อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 7/3 วันที่ 26 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 7/3 วันที่ 26 เม.ย. 58

โฮชิโนโอจินิ่งไปมอง เข้าไปในดวงตาของรินดารา การที่พูดเรื่องนี้ขึ้นมาเหมือนเป็นการกระตุ้นส่วนหนึ่งของเมียวโจโอจินในตัวรินดารา โฮชิโนโอจิลองถาม “เธอไม่เคยได้ยินชื่อของกิโมโนโฮชิเลยเหรอฮิคาริ”
“กิโมโนโฮชิ..” รินดาราทวนชื่อแล้วคิ้วขมวด เริ่มมีอาการปวดที่ปานรูปดาวและตามมาด้วยอาการปวดหัว

โฮชิโนโอจิเห็นอาการแบบนี้ของรินดาราแล้วสงสาร เลยกุมมือรินดาราบีบเบาๆให้กำลังใจ “ถ้าไม่เคยได้ยินชื่อก็ไม่เป็นไร เพราะมันก็แค่ตำนานที่เล่ากันมาปากต่อปากเท่านั้นเอง”
“ขอโทษด้วยค่ะท่านชาย..อยู่ๆดิชั้นก็รู้สึกไม่ค่อยสบายขึ้นมาอีกแล้ว รู้สึกเจ็บที่ปานข้างหลังเหมือนที่เคยเล่าให้ท่านชายฟัง”
“วันนี้เธอคงเหนื่อยอยากพักผ่อน..เดี๋ยวชั้นไปส่งเธอที่ห้องแล้วกันนะฮิคาริ”



โฮชิโนโอจิพารินดารามาส่งที่หน้าห้อง “ไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ..ฮิคาริ”
“ค่ะท่านชาย ขอบคณมากนะคะที่ท่านชายคอยเป็นห่วงดูแลชั้นเสมอ”
โฮชิโนโอจิยิ้มรับ รินดาราเลื่อนประตูปิด โฮชิโนโอจิยังยืนมองเธอด้วยแววตาอาลัยก่อนจะหันหลังเดินออกไป แต่ระหว่างนั้น เองประตูห้องก็เลื่อนออกช้าๆ พร้อมกับเสียงรินดาราที่เปลี่ยนไป “เธอทิ้งให้ชั้นต้องอยู่คนเดียวอีกแล้วเหรอ..โฮชิ”
โฮชิโนโอจิชะงักอึ้งไปเพราะน้ำเสียงแบบนี้มันคือเสียงของ..เมียวโจโอจิน โฮชิโนโอจิหันขวับเห็นรินดาราที่ยืนยิ้มให้เขา แต่แววตาของรินดาราเปลี่ยนเป็นสีเขียว แววตาที่บ่งบอกถึงสถานะภาพของเทพเจ้า “เมียวโจ !!”
“โฮชิ..โฮชิของชั้น..ชั้นคิดถึงเธอเหลือเกิน” รินดาราปรี่เข้าไปหาแล้วสวมกอดโฮชิแน่น ทำให้โฮชิโนโอจิดีใจจนตื้นตัน
“นี่เธอ..เธอจริงๆเหรอเมียวโจ” รินดารายิ้มให้ แล้วจับมือโฮชิโนโอจิพาเข้าไปในห้อง ประตูบานเลื่อนค่อยๆปิดเองช้าๆ

ในห้องนอนรินดารา แสงเทียนจากเทียนในถ้วยเล็กๆรายล้อมรอบตัวเหมือนมีดวงดาวเล็กๆกระพริบอยู่รอบตัว โฮชิโนโอจิกับรินดาราคุกเข่าหันหน้าเข้าหากัน แววตาของทั้งคู่สบกันด้วยความรักอันล้นปรี่
“ใช่เธอ..ใช่เธอจริงๆเมียวโจของชั้น”
“ชั้นคิดถึงเธอเหลือเกินโฮชิ เธอทิ้งให้ชั้นต้องอยู่กับความเหงา ถึงจะมีดาวนับล้านๆดวงอยู่เป็นเพื่อน แต่ก็ไม่เหมือนมีเธอแค่คนเดียวนะโฮชิ”
“ชั้นขอโทษเมียวโจ ชั้นอยากกลับไปหาเธอทุกลมหายใจ ชั้นเฝ้าแต่บรรเลงเพลงของเรา หวังให้เธอได้ยินเข้าสักวัน”
“ชั้นได้ยินเสียงโกโตะของเธอ มันเหมือนกับเสียงหัวใจของเธอเวลาที่ชั้นได้อยู่ใกล้ๆเธอแบบนี้” รินดาราค่อยๆซบหน้าลงที่แผ่นอกของโฮชิโนโอจิ แนบหน้าลงฝั่งที่เป็นหัวใจ
โฮชิโนโอจิยิ้มมีความสุข “เมียวโจ ชั้นอยากกลับไปหาเธอ” โฮชิโนโอจิค่อยๆเชยคางรินดาราขึ้นมา มองลึกเข้าไปในดวงตาสีเขียวของเธอ
“ชั้นจะพยายามพาเธอกลับไปนะโฮชิ ร่างของรินดาราร่างนี้จะช่วยทำให้เราได้กลับไปมีความสุขกันอีกครั้ง และเราจะไม่พรากจากกันอีก” โฮชิโนโอจิดีใจจนน้ำตาคลอ มือค่อยๆเชยคางคนรักขึ้นมา พร้อมกับหลับตาและจะประทับริมฝีปาก ทั้งคู่เข้าใกล้กัน ..ใกล้กัน..ใกล้กัน จนกระทั่ง “ท่านชายคะ” เสียงรินดาราเรียก

ที่หน้าห้องรินดารา โฮชิโนโอจิชะงักไปเพราะทั้งหมดคือความคิดที่คิดไปเองคนเดียว
รินดาราสงสัยเห็นท่านชายดูเงียบไป “ท่านชายคะ..ท่านชายเป็นอะไรไปเหรอคะ”
“เอ่อ..ไม่มีอะไรหรอกฮิคาริ..ฮัด..ฮัด..ฮัดชิ้ว” โฮชิโนโอจิรีบเอามือป้องปากเพราะเผลอจามออกมา
“สงสัยชั้นจะชวนคุยตากน้ำค้าง จนทำให้ท่านชายเป็นหวัด”
“ชั้นไม่ได้เป็นหวัดหรอก..ชั้นว่าชั้นกลับดีกว่า ฮิคาริจะได้นอนพัก..ชั้นไปล่ะ” โฮชิโนโอจิรีบเดินออกไป รินดารามองตามยังได้ยินเสียงจามของโฮชิโนโอจิดังอยู่ รินดารายิ้มขำในความน่ารักของโฮชิโนโอจิ ก่อนจะหันมารู้สึกแปลกๆกับตัวเองที่อยู่ๆก็รู้สึกเจ็บที่รอยปานรูปดาวตรงแผ่นหลัง

รินดารานั่งลงที่หน้ากระจกแล้วเปิดไหล่ออก เอี้ยวตัวไปดูรอยปานที่หลัง “แปลกจัง..กิโมโนโฮชิคืออะไร ทำไมพอท่านชายพูดถึงเราถึงรู้สึกเจ็บ” สีหน้ารินดารามีแต่คำถาม
โฮชิโนโอจิเดินหน้าเศร้าๆน่าสงสารพร้อมกับจามฮัดชิ้ว
ย่ามิกิโผล่ออกมาทัก “อย่างนี้นี่เอง..คิดไว้ไม่ผิด ว่ากิเลสที่ทำให้ท่านชายเป็นแบบนี้มาจากอะไร”
“มิกิ เธอมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง”
“ไม่เห็นท่านชายอยู่ที่หอคอย เลยออกมาดู แล้วก็มาคอยดูต้นทางให้ท่านชายไงคะ เกิดมีใครมาเห็นท่านชายกับรินดาราอยู่กันตามลำพังแบบนี้ จะเกิดคำถามากมาย ที่ดิชั้นคงตอบลำบาก”
“ชั้นก็แค่มาดูแลฮิคาริ”
“ดูแลแต่คอตกผิดหวังกลับมาอีกน่ะเหรอคะ เฮ้อ..สงสารท่านชายจัง ถ้ารินดาราต้องเป็นแบบนี้ทุกครั้ง แล้วเมื่อไหร่ท่านชายจะได้เจอกับคนรักของท่านชายซะที”
“ชินแล้วล่ะ อยู่มาหลายร้อยปีนอกจากต้องทำตัวให้ชินกับความเหงาแล้ว ยังต้องทำตัวให้ชินกับความผิดหวังด้วย”
“โธ่..ท่านชาย”
“ชั้นไม่เป็นไรหรอก มิกิไปนอนพักผ่อนเถอะ ชั้นก็จะกลับขึ้นไปที่หอคอยแล้วเหมือนกัน” โฮชิโนโอจิเดินไป
ย่ามิกิมองตามอย่างสงสาร แล้วมองไปที่ห้องพักของรินดาราสีหน้าครุ่นคิดอยากหาทางช่วยโฮชิโนโอจิ
คฤหาสน์โคสึกะ ฮิเดโนริยืนทอดสายตาออกไปที่นอกหน้าต่าง คิดถึงใบหน้ารินดารา ตอนที่ฮิเดโนริช่วยรินดาราจากริเอะ ที่พยายามขับรถชนเธอ
“ขอบคุณมากนะคะ..เอ่อ..คุณ”
“ฮิเดโนริ แต่เรียกผมฮิเดะก็ได้ครับ”
“ขอบคุณมากค่ะคุณฮิเดะ”
ฮิเดโนริเผลอยิ้มกับตัวเองโดยไม่รู้ตัว ทำให้ไม่รู้ว่าไดซุเกะเลื่อนประตูเข้ามาในห้อง
ไดซุเกะเห็นอาการยิ้มคนเดียว ของฮิเดโนริจึงถาม “ดูแกมีความสุขดีนี่ จัดการกับนังผู้หญิงคนนั้นได้แล้วเหรอ”
ฮิเดโนริรู้สึกตัว หันไปเห็นไดซุเกะยืนอยู่ แล้วหลบสายตาอย่างรู้สึกผิด “ยังจัดการไม่ได้ครับปู่ แต่ผมกำลังพยายามอยู่” ฮิเดโนรินึกได้ “ปู่ครับ วันนี้ผมตามเธออยู่ทั้งวัน ผมมีโอกาสได้ใกล้ชิดเธอ และเธอก็ไม่ธรรมดาอย่างที่ปู่บอกจริงๆครับ ผมรู้สึกเหมือนว่าเธอจะได้ยินเสียงความคิดของผม แต่ผมพยายามข่มความคิดเอาไว้ เพราะถ้าเธอได้ยินเสียงความคิดของผมจริงๆ ผมจะจัดการเธอลำบาก”
“แต่แกต้องข่มสัญชาตญาณปีศาจจิ้งจอกในตัวแกด้วย เพราะไม่รู้ว่าความคิดที่นังผู้หญิงคนนั้นได้ยิน คือความคิดของแก หรือของปีศาจจิ้งจอก”
“นั่นสิครับ”
“จำเอาไว้ว่านังผู้หญิงคนนี้เป็นตัวอันตรายของตระกูลเรา แกต้องรีบหาทางจัดการมันให้เรียบร้อยและเร็วที่สุด”
ฮิเดโนริพยักหน้ารับ แต่แววตามีความคลางแคลงใจเพราะเริ่มรู้สึกประทับใจรินดาราเข้าไปแล้ว

คฤหาสน์มิยาคาวะวันใหม่ ในห้องเก็บกิโมโน ย่ามิกิพับกิโมโนลายสวยงามวิจิตรใส่กล่องใหญ่กว่าปกติอยู่บนพื้น
รินดาราค่อยๆเปิดประตูแล้วแง้มหน้าเข้ามา มองเห็นว่าย่ามิกิอยู่ข้างใน รินดาราลังเลว่าจะเข้าไปสืบเรื่องที่ข้องใจอยู่หรือไม่ แต่แล้วก็ตัดสินใจเดินเข้าไปมาหา “อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณย่า” ย่ามิกิยิ้มรับ “นานะบอกว่าคุณย่าเข้ามาทำงานที่ห้องนี้ตั้งแต่เช้า พอดีหนูอายูมิยังอาบน้ำไม่เสร็จ ชั้นก็เลยแวะเข้ามา คุณย่าไม่ค่อยสบาย เผื่อจะมีอะไรให้ชั้นช่วย”
“ขอบคุณมากค่ะ แต่ดิชั้นทำความสะอาดกิโมโนเสร็จพอดี แต่ไหนๆ คุณรินดาราอุตส่าห์จะเข้ามาช่วย งั้นช่วยยกกล่องกิโมโนจูนิฮิโตเอะเข้าไปไว้ในตู้ก็แล้วกันค่ะ”
“กิโมโนจูนิฮิโตเอะ? ชื่อแปลกจังเลยค่ะ” รินดารายิ้มรับแล้วลุกขึ้นแบกกล่องกิโมโนเข้าไปไว้ในตู้พร้อมกับถาม “ทำไมกล่องใหญ่จัง กิโมโนของใครหรือคะ”
“กิโมโนจูนิฮิโตเอะของบรรพบุรุษเราตั้งแต่สมัยยุคเฮอันค่ะ”
“ชั้นไม่เคยได้ยินชื่อ”
“กิโมโนจูนิฮิโตเอะเป็นชื่อเรียกกิโมโนสมัยยุคเฮอันค่ะ คนยุคนั้นกิโมโนที่ใส่กันยาวตั้งหลายเมตร เพราะเชื่อว่ายิ่งกิโมโนมีความยาวและความสวยงามมากแค่ไหนก็ยิ่งแสดงถึงความมั่งคั่งมากเท่านั้น แต่ยุคนี้ไม่มีใครใส่กิโมโนยาวขนาดนี้แล้วค่ะ จะมีไว้สำหรับเชื้อพระวงศ์ใส่ในงานพระราชพิธีสำคัญหรืองานแต่งงานแบบราชสำนักเท่านั้นเอง”
รินดาราตัดสินใจถาม “อ๋อค่ะ เอ่อ... แล้วกิโมโนโฮชิล่ะคะ คืออะไร”
ย่ามิกิอึ้ง “คุณได้ยินชื่อกิโมโนโฮชิมาจากไหนคะ”
“เมื่อวานท่านชายบอกว่ากิโมโนโฮชิเป็นกิโมโนผืนสำคัญที่คนในตระกูลมิยาคาวะมีหน้าที่สืบทอดดูแล แต่ท่านชายก็บอกว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องจริงเป็นแค่เรื่องเล่ากันปากต่อปาก”
ย่ามิกินิ่งไปแล้วตัดสินใจ “คงถึงเวลาที่ท่านชายอยากให้คุณรู้จักกิโมโนโฮชิแล้ว”
“หมายความว่ายังไงคะ”
“คุณขึ้นไปดูบนหอคอยเองเถอะค่ะ กิโมโนโฮชิอยู่บนนั้น เพราะถ้าคุณเห็นมันกับตาคุณ อาจจะรู้คำตอบด้วยตัวเองว่ากิโมโนโฮชิคืออะไร”
รินดาราแปลกใจ ในขณะที่ย่ามิกิคิดว่านี่คือทางออกที่จะช่วยให้รินดาราจำได้ว่าตัวเองเป็นใคร

ป่าสนหลังคฤหาสน์มิยาคาวะ อาคิระเดินมาหยุดยืน แล้วนึกถึงตอนที่เจอรินดาราวิ่งลนลานด้วยความหวาดกลัว
รินดาราเดินโซซัดโซเซกลับมา ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตา แล้วรินดาราก็ชนเข้ากับอาคิระ รินดาราตกใจกลัวมาก “กรี๊ดดด อย่ามาหลอกชั้นไปให้พ้น!”

อาคิระมองสำรวจไปรอบๆ บริเวณ แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับเหรียญเซโมริของรินดาราที่อยู่บนพื้นแถวพุ่มไม้ อาคิระย่อตัวเก็บขึ้นมามอง

ทางเดินบนหอคอย ย่ามิกิกำลังเดินเข้าไปในซอกหลืบที่เป็นจุดปลดกลไกพื้นกล ย่ามิกิมีรอยยิ้มบางๆ อยู่บนใบหน้า มีความสุข ที่สิ่งที่ท่านชายรอคอยใกล้จะสำเร็จแล้ว ด้านหลังย่ามิกิ "ใครบางคน" เดินตามมา แล้วยื่นมือจับที่ไหล่
ย่ามิกิสะดุ้งโหยง หันกลับมา ถึงเห็นว่าคนนั้นคือโฮชิโนโอจิ “ท่านชาย ! โถ...ดิชั้นตกใจแทบแย่” ย่ามิกิเล่าอย่างตื่นเต้น “ท่านชายคะ วิธีฟื้นความทรงจำของคุณรินดาราเยี่ยมไปเลยค่ะ ตอนนี้คุณรินดาราเริ่มสนใจกิโมโนโฮชิแล้ว”
โฮชิโนโอจิอึ้งแปลกใจ “ฮิคาริสนใจกิโมโนโฮชิ?”
“ค่ะ คุณรินดาราบอกว่าเมื่อวานท่านชายไปพูดถึงกิโมโนโฮชิให้เธอฟัง จนเธออยากรู้ว่า มันคือะไร เช้านี้เธอถึงมาถามดิชั้นเรื่องกิโมโนโฮชิ ดิชั้นไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไงก็เลยขึ้นมาปลดล็อคกระดานกลให้คุณรินดาราขึ้นมาดูกิโมโนโฮชิให้เห็นกับตาตัวเองไปเลย”
“ชั้นยอมรับว่าชั้นพูดถึงกิโมโนโฮชิให้ฮิคาริฟังเพื่อฟื้นความทรงจำของเธอ แต่พอชั้นเห็นเธอต้องเจ็บปวดเวลาที่พยายามนึกถึงเรื่องนี้แล้ว ชั้นอดสงสารเธอไม่ได้นะมิกิ”
“แต่บางทีชั้นกลับคิดว่า ความเจ็บปวดที่คุณรินดารากำลังได้รับ อาจเป็นเพราะเมียวโจโอจินกำลังทำให้เธอจำได้ว่าตัวเองเป็นใคร ตอนนี้คุณรินดารารออยู่ข้างล่าง ดิชั้นบอกไว้ว่าอีกสักพักให้ตามขึ้นมา ทีนี้เธอจะได้รู้สักทีนะคะว่าตัวเธอเกิดมาเพื่อใคร” โฮชิโนโอจินิ่งไป สีหน้าไม่แน่ใจเท่าไหร่นัก
โฮชิโนโอจิเข้ามาในห้องเก็บกิโมโนโฮชิ แล้วเข้าไปลูบไล้กิโมโนโฮชิอย่างเบามือ ใบหน้าอยากรู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น ในแวว สายตาเริ่มมีความหวัง

รินดารายืนตรงหน้าทางเข้าหอคอย แหงนหน้ามองขึ้นไปบนหอคอยอย่างใจจดใจจ่อ “น่าจะได้เวลาแล้ว”
รินดาราก้าวขากำลังจะขึ้นไปบนหอคอย แต่หันไปเห็นอาคิระเดินมาจากทางป่าสนด้านหลังคฤหาสน์และเขา ก็กำลังเดินผ่านมาทางนี้ รินดาราตกใจ “คุณอาคิระ !” รินดาราหันซ้ายหันขวาหาที่หลบแล้วผลุบหลบหลังเสา
อาคิระเดินเข้ามาแล้วเดินผ่านไปด้วยอาการปกติ ไม่มีพิรุธใดๆ เลย รินดารามองตามอาคิระจนอาคิระเดินเลี้ยวหายไป รินดาราถอนหายใจโล่งอกแล้วเดินกลับไปที่ทางขึ้นหอคอย แต่ก้าวไปได้แค่สองก้าว ข้อมือรินดาราก็ถูกมือใหญ่ของใครบางคนตะปบคว้า แล้วกระชากตัวกลับไปอย่างแรง รินดาราตกใจ ร้องลั่น ! ว้าย ! รินดาราถูกกระชากข้อมือถึงหันไปเห็นว่าคนที่กระชากเธอคืออาคิระ “คุณอาคิระ”
อาคิระยิ้มเยาะมือไม่ยอมปล่อย “คิดว่าตัวเองตัวเล็กนักหรือไง ถึงจะยืนหลบชั้นพ้น บอกมาเดี๋ยวนี้ คิดจะขึ้นไปบนหอคอยทำไม”
“คุณย่าให้ชั้นขึ้นไป ปล่อยชั้นได้แล้ว ชั้นเจ็บ” รินดาราดึงแขนตัวเองออกจากมือของอาคิระ แต่อาคิระไม่ปล่อย แถมยังกำแน่นขึ้นอีก
“ช่วยหาคำโกหกที่น่าเชื่อถือกว่านี้หน่อย ข้างบนเป็นเขตหวงห้ามของคุณย่า แม้แต่สายเลือดของมิยาคาวะยังไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นไป แล้วเธอคิดว่าตัวเองสำคัญมาจากไหน ถึงคิดว่าคุณย่าจะยอมให้ขึ้นไป”
“ชั้นไม่ได้โกหก ! คุณย่าให้ชั้นขึ้นไปจริงๆ”
อาคิระเริ่มโมโห จึงบีบแขนสองข้างของรินดารา กระชากตัวเข้าไปแนบชิด แล้วถามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าวขู่ “รินดารา ถ้าเธอไม่พูดความจริง ชั้นจะถือว่าเธอตั้งใจขึ้นไปบนขโมยของข้างบน แล้วถ้าชั้นรายงานเรื่องนี้ให้ทางมหาวิทยาลัยเธอทราบ คงรู้ดีใช่มั้ยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง”
รินดาราตกใจ “อย่านะ! ชั้นไม่ได้คิดจะขึ้นไปขโมยของจริงๆ คุณย่าจะให้ชั้นขึ้นไปดูกิโมโน....”
เสียงย่ามิกิดังแทรกขึ้น “ดูกิโมโนเก่าแก่”
อาคิระกับรินดาราหันไป เห็นย่ามิกิยืนอยู่ด้านในทางเข้าหอคอย อาคิระคลายมือจากแขนรินดารา รินดาราได้โอกาสสะบัดข้อมือออกจากแขนอาคิระ แล้ววิ่งเข้าไปยืนข้างๆ ย่ามิกิ
“กิโมโนเก่าแก่อะไรครับ ถึงต้องพา "คนอื่น" ขึ้นไปดูถึงข้างบน”
“เอาลงมาดูข้างล่างไม่สะดวก”
“ทำไมครับ”
ย่ามิกิไม่ตอบคำถามของอาคิระ แต่พูดขึ้นด้วยอารมณ์หงุดหงิดชั่ววูบ “อาคิระ ย่าอยากให้ไว้ใจย่า ว่าทุกอย่างที่ย่าทำ ย่าทำอย่างมีสติและมีเหตุผล มันจะไม่มีวันส่งผลร้ายมาสู่ตัวย่าหรือตระกูลมิยาคาวะ ถ้าอาคิระเชื่อใจย่า เชื่อใจคนอื่นบ้าง หน้าที่ผู้นำของมิยาคาวะที่อาคิระแบกอยู่มันจะเบาลง”
อาคิระอึ้ง สายตาที่มองย่ามิกิมีร่องรอยความน้อยใจสะท้อนออกมา ทำเอารินดาราที่เห็นสายตานั้นมองอาคิระด้วยความสงสาร แต่แค่แว่บเดียวเขาก็กลับมาเป็นอาคิระที่เคร่งขรึมคนเดิม
“ผมขอโทษครับที่ทำให้คุณย่าไม่สบายใจ แต่ผมอยากขอให้คุณย่าเชื่อผมว่าทุกอย่างที่ผมทำ ผมไม่ได้ทำเพราะหน้าที่ของผู้นำมิยาคาวะ แต่ผมทำจากหัวใจของหลานชายที่รักและเป็นห่วงคุณย่ามากเหลือเกิน แต่ถ้ามันทำให้คุณย่าอึดอัดใจ ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ” อาคิระโค้งหัวต่ำให้ย่ามิกิแล้วเดินออกไปเลย
“อาคิระ ! อาคิระ !” แต่อาคิระเดินออกไปแล้ว ย่ามิกิเศร้า ส่วนรินดารามองตามอาคิระไปอย่างสงสารและเห็นใจ
ย่ามิกิจำใจต้องตัดใจเรื่องอาคิระไปก่อน แล้วหันไปบอกรินดารา “ขึ้นไปข้างบนกันเถอะค่ะ ท่านชายคอยอยู่แล้ว”
รินดารานิ่ง ไม่ตอบรับใดๆ

โฮชิโนโอจิยืนอยู่หน้ากิโมโนโฮชิ แล้วประตูก็เปิดออก โฮชิโนโอจิหันไปพร้อมกับรอยยิ้ม ย่ามิกิเดินเข้ามาในห้องคนเดียว ไม่มีรินดาราตามมาด้วย “ฮิคาริล่ะ”
สีหน้าย่ามิกิหนักใจ “เธอไม่ขึ้นมาแล้วค่ะ” โฮชิโนโอจิแปลกใจ

อาคิระเดินหน้าตึงเครียดเข้ามาเพราะน้อยใจมิกิ รินดาราวิ่งตามหลังมาพร้อมเรียก “คุณอาคิระ” อาคิระหยุดเดิน รินดาราวิ่งตามมาถึงแล้วไปยืนตรงหน้าอาคิระ “ชั้นขอโทษที่ทำให้คุณไม่สบายใจ” อาคิระเดินไปเลย รินดาราร้องเรียก “นี่คุณไม่เชื่อที่ชั้นพูดเหรอ”
“ผมให้ความสำคัญที่การกระทำมากกว่าคำพูด”
“ก็ได้ค่ะ งั้นชั้นสัญญาว่าชั้นจะไม่ก้าวเท้าไปเหยียบบนหอคอยแม้แต่ก้าวเดียวจนกว่าจะได้รับอนุญาตจากคุณ”
“ผมไม่ใช่คุณย่า ผมไม่มีสิทธิ์อนุญาตให้ใครขึ้นหรือไม่ขึ้นไปบนหอคอย”
“คุณมีสิทธิ์ เพราะคุณเป็นนายจ้างของชั้น ถ้าชั้นทำให้นายจ้างไม่สบายใจ ชั้นถูกไล่ออก ชั้นก็จะไม่มีเงินไปเรียนต่อให้จบ”
อาคิระมองรินดาราด้วยแววตาอ่อนโยนลง ล้วงหยิบเหรียญเซโมริออกจากกระเป๋ากางเกงส่งให้รินดารา “เหรียญของคุณ ผมเจอมันอยู่ที่พุ่มไม้แถวป่าสน”
“คุณเข้าไปทำอะไร”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 7/3 วันที่ 26 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ