อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 6/3 วันที่ 24 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 6/3 วันที่ 24 เม.ย. 58

มิกิยิ้มเอ็นดู “ดิชั้นเข้าใจแล้วล่ะค่ะว่าทำไมอายูมิถึงเชื่อฟังคุณ ตกลงค่ะ ดิชั้นจะนอนพักผ่อนสักงีบ”
รินดารายิ้ม “ถ้าอย่างงั้นชั้นขอตัวออกไปทำกายภาพให้หนูอายูมิก่อน แล้วจะโทรบอกคุณอาคิระกับท่านชายให้ว่าคุณย่าไม่เป็นอะไรแล้ว เขาจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงกัน”

ย่ามิกิยิ้มรับแล้วล้มตัวลงนอน รินดาราช่วยจัดแจงห่มผ้าให้ พอเสร็จแล้วรินดาราก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไป ย่ามิกิมองตามรินดาราอย่างเอ็นดู
คฤหาสน์โคสึกะ ไดซุเกะเดินเข้ามาในบ้าน เจอฮิเดโนรินั่งจิบน้ำชาดูท่าทางสบายใจ
“แกทำอะไร ไหนว่าวันนี้จะจัดการนังผู้หญิงคนนั้น”


“ผมส่งตัวแทนไปจัดการอยู่ครับ” ฮิเดโนริยิ้มร้าย แววตาอาฆาตมาดร้าย

รินดาราเดินมาตามทางเดินกำลังจะมุ่งหน้าไปที่ห้องนั่งเล่น มือถือโทรศัพท์กำลังจะโทรออกไปหาอาคิระ รินดาราไล่สายตาหาดูเบอร์ในเครื่อง “เบอร์คุณอาคิระ” ทันใดนั้นสายตาของรินดาราก็หันไปเห็นอะไรบางอย่างที่สวน
รินดาราเห็นอายูมิอยู่บนรถเข็นเคลื่อนรถหายเข้าไปในพุ่มไม้ “หนูอายูมิ?! แดดร้อนๆ ออกไปได้ยังไง เดี๋ยวก็ไม่สบาย” รินดาราเดินเลี้ยวไป
นานะเดินถือถาดของว่างและแก้วนมสดมาจากสุดทางเดิน นานะเห็นตอนที่รินดารารีบร้อนเดินเลี้ยวออกไป “คุณรินดาราจะไปไหน” แล้วนานะก็เดินไปที่หน้าห้องนั่งเล่น แล้วเลื่อนประตูเปิดออก “ของว่างมาแล้วค่ะคุณหนู”
อายูมินั่งเล่นของเล่นอยู่ในห้องแล้วหันมายิ้มสดใสให้นานะ “อายูมิยังไม่กิน อายูมิจะรอกินพร้อมพี่รินดารา”
แล้วอายูมิที่รินดาราเห็นเมื่อตะกี้เป็นใคร ?!!!!!!!!!

รินดาราเดินเข้ามาในสวนตรงตำแหน่งที่เห็นอายูมิเคลื่อนรถหายเข้าไปในพุ่มไม้ พร้อมกับร้องเรียก “หนูอายูมิ หนูอายูมิคะ” ไม่มีอายูมิอยู่แถวนั้นเลย รินดารากวาดสายตามองไปรอบๆ เมฆบนท้องฟ้าก่อตัวขึ้นหนาแน่นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้ท้องฟ้ามืดครึ้มไปทั่วบริเวณ ด้านหลังของรินดารา "ใครบางคน" เคลื่อนเข้าไปใกล้ รินดารารู้สึกได้จากหางตาจึงหันขวับไปมองแต่ไม่เห็นใคร รินดาราแปลกใจตัวเองแล้วจะหันหลังกลับไปเจอฮิโตชิยืนแหงนหน้ามองรินดาราด้วยแววตาเศร้าสร้อย
รินดาราสะดุ้งตกใจ พอคลายตกใจจึงถามเด็กน้อย “หนู?! หนูมาจากไหนคะ”
“ผมอยากกลับบ้าน”
“กลับบ้าน ? แล้วบ้านหนูอยู่ไหนคะ” ฮิโตชิชี้ไปทางด้านหลังคฤหาสน์ แล้วเข้าไปจับมือรินดารา
“นั่นมันทางเข้าป่า มีบ้านคนอยู่ด้วยเหรอ”
ฮิโตชิไม่ฟังคำพูดของรินดารา เขย่ามือรินดารา ร้องเว้าวอน “ผมอยากกลับบ้าน พาผมกลับบ้านหน่อย พาผมกลับบ้านหน่อย”
“ค่ะๆ พี่จะพากลับบ้านเอง”
ฮิโตชิยิ้มออก

ฮิโตชิเดินนำรินดารามาถึงแถวบ่อน้ำ ฮิโตชิหยุดยืน
“ไหนคะบ้านของหนู”
ฮิโตชิชี้มือไปที่บ่อน้ำ รินดารามองตามแล้วแปลกใจ “บ่อน้ำ หนูล้อพี่เล่นใช่มั้ย ตกลงว่าบ้านของหนูอยู่ไหนคะ” รินดาราหันไปถามเด็กชาย แต่ว่าฮิโตชิหายไปแล้ว! “หนู ?” รินดารามองไปรอบ “หนูคะ หนูอยู่ไหน” รินดาราขยับเท้าจะเดินตามหาฮิโตชิ
ฮิโตชิยื่นมือมาจับขารินดาราที่กำลังเดิน รินดาราสะดุด “ว้าย” รินดาราล้มหน้าทิ่มไปเกาะขอบบ่อน้ำ รินดาราชะโงกหน้าลงไปในบ่อน้ำ
รินดาราเห็นฮิโตชิที่ตอนนี้มีใบหน้าขาวซีดยืนอยู่ก้นบ่อน้ำแหงนหน้าขึ้นมองรินดารากวักมือเรียก “มาเล่นกันเถอะ มาเล่นกันเถอะ” รินดาราเบิกตาโต อ้าปากค้าง ไม่ยอมเล่นกับฮิโตชิ ฮิโตชิโกรธ “ทำไมไม่มาเล่นด้วยกัน”
ทันใดนั้นดวงตาฮิโตชิกลายเป็นสีดำสนิท แหงนหน้ามองรินดาราอย่างไม่พอใจ ฮิโตชิพุ่งขึ้นไปยังปากบ่อ รินดาราร้องกรี๊ดดดดด สุดเสียง แล้ววิ่งหนีกลับไปทางเดินที่วิ่งมา

ย่ามิกิในห้องนอน และอายูกิกับนานะในห้องนั่งเล่นได้ยินเสียงกรี๊ดของรินดาราดังแว่วมาจากด้านนอกบ้าน ทุกคนหันขวับไปทางเสียง

รินดาราวิ่งลนลานหนีมาตามทาง คอยเหลียวหลังกลับไปมองด้านหลัง สีหน้าหวาดกลัวสุดขีด

นานะเข็นอายูมิออกมาเจอกับย่ามิกิที่เดินออกมาจากในห้องนอนพอดี เคโกะกับนารุตะเข้ามาอีกทาง ทุกคนมี ท่าทางตื่นเต้นเพราะได้ยินเสียงรินดาราร้องเหมือนกัน
“คุณย่าคะ อายูมิได้ยินเสียงพี่รินดาราร้อง อายูมิเป็นห่วงพี่รินดารา”
ไอในชุดทำงานเดินเข้ามาพอดี “เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”
“พวกเราได้ยินเสียงคุณรินดาราร้องมาจากทางสวนค่ะ”
ไอตกใจ
“มัวแต่ยืนพูดอะไรกันอยู่ ไปดูสิว่าเกิดอะไรขึ้น” ย่ามิกิสั่ง ไอ นานะ นารุตะออกไป

ไอ นารุตะ นานะวิ่งเข้ามาแล้วร้องเรียกรินดารา
รินดาราวิ่งกระหืดกระหอบ แล้วสะดุดก้อนหินล้มลงกองกับพื้น “โอ๊ย!” รินดาราเงยหน้าขึ้นจากพื้น แล้วอึ้งตะลึงงัน เมื่อเห็นว่าข้างหน้าคือบ่อน้ำ !!!!! “วิ่งกลับมาทางเดิม”
ระหว่างนั้นเสียงฮัมเพลงของฮิโตชิดังแว่วๆ มาจากในบ่อน้ำ “คิรา คิรา ฮิคารุ โอโซรา โน โฮชิโย มาบาทาคิ ชิเตวา มินน่า โว มิเตรู คิรา คิรา ฮิคารุ โอโซรา โน โฮชิโย”
รินดาราจ้องไปที่บ่อน้ำอย่างหวาดกลัวสุดขีด เสียงฮัมเพลงของฮิโตชิค่อยๆ ดังชัดเจนขึ้น...ชัดเจนขึ้น...เหมือนกับว่า ฮิโตชิค่อยๆคืบคลานขึ้นมาจากบ่อน้ำ ฉับพลัน มือเล็กๆ ของฮิโตชิโผล่ขึ้นมาตะปบเกาะขอบบ่อ รินดาราตาโตตกใจ แล้วลุกขึ้นวิ่งหนีออกไป

ไอ นารุตะกับนานะวิ่งกระหืดกระหอบกลับเข้ามาหาย่ามิกิ เคโกะ และอายูมิที่คอยอยู่
“เป็นยังไงบ้างไอ”
“ไม่เจอคุณรินดาราเลยค่ะ”
“หาทั่วแล้วหรือยัง”
“เราหากันทั่วแล้วค่ะ แถวบ่อน้ำก็ไม่มี”
“เราไม่ได้ตามหากันสองคนด้วยนะคะ พวกคนงานคนสวนก็มาช่วยกันตามหา แต่ไม่เจอคุณรินดาราเลยค่ะ”
ย่ามิกิไม่สบายใจ

โฮชิโนโอจิ อาคิระ ยูกิ ริเอะเดินมาตามทางเดินในหมู่บ้านด้วยกัน ยูกิจ้องมองโฮชิโนโอจิตลอดเวลา
“เดี๋ยวเราดื่มชากันก่อนค่อยกลับนะคะ มีร้านชาอยู่ใกล้ๆนี้ สมัยที่ริเอะกับอาคิระคบกัน เรามาดื่มด้วยกันบ่อยๆ”
ริเอะเกาะแขนอาคิระและยิ้มหวาน อาคิระมีอาการอึดอัด แล้วมือถือของอาคิระก็ดังขึ้น
อาคิระรับสาย “ฮัลโหลไอ” อาคิระฟังแล้วตกใจ “ผมจะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้” อาคิระวางสาย “ท่านชายครับ ไอโทรมาบอกว่าเกิดเรื่องไม่ดีกับรินดาราครับ ผมคิดว่าเราต้องรีบกลับกันแล้ว”
โฮชิโนโอจิตกใจเป็นห่วงมาก “ไปสิ” โฮชิโนโอจิลายูกิ “ผมต้องขอตัวก่อนนะครับคุณยูกิ คุณริเอะ”
“ค่ะ ฝากความเป็นห่วงถึงคุณมิกิด้วยนะคะ”
โฮชิโนโอจิยิ้มรับ อาคิระโค้งให้ยูกิอีกครั้งเป็นการล่ำลา แล้วเดินนำโฮชิโนโอจิออกไป
ริเอะมองตามอาคิระไปอย่างเจ็บใจ
ยูกิสงสัย “ใครคือรินดารา”
“ผู้หญิงไทยที่มาดูแลหลานง่อยของอาคิระ มันชอบทำตัวอ่อยอาคิระ เธอเองก็ระวังท่านชายโฮชิไว้ให้ดีเถอะ ท่านชายได้เจอนังรินดาราที่บ้านมิยาคาวะบ่อยๆ ระวังเขาจะหลงเสน่ห์มันเข้า”
“คุณโฮชิไม่ได้เหมือนผู้ชายทั่วไปที่จะหลงรักใครง่ายๆ”
ริเอะหมั่นไส้ “เธอพูดเหมือนรู้จักเขามานาน”
“ไม่ต้องสนใจเรื่องของชั้นหรอก เอาเวลาไปสนใจอาคิระเถอะ เพราะท่าทางอาคิระจะหลงเสน่ห์ผู้หญิงที่ชื่อรินดาราเข้าแล้ว”
ริเอะไม่พอใจ “ตอนนี้กำลังเกิดเรื่องไม่ดีกับมัน ขอให้มันตายๆ ไปเลยยิ่งดี”

รินดาราวิ่งหนีและร้องตะโกนอย่างหวาดกลัวสุดชีวิต “ช่วยด้วย ! ช่วยด้วย...ช่วยชั้นด้วย”
รินดาราเหลียวหลังกลับไปมองทางที่วิ่งมา แล้วพอหันหน้ากลับมาก็ชนเข้ากับใครบางคน รินดาราตกใจกรี๊ดลั่น แต่พอเห็นว่าชนกับผู้หญิงในชุดยูกาตะเก่าๆ รินดาราดีใจรีบเข้าไปขอความช่วยเหลือ “คุณคะ ช่วยชั้นด้วย ชั้นถูกผีหลอก หาทางกลับบ้านไม่เจอ ช่วยชั้นด้วยค่ะ”
“ผีหลอกเหรอคะ ตายจริงอีกแล้วเหรอ งั้นตามชั้นมาทางนี้ค่ะ” ผู้หญิงหันหน้าไปแล้วแสยะยิ้ม ก่อนจะเดินนำรินดารา
เดินนำหน้ารินดาราไปตามทิวสนที่เรียงรายอยู่ตามทางเดิน อากาศตอนนี้มืดครึ้มเพราะเวลาเย็นและมีเมฆปกคลุมมาก
รินดาราเหลียวกลับไปมองด้านหลังอย่างหวาดระแวง แล้วหันกลับมาถาม “คุณคะ คุณจะพาชั้นไปไหน” แต่กลายเป็นว่าผู้หญิงเดินห่างออกไปไกลมาก ห่างกันประมาณ 10 ต้นสน รินดาราแปลกใจ “ทำไมเดินเร็วจัง” รินดาราวิ่งตามพร้อมถาม “คุณคะ คุณจะพาชั้นไปไหนคะ รอชั้นด้วยสิคะ”
จู่ๆ ผู้หญิงก็หยุดชะงัก รินดาราหยุดชะงักตาม...ชักเริ่มเอะใจ หัวของผู้หญิงค่อยๆ หันมาหารินดาราทั้งที่ๆตัวไม่ขยับ รินดาราอ้าปากค้างร้องกรี๊ดดดดดดด สุดเสียง แล้วหันหลังจะวิ่งหนีก็เจอฮิโตชิยืนอยู่
“มาเล่นกันเถอะ มาเล่นกันเถอะ”
รินดาราผงะ หน้าของผู้หญิงก็โผล่มาอยู่ข้างๆ หน้ารินดารา แสยะยิ้มร้าย “ไปตายกันเถอะ ไปตายกันเถอะ ฮ่าๆๆๆ”
รินดาราหันไปมอง ถึงเห็นว่าผู้หญิงยังอยู่ห่างออกไป แต่คอยืดยาวมาอยู่ใกล้ๆ รินดาราเพิ่งเข้าใจว่าผู้หญิงคนนี้คือ...ผีคอยาว !!!! รินดารากรี๊ดดดดดดดดดดดด แล้ววิ่งหนีออกไป ฮิโตชิและผู้หญิงมองรินดารา

รินดาราวิ่งหนีมาหลบหลังต้นไม้น้ำตาไหล ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว
ฮิโตชิเดินเหยียบย่ำพื้นพร้อมร้อง “มาเล่นกันเถอะ มาเล่นกันเถอะ”
รินดารามองออกไป เห็นเงาผีคอยาวเลื้อยคอยาวไปมาในอากาศขณะที่ร่างอยู่ไกลจากหัว กำลังพุ่งเข้าหารินดารา รินดารากลัวสุดขีด หลับตาปี๋ แทบจะกลั้นลมหายใจ แล้วจู่ๆ มือถือในกระเป๋าสะพายของรินดาราก็ดังขึ้น...รินดาราตะลึง! ผีคอยาวกับฮิโตชิหันขวับไปทางเสียง

ไอวางสายจากมือถือ คนอื่นๆรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ “ไม่รับค่ะ” คนอื่นๆ ไม่สบายใจ

ฮิโตชิกับผีคอยาวก้าวเข้ามาใกล้รินดารา รินดาราควานหามือถือในกระเป๋าแต่ความรีบร้อนทำให้รินดาราทำมือถือและของทุกอย่างในกระเป๋าร่วงลงพื้นหล่นกระจายรวมทั้งเหรียญเซโมริ รินดาราอึ้งตะลึงงัน แล้วหันไปทางซ้ายก็เห็นเงาผีคอยาว หันไปขวางก็เจอเงาฮิโตชิกำลังเดินเข้ามาใกล้ รินดาราทรุดตัวลงกับพื้นและร้องไห้อย่างหวาดกลัวสุดชีวิต หมดสิ้นหนทางที่จะเอาตัวรอดได้แล้ว แล้วตอนนั้นเองที่รินดาราเห็นเหรียญเซโมริของโฮชิโนโอจิตกอยู่บนพื้น รินดาราหยิบขึ้นมา คิดถึงที่โฮชิโนโอจิเคยบอก
“เซโมรินี้จะปัดเป่าอันตรายทั้งปวงไม่ให้เข้ามาใกล้คุณ ผมให้คุณฮิคาริ”

รินดารากำเซโมริแล้วพนมมือ “อำนาจสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายช่วยคุ้มครองหนูด้วยค่ะ”
จู่ๆ ก็เกิดลำแสงสีน้ำเงินขึ้นจากเหรียญเซโมริส่องไปทั่วทั้งบริเวณ แต่รินดารามองไม่เห็น ผีคอยาวและฮิโตชิหวาดกลัวกับลำแสงศักดิ์สิทธิ์ พวกมันหวีดร้องลั่นแล้วหายตัวไป รินดาราได้ยินเสียงร้องของพวกมัน จึงหันไปมองก็ไม่เห็นพวกมันอยู่แล้ว รินดารามองเหรียญเซโมริในมืออย่างมีความหวังแล้ววิ่งหนีออกไป

รินดาราวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตมาตามทาง มองตรงไปข้างหน้า รินดาราเห็นหอคอยของโฮชิโนโอจิอยู่ บ่งบอกว่าใกล้จะถึงเขตบ้านมิยาคาวะแล้ว รินดารายิ้มดีใจแล้ววิ่งต่อ แต่แล้วก็ดันสะดุดก้อนหินล้มลง “ว้าย!”
รินดาราหน้าคะมำล้มลงกับพื้น เหรียญเซโมริกระเด็นหลุดมือ แล้วกลิ้งหายเข้าไปป่า รินดาราตกใจมากแล้วจะลุกขึ้นไปเอาเหรียญ แต่พอเงยหน้าขึ้นก็เจอฮิโตชิกับผู้หญิงที่เป็นผีคอยาวยืนอยู่ตรงหน้า รินดาราผงะลุกขึ้น ผีคอยาวคว้าคอของรินดาราขึ้นบีบ รินดาราหลังติดกับต้นไม้ ดิ้นขลุกขลักหายใจไม่ออก
ฮิโตชิกระโดดตบมือสนุกสนาน “สนุกจังเลย สนุกจังเลย”
รินดาราตาเหลือกหายใจไม่ออก ขณะที่ผู้หญิงบีบคอรินดาราแน่นขึ้นอีก เท้าของรินดาราลอยเหนือพื้น รินดาราเกือบจะสิ้นใจแล้ว

อาคิระขับรถเข้ามาจอดหน้าบ้านอย่างเร็ว อาคิระและโฮชิโนโอจิเปิดประตูรถ เท้าของโฮชิโนโอจิเหยียบลงบนพื้นซึ่งเป็นอาณาเขตของมิยาคาวะ ดวงตาบริสุทธิ์ของรูปปั้นเทพเจ้านกกระเรียนที่อยู่ในศาลเทพเจ้าจิ้งจอกเปล่งแสงวาบ

ฮิโตชิและผีคอยาวสัมผัสได้ถึงพลังบริสุทธิ์ของเทพที่เพิ่งเกิดขึ้น ผีทั้งสองมีสีหน้าตกใจและหวาดกลัว พวกมันหายวาบไป รินดาราถูกปล่อยอย่างกะทันหันทำให้ร่วงลงพื้น รินดาราไอค่อกแค่กสำลักหายใจไม่ออกและไม่มีแรง

โฮชิโนโอจิกับอาคิระเดินเร็วๆ เข้ามาในบ้าน ย่ามิกิและคนอื่นๆ ที่คอยอยู่ในบ้านต่างเข้าไปหาชายทั้งสอง
โฮชิโนโอจิซัก “ฮิคาริกลับมาหรือยัง”
“ยังเลยค่ะ ไอโทรติดต่อไปก็ไม่รับสาย แล้วก็ปิดเครื่องไปแล้ว”
“ใครเห็นฮิคาริเป็นคนสุดท้าย”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 6/3 วันที่ 24 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ