อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 8/2 วันที่ 27 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 8/2 วันที่ 27 เม.ย. 58

ยูกิพูดกระหืดกระหอบเพราะต้องใช้พลังที่มีอยู่น้อยนิด “ทำไมไม่อยากดูล่ะ ดูให้เต็มตาซะ อยากรู้ไม่ใช่หรือไง นี่ไงผู้ชายที่เธอถามหา พ่อเธอพามันให้มาเป็นเหยื่อของชั้น กิเลส ความเลวในตัวมันทำให้ชั้นรู้สึกดีขึ้น แต่เสียดายที่ร่างกายของชั้นอ่อนแอมากเกินไป” ยูกิทนใช้พลังอันน้อยนิดไม่ไหวแล้ว ยอมปลดปล่อยพลัง แล้วดวงตาสีฟ้าของยูกิหายไปอย่างไว พร้อมๆกับที่ เส้นผมคลายตัวออกจากร่างริเอะแล้วหดลงเป็นเส้นผมปกติอย่างเร็ว

ริเอะตะเกียกตะกายลุกขึ้น มาโกโตะกลับมาในสภาพปกติ จึงรีบปราดเข้าไปดูลูกสาวอย่างห่วงใย “ริเอะ...ริเอะเป็นยังไงบ้าง”
ริเอะมองยูกิด้วยความกลัวและเกลียดชัง แล้ววิ่งหนีออกไปจากห้อง
“เธอทำแบบนี้ทำไม อยากให้คนอื่นรู้เรื่องใช่มั้ย” มาโกโตะมองยูกิอย่างไม่พอใจ แต่ต้องเก็บอาการเอาไว้แล้ววิ่งตามริเอะออกไป ยูกิมองตามอย่างอ่อนแรง


ริเอะวิ่งหน้าตาตื่นตกใจกลัวที่สุดในชีวิต เข้ามาในห้องปิดประตูให้สนิท แล้ววิ่งไปคว้ากระเป๋าเสื้อผ้าโกยข้าวของ ใส่กระเป๋าจะไม่อยู่บ้านหลังนี้แล้ว
ที่หน้าห้องมาโกโตะตามเข้ามาจะเปิดประตูห้องแต่ประตูล็อค มาโกโตะเคาะประตู “ริเอะเปิดประตูให้พ่อ เราต้องคุยกัน”
“ริเอะไม่มีอะไรจะคุยกับคุณพ่ออีกแล้ว”
“ริเอะฟังพ่อนะ” มาโกโตะพูดเสียงเบากลัวคนอื่นได้ยิน “ถึงยูกิจะไม่ใช่คน แต่มันจะไม่ทำร้ายเรา ถ้าเราช่วยทำให้หวังได้สมหวังกับคนที่มันรัก มันจะให้ทุกอย่างที่เราต้องการ ทั้งเงินทอง ชื่อเสียงหรือแม้กระทั่งตัวอาคิระ ลูกก็จะได้นะริเอะ”
“เชิญคุณพ่อเชื่อมันไปคนเดียวเถอะค่ะ และบอกไว้เลยนะคะว่าริเอะจะไม่มีวันทนอยู่ใกล้นังปีศาจเหมือนคุณพ่อแน่ๆ ริเอะจะไปจากที่นี่”
มาโกโตะตัดสินใจอะไรบางอย่าง “แต่พ่อจะไม่ยอมให้ลูกไปไหนทั้งนั้น”
ริเอะเก็บกระเป๋าเสร็จ ก็หิ้วกระเป๋าเดินมาเปิดประตู แต่พบว่าประตูถูกล็อคจากข้างนอก ริเอะเคาะประตู
“คุณพ่อ ! คุณพ่อขังริเอะแบบนี้ไม่ได้นะคะ เปิดประตูให้ริเอะเดี๋ยวนี้ !” ริเอะปากระเป๋าอย่างโมโหสุดขีด

คฤหาสน์มิยาคาวะ ย่ามิกิยืนถือดินสอและกระดาษพิจารณากิโมโนสีหวานที่แขวนกางอยู่ ย่ามิกิกำลังคิดออกแบบว่าลายกิโมโนให้ ยูกิว่าลายพวงวีสทีเรียจะเหมาะกับสีไหน

ขณะนั้น บ้านมาโกะโตะ ยูกินั่งอยู่หน้ากระจก ดวงตาเป็นสีฟ้าวาบ “คิดถึงริเอะ”

จู่ๆ ภาพหน้าริเอะก็ปรากฎแว่บเข้ามาในหัวย่ามิกิ เธอรู้สึกเวียนหัวทรงตัวไม่อยู่จึงต้องนั่งลงบนพื้น
อาคิระถือซองสีน้ำตาลเข้ามาในห้อง “คุณย่าครับ ไอบอกว่าคุณย่าต้องการรูปดอกวีสทีเรียมาคิดลายออกแบบชุดกิโมโนให้คุณยูกิ ผมก็เลยให้คนไปถ่ายรูปดอกจริงมาให้” อาคิระส่งซองสีน้ำตาลให้ย่ามิกิ
แล้วจู่ๆภาพริเอะร้องไห้ก็ปรากฎเข้ามาในหัวย่ามิกิอีก ย่ามิกิกระพริบตาถี่ๆ หน้านิ่วคิ้วขมวดเกิดความไม่สบายใจ
“คุณย่าครับ คุณย่า”
“โทษทีจ้ะ เมื่อกี้อาคิระพูดว่ายังไงนะ”
“คุณย่าเป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
“ย่ามัวแต่เป็นห่วงหนูริเอะน่ะจ้ะ”
อาคิระแปลกใจ “ทำไมคุณย่าถึงเป็นห่วงริเอะขึ้นมาล่ะครับ”
ขณะเดียวกัน ยูกิดวงตาเป็นสีฟ้า พูดเพื่อส่งกระแสจิตไปบังคับให้ย่ามิกิพูดว่า “ย่าอยากรู้ว่าหนูริเอะสบายใจแล้วหรือยัง”

ย่ามิกิพูดตามที่ยูกิพูด “ย่าอยากรู้ว่าหนูริเอะสบายใจแล้วหรือยัง เมื่อคืนริเอะโทรมาปรับทุกข์กับย่าบอกว่าเหงา ว้าเหว่ อยากได้คนปรึกษา”
“อย่างริเอะน่ะเหรอครับว่าจะรู้จักคำว่าเหงา ผมไม่อยากจะเชื่อ”
“อาคิระจะไม่เชื่อก็ตามใจ แต่ย่าเชื่อหนูริเอะต้องโตมาโดยไม่มีแม่ ไม่มีญาติผู้ใหญ่คอยดูแลให้คำปรึกษา พ่อก็มัวแต่ทำงาน เธอน่าสงสารมากนะอาคิระ”
“แต่ผมว่า ริเอะเข้มแข็งกว่าที่คุณย่าคิดมากนะครับ”
“ที่หนูริเอะต้องแสดงว่าตัวเองเข้มแข็ง เพราะคุณมาโกโตะไม่ชอบให้หนูริเอะอ่อนแอ หนูริเอะทำทุกอย่างเพื่อต้องการความรักจากผู้เป็นพ่อเท่านั้นเอง”
“เธอบอกคุณย่าแบบนั้นเหรอครับ”
“เปล่าจ้ะ ริเอะแทบจะไม่ได้พูดอะไรเลย เอาแต่ร้องไห้อย่างเดียว” สีหน้าอาคิระเริ่มอ่อนลง “ย่ายอมรับว่าเมื่อก่อนไม่ค่อยชอบริเอะ แต่หลังจากที่ได้คุยกับหนูริเอะมากขึ้น ย่ากลับสงสารเด็กคนนี้มาก พรุ่งนี้อาคิระไปหาหนูริเอะให้หน่อยสิ ย่าอยากแน่ใจว่าเธอสบายใจขึ้นแล้ว” อาคิระยังไม่ตอบ “เห็นแก่ความเป็นเพื่อนกันนะอาคิระ ย่าเชื่อว่าถ้าเราช่วยกันดูแลหนูริเอะดีๆ เป็นเพื่อนเป็นที่ปรึกษาให้เธอ เธอจะเป็นคนน่ารักมากที่สุดคนหนึ่งเลย อาคิระร่วมมือกับย่าเพื่อเปลี่ยนแปลงหนูริเอะได้มั้ย”
“ครับคุณย่า ผมก็มีเรื่องจะคุยกับริเอะอยู่เหมือนกัน” อาคิระอยากคุยเรื่องขับรถชนรินดารากับริเอะ ย่ามิกิยิ้มรับ

ณ ตอนนั้น ดวงตาสีฟ้ายูกิหายไป แต่ยิ้มร้ายสมใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน พร้อมกับความเหนื่อยอ่อน

วันรุ่งขึ้น รินดาราช่วยใส่เข็มขัดพยุงผู้ป่วยสำหรับการช่วยพยุงให้อายูมิเริ่มหัดเดิน โดยเข็มขัดนี้ช่วยพยุงอายูมิและป้องกันการล้ม
“ไม่ต้องกลัวนะคะ พี่จะคอยจับเอาไว้ตลอด อายูมิไม่ล้มลงแน่นอน แต่ถ้ารู้สึกเจ็บขึ้นมา ต้องบอกพี่ ห้ามฝืนมากเกินไป พร้อมนะคะ”
อายูมิพยักหน้ารับ แล้วอายูมิก็ค่อยๆ ลุกขึ้น..สีหน้าเจ็บปวดจากอาการกล้ามเนื้อขาตึง ขณะที่รินดาราจับตามอง อายูมิเอาไว้อย่างดีและเตรียมพร้อมรับ ถ้าในกรณีที่อายูมิล้มลง แต่ในที่สุดอายูมิก็สามารถลุกยืนได้ด้วยตัวเอง
รินดาราส่งมือให้จับ อายูมิจับมือทั้งสองข้างของรินดารา “อายูมิของพี่เก่งที่สุดเลยค่ะ”
“อีกไม่นานอายูมิจะกลับมาเดินได้เหมือนเดิมแล้วใช่มั้ยคะ”
“แน่นอนค่ะ ถ้าอายูมิขยันตั้งใจทำกายภาพแบบนี้ อีกไม่นานก็จะกลับมาเดินได้อีกครั้ง เป็นรางวัลให้ตัวเองแน่นอน วันนี้เราหัดยืนกันแค่นี้ก่อนนะคะ” รินดาราพยุงอายูมิให้นั่งลงที่รถเข็นเหมือนเดิม แล้วเอาขนมที่เตรียมไว้ยื่นให้ “นี่จ้ะ..รางวัลสำหรับคนเก่งวันนี้”
“ขอบคุณค่ะ” อายูมิยิ้มดีใจแล้วเห็นโฮชิโนโอจิเดินเข้ามา จึงเข็นรถไปหาโฮชิโนโอจิแล้วแบมือ “ขอรางวัลให้อายูมิด้วยค่ะท่านชาย”
โฮชิโนโอจิยิ้มรับ “อายูมิอยากได้อะไรล่ะ”
อายูมิคิด “อืม...อายูมิอยากให้ท่านชายเล่นมายากลให้ดูค่ะ”
โฮชิโนโอจิยิ้มอย่างสดชื่น แล้วโน้มกิ่งไม้มา ดึงใบแล้วโยนขึ้นในอากาศ ทันใดนั้นใบไม้นั้นเปลี่ยนเป็นผีเสื้อสีสวย
อายูมิกับรินดาราตกตะลึง “ว้าว...สุดยอดไปเลยค่ะ เอาอีกได้ไหมคะท่านชาย”
โฮชิโนโอจิเด็ดใบไม้มาอีก แล้วโยนขึ้นไปในอากาศ ใบไม้ก็กลายเป็นผีเสื้อ อายูมิตบมือชอบใจมาก โฮชิโนโอจิหันไปถามรินดารา “เรื่องคุณพ่อเป็นยังไงบ้าง”
“ชั้นบอกท่านไปแล้วค่ะว่าชั้นไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินทองอะไรเลย แล้วก็ขอให้ท่านเลิกทำงานหนัก ท่านก็ตกลงค่ะ”
“ทีนี้ก็สบายใจแล้วนะ”
รินดารายิ้มสดใส มือถือในกระเป๋าของรินดาราดังขึ้น จึงเดินเลี่ยงออกมาจากโฮชิโนโอจิและอายูมิเพื่อรับโทรศัพท์
“สวัสดีค่ะพี่แป้งร่ำ”
แป้งร่ำคุยโทรศัพท์ไป มือก็เก็บข้าวของให้เป็นระเบียบไป ส่วนเกียวช่วยปัดกวาดเช็ดถูอย่างเหนื่อย หอบ...ทั้งสองกำลังทำ "ผักชีโรยหน้า" สร้างภาพกับพ่อผัวแป้งร่ำ “คุณน้องรินดารา วันนี้แวะมาที่ร้านพี่หน่อยสิคะ”
“มีอะไรหรือคะ”
“เดี๋ยวผัวพี่จะพาคุณพ่อเขาไปหาหมอที่โตเกียว แต่จะแวะเข้ามาที่ร้านก่อน พี่อยากโชว์นวดแผนไทยผสมผสานกับวิชากายภาพบำบัดของคุณน้องให้พ่อผัวพี่ดู เผื่อเขาจะยอม เจียดเงินมาเป็นสปอนเซอร์ให้พี่ทำร้าน”
“คุณพ่อสามีของพี่แป้งร่ำที่เป็นเจ้าของรูปถ่ายที่เราดูกันใช่มั้ยคะ”
“คนนั่นล่ะค่ะ อุ้ย! ถ้าคุณน้องได้เจอกับพ่อผัวของพี่ก็ดีเหมือนกันนะคะ คุณน้องจะได้ถามเรื่องผู้ชายที่หน้าเหมือนคุณโฮชิด้วยว่าตกลงผู้ชายคนนั้นเป็นใคร”
“อย่าไปเชื่อมันค่ะคุณน้อง ขนาดหน้าหน้านังแป้งพ่อผัวมันยังหลงๆลืมๆบ่อยๆ แล้วนับประสาอะไรกับคนที่เคยเจอเมื่อหลายสิบปีที่แล้ว”
”เออน่า...ค่อยๆถาม เดี๋ยวแกก็จำได้”
“พี่เกียวพูดถูก คุณพ่อสามีของพี่แป้งร่ำอาจจะจำผู้ชายคนนั้นไม่ได้ นอกซะจากว่า...”
“ว่าอะไรคะ” รินดาราไม่ตอบ แต่มองโฮชิโนโอจิที่กำลังเล่นอยู่กับอายูมิ

อายูมิปรบมือชอบใจหลังจากที่โฮชิโนโอจิเสกผีเสื้อสีสวยเต็มไปหมด
โฮชิโนโอจิลูบหัวอายูมิ “ถ้าอายูมิเดินได้ ชั้นจะให้รางวัล ด้วยการทำให้อายูมิบินได้เหมือนผีเสื้อ”
อายูมิยื่นนิ้วก้อย “สัญญาต้องเป็นสัญญา”
โฮชิโนโอจิเกี่ยวนิ้วก้อยกับอายูมิ “สัญญาว่าทำต้องทำ”
โฮชิโนโอจิกับอายูมิหัวเราะชอบใจกัน รินดาราเดินเข้ามาหา คิดหาทางชวนโฮชิโนโอจิไปร้านแป้งร่ำ โฮชิโนโอจิหันมามองรินดารา เห็นท่าทางครุ่นคิดของรินดาราจึงถาม “มีอะไรหรือเปล่าฮิคาริ”
“ไม่มีค่ะ” รินดารานั่งลงข้างๆ โฮชิโนโอจิ “เมื่อกี้พี่แป้งร่ำที่ท่านชายเคยเจอในงานทานาบาตะโทรมาคุยด้วยค่ะ พี่แป้งร่ำเป็นเจ้าของร้านนวดแผนโบราณที่อยู่ในเมือง ท่านชายเคยนวดไทยแผนโบราณบ้างมั้ยคะ แก้ปวดเมื่อยได้ดีเลยนะคะ”
“ชั้นไม่เคยปวดเมื่อย บางทีก็อยากรู้สึกเหมือนกันว่าปวดเมื่อยเป็นยังไง”
“ไม่ปวดเมื่อยก็นวดได้นะคะ การนวดช่วยให้ผ่อนคลายจากความเครียด”
“ชั้นไม่เคยเครียด”
รินดาราจ๋อยไปนิด แต่ไม่ยอมแพ้ “นวดไทยแผนโบราณช่วยฟื้นฟูร่างกาย ทำให้เลือดไหลเวียนดี ช่วยให้ร่างกายแข็งแรง อายุยืน”
โฮชิโนโอจิยิ้มขำ “อายุยืนเหรอ งั้นชั้นคงไม่ต้องพึ่งการนวดหรอก” โฮชิโนโอจิพูดเหมือนติดตลกแกล้งรินดาราไปงั้น จนเห็นรินดาราจ๋อยหมดหวังจะพาโฮชิโนโอจิไปแล้ว “แต่ที่ฮิคาริพูดประโยชน์ของการนวดมาทั้งหมด ชั้นว่าเหมาะกับมิกิมากกว่านะ ตั้งแต่มิกิรับทำกิโมโนให้คุณยูกิ ได้ยินบ่นว่าทั้งเครียดทั้งปวดเมื่อย น่าจะอยากนวดมากกว่า ส่วนชั้นขอไปนั่งดูอย่างเดียวก็พอ”
รินดารายิ้มดีใจ “ได้เลยค่ะ ไปนวดด้วยกันมั้ยอายูมิ”
อายูมิมองกล่องขนมในมือคิดถึงฮิโตชิจึงตอบเลี่ยง “อายูมิขออยู่บ้านดีกว่าค่ะ การบ้านศิลปะที่รับปากคุณครูพิเศษไว้ยังทำไม่เสร็จเลย”
รินดารากับโฮชิโนโอจิยิ้มให้อายูมิ

อายูมิเข็นรถเข้ามาในห้องนอน ปิดประตู ในมือถือกล่องขนมที่รินดาราให้ คิดว่าฮิโตชิอาจจะอยู่ในห้อง “ฮิโตชิ เธออยู่ในห้องชั้นรึเปล่า...ฮิโตชิ พี่รินดาราเอาขนมมาให้อีกแล้ว มากินขนมกันเถอะ” ไม่มีฮิโตชิอยู่ในห้อง อายูมิไม่สบายใจ นึกเป็นห่วงฮิโตชิ

บ้านมาโกโตะ อาคิระตามลูกน้องมาโกโตะเข้ามาข้างใน มาโกโตะเดินออกมาจากด้านใน อาคิระโค้งแสดงความเคารพ
“อาคิระมีธุระอะไรเหรอ”
“ผมมาหาริเอะครับ คุณย่ามิกิเป็นห่วงริเอะ ผมโทรติดต่อริเอะไม่ได้เลย ก็เลยแวะมาที่นี่ ริเอะอยู่ไหมครับ”
มาโกโตะกำลังจะปฎิเสธว่าไม่ แต่เสียงยูกิดังแทรกขึ้น “อยู่ค่ะ” มาโกโตะหันไปเห็นยูกิยืนอยู่ ใบหน้าของเธอซีดเซียวเหมือนคนไม่สบาย “ริเอะอยู่ในห้อง”
“คุณยูกิไม่สบายหรือครับ”
“ค่ะ ฝากบอกคุณมิกิด้วยนะคะ ว่าถ้าดิชั้นหายดีแล้ว ดิชั้นจะแวะไปหา เชิญคุณอาคิระไปพบริเอะเถอะค่ะ คิดว่าเธอคงอยากพบคุณมาก” มิกิสั่งลูกน้องมาโกะโตะ “ไปเปิดประตูห้องริเอะ”
อาคิระยิ้มรับแล้วเข้าไปข้างใน ยูกิมองตามอาคิระแล้วยิ้มร้ายสมใจ
มาโกโตะเห็นรอยยิ้มของยูกิก็เข้าใจได้ทันที “เธอเป็นคนทำให้อาคิระมาหาริเอะเหรอ”
“ถึงชั้นจะรู้จักริเอะได้ไม่นาน แต่ก็รู้ว่าอะไรที่จะทำให้ริเอะยอมปิดปากเรื่องของชั้น” ยูกิยิ้มร้าย

ริเอะนั่งหวาดกลัวอยู่ในห้อง มีเสียงก๊อกแก๊กดังขึ้นที่ลูกบิดประตู ริเอะปราดลุกขึ้นไปกระชากประตูออก ตั้งใจจะวิ่งหนีออกไปให้ได้ แต่พบอาคิระยืนอยู่ ลูกน้องมาโกโตะถือกุญแจพวงใหญ่และแม่กุญแจถอยออกไป
ริเอะดีใจ“อาคิระ!” ริเอะโผกอดอาคิระแน่นและร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว “อาคิระพาริเอะออกไปจากที่นี่ที ริเอะไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว ริเอะกลัว”
“ริเอะ...เกิดอะไรขึ้น”
ริเอะไม่ตอบ แต่มีน้ำตานองหน้า

สะพานแห่งหนึ่ง ริเอะยืนทอดสายตามองออกไปเบื้องหน้า อาคิระเดินเอาน้ำกระป๋องมาให้ริเอะ
“ขอบคุณค่ะ เมื่อกี้คุณโทรหาใครคะ”
“คุณย่า...ผมโทรไปบอกท่านว่าได้เจอคุณแล้ว ท่านเป็นห่วงคุณมาก”
ริเอะแปลกใจมาก “คุณย่ามิกิน่ะหรือคะเป็นห่วงริเอะ”
“ใช่..วันก่อนคุณโทรไปปรับทุกข์กับคุณย่าไม่ใช่เหรอ ผมไม่รู้หรอกนะว่าคุณคุยอะไรกับคุณย่าบ้าง แต่ตอนนี้คุณย่าเป็นห่วงคุณมาก ท่านถึงให้ผมมาหาคุณ เพราะท่านอยากรู้ว่าคุณสบายใจแล้วหรือยัง” ริเอะยิ่งงง เพราะไม่ได้โทรหามิกิเลยสักนิด “มีอะไรหรือเปล่า”
ริเอะอึกอัก “เอ่อ...ไม่มีค่ะ”
“แต่มีปัญหาอะไรก็บอกผมได้นะริเอะ ผมสัญญาว่าต่อไปนี้ผมจะพยายามจะจำแต่เรื่องดีๆของเราสองคน เรื่องอะไรที่คุณเคยทำไว้ไม่ดี อย่างเรื่องที่คุณขับรถชนคุณรินดารา”
ริเอะอึ้ง..รีบปฎิเสธ “ริเอะไม่ได้ตั้งใจ มันเป็นอุบัติเหตุนะอาคิระ”
“ไม่เป็นไร เรื่องมันผ่านไปแล้วและรินดาราก็ไม่ติดใจเอาเรื่อง แต่ผมจะให้โอกาสคุณแก้ไขตัวเอง และให้โอกาสเรากลับมาเป็นเพื่อนกัน คุณจะได้รู้ว่าโลกนี้ยังมีผมอีกคนที่เป็นเพื่อนคุณได้เสมอ”
อาคิระมองริเอะด้วยสายตาอ่อนโยน อย่างที่ริเอะไม่ได้เห็นมันมานานแล้ว ริเอะดีใจมากโผเข้ากอดอาคิระ “ขอบคุณมากนะคะที่ให้โอกาสริเอะ”
“ขอบคุณคุณย่าดีกว่าครับ ที่พูดให้ผมได้คิดเข้าใจคุณ” อาคิระดึงตัวริเอะออกจากแล้วถาม “ตกลงจะบอกผมได้หรือยังว่าเมื่อเกิดอะไรขึ้นกับคุณ คุณร้องไห้กลัวอะไร”
ริเอะมองอาคิระนิ่งอย่างตัดสินใจ แล้วนึกไปถึงคำพูดของมาโกโตะที่พูดว่ายูกิจะให้ทุกอย่างที่เราต้องการ

“ริเอะเปิดประตูให้พ่อ เราต้องคุยกัน
“ริเอะไม่มีอะไรจะคุยกับคุณพ่ออีกแล้ว”
“ริเอะฟังพ่อนะ” มาโกโตะพูดเสียงเบา “ถึงยูกิจะไม่ใช่คน แต่มันจะไม่ทำร้ายเราถ้าเราช่วยทำให้หวังได้สมหวังกับคนที่มันรัก มันจะให้ทุกอย่างที่เราต้องการ ทั้งเงินทองชื่อเสียงหรือแม้กระทั่งตัวอาคิระ ลูกก็จะได้นะริเอะ”

ริเอะตัดสินใจพูดออกไปว่า “ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ริเอะแค่ทะเลาะกับคุณพ่อก็เลยอยากเรียกร้องความสนใจจากคุณ ริเอะขอโทษนะอาคิระ ต่อไปริเอะจะไม่ทำแบบนี้อีก” ริเอะตีหน้าเศร้าขอโทษ
อาคิระพยักหน้ารับยอมรับการขอโทษจากริเอะ ระหว่างนั้นมือถือของอาคิระดังขึ้น “ขอโทษที” อาคิระรับสาย “ฮัลโหลไอ”
“อาคิระ..เมื่อกี้คุณแฮโรลด์โทรติดต่อมาที่บริษัทว่าอยากจะขอกิโมโนของเราไปจัดแฟชั่นโชว์ที่สถาบันของเขาเป็นเจ้าภาพ”
“แฮโรลด์...ที่เป็นเจ้าของสถาบันอาภรณ์แห่งเอเชียใช่มั้ย” อาคิระถาม
ริเอะหูผึ่งทันทีที่ได้ยินชื่อแฮโรลด์เจ้าของสถาบันอาภรณ์แห่งเอเชีย
ไอสงสัย “อาคิระรู้จักเขาด้วยเหรอ”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 8/2 วันที่ 27 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ