อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 7/4 วันที่ 26 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 7/4 วันที่ 26 เม.ย. 58

อาคิระมองรินดาราด้วยแววตาอ่อนโยนลง ล้วงหยิบเหรียญเซโมริออกจากกระเป๋ากางเกงส่งให้รินดารา “เหรียญของคุณ ผมเจอมันอยู่ที่พุ่มไม้แถวป่าสน”
“คุณเข้าไปทำอะไร”
“ผมอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณกันแน่”
“แสดงว่าคุณก็ยังไม่เชื่อว่าชั้นถูกผีหลอก”
“ผมไม่เชื่ออะไรง่ายๆ ถ้าผมไม่เห็นกับตาตัวเอง แต่เพื่อความปลอดภัย วันหลังก็อย่าเข้าไปแถวป่าสนคนเดียวอีกก็แล้วกัน”

รินดารายิ้มแกมประชดเบาๆ “ตกลงเป็นห่วงชั้นเหรอ”
อาคิระมองตารินดารา “ใช่..เป็นห่วง เป็นห่วงมากด้วย” รินดาราอึ้ง หัวใจของเธอวูบไหวและเขินอายอย่างประหลาด จนเธอไม่กล้าสบตาเขา “เพราะถ้าเกิดคุณเจอผีบ่อยๆ ผมจะต้องเสียเวลาพาคุณไปเช็คประสาท ดีไม่ดีหลานผมจะเป็นอันตรายไปด้วย” อาคิระเดินออกไป
“คุณอาคิระ ชั้นไม่ได้บ้า! ชั้นเจอผีจริงๆ ทำไมไม่เชื่อกันบ้าง!”


อาคิระเดินออกไป รินดาราเอาเหรียญใส่กระเป๋าสะพาย แล้วหันกลับไปมองที่บนหอคอยอย่างเสียดาย อดรู้เลยว่า กิโมโนโฮชิคืออะไร

โฮชิโนโอจิยืนแตะกิโมโนโฮชิอย่างเบามือ ย่ามิกิยืนมองโฮชิโนโอจิด้วยความสงสารเห็นใจ
“จะทำให้คุณรินดาราจำได้ว่าตัวเธอเป็นส่วนหนึ่งของคุณเมียวโจ ไม่ได้ง่ายอย่างที่ท่านชายเคยบอกไว้จริงๆ ด้วยค่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอกมิกิ ชั้นรอมาได้ตั้งสี่ร้อยปี รออีกนิดก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ว่าแต่คุณยูกิไม่ได้ติดต่อมาหามิกิเลยเหรอ”
“ไม่ได้ติดต่อเลยค่ะ ท่านชายมีธุระกับคุณยูกิหรือเปล่าคะ ถ้ามี...ดิชั้นจะพยายามหาทางติดต่อเธอให้”
“ชั้นแค่อยากรู้ว่าหลังจากไปศาลเจ้า เธอเป็นยังไงบ้าง”

บ้านมาโกะโตะ ในห้องทำงานร่างของยากูซ่าคนหนึ่งถูกสูบเอากิเลสออกจากตัวจนแห้งแข็ง แล้วล้มลงไปที่พื้นต่อหน้ามาโกโตะ ยูกิถึงแม้จะดูดเอากิเลสจากตัวคนเลวๆไปแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ช่วยทำให้ยูกิฟื้นกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม มันแค่ทำให้ผมที่เป็นสีขาวกลับเป็นสีดำ แต่ยูกิยังอ่อนเพลียมากเหมือนเดิม
“ไป..ไปหามาอีก..แค่..แค่นี้มันยังไม่พอ”
“แล้วต้องหามาอีกกี่คน ถึงจะทำให้เธอกลับมาเป็นปกติได้”
“ชั้น..ชั้นไม่รู้..แต่ชั้น...ชั้นชั้นทนอยู่แบบนี้ไม่ได้..ทรมาน..ทรมานเหลือเกิน” ยูกิพูดไปแล้วก็ล้มลงคุกเข่ากับพื้น ข้าวของกระจัดกระจาย มอบคลานก้มหน้าอยู่บนพื้นอย่างคนไร้เรี่ยวแรง มือยูกิมีสีเขียวช้ำเลือดช้ำหนอง ปลายเล็บเน่าดำ นั่นยิ่งทำให้คนรักสวยรักงามอย่างเธอแทบกรี๊ด “ไม่..ไม่ !!!!!”
มาโกะโตะมองไปที่ยูกิถึงกับอึ้งตกใจสุดขีด

ที่ร้านนวด เกียวนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงนวด แล้วกระเด้งหัวขึ้น ตาเหลือก แหกปากร้องดังลั่น “อ๊าก !!!!!!!!!!”
เกียวทิ้งตัวลงนอน
รินดารากำลังนวดหลังให้เกียว อาการของเกียวทำให้รินดาราตกใจและเป็นห่วง “ถ้าพี่เกียวเจ็บขนาดนี้ กระดูกสันหลังอาจจะมีปัญหา ไปโรงพยาบาลให้หมอเอ็กซเรย์ดูดีกว่าค่ะ”
“พี่ไม่ได้เป็นอะไรหรอกค่ะ พี่แค่ "ฟินเว่อร์" ค่ะ ก็คุณน้องดารานวดดี๊ดีนะคะ ลาออกจากงานที่มิยาคาวะมาทำงานที่ร้านกับพี่เถอะค่ะ”
รินดาราหน้าเศร้า “ชั้นไม่ทันลาออกแต่อาจจะถูกไล่ออกก่อนก็ได้”
“อ้าว..มีปัญหาอะไรหรือคะ” แป้งร่ำสงสัย
“เมื่อวานชั้นมีปัญหากับคุณอาคิระนิดหน่อยน่ะค่ะ ชั้นเข้าไปเขตหวงห้ามบ้านเขา”
“เขตหวงห้าม? ในหอคอยน่ะหรือคะ”
รินดาราประหลาดใจ “ทำไมพี่แป้งร่ำรู้ ?”
“ถามว่ามีเรื่องอะไรที่อีแป้งไม่รู้ดีกว่าค่ะคุณน้อง”
“ย่ะ” แป้งร่ำบอกกับรินดารา
“ที่รู้ก็เพราะพ่อผัวของพี่เคยเล่าให้ฟังค่ะ ว่าสมัยที่พ่อผัวพี่เด็กๆ ก็ประมาณเจ็ดสิบกว่าปีมาแล้ว ชาวบ้านลือกันว่าบนหคอยของคฤหาสน์มิยาคาวะเป็นเขตหวงห้ามเพราะเป็นที่อาศัยของชายลึกลับ”
“ชายลึกลับ ?”
“ค่ะ เขาว่าผู้ชายคนนี้ไม่เจ็บ ไม่ป่วย ไม่แก่ ไม่ตาย มีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปี บางคนก็เม้าว่าเป็นผีดิบดูดเลือด บางคนก็ว่าเป็นเทวดา”
“ชั้นมาอยู่ที่นี่ตั้งหลายปี ไม่เห็นจะเคยได้ยิน พ่อผัวหล่อนมโนไปเองหรือเปล่า อายุตั้งแปดสิบกว่า หลงๆ ลืมๆ แล้วมั้ง”
“พ่อผัวชั้นลืมอย่างเดียวคือลืมว่าชั้นเป็นสะใภ้ไม่ใช่ขี้ข้า นอกนั้นเขาจำได้หมด แต่ที่เรื่องชายลึกลับบนหอคอยเงียบหายไป เพราะไม่เคยมีใครเห็นเขาหรือพิสูจน์ได้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าว่าแต่บนหอคอยมีใครอยู่มั้ยคะ”
รินดาราอึกอักอย่างหนักใจ ไม่แน่ใจว่าจะบอกความจริงดีหรือไม่ เกียวกับแป้งร่ำจ้องหน้ารินดาราอย่างกระเหี้ยน กระหือรืออยากรู้มาก
“อย่าโกหกคนไทยด้วยกันนะคะ”
รินดาราจำใจบอก “ท่านชายโฮชิค่ะ แต่เขาไม่ได้เป็นชายลึกลับหรอกนะคะ”
“ถ้าใช่ก็ดีค่ะ พี่เกียวจะขอทำหน้าที่ค้นหาความลึกลับจากตัวท่านชายเอง คิคิ”
แป้งร่ำมองเกียวอย่างเหนื่อยใจ ขณะที่รินดารามีแววตาครุ่นคิดสงสัยในข้อมูลที่เพิ่งรู้มา
เสียงประตูเปิดหน้าร้านดังขึ้น ทุกคนหันไปมองแล้วเห็นฮิเดโนริก้าวเข้ามาในร้าน “ผมได้ข่าวว่าร้านนี้มีบริการนวดด้วยหลักสูตรจากนักกายภาพบำบัด ผมอยากจะมาลองใช้บริการดู ถ้าถูกใจจะได้พาลูกค้าที่บริษัทมาใช้บริการ” แป้งร่ำกับเกียวหูตาผึ่ง รีบร้อนบริการฮิเดโนริทันที
“เชิญนั่งเลยค่ะ เดี๋ยวทานน้ำมะขามสูตรสาวไทยสะใภ้ญี่ปุ่นก่อน แล้วค่อยคิดว่าจะนวดโปรแกรมไหน “
ฮิเดโนริยิ้มรับแล้วหันไปยิ้มให้รินดารา “สวัสดีครับคุณรินดารา”
รินดารายิ้มรับพอเป็นมารยาท ไม่อยากมีปฎิสัมพันธ์กับศัตรูของตระกูลมิยาคาวะ จึงลุกขึ้นหยิบกระเป๋าสะพาย
“พี่ๆ คะ ชั้นกลับก่อนนะคะ แล้ววันหลังชั้นจะมาใหม่” รินดาราหยิบกระเป๋าแล้วเดินออกไปจากร้าน
ฮิเดโนริมองตามไปอย่างไม่พอใจ
รินดาราเดินออกมาจากในร้าน ฮิเดโนริตามมาขวางทางแล้วพูดโพล่งขึ้น “อาคิระสั่งไม่ให้คุณยุ่งกับผมหรือครับ”
“เปล่าค่ะ ไม่มีใครสั่ง แต่ชั้นตัดสินใจด้วยตัวชั้นเองว่าชั้นยังไม่สมควรเป็นเพื่อนกับคุณในตอนนี้”
“ทำไมครับ”
“เพราะชั้นทำงานให้มิยาคาวะ ชั้นไม่สมควรทำในสิ่งที่จะทำให้พวกเขาไม่สบายใจ ชั้นต้องขอโทษด้วยจริงๆ ค่ะ
“เดี๋ยวสิครับคุณรินดารา” ฮิเดโนริจะตามรินดารา แต่ถูกเกียวกับแป้งร่ำที่เพิ่งออกมาจากร้านดึงตัวฮิเดโนริไว้
“จะไปไหนคะ เข้าไปนวดเถอะค่ะ เราสองคนพร้อมให้บริการแล้ว”
“ผมยังไม่อยากนวดตอนนี้” ฮิเดโนริดึงตัวออกจากเกียวและแป้งร่ำแล้ววิ่งตามรินดาราออกไป
เกียวกับแป้งร่ำมองตามอย่างเสียดาย

ฮิเดโนริเห็นรินดารากำลังเดินเข้าไปในถนนของเมือง “อย่าคิดว่าจะหนีชั้นพ้น” ฮิเดโนริตามรินดาราไปอย่างใจเย็น

บ้านมาโกะโตะ มาโกะโตะเดินนำผู้ชายท่าทางกร่าง นักเลง แขนเต็มไปด้วยรอยสักแบบพวกยากูซ่าเข้ามาที่หน้าห้องยูกิ
ชายนักเลงกร่าง “อย่าลืมข้อตกลงของเรา เงินสดร้อยล้านเยน”
มาโกะโตะลอบยิ้มสมเพชที่ไอ้ผู้ชายไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง “ไม่ลืมหรอก ถ้าแกทำงานสำเร็จ มากกว่านี้ชั้นก็ให้แกได้”
“ดี คุณจะให้ผมไปจัดการใคร เอาทรมานแค่ไหน สั่งมาได้เลย”
มาโกะโตะหยุดเดินที่หน้าห้องยูกิ “เพื่อนของชั้นจะบอกเอง”
มาโกะโตะเปิดประตูห้อง “ยูกิ..ยูกิ” แต่พบว่าในห้องไม่มียูกิ มาโกะโตะแปลกใจ มองไปรอบห้อง “ยูกิ ยูกิ ยูกิหายไปไหน”

รินดาราเดินอยู่ในถนนเมือง แล้วจู่ๆก็ผงะเพราะได้กลิ่นเหม็นเน่า “กลิ่นอะไร?” รินดารามองหาที่มาของกลิ่น หันไปเห็นด้านหลังของยูกิในชุดยูกาตะสีขาว ปลายผมดำยาว รินดารามองอย่างห่วงใยและเดินเข้าไปหา แต่ผงะกับกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงแล้วค่อยถาม “คุณคะ”
ดวงตาของยูกิเหลือบมองรินดาราด้วยหางตาอย่างเร็ว สนใจว่าคนที่ทักจะเป็นเหยื่อให้เธอได้หรือไม่
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะให้ชั้นช่วยคุณมั้ยคะ”
“เธอช่วยชั้นไม่ได้” เพราะรินดาราเป็นผู้หญิง เป็นเหยื่อให้ยูกิไม่ได้
“แต่คุณ” รินดาราก้าวเข้าไปใกล้ยูกิ
แต่ยูกิตะคอกใส่ “ไปให้พ้น! อย่ามายุ่งกับชั้น!”
รินดารามองยูกิอย่างเป็นห่วง ก่อนจะเดินออกไปตามความต้องการของยูกิ ส่วนยูกินั่งหายใจหอบถี่อย่างไร้เรี่ยว แรง แล้วพยายามประคองตัวเองลุกขึ้น เดินโซซัดโซเซไปได้แค่ไม่กี่ก้าวก็เดินไม่ไหวต้องพยุงตัวพิงเสาไฟ
ฮิเดโนริเดินมาจากอีกทางมองหาหารินดาราที่เดินผ่านยูกิ ยูกิหันขวับไปมองฮิเดโนริ ยิ้มร้าย “ผู้ชาย กิเลส อาหารของชั้น”
ฮิเดโนริเดินเร็วๆตามรินดาราที่เดินลงบันไดไปที่ศาลา ต้องชะงักเมื่อร่างของผู้หญิงในชุดยูกาตะสี ขาวปล่อยผมดำยาวมายืนขวางทางข้างบันได ฮิเดโนริตกใจกับสภาพของหญิงสาวและผงะกับกลิ่นเน่าเหม็น ใบหน้าของยูกิซีดเซียวและมีรอยเขียวช้ำเลือดช้ำหนอง ไม่ต่างจากซากศพจนมองไม่ออกว่า คือยูกิเกอิชาแสนสวย
ฮิเดโนริมองอย่างไม่ไว้ใจ “เธอเป็นใคร ต้องการอะไร”
จู่ๆ ยูกิก็เคลื่อนที่เร็วจนมองไม่ทันโผล่มาคว้าข้อมือของฮิเดโนริ “ต้องการกิเลสชั่วในตัวแกมาเป็นอาหารให้ชั้น”
ฮิเดโนริตกใจดิ้นสู้ “ แกไม่ใช่คน แกเป็นตัวอะไร” ยูกิไม่ตอบ เอาแต่จ้องดวงตาของฮิเดโนริ
ฮิเดโนริดันยูกิออกอย่างแรง พลังจากปีศาจจิ้งจอกทำให้ยูกิไปกระแทกกับกำแพงหินข้างบันได “โอ๊ย”
รินดาราอยู่ที่ศาลาพักได้ยินเสียงร้องของยูกิ หันขวับกลับไปมองทางที่เดินมา

ยูกิกระแทกกำแพงอย่างแรง นอนก้มหน้าสลบแน่นิ่งอยู่ที่พื้น ฮิเดโนริมองยูกินอนนิ่งๆ แล้วก้าวเข้าไปใกล้ เมื่อเท้าของฮิเดโนริมาถึงร่าง ทันใดนั้นยูกิก็ลืมตาโพลง แล้วหันมาคว้าคอของฮิเดโนริอย่างเร็วจน ฮิเดโนริตั้งตัวไม่ทัน
“ปล่อยชั้น! ปล่อย!” ยูกิบีบคอฮิเดโนริแน่นมาก ฮิเดโนริพยายามนิ่ง หลับตา เรียกสติเพื่อเรียกพลังของปีศาจจิ้งจอกออกมา แล้วก็ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีส้ม
ยูกิอึ้ง แสยะยิ้ม “ปีศาจสุนัขจิ้งจอก ดี ถ้าชั้นได้พลังจากแก ชั้นก็จะกลายเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์”
ดวงตาของยูกิก็เปลี่ยนเป็นสีฟ้าเหมือนกัน แล้วจ้องเข้าไปในดวงตาของฮิเดโนริ ดวงตาของฮิเดโนริถูกสีฟ้าจากดวงตาของยูกิแทรกเข้าไปแทนที่จนสีส้มดับหมด ตาของฮิเดโนริกลายเป็นสีขาวดำตามปกติ ฮิเดโนริตกตะลึง แล้วพลังของยูกิก็ทำให้ฮิเดโนริค่อยๆ อ้าปากขึ้นเองอย่างควบคุมไม่ได้ ฮิเดโนริดิ้นกระเสือกกระสน และแกะมือยูกิออกจากคอตัวเอง แต่ไม่สำเร็จ ฮิเดโนริกำลังจะแย่แล้ว
ตอนนั้นเองที่รินดาราวิ่งเข้ามาด้านหลังของยูกิ รินดาราตกตะลึงและตกใจสุดขีดกับภาพผู้หญิงชุดกิโมโนขาวกำลังบีบคอฮิเดโนริจนขาลอย ดูแล้วรู้เลยว่าผู้หญิงชุดขาวคนนี้ไม่ใช่คน ทำให้รินดาราผงะถอยหลังเหมือนจะหนี ฮิเดโนริมองรินดาราอย่างขอความช่วยเหลือ ปากของ ฮิเดโนริค่อยๆ อ้าขึ้นจนเกือบสุด
รินดาราตัดสินใจตะโกนขึ้น “อย่า!” ยูกิหันขวับไปมองรินดารา
ทันใดนั้นก็เกิดแสงสว่างสีน้ำเงิน สีเดียวกับกิโมโนโฮชิ พุ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายของรินดารา ไม่มีใครเห็นแสงนอกจากยูกิ ยูกิตกใจก่อนที่แสงจะสะท้อนออกมากระแทกใส่ร่าง ยูกิเจ็บปวดหวีดร้องสุดเสียง ปล่อยมือออกจากคอของฮิเดโนริ แล้วยูกิก็วิ่งหนีไปอย่างเร็วตามทางน้ำใต้สะพาน
ฮิเดโนรินอนเจ็บอยู่บนพื้น รินดาราวิ่งเข้าไปดูฮิเดโนริ “คุณฮิเดะ คุณเป็นยังไงบ้าง” ฮิเดโนริสำลักไอ มองตามทางที่ยูกิวิ่งหนีไปใต้สะพานกระเบื้อง

คฤหาสน์มิยาคาวะ อายูมิกำลังนั่งระบายสีอยู่ตามลำพัง แล้วเสียงฮิโตชิร้องไห้กระซิกก็ดังขึ้นจากมุมห้อง “ฮือ..ฮือ..ฮือ”
อายูมิหันไปมองทางเสียง เห็นฮิโตชินั่งกอดเข่าร้องไห้ เนื้อตัวฮิโตชิเต็มไปด้วยรอยแผลลึกเป็นทางยาว อันเป็นผลจากการถูกเฆี่ยนด้วยแส้อาคม เลือดแห้งเกอะกรังอยู่บนปากแผลดูน่าสมเพชเวทนา อายูมิตกใจ “ฮิโตชิ! เธอเป็นอะไร ทำไมแผลที่ตัวเธอเยอะจัง”
ฮิโตชิสะอื้น” "เขา" ตี”
“เขาไหน คุณพ่อคุณแม่ของฮิโตชิเหรอ”
“ไม่ใช่ เขาเป็นคนเลี้ยงฮิโตชิ ฮิโตชิทำงานให้เขาไม่สำเร็จ เขาเลยลงโทษ ฮิโตชิเจ็บจังเลย”
อายูมิมองฮิโตชิด้วยความสงสาร แล้วอายูกิก็พยายามลงจากเก้าอี้อย่างทุลักทุเล แต่ขายังไม่มีแรงมากพอ ทำให้ อายูมิทรุดล้มกองลงกับพื้น “โอ๊ย!”
ฮิโตชิตกใจ “อายูมิ!”
“ไม่เป็นไร อายูมิทนได้” อายูมิคลานเข้าไปใกล้ฮิโตชิ จับมือฮิโตชิมาเป่าเบาๆ ที่แผลบนหลังมือฮิโตชิ “เพี้ยง! ขอให้พลังของเทพเจ้านกกระเรียน ช่วยให้ฮิโตชิหายเจ็บเร็วๆ ด้วยเถิด”
ฮิโตชิยิ้มอย่างซึ้งใจ ไม่เคยได้รับความหวังดีเช่นนี้จากใครมาก่อน
“ฮิโตชิยิ้มได้แล้ว แสดงว่าไม่เจ็บแล้วใช่มั้ย เวลาที่อายูมิเป็นแผล พี่รินดาราก็ทำแบบนี้กับอายูมิทุกครั้ง”
“พี่รินดาราดีกับอายูมิมั้ย”
“ดีสิ ดีมากเลย อายูมิรักพี่รินดารา”
“ถ้าพี่รินดาราตาย อายูมิจะเสียใจมั้ย”
“เสียใจสิ ฮิโตชิถามทำไม”
“พวกเขาอยากให้พี่รินดาราตาย”
“ใคร ?”
ฮิโตชิยังไม่ตอบ

โรงงานทอผ้า อาคิระนั่งทำงานอย่างตั้งใจและเคร่งเครียด เห็นภาพชุดกิโมโนบนแฟ้มเอกสาร ทำให้นึกถึงคำพูดของย่ามิกิ เรื่องที่พารินดาราขึ้นไปข้างบนเพื่อไปดูกิโมโนเก่าแก่
“ดูกิโมโนเก่าแก่”
“กิโมโนเก่าแก่อะไรครับ ถึงต้องพา "คนอื่น" ขึ้นไปดูถึงข้างบน”
“เอาลงมาดูข้างล่างไม่สะดวก”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 7/4 วันที่ 26 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ