อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 7/5 วันที่ 26 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 7/5 วันที่ 26 เม.ย. 58

“กิโมโนเก่าแก่อะไรครับ ถึงต้องพา "คนอื่น" ขึ้นไปดูถึงข้างบน”
“เอาลงมาดูข้างล่างไม่สะดวก”
อาคิระครุ่นคิดสงสัย
ไอถือแฟ้มเอกสารเปิดประตูเข้ามา “อาคิระ คุณแฮโรลด์จากสถาบันอาภรณ์แห่งเอเชียส่งเอกสารมาขอกิโมโนของเราไป จัดแสดงที่สถาบันของเขา อาคิระตัดสินใจเอาเองนะว่าจะตอบรับหรือปฎิเสธ”

อาคิระพยักหน้ารับแล้วตัดสินใจถาม “ไอเคยได้ยินคุณย่าพูดถึงกิโมโนเก่าแก่ที่อยู่บนหอคอยบ้างหรือเปล่า”
“ไม่เคย ชั้นไม่เคยรู้ด้วยซ้ำ บนหอคอยมีกิโมโนเก่าแก่อยู่ กิโมโนผืนนั้นต้องสำคัญมาก คุณย่าถึงได้หวงไม่ให้ใครขึ้นไปบนหอคอย แล้วทำไมอาคิระถึงรู้ว่าบนหอคอยมีกิโมโนเก่าแก่ล่ะ”


“คุณย่าบอก”
ไอน้อยใจ “ใช่สินะ อาคิระเป็นหลานคนโปรดของคุณย่า คุณย่าถึงยอมพูดถึงสิ่งที่อยู่บนหอคอย ชั้นเป็นแค่ญาติห่างๆ แค่เหยียบไปบนหอคอยก็ถูกคุณย่าดุแล้ว ชั้นขอตัวไปทำงานก่อนนะ” ไอเดินออกไป
อาคิระมองตามอย่างไม่สบายใจ แล้วมือถือของอาคิระดังขึ้น อาคิระหยิบมามองหน้าจอแล้วนิ่วหน้าแปลกใจ เพราะเป็นเบอร์จากที่บ้านโทรมา ฟังแล้วยิ้ม “ฮัลโหล อายูมิ มีธุระอะไรกับอาครับ”

สวนไร่ชา รินดาราช่วยประคองฮิเดโนรินั่งลงบนม้านั่ง ฮิเดโนริสีหน้าอ่อนแรง แตะที่ลำคอตัวเองเป็นระยะ เพราะเพิ่งผ่านเหตุการณ์ถูกปีศาจบีบคอมาเกือบตาย ซึ่งจริงๆ หายตกใจแล้ว แต่แกล้งทำสำออยกับรินดารา
“คุณเป็นยังไงบ้าง ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”
“นิดหน่อยครับ” ฮิเดโนริมองรินดาราอย่างซึ้งใจ “คุณกล้าหาญมากนะที่กล้าเข้าไปช่วยผม ถ้าเป็นคนอื่นเจอปีศาจต่อหน้าต่อตาแบบนั้น คงจะกลัววิ่งหนีไปแล้ว
“ชั้นก็อยากจะวิ่งเหมือนกันค่ะ แต่ชั้นเพิ่งจะผ่านเรื่องประหลาดๆ แบบนี้มาซะจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกัน ชั้นถึงรู้ดีค่ะ เวลานั้นคุณต้องอยากได้รับความช่วยเหลือจากใครสักคน”
“เรื่องประหลาดที่คุณเจอ เรื่องอะไรเหรอครับ”
“ชั้นถูกผีหลอกค่ะ เป็นผีเด็กกับผีคอยาว ชั้นไม่รู้ว่าพวกมันมาจากไหน” ฮิเดโนริสะอึกไป เพราะผีสองตัวที่ไปหลอกรินดารา ฮิเดโนริเป็นคนปล่อยไปเอง “วันนี้ชั้นก็เลยไปทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้พวกเขาตามความเชื่อของคนไทยน่ะค่ะ”
“ทำบุญอุทิศส่วนกุศล ?”
“เป็นความเชื่อทางพระพุทธศาสนาแบบคนไทยน่ะค่ะ คือการทำบุญแล้วเผื่อแผ่บุญไปให้ภูตผี พอพวกเขาได้รับผลบุญจากชั้น พวกเขาก็จะไม่หิว ไม่ทรมาน”
ฮิเดโนริลืมตัวหงุดหงิด “ไปช่วยพวกมันทำไม!” รินดาราแปลกใจ “เอ่อ...ผม ผีพวกนั้นมันทำร้ายคุณ พวกมันสมควรได้รับโทษ คุณไม่น่าไปทำบุญให้พวกมันเลย”
“เวรต้องระงับด้วยการไม่จองเวรค่ะ เหมือนผีตัวเมื่อกี้ที่ทำร้ายคุณ คุณต้องให้อภัยเขา เพราะถ้าคุณโกรธเขา คิดแค้นเขา จิตใจคุณเองที่จะไม่มีความสุข”
“ครับ ว่าแต่ตอนที่คุณถูกผีหลอก คุณหนีมาได้ยังไง”
“ชั้นมีเครื่องรางคุ้มกันค่ะ” รินดาราค้นในกระเป๋าหยิบเหรียญเซโมริออกมา “ชั้นก็เชื่อด้วยว่าผีตัวเมื่อกี้หนีไปก็เพราะกลัวพลังจากเหรียญเซโมริอันนี้”
“คุณไปเอามาจากไหน”
“มีคนให้ชั้น”
“ใครครับ”
“ท่าน” มือถือของรินดาราดังขัดขึ้นก่อน รินดาราหยิบขึ้นมามองหน้าจอ เห็นว่าเป็นเบอร์จากอาคิระโทรมา “คุณอาคิระ..” รินดารามองฮิเดโนริอย่างอึดอัด “ขอตัวสักครู่นะคะ”
ฮิเดโนริยิ้มรับ รินดาราเดินเลี่ยงออกไป ฮิเดโนริยังมองตามรินดาราไป

รินดารากดรับสาย “ฮัลโหล” ที่ห้องทำงานของอาคิระ อาคิระคุยโทรศัพท์กับรินดาราอย่างร้อนใจเป็นห่วงรินดารามาก “รินดารา ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน”
“ในเมืองค่ะ”
“แล้วคุณปลอดภัยดีมั้ย มีใครทำร้ายคุณหรือเปล่า”
“ใจเย็นๆ ค่ะคุณอาคิระ ชั้นปลอดภัยดี” รินดาราแปลกใจ “มีเรื่องอะไรหรือคะ”
“อายูมิไม่มีเบอร์ของคุณก็เลยให้ผมโทรมาหาคุณแทนอายูมิบอกว่าคุณกำลังตกอยู่ในอันตรายให้กลับบ้านเดี๋ยวนี้”
“อันตรายอะไร”
“อายูมิไม่ได้บอก พอวางสายจากอายูมิ ผมเป็นห่วงคุณก็รีบโทรหาคุณทันที” อาคิระนึกขึ้นได้ “ผมลืมคิดไปเลย ว่าอายูมิอาจจะฝันร้ายหรือไม่ก็อ่านหนังสือน่ากลัว ก็เลยคิดจินตนาการอะไรไปเอง ขอโทษที่ทำให้เสียเวลา”
“ไม่เป็นไรค่ะ แล้วก็ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงชั้น”
อาคิระทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความรู้สึก “ถ้าคุณเสร็จธุระแล้วก็รีบกลับบ้านแล้วกัน อายูมิจะได้สบายใจ” อาคิระวางสาย รินดาราวางสายตาม ยิ้มๆ กับความปากแข็งของอาคิระ
ฮิเดโนริเดินเข้ามา “มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ”
“ไม่มีค่ะ แต่ชั้นคงต้องขอตัวกลับก่อนนะคะ ออกมานานแล้ว”
“แล้วตกลงว่าเราเป็นเพื่อนกันไม่ได้จริงๆ เหรอครับ”
รินดารานิ่งคิดไปแล้วตัดสินใจ “เอาไว้ให้ชั้นทำงานที่มิยาคาวะเสร็จก่อนนะคะ แล้วชั้นจะเป็นเพื่อนกับคุณแน่นอน ขอตัวนะคะ”
รินดาราจะเดินไป ฮิเดโนริเรียกไว้ “คุณรินดารา” รินดาราหันมา “ขอบคุณอีกครั้งนะครับที่ช่วยผม”
รินดารายิ้มรับแล้วหันหลังเดินออกไป ฮิเดโนริมองตามไปอย่างรู้สึกดี

คฤหาสน์มิยาคาวะ รินดาราเดินเร็วๆ เข้ามาหาอายูมิที่นั่งอยู่บนรถเข็นคอยอยู่อย่างร้อนใจ พออายูมิเห็นรินดาราก็อ้าแขนรอให้ รินดาราเข้ามากอด “พี่รินดาราไม่เป็นอะไรใช่มั้ยคะ”
“ไม่เป็นค่ะ เกิดอะไรขึ้นคะ”
“มีคนบอกอายูมิว่าพวกโคสึกะอยากให้พี่รินดาราตาย เขาเคยส่งผีมาฆ่าพี่รินดาราแล้วด้วย แต่ทำไม่สำเร็จ ต่อไปนี้พี่รินดาราต้องระวังตัวให้ดีๆนะคะ อย่าไปเข้าใกล้พวกโคสึกะเด็ดขาดเลยนะคะ นะคะพี่รินดารา”
“ค่ะๆ พี่สัญญาค่ะว่าจะดูแลตัวเองให้ดี จะไม่ให้ใครมาทำร้ายได้ แต่หนูอายูมิต้องบอกพี่ก่อนนะคะว่าเรื่องนี้หนูอายูมิรู้มาจากใคร”
อายูมิอึกอัก “คือ..คือเขาไม่ให้อายูมิบอกค่ะ” รินดาราครุ่นคิดสงสัย

อาคิระในชุดลำลองแต่ก็ยังดูจริงจังเดินหอบแฟ้มเอกสารเข้ามาในบ้าน เพิ่งกลับจากทำงาน เจอรินดาราโผล่มาขวางหน้า หน้าตาเอาเรื่อง “ที่คุณโทรไปหาชั้นวันนี้ ชั้นก็หลงดีใจคิดว่าคุณเป็นห่วงชั้นจริงๆแต่ที่ไหนได้ มันก็แค่แผนของคุณ”
“แผนอะไร ผมไม่เข้าใจ”
“คุณไม่อยากให้ชั้นไปยุ่งเกี่ยวกับพวกโคสึกะ คุณก็เลยไปสร้างเรื่องเป่าหูหนูอายูมิ ว่าที่ชั้นเห็นผีเมื่อวันก่อนเป็นฝีมือของพวกโคสึกะ พวกโคสึกะจะฆ่าชั้น ทีนี้เข้าใจแล้วใช่มั้ย”
“ไม่เข้าใจ” รินดาราเม้มปากเจ็บใจ “ผมไม่เคยพูดถึงพวกโคสึกะให้หลานฟัง เพราะหลานผมบริสุทธิ์เกินกว่าจะต้องได้ยิน เรื่องของคนชั่วๆ อย่างพวกโคสึกะ”
“แต่หนูอายูมิบอกว่ามีคนบอกเธอ ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใคร”
“ทำไมถึงคิดว่ามีผมคนเดียว ที่ไม่อยากให้คุณไปยุ่งกับพวกโคสึกะ”
“ก็คุณ..” รินดาราคิดหาเหตุผลไม่ออก “คุณออกตัวแรง”
“ไร้เหตุผล”
“คุณอาคิระ!”
“เอาเป็นว่าถ้าเรื่องที่อายูมิพูดทำให้คุณกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ผมขอให้คุณลืมๆมันไป อย่าพยายามขุดคุ้ยหาว่าเป็นฝีมือของใคร เพราะผมไม่ชอบให้ใครเอ่ยคำว่าโคสึกะในบ้านของผม” อาคิระเดินออกไป
รินดารามองตามไล่หลังอาคิระ “คิดว่าชั้นไม่รู้หรือไง ไม่อยากให้เราสืบ เพราะกลัวเราจะสืบถึงตัวเองล่ะสิ” รินดาราหันหน้าจะเดินไป แต่สายตาก็หยุดชะงักไปที่หอคอยของโฮชิโนโอจิที่อยู่ท่ามกลางท้องฟ้าพร่างพราวไปด้วยดวงดาวระยิบระยับ รินดาราคิดถึงที่แป้งร่ำพูด
“ชาวบ้านลือกันว่าบนหคอยของคฤหาสน์มิยาคาวะเป็นเขตหวงห้ามเพราะเป็นที่อาศัยของชายลึกลับ เขาว่าผู้ชายคนนี้ไม่เจ็บ ไม่ป่วย ไม่แก่ ไม่ตายมีชีวิตอยู่มาหลายร้อยปี”
รินดาราครุ่นคิด “ท่านชายโฮชิ...ชายลึกลับ...ไม่น่าเป็นไปได้”

อาคิระเดินมาหยุดยืนที่หน้าห้องอายูมิ แง้มประตูเลื่อนเปิดออก มองผ่านช่องประตูเข้าไปข้างใน อาคิระเห็นอายูมินอนพูด หัวเราะเหมือนกำลังคุยเล่นอยู่กับใคร อาคิระมองอาการของหลานสาวอย่างไม่สบายใจ
อายูมิยิ้มหัวเราะกับฮิโตชิที่นั่งอยู่บนเตียง
ประตูห้องเลื่อนเปิดออก อาคิระก้าวเข้ามาในห้องพร้อมถามหลาน “ทำไมยังไม่นอนอีกครับ”
อายูมิหันขวับมามองอาคิระสีหน้าตกใจ แล้วหันกลับไปหาฮิโตชิ ฮิโตชิยกนิ้วชี้แตะที่ปากตัวเอง ห้ามไม่ให้อายูมิ พูดพร้อมกับก้าวถอยหายเข้าไปในมุมมืดของห้อง
“ทำไมยังไม่นอนอีกครับ”
“อายูมิกำลังจะนอนแล้วค่ะ คุณอาล่ะคะทำไมยังไม่นอน”
“อาเพิ่งคุยกับคุณรินดาราเสร็จครับ” อาคิระแกล้งพูดเพื่อตะล่อมถามหลาน “คุณรินดาราต่อว่าอาชุดใหญ่ เขาคิดว่าอาเป็นคนสั่งให้อายูมิเตือนเขา ว่าอย่าไปยุ่งกับพวกโคสึกะ”
“พรุ่งนี้เช้าอายูมิจะไปบอกพี่รินดาราให้เองค่ะ ว่าไม่ใช่คุณอาที่เตือนอายูมิ”
“ถ้าไม่ใช่อา แล้วเขาเป็นใครครับ อายูมิบอกอาได้มั้ย”
อายูมิเงียบ มีสีหน้าหนักใจ ไม่อยากพูด หันไปมองมุมห้องไม่มีฮิโตชิแล้ว อาคิระถามซ้ำ “ทำไมอายูมิถึงไม่บอกอา อายูมิไม่ไว้ใจอาเหรอครับ”
อายูมิครุ่นคิดแล้วตัดสินใจ “เขาเป็นเพื่อนของหนูค่ะคุณอา”
อาคิระสงสัย “เพื่อนเหรอ” อายูมิพยักหน้ารับ อาคิระคิ้วขมวดสงสัยหน้านิ่วอยากรู้

วันใหม่ รินดาราออกมาจากในห้องนอน เจอนานะเข้ามาพอดี “คุณรินดาราคะ มีแขกมาขอพบคุณค่ะ”
“ใครคะ?”

ที่สวนคฤหาสน์มิยาคาวะ แป้งร่ำและเกียวโผล่หน้าเข้ามา “พี่เองค่ะคุณน้อง”
รินดารายิ้ม ทั้งหมดลงนั่งคุยกันที่ม้านั่งของสวน บนโต๊ะมีถ้วยน้ำชาและจานขนมเสิร์ฟ
“พี่ๆ มีธุระอะไรกับชั้นเหรอคะ ถึงต้องมาหาชั้นถึงที่นี่”
“เมื่อวานมีญาติของผัวพี่มานอนค้างที่บ้าน พี่ก็เลยรีบทำความสะอาดบ้านชุดใหญ่ ถ้าบ้านไม่สะอาดเดี๋ยวพ่อผัวแม่ผัวจะเสียหน้า พี่ทำความสะอาดห้องของพ่อผัว แล้วพี่ก็เจอรูปนี้อยู่ในลิ้นชักค่ะ”
แป้งร่ำหยิบรูปออกจากกระเป๋า แล้วส่งรูปให้รินดาราดู รูปถ่ายนั้นเป็นรูปเก่าตั้งแต่เมื่อห้าสิบปีที่แล้ว ถ่ายในห้อง พักผู้ป่วยในโรงพยาบาล เป็นรูปผู้ชายญี่ปุ่นในชุดหมอยืนอยู่ด้วย 4-5 คน ทุกคนสีหน้าเคร่งขรึม ข้างหลังเป็นเตียงที่มีคนไข้นอนเต็มทุกเตียง
“รูปพ่อผัวพี่เองค่ะ เมื่อก่อนเขาเป็นหมอ รูปนี้ถ่ายมาตั้งแต่ห้าสิบปีที่แล้ว พ่อผัวพี่บอกว่า ตอนนั้นที่เมืองสึกิเกิดโรคระบาด ชาวบ้านล้มตายกันเพียบ”
รินดารางง “แล้วยังไงคะ”
แป้งร่ำชี้ไปที่มุมของรูป รินดาราจ้องตามแต่ยังไม่เก็ท “น้องดาราดูดีๆ สิคะ ว่าผู้ชายคนนี้เหมือนใคร”
“เหมือน...เหมือน...” รินดาราเพ่งมองผู้ชายที่นั่งหันข้างกำลังคุยบางอย่างกับคนไข้บนเตียง ผู้ชายคนนั้นเห็นแค่เสี้ยวหน้าและความซีดจางของรูป ยิ่งทำให้รูปดูยาก “เหมือน...ท่านชายโฮชิ !”
“โป๊ะเชะค่ะ ถ้าเราสามคนพูดเหมือนกันว่าเหมือนท่านชายก็แสดงว่าไม่พลาดแล้วล่ะค่ะ บรื๋อ..ขนลุก”
เกียวตื่นเต้น “ผู้ชายในรูปเหมือนท่านชายจนน่าขนลุกเลยใช่มั้ยคะ”
รินดาราไม่เข้าใจ “ขนลุกทำไมคะ ผู้ชายคนนี้อาจจะเป็นญาติของท่านชายก็ได้”
เกียวอธิบาย “เป็นญาติกันแต่ไม่ได้หมายความว่า แค่เสี้ยวหน้าก็เหมือนกันเป๊ะแบบนี้”
รินดาราแย้ง “แต่มันแค่เสี้ยวหน้านะคะ”
เกียวยืนยันความคิดตน “พี่เห็นท่านชายแค่ครั้งเดียว พี่ก็จำเขาได้ทุกอณูแล้วล่ะค่ะ พี่คอนเฟิร์ม ฟันธง นั่งยันนอนยันค่ะว่าผู้ชายในรูปนี้คือท่านชายโฮชิ”
แป้งร่ำเสริม “บางทีผู้ชายลึกลับที่อยู่ในตำนานอาจจะมีอยู่จริงก็ได้นะคะคุณน้อง”
สีหน้ารินดาราครุ่นคิดสงสัย

รินดารานั่งเขียนเป็นภาษาไทยลงในสมุดโน้ตว่า "ท่านชายเหมือนคนที่อยู่เมื่อห้าสิบปีที่แล้ว" เขียนไล่ลงมาอีก ว่า "ชายลึกลับ" "หอคอย" "กิโมโนโฮชิ"
“ลายมือเธอสวยดีนะ” รินดาราสะดุ้ง แล้วหันไปเห็นโฮชิโนโอจิยืนอยู่ รินดาราลุกขึ้นอย่างให้ความเคารพ โฮชิโนโอจิเดินเข้ามาหารินดารา “เวลาชั้นเขียนภาษาไทย ลายมือชั้นแย่แบบที่คนไทยพูดว่าไก่เขี่ย”
“ท่านชายเขียนภาษาไทยเป็นด้วยหรือคะ” โฮชิพยักหน้ารับ “ใครสอนคะ”
“ไม่มี ชั้นหัดด้วยตัวเอง ชั้นเคยอยากอ่านหนังสือภาษาไทย แต่ชั้นอ่านไม่ออก ชั้นก็เลยต้องเริ่มเรียนภาษาไทยด้วยตัวเอง”
“ขยันจังเลยค่ะ”
“เวลาว่างชั้นเยอะ ขอชั้นเขียนภาษาไทยให้เธอดูบ้างได้มั้ย”
“เชิญค่ะ” รินดาราพลิกเปิดหน้าให้ใหม่ เพราะกลัวโฮชิโนโอจิจะเจอข้อความที่เขียนไว้
โฮชิโนโอจิก็นั่งลงข้างรินดาราแล้วรับสมุดของรินดาราไปเขียน โฮชิโนโอจิก้มหน้าตั้งใจเขียนบนกระดาษช้าๆ รินดารามองโฮชิโนโอจิอย่างลังเล ไม่แน่ใจว่าจะถามดีหรือไม่


อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 7/5 วันที่ 26 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ