัญญา
ละครสุดแค้นแสนรัก กำกับการแสดงโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล และ อดุลย์ ประยันโต
ละครสุดแค้นแสนรัก ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ เค จำกัด
ละครสุดแค้นแสนรัก ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครสุดแค้นแสนรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวัน 18 เมษายน 2558
ติดตามชมละครสุดแค้นแสนรักทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ