อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 9 วันที่ 28 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 9 วันที่ 28 เม.ย. 58

รินดาราตัดสินใจ “ที่ชั้นสงสัยอยากรู้เรื่องของท่านชาย เพราะ..เพราะเวลาที่ชั้นอยู่ใกล้ท่านชายหลายครั้งแล้วที่ชั้นมักจะเจ็บปวดตรงรอยปานที่หลัง”
“ปาน?” อาคิระหน้านิ่วสงสัยจนคลายกอด
รินดาราเลยได้โอกาสผละจากอาคิระ แล้วผลักอาคิระจนเซ “ชั้นสงสัยว่าจะเกี่ยวข้องกัน ชั้นถึงต้องหาคำตอบให้ได้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับชั้นกันแน่”

“ก่อนจะสงสัยอะไรแปลกๆแบบนั้น คุณเคยไปให้หมอตรวจมาก่อนรึเปล่า”
“คุณไม่ได้เจ็บแบบชั้น คุณไม่รู้หรอกว่ามันปวดแบบผิดปกติ”
“งั้นถ้าผมจะขอดู..เอ่อ”


“ทะลึ่ง !! เรื่องอะไรชั้นจะให้คุณดู”
“แต่คุณอยากให้ผมเชื่อว่าเรื่องที่คุณสงสัยมันเป็นเรื่องจริง คุณก็ต้องยืนยันสิ” รินดารานิ่งไปครู่ ก่อนจะตัดสินใจหันหลังให้อาคิระ แล้วค่อยๆเปิดไหล่เสื้อออกเผยให้เห็นไหล่ขาวๆ แล้วลดลงให้ เห็นรอยปานรูปดาว อาคิระได้เห็นปานรูปดาวที่แผ่นหลังรินดาราก็แปลกใจ จนเผลอจะเอื้อมมือ ไปสัมผัสด้วยความอยากรู้ แต่รินดาราหันขวับมาเอามือตีมือเขาทันที..เพี๊ยะ !! “ดูได้แต่ตา..อย่ามาแตะ !!!” รินดารารีบดึงเสื้อกลับคืน แล้วเข้าไปผลักอาคิระให้ออกไป
“ชั้นบอกทุกอย่างไปหมดแล้ว..ทีนี้ก็อยู่ที่คุณ ถ้าเชื่อก็ช่วยชั้นหาความจริง ถ้าไม่เชื่อ อยากจะไล่ชั้นออกก็ตามใจ ชั้นต้องไปดูแลอายูมิแล้ว” รินดาราเดินออกจากห้องไป อาคิระมองตามหน้านิ่วครุ่นคิด

รินดาราเดินจากห้องตัวเองผ่านสวนจะไปที่คฤหาสน์ แต่ชะงักเมื่อเจอโฮชิโนโอจิยืนอยู่ “ท่านชาย!!”
โฮชิโนโอจิพยายามจะยิ้มให้ “วันนี้ทั้งวันชั้นแทบจะไม่ได้คุยกับเธอเลยนะฮิคาริ”
“เอ่อ..คือ” รินดาราพยายามหลบตาที่มองมา จนโฮชิโนโอจิต้องขยับเข้าใกล้
“มีอะไรอยากจะถาม..หรือปรึกษาชั้นรึเปล่า”
“ไม่มีค่ะ..ชั้นขอไปทำกายภาพให้อายูมิก่อนนะคะ ป่านนี้คงเรียนพิเศษเสร็จแล้ว” รินดาราก้มหัวให้ แล้วรีบเดินเข้าไปในคฤหาสน์
โฮชิโนโอจิมองตามเธอไป ก่อนจะหันมาเป็นอาคิระเดินผ่านไปอีกทาง อาคิระก้มหัวโค้งให้โฮชิโนโอจิแล้วเดินออกไป โฮชิโนโอจิมองตามอาคิระไปแล้วรู้สึกจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกับความสงสัยในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ จึงจามออกมา เสียงดัง..ฮัดเช้ย !!!

ที่หน้าศาลเทพเจ้านกกระเรียน อาคิระเดินเลี่ยงออกมาคนเดียวได้ครู่ เมื่อไม่มีใครเดินเข้ามาเขาจึงกดโทรศัพท์โทรออก รออยู่ครู่ปลายสายก็มีคนรับ “ผมเองครับคุณนักสืบ..ผมได้ข้อมูลเกี่ยวกับท่านชายมาบางอย่าง อยากให้คุณลองไปค้นเพิ่มเติมดู โดยเฉพาะกับภาพถ่ายเก่าๆของเมืองสึกิ ยิ่งเก่าเท่าไหร่ก็ยิ่งต้องหามาให้ได้ แล้วส่งมาให้ผมดู ขอบคุณมาก” อาคิระตัดสายไป แล้วหันไปมองรูปปั้นเทพเจ้านกกระเรียนในศาลเจ้าที่เคารพของตระกูล
ระหว่างนั้นไอเข้ามา “อาคิระ”
“ไอ..มาพอดีเลย ว่าจะเข้าไปคุยด้วยที่โรงงานอยู่เลย”
ไออยากรู้ “คุณย่าบอกว่าอาคิระมีธุระกับรินดารา..ธุระอะไรเหรอ”
“ไม่มีอะไรหรอก คุยกันเรื่องอายูมิน่ะ”
ไอมองด้วยสีหน้ารู้ว่าอาคิระไม่ยอมบอกความจริง “เหรอ..นึกว่าเป็นธุระสำคัญอะไรซะอีก”
“เรื่องสำคัญน่ะมี แต่เป็นเรื่องที่ชั้นอยากจะถามไอมากกว่า วันก่อนที่ในเมือง ชั้นเห็นไอเดินอยู่ที่นั่น ไอเข้าเมืองไปทำอะไร”
ไอชะงัก “เอ่อ..ไอไปหาเพื่อนน่ะอาคิระ เพื่อนไอเขามาจากต่างประเทศ ไอเลยไปเป็นธุระเรื่องจองโรงแรมจองที่เที่ยวให้เขา”
“ถ้าไม่มีอะไรก็ดี เพราะชั้นเจอฮิเดะอยู่ที่นั่นด้วย กลัวว่าพวกโคสึกะจะคิดทำร้ายคนของตระกูลเราอีก ยังไงไอต้องระวังตัวไว้บ้างนะ” อาคิระเข้าไปจับบ่าไอบีบเบาๆด้วยความเป็นห่วง ไอพยักหน้ารับขอบใจ อาคิระยิ้มให้แล้วเดินออกไป
ไอมองตามอาคิระสีหน้าครุ่นคิดสงสัยเรื่องที่ได้ยินมาจากมิกิเกี่ยวกับความลับของโฮชิโนโอจิ

คฤหาสน์โคสึกะ ที่ห้องนอนฮิเดโนริ ไอลุกจากฟูกที่นอนมาสวมเสื้อคลุมทับร่างอันเปลือยเปล่าแล้วหวีผมแต่งตัวเตรียมจะกลับ
ฮิเดโนริเปลือยท่อนบนลุกขึ้นมาหอมเอาใจสุดฤทธิ์ “ขอบใจนะไอที่เอาข้อมูลสำคัญมาบอก”
“ความจริงมันก็เป็นเรื่องที่ไอคาใจ อยากรู้มาตลอดเหมือนกันนั่นแหละ เพราะตั้งแต่ไอถูกคุณย่าตามให้มาช่วยดูแลงานของตระกูล ไอก็สงสัยมาตลอดว่าท่านชายเป็นใคร ทำไมถึงได้มีความสำคัญกับคุณย่ามาก แต่ก็ไม่มีใครกล้าถามคุณย่า”
“ความสงสัยของเธอ ชั้นจะพยายามหาคำตอบให้ เพราะพฤติกรรมแปลกๆไม่น่าไว้ใจของท่านชายโฮชิ ยังไงก็คงไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน”
ไอหันมายิ้มให้กับฮิเดโนริ แล้วหันไปโอบคอโน้มตัวฮิเดโนริเข้าใกล้ “ฮิเดะห่วงไอใช่มั้ย”
ฮิเดโนริยิ้มรับแล้วหอมแก้ม ระหว่างนั้นได้ยินเสียงอัตสุโอะเข้ามาที่หน้าห้อง “มีอะไรอัตสุโอะ”
อัตสุโอะคุกเข่ารออยู่หน้าประตูบานเลื่อนห้องฮิเดโนริ “คุณท่านรู้สึกแล้วครับ”
“เดี๋ยวชั้นไป” ฮิเดโนริตอบอัตสุโอะแล้วหันมาที่ไอ “ถ้ามีอะไรคืบหน้าก็มาบอกชั้นอีกนะ..ที่รักของชั้น” ฮิเดโนริหอมหน้าผากไออีกครั้ง แล้วหันไปหยิบเสื้อยูกาตะมาคลุม ก่อนจะออกไปกับอัตสุโอะ
ไอรู้สึกอารมณ์ดีที่ได้รับความรักจากฮิเดโนริจึงหวีผมมองตัวเองในกระจกต่อ แต่สักพักไอก็ได้ยินเสียงร้องไห้กระซิกๆของเด็กผู้ชายดังแว่วเข้ามา “ฮือๆๆ..ช่วยด้วย..ช่วยด้วย...ฮือๆๆ” ไอหันขวับ !!!

ในห้องไดซุเกะ ฮิเดโนริเข้ามาที่ปู่ซึ่งนอนอยู่บนฟูก “เป็นยังไงบ้างครับปู่” ไดซุเกะพยายามจะลุก “อย่าเพิ่งลุกเลยครับ..หมอสั่งมาว่าปู่ต้องนอนพักให้ดีขึ้นกว่านี้ก่อน”
“ชั้นนึกว่าชั้นจะไม่รอดแล้วซะอีก พลังของนางปีศาจหิมะมันมากมายกว่าปีศาจทุกตัว แต่ก็ต้องเสี่ยงเพราะถ้าควบคุมมันได้ ก็เหมือนได้ม้าศึกเก่งๆไว้ใช้ออกสนามรบ”
“ครับปู่..ยังไงผมก็เชื่อว่ามันต้องทนทรมานไม่ไหวต้องโผล่มาหาเราแน่ แต่ตอนนี้ปู่ต้องนอนพักให้ร่างกายแข็งแรงขึ้นก่อนนะครับ”
ไดซุเกะพยักหน้ารับ แล้วยอมนอนพักอย่างอ่อนแรง ก่อนจะบีบมือฮิเดโนริกำชับอีกเรื่อง “ถึงสภาพชั้นจะต้องมาเป็นแบบนี้..แต่แกก็อย่าลืมคำสั่งของชั้น..หาทางกำจัดนังผู้หญิงคนนั้น อย่าให้มันเป็นไปตามคำทำนาย”
ฮิเดโนรินิ่งไปสีหน้าครุ่นคิดอย่างหนักใจ “ครับปู่..ปู่นอนพักเถอะครับ”

ไอหลังจากได้ยินเสียงเด็กร้องขอความช่วยเหลือแล้วเสียงเงียบไป ไอก็หันมาแต่งตัวใส่ชุดกิโมโนเรียบร้อย และจะออกจากห้อง แต่อยู่ๆเสียงร้องไห้ของเด็กก็ดังให้ได้ยินอีก “ช่วยด้วย...ช่วยด้วย..ฮือๆๆๆ...ช่วยผมออกไปที..ฮือๆๆ”
ไอเริ่มแปลกใจ มั่นใจว่าเสียงที่ได้ยินไม่ใช่หูแว่วแน่ๆ “ใคร!!”
ไอเดินไปเปิดประตูบานเลื่อน ชะโงกหน้าออกไปมองซ้ายขวาที่ทางเดินนอกห้อง แต่ก็ไม่ได้เห็นอะไรผิดปกติ ไอถอยกลับเข้ามาในห้องสีหน้าครุ่นคิดแล้วได้ยินเสียงอีก “ช่วยด้วย...ช่วยด้วย..ฮือๆๆๆ...ช่วยผมออกไปที..ฮือๆๆ”
คราวนี้ไอมั่นใจว่าเสียงที่ได้ยินดังแว่วมาจากในห้องของฮิเดโนรินั่นเอง ไอลองฟังดูอีกทีจึงเริ่มได้ยินว่ามันดังมาจากตุ๊กตาญี่ปุ่นที่วางอยู่บนชั้นโชว์ตรงมุมห้อง ไอหน้านิ่วสงสัยเข้าไปมองตุ๊กตาบนชั้นซึ่งมีหลายตัว ก่อนจะไปหยุดสนใจที่ตุ๊กตาซึ่งฮิเดโนริใช้ลงโทษกักขังฮิโตชิ ไอหยิบมันขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
จู่ๆเสียงฮิโตชิก็ดังขึ้นอีก “ช่วยด้วย...ช่วยด้วย..ฮือๆๆๆ...ช่วยผมออกไปที..ฮือๆๆ”
คราวนี้ไอตกใจ เพราะแน่ใจว่าเสียงดังออกมาจากตุ๊กตาในมือ ไอจึงทำตุ๊กตาตกพื้น หัวตุ๊กตาที่ใช้เสียบกับตัว ตุ๊กตากระเด็นออกมา ทันใดนั้นไฟในห้องก็ติดๆดับๆกระพริบจนมืดอยู่ครู่หนึ่ง ภายในความมืดสลัว ไอคลำมือไปที่สวิตช์ เปิดๆปิดๆอยู่หลายครั้งไฟจึงสว่างกลับมาเป็นปกติ แต่ภาพที่เห็นที่มุมห้อง ไอเจอเด็กผู้ชายในชุดยูกาตะ ผมม้าเต่อ ตาสีดำมีคราบน้ำตาเป็นเลือด คุกเข่าขุดคู้มองมาอย่างน่ากลัว “ขอบคุณครับ..ขอบคุณที่ช่วยผม”
ไอตกใจสุดขีด “กรี๊ดดดดดดดดด”

ไอวิ่งหนีออกมาที่ทางเดินอย่างตื่นตระหนกตกใจกลัว
ฮิเดโนริโผล่มาคว้าเธอเอาไว้ “ไอ..เธอเป็นอะไร ??”
“ฮิเดะ..ช่วยด้วย..ไอเจอ..เจอผี”
“ผี...ผีที่ไหน”
“ใน..ในห้องของฮิเดะ ไอได้ยินเสียงเด็กร้องไห้มาจากตุ๊กตาในห้อง ไอก็เลยไปหยิบมาดู แล้วอยู่ๆ...ผีเด็กผู้ชายหน้าตาน่ากลัวก็โผล่ออกมา” ไอกลัวมากสวมกอดฮิเดโนริไว้แน่น
ฮิเดโนริสีหน้าดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ จับไอดันออกจากตัว “ชั้นว่าเธอตาฝาดไปมากกว่า”
“แต่ไอเห็นจริงๆนะฮิเดะ..ผีเด็กนั่นมันน่ากลัวมาก..ไอเห็นจริงๆ”
ฮิเดโนริดุขึ้นเสียง “พอได้แล้วไอ !! เธอแค่ตาฝาด อัตสุโอะ..พาเธอออกไป”
อัตสุโอะรับคำ แล้วเข้ามาจับแขนพาไอออกไป
“ฮิเดะ..ชั้นไม่ได้โกหกนะ..ชั้นเห็นผีเด็กอยู่ในห้องเธอจริงๆ..ฮิเดะ”
ฮิเดโนริไม่สนใจปล่อยให้อัตสุโอะพาไอไป ก่อนจะหันมาจิกหน้าร้ายเอาเรื่องไม่พอใจดวงตาเป็นสีส้มของจิ้งจอก

ในห้องนอนอายูมิ อาคิระนั่งอ่านนิทานให้อายูมิฟังอยู่บนเตียง
“เอาล่ะ..นิทานจบแล้วค่ะ ถึงเวลาที่อายูมิสัญญากับคุณอาไว้ใช่มั้ยครับ”
“แต่อายูมิยังไม่ง่วงเลยนี่คะคุณอา”
“ไม่เอาสิครับอย่าเกเร เป็นเด็กนอนดึกไม่ดีนะ”
“แต่ว่า...”
“ถ้าดื้อกับอาล่ะก็..พรุ่งนี้อาจะสั่งให้พี่รินดาราหยุดงานหนึ่งวันแล้วให้อายูมิเรียนพิเศษกับครูทั้งวัน ไม่ต้องทำกายภาพกับพี่รินดารา..เอาแบบนั้นมั้ย”
อายูมิหน้าเสีย “คุณอาใจร้าย !! อายูมิอยากอยู่กับพี่รินดาราทั้งวัน ไม่ได้อยากเรียนพิเศษทั้งวันนะคะ”
อาคิระยิ้มชอบใจ “ใช้ไม้นี้ได้ผลจริงด้วย”
อายูมิงอนแก้มป่อง “คุณอา !!!”
“งั้นก็นอนสิคะ..แล้วพรุ่งนี้อาจะให้พี่รินดาราพาอายูมิไปเดินเล่นในเมืองอีก”
อายูมิยิ้มดีใจทันที “ก็ได้ค่ะ..งั้นอายูมิจะรีบนอนเลย” อายูมิรีบล้มตัวลงนอนบนเตียงหลับตาปี๋ให้รู้ว่านอน
อาคิระอมยิ้ม ห่มผ้าให้หลานสาวแล้วหอมหน้าผากเบาๆ แต่ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง อายูมิเปรยเรียกอาคิระ “คุณอาคะ..คุณอาชอบพี่รินดารารึเปล่า”
อาคิระชะงัก “ทำไมถามแบบนั้นล่ะ”
“เพราะอายูมิชอบพี่รินดารามาก แล้วถ้าคุณอาชอบพี่รินดารามากเหมือนอายูมิด้วย อายูมิจะดีใจที่สุดในโลกเลย”
อาคิระหยุดคิดนิดหนึ่ง แล้วนึกถึงรินดาราในอ้อมกอดเมื่อกลางวัน “รินดาราเป็นคนน่ารัก อาก็ชอบเขาเหมือนกันจ้า”
“เย้ๆๆๆ”
“นี่..ไหนบอกจะนอนแล้วไง”
“ขอโทษค่ะ..นอนแล้วค่ะ” อายูมิหลับตาปี๋อย่างน่ารัก อาคิระยิ้มแล้วปิดไฟเดินออกจากห้อง

ที่บ่อน้ำร้างอันวังเวง ฮิโตชิปราฏตัวขึ้นวิ่งเข้ามาอย่างตื่นตระหนกตกใจ “ฮิโตชิกลัวแล้ว อย่าลงโทษฮิโตชิเลย” ฮิโตชิถอยไปจนชิดขอบบ่อด้วยความหวาดกลัว
ฮิเดโนริเดินตามเข้ามา “ชั้นลงโทษให้แกรู้จักเข็ด ต่อไปจะได้เชื่อฟัง แต่แกกลับไปทำให้ไอรู้เรื่องของแก”
“ฮิโตชิขอโทษ..ฮิโตชิไม่ชอบถูกขัง”
“ไม่ชอบ แต่แกก็ต้องโดนจับกลับไปขังเหมือนเดิม”
“ไม่เอา..ฮิโตชิไม่กลับไป” ฮิโตชิรีบถอยหลังแล้วหายวับหนีไป
ฮิเดโนริมองตามแล้วยิ้มร้าย “คิดว่าจะหนีชั้นพ้นเหรอ..ฮิโตชิ”

อายูมิกำลังนอนเคลิ้มๆใกล้จะหลับ อายูมิได้ยินเสียงเรียกของฮิโตชิเบาๆ “อายูมิ..อายูมิ..ช่วยฮิโตชิด้วย...อายูมิ”
เสียงของฮิโตชิทำให้อายูมิรู้สึกตัวงัวเงียค่อยๆลุกขึ้นนั่ง เห็นฮิโตชิเกาะอยู่ที่ขอบปลายเตียง
“ฮิโตชิ..เธอเข้ามาได้ยังไง”
“ฮิโตชิหนีเขามา”
“หนี ? คนที่ตระกูลโคสึกะน่ะเหรอ”
ฮิโตชิพยักหน้ารับ “เขาจะมาพาฮิโตชิกลับไป..ฮิโตชิไม่อยากกลับ..เขาจะขังฮิโตชิ”
“อายูมิไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายฮิโตชิเด็ดขาด ฮิโตชิออยู่ที่นี่นะ..อายูมิจะไปบอกให้คุณอาอาคิระมาช่วย”
อายูมิพยายามจะลุกจากเตียง แล้วเอื้อมมือไปเอารถเข็นให้เข้ามาใกล้ๆ แต่ฮิโตชิรีบห้าม “ไม่ได้นะอายูมิ..จะให้คนอื่นรู้เรื่องฮิโตชิอีกไม่ได้”
“ทำไมล่ะฮิโตชิ..คุณอาอาคิระช่วยเธอได้นะ”
“ไม่ได้..ยิ่งมีคนรู้เรื่องฮิโตชิ เจ้านายเขาจะยิ่งโกรธ แล้วยิ่งเขาโกรธเขาก็จะยิ่งน่ากลัว” ระหว่างนั้นเองหน้าต่างห้องนอนของอายูมิก็เปิดออกเอง..ผ่าง !! ลมพัดเข้ามาไม่มีปี่มีขลุ่ย ฮิโตชิหันขวับ “เขาจะมาเอาตัวฮิโตชิไปให้ได้..ฮิโตชิต้องหนี !!!”
ฮิโตชิบอกอายูมิอย่างตื่นกลัว แล้วถอยหายวับไปในความมืดที่ปลายเตียง “ฮิโตชิ !!!”

โฮชิโนโอจิกำลังใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดโกโตะอยู่ ระหว่างนั้นสัมผัสพิเศษของโฮชิโนโอจิรับรู้ได้ถึงบางอย่างที่ผิดปกติ เสียงร้องขอความช่วยเหลือของฮิโตชิดังแว่วๆ “ช่วยด้วย..ฮือๆๆ..ช่วยด้วย...ฮือๆๆ”
โฮชิโนโอจิสงสัยและแปลกใจ จนต้องลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบดาบซามูไรซึ่งประดับอยู่ที่แท่น โฮชิโนโอจิกำดาบซามูไรแน่น

รินดารากำลังอ่านหนังสือวิชากายภาพอยู่ ก็ได้ยินเสียงของฮิโตชิดังแว่วเข้ามาเหมือนกัน “ช่วยด้วย..ฮือๆๆ..ช่วยด้วย...ฮือๆๆ”
รินดาราหันขวับสีหน้าแปลกใจ เกิดความลังเลไม่แน่ใจ เพราะความกลัวเรื่องผีเด็กคราวที่แล้วยังทำให้หวั่นๆ ขนลุกไม่หาย ภาพเหตุการณ์ที่รินดาราเจอผีเด็กหลอก แว่บเข้ามา รินดารานึกถึงแล้วยังกลัวไม่หายเลยรีบเปิดลิ้นชักหยิบเอาเหรียญเซโมริของโฮชิโนโอจิมากำไว้แน่น
ระหว่างนั้นรินดาราได้ยินเสียงเหมือนมีใครอยู่ที่ประตู รินดาราถึงกับผงะ เสียงเคาะประตูดัง..ก๊อก..ก๊อก..ก๊อก..รินดาราเริ่มไม่ไว้ใจมือกำเหรียญเซโมริแน่น เสียงเคาะประตูเริ่มดังถี่ขึ้น จนรินดาราต้องรวบรวมความกล้ามือหนึ่งกำเหรียญเซโมริเอาไว้อีกมือก็ยื่นไปค่อยๆเลื่อน ประตูเปิดออกแล้วหลับตาปี๋ “ทำอะไรอยู่..ผมเคาะประตูเรียกคุณตั้งนาน”
รินดาราลืมตาขึ้นมาเห็นอาคิระ “คุณเองเหรอ”
“ก็ผมน่ะสิ..เห็นดึกแล้วแต่ไฟห้องคุณยังเปิดอยู่ เลยแวะมาดู แล้วคุณคิดว่าผมเป็นใครท่านชายเหรอ”
“นี่คุณ..ชั้นยิ่งใจคอไม่ดีอยู่นะ”
“ใจคอไม่ดี..เป็นอะไร”
“ก็ชั้น..ชั้นกำลังอ่านหนังสืออยู่..แล้ว..แล้วชั้นก็ได้ยินเสียง..เสียงเด็กผู้ชายที่เคยหลอกชั้น”
“ผีเด็กน่ะเหรอ” รินดาราพยักหน้ารับมือยังกำเหรียญเซโมริแน่น อาคิระจับมือเธอมาแบออก “คุณก็เลยคิดว่าเหรียญเซโมรินี่จะปกป้องคุณ”
รินดาราดึงมือกลับคืน “อย่างน้อยก็เคยช่วยชั้นได้จริงๆ”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 9 วันที่ 28 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ