อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 8/3 วันที่ 27 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 8/3 วันที่ 27 เม.ย. 58

“แฮโรลด์...ที่เป็นเจ้าของสถาบันอาภรณ์แห่งเอเชียใช่มั้ย” อาคิระถาม
ริเอะหูผึ่งทันทีที่ได้ยินชื่อแฮโรลด์เจ้าของสถาบันอาภรณ์แห่งเอเชีย
ไอสงสัย “อาคิระรู้จักเขาด้วยเหรอ”
อาคิระหันไปมองริเอะ “เคยได้ยินริเอะพูดถึงคุณแฮโรลด์มานานแล้ว”
ไอแซว “ตั้งแต่ยังคบกันสินะ”

“ไอปฎิเสธเขาไปเลย บอกว่ากิโมโนของมิยาคาวะไม่เคยมีนโยบายให้ใครเอาไปแสดงแฟชั่นโชว์”
ริเอะรีบท้วงทันที “ไม่ได้นะอาคิระ อย่าตัดสัมพันธ์กับเขาแบบนั้น คุณแฮโรลด์เป็นคนกว้างขวางในวงการแฟชั่นมาก อาคิระควรจะผูกมิตรไว้ดีกว่าสร้างศัตรู..เชื่อริเอะนะ”


ไอได้ยิน “เป็นครั้งแรกที่ยัยริเอะพูดถูกใจไอ ทำอย่างที่ริเอะบอกเถอะ ไปพบคุณแฮโรลด์เขาหน่อย ไปปฎิเสธเขาด้วยตัวเอง พายัยริเอะไปด้วยก็ได้ ยัยนั่นคงจะมีเรื่องคุยกับคุณแฮโรลด์แทนอาคิระเยอะเลย”
“ก็ได้” อาคิระวางสาย แล้วหันไปพูดกับริเอะอย่างเป็นมิตร “ไปพบคุณแฮโรลด์กับผมมั้ย”
ริเอะยิ้มกว้างดีใจ “ขอบคุณนะคะอาคิระ” ริเอะกับอาคิระยิ้มให้กันอย่างมีมิตรไมตรีที่ดี

รินดาราเดินนำโฮชิโนโอจิกับย่ามิกิมาที่หน้าร้านนวด แป้งร่ำกับเกียวยืนคอยอยู่แล้วทั้งสองใส่ชุดยูกาตะ ชุดของเกียวมีลายนกกระเรียนอยู่บนชุด พอทั้งหมดเดินเข้ามาแป้งร่ำกับเกียวโค้งคำนับเป็นการทักทาย
“สวัสดีค่ะคุณโฮชิ คุณย่ามิกิ ดิชั้นดีใจมากค่ะที่คุณทั้งสองให้เกียรติมาใช้บริการร้านเล็กๆของดิชั้น”
“ขอบคุณฮิคาริดีกว่าครับ เพราะฮิคาริทำให้เราอยากมาใช้บริการของคุณ” รินดารายิ้มรับ
“รับรองด้วยค่ะว่าสาวไทยใจสวยจะนวดให้สุดฝีมือ ไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน เกียวจะเป็นคนนวดน้ำมันอโรมาให้คุณโฮชิเอง” เกียวส่งสายตาวิบวับ
โฮชิโนโอจิค่อนข้างสยองกับอาการของเกียว แป้งร่ำเห็นสีหน้าของโฮชิโนโอจิ รีบเข้าไปดึงเกียวออกมาให้ห่างแล้วกระซิบด่า “อีเกียว เก็บอาการหน่อย นอขึ้นจมูกแล้ว”
เกียวกระซิบ “ต๊าย อีนี่! ชั้นไม่ได้มีวาระซ่อนเร้นสักหน่อย ชั้นแค่จะช่วยพิสูจน์ให้ถึงเนื้อถึงหนังว่าคุณโฮชิเป็นพวกอยู่ยงคงกระพันจริงหรือเปล่า ส่วนเรื่องอื่นเป็นแค่ของแถม” เกียวเชื้อเชิญโฮชิโนโอจิกับมิกิ “เชิญค่ะ” เกียวเดินนำมิกิกับโฮชิเข้าไปข้างใน
รินดาราเข้าไปหาแป้งร่ำ “มากันหรือยังคะ”
“มาแล้วค่ะ อยู่ข้างใน อยู่คนเดียวด้วย สามีของพี่ออกไปซื้อตั๋วรถไฟ”
รินดาราพยักหน้ารับอย่างตื่นเต้น และลุ้นว่าถ้าโฮชิโนโอจิเจอกับพ่อสามีของแป้งร่ำแล้วจะมีอะไรเกิดขึ้นหรือไม่

เกียวเดินนำโฮชิโนโอจิกับมิกิเข้ามาในร้าน เกียวเดินไปหยิบเสื้อคลุมที่วางเตรียมเอาไว้พร้อมกับพูด “เดี๋ยวคุณโฮชิกับคุณมิกิเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ” แต่เกียวยังไม่ทันยื่นชุดให้โฮชิโนโอจิกับมิกิ เสียงไอค่อกแค่กของผู้ชายแก่ก็ดังขึ้นจากมุมหนึ่ง
รินดารากับแป้งร่ำตามเข้ามา แป้งร่ำเดินแซงขึ้นไปหาพ่อผัว “คุณพ่อ คุณพ่อเป็นอะไรหรือเปล่าคะ”
โฮชิโนโอจิกับมิกิมองตามแป้งร่ำ แป้งร่ำเข้าไปนั่งย่อตัวถามผู้ชายสูงวัยที่นั่งไอค่อกแค่กอยู่ที่โซฟาอย่างห่วงใย โฮชิโนโอจิกับมิกิเห็นหน้าเคนตะเต็มตา ย่ามิกิอึ้งตะลึงงัน ขณะที่โฮชิโนโอจิเองก็ตกใจแต่สีหน้าของเขาเรียบเฉย เก็บอารมณ์ได้ดีกว่า
ย่ามิกิอุทานเสียงเบา “คุณหมอเคนตะ!” ย่ามิกิมองโฮชิโนโอจิด้วยสายตาเป็นกังวล แต่โฮชิโนโอจิก็ยังนิ่งสงบ ขณะที่รินดาราสังเกตอาการของย่ามิกิและโฮชิโนโอจิอยู่ตลอด
เคนตะไอเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมาถามแป้งร่ำ “เธอเป็นใคร”
แป้งร่ำเซ็ง แล้วตอบเน้นๆ ชัดๆ “หนูแป้งร่ำลูกสะใภ้ของคุณพ่อค่ะ”
“อ๋อ..แป้งร่ำเอง ไม่ต้องเป็นห่วง พ่อไม่เป็นอะไร” เคนตะมองโฮชิโนโอจิกับมิกิ “แล้วสองคนนี้ใคร”
“ลูกค้าของหนูค่ะ นี่คุณโฮชิกับคุณมิยาคาวะ มิกิค่ะ คุณโฮชิคุณมิกิคะ นี่คุณพ่อสามีของแป้งค่ะ”
ย่ามิกิทักทายตามมารยาท “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” ย่ามิกิถามเกียว “เปลี่ยนเสื้อตรงไหนคะ”
“ข้างในค่ะ เชิญเลย”
ย่ามิกิรับเสื้อมาจากเกียว “ดิชั้นกับท่านชายขอตัวก่อนนะคะ” ย่ามิกิเดินนำโฮชิโนโอจิออกไป แต่โฮชิโนโอจิไม่ไปยังยืนมองเคนตะ เพราะสัมผัสได้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเคนตะในอีกไม่นานนี้ ย่ามิกิต้องหันกลับมาดึงแขนโฮชิโนโอจิออกไป
เคนตะมองตามโฮชิโนโอจิไม่วางตา รินดารา แป้งร่ำ เกียวพยักหน้าให้กัน แล้วแป้งร่ำกับเกียวก็เข้าไปห้อมล้อมเคนตะ รินดารายืนดูอยู่ใกล้ๆ
“พ่อคะ พ่อเคยรู้จักคุณโฮชิหรือเปล่าคะ”
เคนตะครุ่นคิดแล้วตอบเสียงแหบพร่า “คุ้นๆ เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน”
“เห็นที่โรงพยาบาล เมื่อห้าสิบปีที่แล้วหรือเปล่าคะคุณพ่อ” เกียวซัก
เคนตะตอบเกียว “อย่าถามพ่อมากได้มั้ยแป้งร่ำ พ่อปวดหัว”
เกียวกลุ้ม “เชื่อแล้วว่าพ่อผัวแกไม่เคยจำแกได้จริงๆ”
“ไม่เป็นไร ขอให้จำคุณโฮชิได้ก็พอ” แป้งร่ำคาดคั้นเคนตะ “คุณพ่อลองคิดดูดีๆ สิคะว่าเคยเห็นคุณโฮชิที่ไหน”
เคนตะคิดจนคิ้วขมวด “คุ้นๆ”

ด้านในร้านนวดของแป้งร่ำ ย่ามิกิดึงมือโฮชิโนโอจิเข้ามา ย่ามิกิหันกลับไปมองข้างหลังให้แน่ใจว่าไม่มีใครตามมาแล้วพูดกับโฮชิโนโอจิ ขณะที่โฮชิโนโอจิมีสีหน้าไม่สบายใจเพราะรับรู้ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเคนตะ
“ไม่อยากเชื่อว่าจะมีคนที่เคยพบท่านชายตั้งแต่ห้าสิบปีก่อน แล้วมีอายุยืนอยู่ถึงขนาดนี้ เรารีบกลับกันเถอะค่ะท่านชาย ถ้าคุณหมอเคนตะเกิดจำท่านชายได้ขึ้นมา แล้วเล่าให้คุณแป้งร่ำฟัง ท่านชายจะลำบากนะคะ”
โฮชิโนโอจิยืนเฉย มีสีหน้าไม่สบายใจ ย่ามิกิสังเกตเห็นสีหน้าของโฮชิโนโอจิก็นึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที “มีอะไรหรือเปล่าคะ” โฮชิโนโอจิไม่ตอบแต่มีสีหน้าหนักใจ
เคนตะยังใช้ความคิดนึกจนคิ้วย่น รินดารา แป้งร่ำ เกียวนั่งและยืนรายล้อมรอบตัวเคนตะอย่างลุ้นๆ แล้วจู่ๆ เคนตะก็โพล่งขึ้นมาว่า “แป้ง !” รินดารา แป้งร่ำ เกียวสะดุ้งแล้วตื่นเต้นมีความหวังมาก
“ขาคุณพ่อ คุณพ่อจำได้แล้วเหรอคะ”
“หิวน้ำ ขอน้ำหน่อย” เคนตะไอค่อกแค่ก
“ค่ะๆ” แป้งร่ำหันไปรินน้ำชาใส่ถ้วยมาให้เคนตะ
รินดาราถอดใจ “ชั้นว่าอาการท่านดูไม่ค่อยดี อย่าเพิ่งคาดคั้นอะไรท่านเลยค่ะ ท่านคงจะไม่เคยพบกับท่านชายโฮชิจริงๆ”
แป้งร่ำกับเกียวพยักหน้าเห็นด้วย แล้วแป้งร่ำก็นำถ้วยน้ำชาเข้าไปให้เคนตะ “คุณพ่อค่ะ น้ำชาค่ะ คุณพ่อเลิกคิดเถอะค่ะ ว่าเคยเจอกับคุณโฮชิมาก่อนหรือเปล่า พวกหนูไม่อยากรู้แล้ว”
เคนตะยกถ้วยน้ำชาขึ้นซด แล้วก็เกิดไอขึ้นมาอย่างแรง ทำให้สำลักน้ำชาหกกระเด็นเละไปหมด
“คุณพ่อ!” แป้งร่ำ รินดารา เกียวเข้าไปช่วยเช็ดน้ำชาดูแลเคนตะ แล้วตอนนั้นเองที่เคนตะหันมาเห็นรูปนกกระเรียนที่อยู่บนชุดยูกาตะของเกียว
เคนตะพร่ำพูดในลำคอ “นกกระเรียน...นกกระเรียน” เคนตะย้อนนึกถึงวันที่เคยเจอโฮชิโนโอจิเมื่อห้าสิบปีก่อน

เด็กวัยรุ่นผู้ชายคนหนึ่งนอนห่มผ้าครึ่งท่อนกำลังชักอย่างแรงจนตาเหลือก ประตูห้องเลื่อนเปิดออก ผู้เป็นแม่เดินนำหมอเคนตะตอนนั้นอายุ 35 ปีเข้ามา แม่เด็กร้องไห้อย่างหนักหน่วง “คุณหมอเคนตะช่วยลูกชายชั้นด้วย”
เคนตะดูอาการของเด็กหนุ่ม “เขาติดเชื้ออหิวาห์มานานเท่าไหร่แล้ว”
“ห้าวันค่ะ”
เคนตะเปิดกล่องอุปกรณ์แพทย์ที่หิ้วติดมือมา หยิบเข็มฉีดยาขึ้นมาไล่ฟองอากาศพร้อมสั่งแม่ “จับเขาไว้”
แม่ช่วยจับแขนของเด็กชาย แต่พอเคนตะจะฉีด ตัวเด็กชายก็หลุดจากการเกาะกุมของผู้เป็นแม่ แรงดิ้นทำให้เข็ม ฉีดยากระเด็นไปตกแตกพื้น
“แย่แล้ว ! ตอนนี้เกิดโรคระเบิดอย่างหนัก ผมมียาแค่เข็มเดียวเท่านั้น”
“หมายความว่าลูกชาย ดิชั้นจะตายหรือคะหมอ” แม่เด็กร้องไห้โฮ ทันใดนั้นประตูห้องเลื่อนเปิดออก เด็กหญิงมิกิเดินนำโฮชิโนโอจิเข้ามา ผู้เป็นแม่หันไปเห็นมิกิ แต่แม่เด็กไม่รู้จักโฮชิโนโอจิ โฮชิโนโอจิเดินเข้ามายืนข้างเตียงเด็กชาย มิกิน้ำตานองหน้า
“มิกิ หนูพาใครมา”
“ท่านชายโฮชิค่ะ หนูพาท่านชายมาส่งเรนค่ะ ท่านชายคะช่วยเพื่อนของมิกิด้วย มิกิไม่อยากให้เขาทรมานอีกแล้ว
โฮชิโนโอจิเอ่ยกับเคนตะ “ขออนุญาตนะครับคุณหมอ”
เด็กชายยังคงชักต่อเนื่อง โฮชิโนโอจิก้าวเข้าไปนั่งลงข้างๆ แล้วจับมือเด็กชายมาเกาะกุมพร้อมกับฮัมเพลงใน ลำคอ ขณะที่เคนตะกับแม่แปลกใจว่าโฮชิโนโอจิทำอะไร สักพักเด็กชายก็ค่อยๆ หยุดชักเปลี่ยนเป็นนอนนิ่งสงบ ทำเอา เคนตะกับแม่อึ้งไปเลย “คุณทำได้ยังไง”
โฮชิโนโอจิยิ้มอบอุ่นแทนคำตอบ แล้วจับมือของเด็กชายหงายขึ้น กำมือตัวเองลงบนฝ่ามือเด็กชาย ก่อนจะปล่อยออกเผยให้เห็นนกกระเรียนกระดาษวางบนมือให้เด็กชาย เคนตะมองอย่างสนใจ ว่าโฮชิโนโอจินำนกกระเรียนกระดาษมาจากไหน
เด็กชายปรือตาขึ้นมองโฮชิโนโอจิ เด็กชายเห็นโฮชิโนโอจิในสภาพของเทพเจ้านกกระเรียนแต่คนอื่นไม่เห็น เด็กชายยิ้มอย่างมีความสุข “คุณ... คุณคือ...เทพ..เทพจะ....”
“โชคดีนะ แล้วเราคงได้เจอกัน”
เด็กชายสิ้นใจตายไปพร้อมกับรอยยิ้ม ไม่มีร่องรอยของความทรมานเหลืออยู่เลย คนเป็นแม่ปล่อยร้องไห้โฮ มิกิร้องไห้เสียใจด้วย โฮชิโนโอจิโค้งให้ศพของเด็กชาย มิกิทำตาม ขณะที่เคนตะมองโฮชิโนโอจินิ่งไม่วางตา

เคนตะจำได้แล้วก็โพล่งออกมาด้วยความดีใจ “นกกระเรียน...จำได้แล้ว..จำได้แล้ว..เขา...เขา” ทันใดนั้นเคนตะก็มีอาการโรคหัวใจกำเริบ รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจอย่างรุนแรง ยกมือกุมที่หัวใจสีหน้าเจ็บปวด “โอ๊ย”
รินดารา แป้งร่ำ เกียวตกใจ แป้งร่ำตะโกนลั่น “คุณพ่อ”

โฮชิโนโอจิกับมิกิได้ยินเสียงแป้งร่ำร้องดังมาจากในร้าน หันขวับกลับไปมอง

แป้งร่ำ รินดารา เกียวปราดเข้าไปดูเคนตะ “คุณพ่อ คุณพ่อเป็นอะไรคะ”
“เขาเป็นโรคหัวใจหรือเปล่าคะ ถ้าเป็นแสดงว่าโรคหัวใจกำลังกำเริบ”
แป้งร่ำร้อนรนทำอะไรไม่ถูก “เป็นค่ะเป็น มียากิน ยาอยู่ไหน ยาอยู่ที่..” แป้งร่ำมองหา “อยู่ในกระเป๋าผัวพี่ ผัวพี่อยู่ไหน ผัวพี่อยู่สถานีรถไฟ แย่ล่ะสิ คุณพ่ออดทนก่อนนะคะ แป้งไปเอายาให้” แป้งร่ำวิ่งออกไปจากร้าน
“อีแป้ง ! อีแป้งกลับมา กว่าจะวิ่งไปถึงสถานีรถไฟก็ไม่ทันพอดี”
“งั้นโทรเรียกรถพยาบาลด้วยเถอะค่ะพี่เกียว อาการไม่ดีเลย”
“ค่ะๆ” เกียววิ่งออกไป
รินดาราจับมือเคนตะ “อดทนไว้นะคะ”
โฮชิโนโอจิกับย่ามิกิกลับเข้ามาจากหลังร้าน “เกิดอะไรขึ้นคะ”
“คุณเคนตะโรคหัวใจกำเริบค่ะ”
เคนตะปรือตามองที่โฮชิโนโอจิ พูดอย่างอ่อนแรงเพราะเจ็บที่หัวใจอยู่มาก “คุณโฮชิ” เคนตะจับมือโฮชิโนโอจิ “คุณจริงๆ ด้วย จำผมได้ไหม เราเคยเจอกันเมื่อห้าสิบปีที่แล้ว”
รินดาราอึ้ง แน่ใจแล้วว่าโฮชิโนโอจิคือคนนั้นจริงๆ ย่ามิกิมองรินดาราทันทีแล้วมีสีหน้าหนักใจเพราะ ยังไม่ได้เตรียมใจว่ารินดาราจะรู้ความลับของโฮชิโนโอจิ แต่โฮชิโนโอจิสมาธิอยู่กับคนใกล้จะตายอย่างเคนตะอย่างเดียว
“จำได้”
“ทำไม...คุณ...ยัง...เหมือน..เดิม”
ย่ามิกิขัด “อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลยนะคะ นอนพักนิ่งๆ ก่อนดีกว่า”
“เธอ...คือ..มิกิ..มิกิจัง..เด็กผู้หญิง..คน..คนนั้น...ที่พา..เขา..มาส่งเพื่อน..ของเธอใช่มั้ย”
ย่ามิกิหนักใจ แต่ดิ้นไม่รอดแล้ว จำต้องยอมรับ “ค่ะ...ดิชั้นเอง มิกิจัง”
รินดารานิ่วหน้าแปลกใจ โฮชิโนโอจิจับมือของเคนตะหงายขึ้น กำมือตัวเองลงบนฝ่ามือของเคนตะก่อนจะปล่อยออกเผยให้เห็นนกกระเรียนกระดาษวางบนมือให้เคนตะ เคนตะเหลือบมองนกกระเรียนกระดาษแล้วเงยขึ้นมองที่โฮชิโนโอจิ ดวงตาของเคนตะมีแสงสีขาวผสมทองสะท้อนเข้าไปลูกตาดำ
เคนตะเห็นโฮชิโนโอจิเป็นเทพเจ้านกกระเรียนทอง เคนตะจ้องโฮชิโนโอจินิ่งไม่วางตาน้ำตารื้นด้วยความตื้นตันยินดี “ผมรู้แล้วว่าเด็กผู้ชายคนนั้นเห็นอะไรก่อนที่เขาจะตาย...ผมรู้แล้ว”
รินดารามองตามสายตาของเคนตะที่เอาแต่มองโฮชิโนโอจิ ขณะที่โฮชิโนโอจิก็ยิ้มละมุนและจับมือเคนตะเอาไว้ “โชคดีนะ แล้วเราจะได้เจอกันอีก”
“คุณคือ...เท..เทพะ...จะ” เคนตะสิ้นใจตายไปก่อน รินดาราตกใจ พร้อมๆ กับที่เกียวกลับเข้ามา
เกียวร้องตกใจ “คุณพ่อตายแล้ว”
โฮชิโนโอจิโค้งให้ศพของเคนตะ ย่ามิกิทำตาม รินดารามองโฮชิโนโอจิด้วยคำถามที่มากมายเต็มไปหมด

แป้งร่ำออกมาส่งโฮชิโนโอจิ รินดาราและมิกิหน้าร้านนวด “ต้องขอโทษคุณโฮชิกับคุณมิกิด้วยนะคะอุตส่าห์มา แต่ยังไม่ได้นวดเลย”
“ไม่เป็นไร เอาไว้วันหลัง ดิชั้นจะพาท่านชายมาใช้บริการใหม่ก็ได้”
“แสดงความเสียใจเรื่องคุณเคนตะด้วยนะครับ คุณเคนตะเป็นคนดี ช่วยเหลือผู้คนมามาก ตอนนี้เขาไปอยู่ในที่ๆ ดีแล้ว”
“ค่ะ ขอบคุณค่ะ คุณโฮชิช่วยอะไรดิชั้นอีกอย่างนะคะ พอดีดิชั้นเป็นคนร้องไห้แล้วต้องซบอกผู้ชาย แต่ตอนนี้สามีไม่ว่าง ขอโทษนะคะ ฮือ !!!!!!!!!!!” แป้งร่ำร้องไห้โฮแล้วโผกอดโฮชิโนโอจิ โฮชิโนโอจิยอมให้กอดอย่างไม่ถือสา
รินดารามองโฮชิโนโอจิตลอดเวลา หลังจากที่รับรู้แล้วว่าเขาคือคนที่อยู่ในรูปของพ่อผัวแป้งร่ำจริงๆ ย่ามิกิมองรินดารา รู้ว่ารินดาราได้ข้อมูลเกี่ยวกับโฮชิโนโอจิเพิ่มขึ้นแล้ว

คฤหาสน์โคสึกะ ไดซุเกะเดินไปเดินมาอยู่ในห้องอย่างร้อนใจ ฮิเดโนริเปิดประตูเข้ามา ไดซุเกะรีบเข้าไปถาม “เป็นยังไง ได้ข่าวอะไรมาบ้าง”
“ผมถามเพื่อนที่เป็นตำรวจ เขาบอกว่าระยะหลังมานี้มักจะพบศพผู้ชายแห้งเหี่ยวติดกระดูกเหมือนตายมานานแล้ว แต่ตามประวัติของศพพวกนั้นล้วนแต่เป็นพวกยากูซ่ามีคดีติดตัวกันเพียบ”
“นั่นแหละฝีมือของนางปีศาจหิมะ มันดูดกิเลสของคนพวกนั้นเพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเอง”
“แล้วนางปีศาจหิมะมันต้องการอะไรครับปู่”
“มันกินกิเลสเป็นอาหาร แสดงว่าจิตใจของมันก็เต็มไปด้วยกิเลส คิดอยากแก้แค้นเราหรือไม่ก็พวกมิยาคาวะ”
“พวกมิยาคาวะเกี่ยวอะไรครับปู่”
“ตามตำนานที่ปู่ฟังมาจากบรรพบุรุษ นังปีศาจหิมะมันหลงรักเทพเจ้านกกระเรียน ที่พวกมิยาคาวะเคารพ ถ้าเทพเจ้านกกระเรียนยังอยู่บนโลกมนุษย์จริงอย่างที่บรรพบุรุษของเราบอก นั่นก็แสดงว่านังปีศาจหิมะอาจจะไปที่มิยาคาวะ”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 8/3 วันที่ 27 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ