อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 6/5 วันที่ 25 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 6/5 วันที่ 25 เม.ย. 58

“งั้นชั้นจะยกเลิกใช้นามสกุลของมิยาคาวะ ยังไงพวกเขาก็ไม่สนใจหรอกเพราะชั้นเป็นแค่ญาติห่างๆของพวกเขา”
“เธอทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะมันจะยิ่งทำให้ชั้นถูกมองว่าเป็นคนทำลายตระกูลมิยาคาวะ”
“แต่ชั้นอยากมั่นใจว่าชั้นทุ่มเทชีวิตให้ผู้ชายไม่ผิดคน ไม่ใช่ถูกเขาหลอกเป็นของเล่นสนุกไปวันๆ” ไอน้ำตาไหลอาบแก้มร้องไห้เสียใจแล้วรีบเดินหนี

ทันใดนั้นฮิเดโนริก็ตะโกนขึ้นมาดังๆ “ผมรักผู้หญิงคนนี้!!” เสียงของฮิเดโนริดังลั่นทำให้คนในบริเวณนั้นหันมามอง ไอชะงักตกใจ ฮิเดโนริตะโกนบอกทุกคนรอบๆ “ผมรักผู้หญิงคนนี้ เธอขโมยหัวใจผมไป แล้วเธอก็จะหนีไปจากชีวิตผม”
ไอตกใจ “หยุดนะฮิเดโนริทำบ้าอะไรของเธอ”


ฮิเดโนริเข้าไปจับมือไอ “ฟังชั้นนะไอ..ต่อไปนี้ชั้นจะไม่ทำให้เธอรู้สึกว่าเป็นคนอื่นอีก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับชั้น ชั้นจะให้ความสำคัญกับเธอเป็นคนแรก”
ไอนิ่งงันไปเพราะสายตาฮิเดโนริดูเชื่อได้ ฮิเดโนริเชยคางไอขึ้นมาแล้วจูบที่หน้าผาก ไอวูบวาบร้อนผ่าวหน้าแดง “ทำอย่างนี้แล้วคิดว่าชั้นจะใจอ่อนเหรอ”
“ไม่รู้สิ..รู้แต่ว่า” ฮิเดโนริกระซิบข้างหู “เธอยังอยากเที่ยวที่นี่อีกรึเปล่า”
ไอมองฮิเดโนริแล้วยิ้ม “ก็แล้วแต่เธอ”
“งั้นชั้นว่าเรามีที่อื่นที่น่าไปกว่าที่นี่เยอะเลย”

ในห้องนอนฮิเดโนริ เสื้อผ้าของไอกองอยู่ที่พื้นใกล้กับเสื้อผ้าของฮิเดโนริ ที่ฟูกบนพื้นเสื่อตาตามิ ฮิเดโนริในสภาพนอนเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มหนา ส่วนไอลุกขึ้นมาเอายูกาตะของฮิเดโนริมาสวมหลวมๆดูเซ็กส์ซี่ ไอหวีผมอยู่หน้ากระจก ฮิเดโนริมองเธอยิ้มพอใจแล้วลุกจากที่นอน
ไอเห็นรอยสักหมาจิ้งจอก ที่แผ่นหลังเขาผ่านกระจก“รอยสักรูปหมาจิ้งจอกของเธอสวยดีนะฮิเดะ..ไปสักมาตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ไม่นานนี่เอง..เธอชอบมั้ยล่ะ”
“ชอบสิ..ดูน่าเกรงขาม ลึกลับ..เหมือนเธอ”
ฮิเดโนริยิ้มพอใจ แล้วเข้าไปดึงไอมากอดรัดเปิดไหล่เสื้อยูกาตะออกจูบที่หัวไหล่ขาวๆของไอ “แต่ชั้นบอกแล้วนี่ว่าจะไม่มีเรื่องอะไรปิดบัง ให้ต้องรู้สึกว่าชั้นลึกลับกับเธออีก”
“ให้มันจริงเถอะ”
“ชั้นรักเธอนะไอ ชั้นเองก็ไม่อยากหลบๆซ่อนๆ แต่เธอก็รู้ว่าชั้นต้องทำตามคำสั่งของปู่ ท่านเลี้ยงชั้นมาคนเดียวตั้งแต่เล็กๆ ถ้าชั้นขัดขืนคำสั่ง..ชั้นก็ไม่เหลือใคร”
“ชั้นรู้..และชั้นก็รักเธอมากนะฮิเดะ ไม่ว่าเธออยากให้ชั้นทำอะไร..ชั้นยินดีจะทำให้เธอทุกอย่าง เพื่อวันนึงเราจะได้..อยู่ด้วยกันอย่างถูกต้องซะที”
“งั้นถ้าชั้นอยากรู้เรื่องในบ้านมิยาคาวะเพิ่มเติมอีก”
“อยากรู้อะไรอีกล่ะ”
“เรื่องของผู้หญิงที่มาดูแลอายูมิ”
ไอแปลกใจ “ทำไมถึงอยากรู้เรื่องของรินดารา” ไอสงสัยไว้ก่อน “อย่าบอกนะว่าเธอก็สนใจผู้หญิงคนนี้ด้วย” ไอหยิกทันทีด้วยความหึงหวง
ฮิเดโนริรีบกอดแน่นแล้วหอมเอาใจ “ก็แค่ถามดูเฉยๆ ยังไงชั้นก็ไม่เคยจะสนใจใครอยู่แล้วนอกจากเธอ”
ไอเอียงอายพอใจ “ก็ได้..เดี๋ยวจะเล่าให้ฟัง”
ฮิเดโนริยิ้มพอใจ

คฤหาสน์มิยาคาวะ ริเอะเดินเข้ามาในสวนเจอนานะกำลังเข็นพาอายูมิออกมาเดินเล่นพอดี “เป็นยังไงบ้างจ้ะอายูมิ ออกมาเดินเล่นแต่เช้าเลยเหรอจ๊ะ”
“สบายดีค่ะ คุณอาริเอะก็มาแต่เช้าเลยนะคะ แต่ว่าจะเช้าไปรึเปล่าคะสำหรับการมารอเรียนทอกิโมโน”
ริเอะชะงักไม่คิดว่าจะโดนเด็กย้อนเลยฉีกยิ้มแม่มดหวานซ่อนคม “อาชอบตื่นเช้าจ้ะ สมอง จะสดชื่น เวลาเรียนรู้อะไรก็จะได้เรียนรู้ได้เต็มที่..เดี๋ยวอาไปหาคุณอาอาคิระก่อนนะ”
อายูมิรีบทัก “คุณอาอาคิระไม่อยู่หรอกค่ะ..ออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้าแล้ว เห็นว่ามีนัดกับลูกค้า เขาไม่ได้บอกคุณอาริเอะไว้เหรอคะ”
ริเอะชะงัก “เปล่านี่”
“เหรอคะ..ปกติคุณอาไม่ใช่คนขี้ลืมนะคะ ยกเว้นแต่ถ้าเป็นเรื่องที่คุณอาไม่ค่อยใส่ใจ คุณอาก็มักจะลืมบ่อยๆ”
ริเอะเริ่มหมั่นเขี้ยวนังเด็กบ้า “ไม่เป็นไรจ้ะ..เดี๋ยวอาโทรหาเขาเองก็ได้” ริเอะหันไปที่นานะเปลี่ยนเรื่องไม่อยากคุยกับอายูมิ “ชั้นว่าจะถามเธออยู่เหมือนกัน เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นกับรินดาราเหรอ”
“คุณรินดาราเจอผีหลอกค่ะ” นานะเล่าอย่างตื่นเต้น “เล่นเอาแตกตื่นไปทั้งบ้านเลยนะคะ ยิ่งตอนที่พวกเราหาตัวไม่เจอแล้วได้ยินแต่เสียงก็ยิ่งน่ากลัวค่ะ หากันเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ”
ริเอะแปลกใจไม่ค่อยอยากเชื่อ “เจอผีเนี่ยนะ”
“ค่ะ..น่ากลัวสุดๆ แต่โชคดีพอท่านชายกับคุณอาคิระกลับมา คุณอาคิระก็ไปหาจนเจอ”
“ใช่ค่ะ..พอคุณอาไปเจอพี่รินดารา คุณอาก็เป็นคนอุ้มออกมา คุณอาเป็นห่วงพี่รินดารามากเลยนะคะ อุ้มไม่ปล่อยเลยด้วย” อายูมิพูดไปก็ยิ้มร้ายเดียงสาใส่ริเอะอย่างจงใจ ริเอะได้แต่จิกหน้ามองอย่างหัวเสีย
หน้าศาลเทพเจ้านกกระเรียน รินดาราพนมมือไหว้ศาลใจคอไม่ค่อยดีดูยังกังวลเรื่องผีเมื่อวาน
“ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะฮิคาริ เทพเจ้านกกระเรียนจะคุ้มครองเธอ”
“ท่านชาย” รินดาราหันไปสบตาโฮชิโนโอจิแล้วนิ่งไป ดูมีแววตาของความกังวล
จนโฮชิโนโอจิต้องเข้าไปจับบ่าเธออย่างปลอบโยน “ยังกลัวอยู่เหรอ”
“ไม่มีใครเชื่อเรื่องที่ชั้นพูด ชั้นเองก็อยากให้สิ่งที่เห็นมันเป็นเพราะชั้นตาฝาดไป แต่ว่า...” รินดาราน้ำตาซึมๆดูเศร้า
โฮชิโนโอจิจึงดึงเธอมาซบที่อกเขาอย่างแผ่วเบาแล้วลูบหัวปลอบใจ “แต่ชั้นเชื่อเธอนะฮิคาริ” รินดาราชะงัก “ท่านชาย” โฮชิโนโอจิยิ้มแล้วค่อยๆใช้นิ้วโป้งปาดคราบหยดน้ำตาให้รินดาราอย่างแผ่วเบา แล้วกำมือเอาไว้ “น้ำตาที่เกิดจากความกลัวของเธอ ชั้นเปลี่ยนมันให้เป็นอย่างอื่นไปแล้วนะ”
สีหน้ารินดารางงๆแปลกใจ “เปลี่ยนเป็นอย่างอื่น ? อะไรเหรอคะท่านชาย”
โฮชิโนโอจิยิ้มด้วยยิ้มอันอบอุ่น ก่อนจะยื่นมือที่กำคราบน้ำตาของรินดาราให้เธอดู “อยู่ในนี้..อยากเห็นแล้วใช่มั้ยว่าน้ำตาของเธอจะเปลี่ยนเป็นอะไร”
“ค่ะท่านชาย” โฮชิโนโอจิยิ้มแล้วค่อยๆแบมือออก รินดาราจึงเห็นว่าเป็นนกกระเรียนพับด้วยกระดาษจากศิลปะ โอริกามิ รินดาราแปลกใจ “ท่านชาย..ทำได้ยังไงคะ”
โฮชิโนโอจิยิ้มน่ารัก “นกกระเรียนตัวนี้..มันบินได้ด้วยนะ” โฮชิโนโอจิกำมืออีกครั้งแล้วแบมือออก จากกระเรียนที่พับด้วยกระดาษได้กลายเป็นขนนกสีขาวบริสุทธิ์แทนที่ รินดาราตาโตตื่นเต้น จากนั้นโฮชิโนโอจิก็ค่อยๆเป่าขนนกให้ลอยละล่องไปในอากาศ ขนนกปลิวจากมือโฮชิโนโอจิขึ้นไปในอากาศ แล้วลอยสูงขึ้นไปเรื่อยๆ ด้วยสายตาตื่นเต้นของรินดาราจนลืมความกลัวในใจไปจนหมด
“ชั้นไม่รู้มาก่อนเลยว่าท่านชายเล่นกลเป็นด้วย”
โฮชิโนโอจิยิ้มรับ “นั่งฝึกอยู่ทั้งคืน เพราะตั้งใจว่าอยากจะปัดเป่าความกลัวของฮิคาริให้หายไป”
รินดารายิ้มรับ กลับมาสดชื่นแล้วเข้าไปกอดโฮชิโนโอจิแน่นๆด้วยความซาบซึ้ง ทำเอาโฮชิชะงักกับอ้อมกอดของเธอ
“ขอบคุณมากค่ะท่านชาย..ขอบคุณจริงๆ”
โฮชิโนโอจิได้รับอ้อมกอดนี้ มันคือสิ่งที่โฮชิโนโอจิโหยหามาตลอดหลายร้อยปี โฮชิโนโอจิยิ้มออกมาด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข

โฮชิโนโอจิเดินมาตามทางเดิน รอยยิ้มยังเปื้อนอยู่บนใบหน้าจนเกือบชนกับย่ามิกิที่เดินมาจากอีกทาง
“ขอโทษด้วยมิกิ ชั้นไม่ทันมอง”
“ดูท่านชายอารมณ์ดีจังเลยนะคะ มีอะไรจะเล่าให้ดิชั้นฟังรึเปล่า”
“ไม่มีอะไรหรอก ชั้นเห็นฮิคาริไม่ค่อยสบายใจเรื่องเมื่อวานก็เลยช่วยปลอบใจ แล้วชั้นก็แนะนำให้หยุดงานวันนึง ให้เธอออกไปเจอเพื่อนคนไทยบ้าง เพราะน่าจะทำให้เธอผ่อนคลายมากขึ้น”
“ก็ดีแล้วค่ะ” ย่ามิกิสีหน้าเห็นด้วย แล้วอยู่ๆมิกิก็รู้สึกตึงๆเวียนๆศรีษะหน้ามืดขึ้นมาจนเกือบจะเซล้ม ดีที่โฮชิประครองเอาไว้ทัน
“มิกิ..มิกิ”
“ขอโทษด้วยค่ะท่านชาย..ดิชั้น..ดิชั้นรู้สึกเวียนหัวจังเลย”
“งั้นเดี๋ยวชั้นพาเธอเข้าไปพักข้างในดีกว่า” โฮชิโนโอจิช่วยประครองพาย่ามิกิเดินไปตามทางเดิน

รินดาราเดินผ่านสวน สะพายกระเป๋าจะออกไปข้างนอก แต่ชะงักเมื่อเจอริเอะโผล่มาดักรอ
“นี่น่ะเหรอหน้าตาคนเพิ่งจะโดนผีหลอกจนขนหัวลุกมา แบ๊วซะไม่มี”
“คุณริเอะ กรุณาหลบทางชั้นด้วยค่ะ”
ริเอะไม่หลบแถมยังเข้าไปเดินวนรอบรินดาราอีก “คิดว่าชั้นไม่รู้เหรอว่าเธอตอแหลใช้มุขปัญญาอ่อนมาหลอกจับผู้ชาย”
รินดาราอึ้ง “คุณริเอะ !! มันจะมากไปแล้วนะ”
“ที่มากเกินไปน่ะหล่อน..ไม่ใช่ชั้น !! สรรหาวิธีการทุเรศๆมาเรียกร้องความสนใจจากอาคิระ คิดจะอยากจะรวยทางลัดเหรอ..นังต่างด้าว” ริเอะพูดพร้อมกับบีบแขนรินดาราพร้อมเอาเรื่อง
รินดาราจิกหน้าไม่พอใจคว้าหมับข้อมือริเอะมาบีบทันที “ถ้าคุณยังไม่หยุดดูถูกชั้น คุณจะได้รู้จักชั้นมากขึ้นแน่คุณริเอะ” รินดาราจิกหน้าเอาเรื่อง แล้วออกแรงบิดข้อมือริเอะให้ปล่อยแขนเธอ
ริเอะชะงักหน้าเจ็บแล้วรีบสะบัดมือ “โอ๊ย !! ชั้นเจ็บนะ..แกทำร้ายชั้น..ชั้นจะเอาเรื่องแกให้ถึงที่สุด”
“อยากทำอะไรก็เรื่องของคุณ แต่อย่าคิดว่าชั้นจะกลัว เพราะชั้นกล้าที่จะรับมือกับพวกเก่งแต่ปาก และพร้อมสั่งสอนให้รู้จักหุบปากเน่าๆ ให้เก็บเอาไว้เคี้ยวข้าวมากกว่ามาด่าคนอื่นแบบนี้”
รินดาราจิกหน้าเอาจริงและเดินหน้าขู่ จนริเอะเหวอไม่คิดว่านังนี่มันจะเอาจริง "อย่านะ..ถ้าโดนตัวชั้นอีกล่ะก็..ชั้น..ชั้นเอาจริงนะ”
รินดารายิ้มพอใจที่ขู่ได้ “หึ..วันนี้ไว้ก่อนดีกว่า เพราะคุณมาเป็นแขกของเจ้านายชั้น แต่ถ้าเจอกันข้างนอกเมื่อไหร่ล่ะก็” รินดารายิ้มร้ายแล้วจับเสื้อริเอะให้เข้าที่ขู่กันซึ่งหน้าสุดฤทธิ์
“เชิญค่ะ เชิญไปเรียนทอกิโมโนต่อ อย่าให้ชั้นคิดคนเดียวว่าที่มามิยาคาวะเพราะแค่จะมาหาผู้ชาย แล้วเอาเรื่องเรียนทอกิโมโนมาอ้าง” รินดาราทิ้งท้าย แล้วยิ้มกวนก่อนจะเดินออกไป ทิ้งให้ริเอะมองตามอย่างเจ็บใจมองตามแค้นๆ
ริเอะปรี๊ดแตก อยากหาทางเล่นงานสั่งสอนรินดารา “แก !! ชั้นไม่หยุดแค่นี้แน่"

โฮชิโนโอจิให้ย่ามิกินอนบนฟูก ช่วยดูแลเธอที่ร่างกายดูอ่อนเพลีย ใบหน้าซีดๆ “ชั้นว่าหมู่นี้ดูเธอไม่ค่อยปกติเลยนะมิกิ ให้ชั้นพาไปหาหมอมั้ย”
“ไม่ต้องหรอกค่ะท่านชาย แค่นอนพักเดี๋ยวก็หาย”
“แต่ชั้นสังเกตเห็นว่าอาการของเธอดูแปลกๆนะ”
“แปลกยังไงคะ”
“ก็ตั้งแต่วันที่เธอกลับมาจากบ้านมาโกโตะ ชั้นรู้สึกว่ามิกิไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเองเลย”
ย่ามิกินิ่งไปครู่ “ค่ะท่านชาย..ดิชั้นเองก็รู้สึกอย่างนั้นเป็นบางครั้งเหมือนกัน บางทีอยู่ๆก็รู้สึกวูบไปเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ก็น่าจะเป็นเพราะอายุมากเลือดจะไปลมจะมามากกว่ามั้งคะ ท่านชายไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ”
ย่ามิกิพูดไปแล้วก็ดูเหนื่อยๆถอนหายใจยาว นั่นยิ่งทำให้โฮชิโนโอจิรู้สึกเป็นห่วง เลยจับมือมิกิมาตบเบาๆ “งั้นชั้นให้มิกินอนพักผ่อนแล้วกัน วันนี้ไม่ต้องขึ้นไปดูแลชั้นแล้วนะ”
“แต่ว่ามันเป็นหน้าที่ของดิชั้น”
“หยุดวันนึงไม่มีใครว่าหรอก” โฮชิโนโอจิยิ้มอย่างห่วงใยให้ย่ามิกิผ่อนคลายค่อยๆหลับตา แต่สีหน้าโฮชิโนโอจิยังครุ่นคิดบางอย่างสงสัย

ในห้องกิโมโนโฮชิโนโอจิ โฮชิโนโอจิเดินเข้ามาหยุดที่หน้ากิโมโนเทพเจ้าสีน้ำเงินเข้ม ลวดลายนกกระเรียนกางปีกบินสวยงาม โฮชิโนโอจินิ่งมองกิโมโนแล้วใช้ความคิดทบทวน หาสาเหตุสงสัยเกี่ยวกับสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้นกับย่ามิกิ

ย่ามิกิพูดตามยูกิ น้ำเสียงแข็งทื่อ “ดิชั้นอยากให้ท่านชายไปพบคุณยูกิ”
โฮชิโนโอจิได้ยินไม่ถนัด ละสายตาจากภาพวาดแล้วหันกลับมาหาย่ามิกิพร้อมถาม “มิกิว่าอะไรนะ”
ตาสีฟ้าของย่ามิกิหายไปในพริบตากลายเป็นตามนุษย์ธรรมดา ย่ามิกิกลับมาสู่สภาพปกติแต่ความคิดเป็นไปตามที่ยูกิส่งกระแสจิตมา “ดิชั้นบอกว่าอยากให้ท่านชายไปพบคุณยูกิด้วยกันค่ะ”
“มิกิก็รู้ว่าชั้นไม่ควรพบใครมากเกินไป”
“แต่คุณยูกิคือคนที่ท่านชายควรพบ ท่านชายจะได้มีเพื่อน ดิชั้นไม่รู้ว่าตัวเองจะจากโลกนี้ไปเมื่อไหร่ ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ อย่างน้อยท่านชายก็น่าจะมีใครสักคนที่รู้จักพอจะให้คุย เป็นเพื่อนคลายเหงาได้บ้าง ไปพบคุณยูกิกับดิชั้นเถอะนะคะท่านชาย”

โฮชิโนโอจินั่งลงแล้วหน้าเครียดๆ นึกไปถึงตอนที่เจอยูกิท่ามกลางดอกวิสทีเรีย

“น่าเสียดายนะคะ คุณมิกิเลยอดมาเห็นสิ่งที่ชั้นชอบมากที่สุด”
ยูกิเดินไปแตะพวงวิสทีเรียที่ห้อยระย้า “คุณโฮชิรู้มั้ยคะว่าทำไมชั้นถึงชอบดอกวิสทีเรีย” โฮชิโนโอจิเงียบ “เพราะเวลาที่ชั้นได้ยืนอยู่ใต้ต้นวิสทีเรียได้เงยหน้ามองดอกเล็กๆที่แผ่กระจายเต็มต้น มันทำให้ชั้นรู้สึกเหมือนกำลังยืนมองดูดาวนับล้านๆดวงที่กระจายเต็มท้องฟ้า ทั้งๆที่เป็นเวลากลางวัน”
โฮชิโนโอจิอึ้งสีหน้าแปลกใจเต็มที่
โฮชิโนโอจินิ่วหน้าสงสัยใจคอไม่ดี และต้องลองทดสอบอะไรบางอย่างให้หายสงสัย

ที่ห้องทำงาน บ้านมาโกโตะ เหยื่อผู้ชายคนหนึ่งกำลังถูกยูกิสูบเอากิเลสในตัวเข้าไปเสริมให้ตัวเองแข็งแกร่ง ระหว่างนั้นมาโกโตะเปิดประตูเข้ามาเห็นภาพตรงหน้า มาโกโตะชะงักเบือนหน้าหนี จนยูกิกลืนกินกิเลสเข้าไปจนชายคนนั้นแห้งแข็ง เสร็จเรียบร้อย ยูกิดูมีพลังมากขึ้น
“มีอะไร” มาโกโตะมองศพที่พื้นยังสยองไม่หาย ยูกิยิ้มร้ายๆ“ไม่ต้องกลัวหรอกมาโกโตะ ถึงแกจะมีกิเลสในตัวมากมายซะจนถ้าชั้นได้กินมันเข้าไปล่ะก็ ชั้นคงจะแข็งแกร่งขึ้นมาในพริบตา แต่ชั้นก็จะไม่สูบเอากิเลสนั่นมาจากแก”
“เธอพูดเหมือนกับว่าชั้นน่าจะดีใจ”
ยูกิหัวเราะเสียงเย็นยะเยือก “หึๆๆ ก็ตราบใดที่แกยังมีประโยชน์ ส่งพวกกิเลสหนาๆที่มีอยู่รอบตัวแกมาให้ชั้นเรื่อยๆ และทำตัวเป็นทาสที่ซื่อสัตย์ แกก็ไม่ต้องกลัวชั้นนี่..จริงมั้ย..หึๆๆๆ แล้วเข้ามามีอะไร”
“เมื่อกี้นี้ชั้นได้รับการติดต่อจากท่านชายโฮชิว่าอยากนัดเจอเธอ”
สีหน้ายูกิสนใจขึ้นมาทันที “เขาอยากเจอชั้นเหรอ”
“ใช่..ติดต่อมาด้วยตัวเองเลย”
ยูกิยิ้มสีหน้ามีความหวัง “แสดงว่าความพยายามของชั้นไม่เสียเปล่า..เขาสนใจชั้นแล้ว” ยูกิยิ้มร้ายปากแดงหัวเราะเย็นยะเยือก

ที่หน้าร้านนวด แป้งร่ำเดินออกมาส่งลูกค้าที่เพิ่งนวดกับเธอเสร็จ โค้งขอบคุณแทบจะหัวติดดิน
“ขอบคุณมากนะคะ..แล้วนี่เป็นบัตรลดราคาพิเศษ ถ้าแนะนำลูกค้ามาด้วย จะได้ส่วนลดเพิ่มเป็น 20% เลยค่ะ..ขอบคุณมากนะคะ”
ลูกค้ารับบัตรส่วนลดแล้วเดินออกไป แป้งร่ำหันมาเป่าปากยกมือปาดเหงื่อหน้าเครียดๆ
รินดาราเข้ามาทักทาย “ถ้าแนะนำลูกค้ามาได้ส่วนลดเยอะขนาดนี้ เห็นทีต้องไปพามาสักโหลนึงแล้ว”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 6/5 วันที่ 25 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ