อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 9/5 วันที่ 29 เม.ย. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 9/5 วันที่ 29 เม.ย. 58

“พยายามจัดการมัน หรือพยายามคิดหาทางช่วยมันกันแน่” ฮิเดโนริอึ้งที่ปู่รู้ทัน “ฮิเดะ..ชั้นเลี้ยงแกมากับมือ..ทำไมชั้นจะไม่รู้ว่าแกคิดอะไรอยู่ แกเริ่มชอบนังรินดาราเข้าแล้วใช่ไหม”
“เธอช่วยชีวิตผมแล้วเธอก็ยัง...”
“พอได้แล้ว ถ้านังรินดาราขึ้นชื่อว่าเป็นศัตรูของโคสึกะ ต่อให้มันช่วยชีวิตแกอีกกี่ร้อยครั้ง มันก็ไม่สมควรมีชีวิตอยู่”

“แต่ว่า...”
“ฮิเดะ ! อย่าให้ความใจอ่อนของแกมาทำให้ตระกูลของเราต้องพบกับหายนะ กลับไปหาความสุขจากบรรดาผู้หญิงของแกซะ แล้วรอฟังข่าวดีว่านังปีศาจหิมะจัดการกับนังรินดาราได้แล้ว” ไดซูเกะยิ้มร้ายฮิเดโนริหนักใจ



รินดาราเลื่อนประตูเข้ามาในห้อง...ไปนั่งหน้ากระจกแล้วปลดเสื้อดูปานที่หลังด้วยความสงสัย ทันใดนั้นก็มีผู้หญิงชุดขาวผมยาว เคลื่อนผ่านหน้าต่างไปอย่างเร็ว...วูบ !!!!! รินดาราเห็นจากหางตาจึงหันขวับไปมอง แต่ไม่เห็นอะไร รินดารายังแปลกใจไม่หาย จึงใส่เสื้อแล้วลุกขึ้นไปที่หน้าต่าง
ยูกิมองรินดารามาจากสวนแล้วกำลังจะเคลื่อนเข้าไปใส่รินดารา แต่เสียงเคาะประตูดังขึ้น รินดาราหันกลับไปเปิดประตู เห็นโฮชิโนโอจิยืนอยู่หน้าประตู “ท่านชาย !? ท่านชายมีธุระอะไรกับชั้นหรือคะ”
“นานะบอกว่าเธอกลับมาแล้ว ชั้นอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าเธอสบายดีหรือเปล่า วันนี้มีอะไรเกิดขึ้นกับเธอหรือเปล่าฮิคาริ”
จู่ๆ รินดาราก็เกิดอาการปวดแสบปวดร้อนที่ปานอีก “โอ๊ย”


รินดาราเดินตามย่ามิกิไปตามทาง รินดาราชักเริ่มแปลกใจมากขึ้นจึงแตะแขนย่ามิกิแล้วถาม “คุณย่าคะ...คุณย่าจะพาชั้นไปไหนคะ”
“ไปหาที่คุยเงียบๆ”
“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคุณย่าจะคุยเรื่องอะไรกับดิชั้น”
“เรื่องท่านชายโฮชิ” ย่ามิกิหันหลังเดินไป รินดาราตามไป

ทางเข้าป่าสน ฮิโตชินั่งเล่นแกว่งขาอยู่บนต้นไม้ มองเห็นรินดาราเดินตามย่ามิกิเข้ามา ฮิโตชิมองอย่างสนใจ รินดารายังเดินตามย่ามิกิช้าๆ ด้วยสีหน้าสงสัย
ย่ามิกิแอบยิ้มร้าย...ดวงตาเป็นสีฟ้าวาบ...ก่อนจะเดินล่อรินดาราออกไปต่อ ฮิโตชิสะดุ้งตกใจกับดวงตาของย่ามิกิ

อายูมินอนหลับอยู่บนเตียง ฮิโตชิเขย่าตัวอายูมิและเรียกด้วยความหวาดกลัวร้อนใจ “อายูมิ..อายูมิ”
อายูมิงัวเงียตื่นขึ้น “มีอะไรเหรอฮิโตชิ” ฮิโตชิไม่ตอบ แต่มีสีหน้าหวาดกลัว

อาคิระเดินมาจากทางห้องเก็บกิโมโน พบอายูมิเข็นรถสวนเข้ามา..สีหน้าของเด็กน้อยร้อนรนหวาดกลัว พอเห็นอาคิระก็รีบเข็นรถเข้าไปหา “อ้าว...อายูมิ เข้านอนแล้วไม่ใช่เหรอจ๊ะ ออกมาทำไม”
“คุณอาขา...ช่วยพี่รินดาราด้วยค่ะ”
“รินดาราเป็นอะไร ?!!!”

รินดาราเดินตามย่ามิกิเข้ามาที่ทางเข้าป่าสน...สองข้างทางมืดและเป็นแนวต้นสนยาว...ดูน่าสะพรึง รินดาราละสายตาจากย่ามิกิ แล้วกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างหวาดกลัว “คุณย่าคะ ดิชั้นว่าเรากลับกันเถอะค่ะ” รินดาราพูดพร้อมกับหันกลับมามองย่ามิกิ แต่ย่ามิกิหายไปแล้ว รินดาราตะโกนเรียก “คุณย่า คุณย่าอยู่ไหนคะ” รินดารามองหาย่ามิกิไปรอบๆ อย่างไม่สบายใจ
ย่ามิกิยืนอยู่ในมุมมืดด้านหลังรินดารา ในมือที่มีดปลายแหลม ดวงตาของย่ามิกิเป็นสีฟ้าวาบ มองไปที่รินดาราอย่างอาฆาตมาดร้าย !

ประตูบานเลื่อนห้องรินดาราถูกเปิดเข้ามาโดยอาคิระ อาคิระมีสีหน้ากังวลหลังรู้จากอายูมิว่ารินดาราตกอยู่ในอันตราย “รินดารา !!!”
ในห้องเงียบกริบไร้วี่แววรินดารา อาคิระยิ่งมีสีหน้ากังวลเป็นห่วง ถอยออกมาครุ่นคิดจะตามหารินดาราที่ไหน

ย่ามิกิกำมีดในมือแน่น แล้วจ้องเขม็งไปที่รินดารา ด้วยดวงตาสีฟ้าซึ่งถูกควบคุมโดยนางปีศาจหิมะ “แกตาย !!!” ย่ามิกิถือมีดพุ่งเข้าหารินดาราพยายามจะจ้วงแทง แต่รินดาราหันมาเห็นเข้าพอดี เลยหลบไปได้อย่างหวุดหวิด
รินดาราตกใจ “คุณย่า!! คุณย่าทำชั้นทำไมคะ”
ย่ามิกิถูกควบคุมสติโดยนางปีศาจหิมะทำให้ไม่รู้ตัว พยายามจะฆ่ารินดาราให้ได้ ใช้มีดวิ่งไล่แทงไม่หยุด รินดาราพยายามวิ่งหนีอย่างสุดชีวิต แต่ย่ามิกิก็ตามไปแทงไม่หยุด
“หยุดนะคะคุณย่า..ชั้นบอกให้หยุด..หยุด !!!” รินดาราพยายามเรียกสติย่ามิกิ แต่ย่ามิกิไม่รู้สึกตัว และตวัดมีดจนรินดาราพลาดล้มลง ย่ามิกิตามไปขึ้นคร่อมร่างของรินดาราแล้วง้างมีดจะจัดการ รินดารายกมือขึ้นจับมือย่ามิกิเอาไว้ “อย่าค่ะคุณย่า..อย่า !!!”
คมมีดกำลังกดลงใกล้หน้ารินดาราทุกที

ที่บ่อน้ำร้าง อาคิระวิ่งเข้ามาหารินดาราตะโกนเรียกอย่างเป็นห่วง “รินดารา…รินดารา !!!” ทุกอย่างเงียบเชียบ ไม่ได้ยินเสียงตอบกลับมา อาคิระรู้สึกแปลกๆเมื่อสัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นที่ผิดฤดู “ลมหนาว ?”
จังหวะนั้นเองยูกิโผล่มาข้างหลัง...ตึ่ง !!! และกำลังจะเคลื่อนตัวเข้าหาพร้อมยื่นมือไปจัดการ ขณะที่ยูกิใกล้จะถึงตัวอาคิระ เสียงร้องขอความช่วยเหลือของรินดาราก็แทรกเข้ามา “ช่วยด้วย ช่วยด้วย !!!!”
“รินดารา” อาคิระหันขวับไปทางเสียงแล้วรีบวิ่งออกไปทางป่าสน ยูกิหยุดอยู่กับที่ ลดมือลง มองตามด้วยสีหน้ายิ้มเยาะ

รินดารากำลังจะถูกย่ามิกิแทงด้วยมีดลงกลางหน้า รินดาราพยายามออกแรงยื้อสุดฤทธิ์ปากก็ร้องส่งเสียงดังขอความช่วยเหลือ “ช่วยด้วย..ช่วยด้วย...คุณย่าคะ..อย่าค่ะ..อย่า..อย่า......”
รินดาราใกล้จะหมดแรงยื้อ คมมีดใกล้จะแทงเข้าหน้าเธอ ทันใดนั้นเองโฮชิโนโอจิก็ปรากฏตัวขึ้น จับข้อมือย่ามิกิกระชากออกอย่างแรง จนย่ามิกิกระเด็นออกจากตัวรินดารา “มิกิ..เธอทำร้ายฮิคาริทำไม !!!”
ย่ามิกิไม่รู้เนื้อรู้ตัวดวงตายังคงเป็นสีฟ้า ใบหน้าไร้ความรู้สึกพร่ำพูดคำเดียว “ฆ่ารินดารา”
โฮชิโนโอจิเห็นอาการของย่ามิกิที่ดวงตาเป็นสีฟ้าก็รู้ว่า ถูกควบคุมโดยนางปีศาจหิมะ
“ท่านชายคะ..คุณย่าเอาแต่พูดว่าจะฆ่าชั้น ชั้นห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง เหมือนคุณย่าไม่รู้ตัวว่ากำลังทำอะไร”
“ดวงตาแบบนั้น...มีคนเดียวที่ทำได้ มิกิกำลังถูกนางปีศาจหิมะเข้าควบคุม”
“นางปีศาจหิมะ ?”
จังหวะนั้นย่ามิกิปรี่เข้ามาจะจ้วงแทงอีก โฮชิโนโอจิใช้มือหนึ่งจับข้อมือย่ามิกิเอาไว้ไม่ให้จ้วงแทงมีด “มิกิ เธอกำลังถูกนางปีศาจหิมะควบคุมอยู่..เธอต้องมีสติสิมิกิ..มิกิ !!!” แต่ย่ามิกิกลับไม่รู้สึกตัวพยายามออกแรงสู้ โฮชิโนโอจิเลยจำเป็นต้องลงมือ ด้วยการใช้อีกมือทุบเข้าที่ต้นคอของย่ามิกิจนทรุดฮวบลงไปหมอบกับพื้น
จากนั้นโฮชิโนโอจิก็เข้าไปดูแลรินดาราอย่างเป็นห่วง “ปลอดภัยแล้วนะฮิคาริ..เธอเจ็บตรงไหนบ้างรึเปล่า”
“ขอบคุณมากนะคะท่านชาย”
โฮชิโนโอจิกับรินดาราสบตากัน ระหว่างนั้นเองที่ย่ามิกิรู้สึกตัวขึ้นอีกครั้ง ลืมตาโพลงขึ้นมาอีกด้วยดวงตาสีฟ้า ยังไม่หลุดจากการควบคุมของนางปีศาจหิมะ ย่ามิกิกำมีดขึ้นมาแล้วพุ่งตรงเข้ามาจะแทงรินดาราอีกครั้ง รินดาราตกใจร้องเสียงดัง “ระวังค่ะท่านชาย !!!!!!”
โฮชิโนโอจิหันขวับแล้วรีบดันรินดาราให้ไปหลบข้างหลัง ใช้ตัวรับคมมีดแทน…ฉึก !!! ย่ามิกิแทงโฮชิโนโอจิจนมีดมิดด้าม รินดาราตกใจร้องกรี๊ดเสียงดังลั่น
โฮชิโนโอจิสีหน้าเจ็บปวดมองย่ามิกิด้วยแววตาเป็นห่วง “มิ..มิกิ” โฮชิโนโอจิค่อยๆใช้สองมือจับที่ศีรษะของย่ามิกิแล้วบีบเบาๆ ทันใดนั้นดวงตาของย่ามิกิก็เปลี่ยนเป็นสีดำเหมือนเดิมก่อนจะ ร่วงผลอยลงไปนั่งกับพื้นในสภาพมึนงง มีดยังปักคาอยู่ที่ท้องของโฮชิโนโอจิต่อหน้าต่อตารินดาราที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก โฮชิโนโอจิซวนเซจนเกือบจะล้ม รินดาราจะเข้าไปประครอง “ท่านชาย...ท่านชายคะ”
“ชั้นไม่เป็นอะไรหรอกฮิคาริ” โฮชิโนโอจิพูดไปพร้อมกับร่างที่ค่อยๆเปล่งรัศมีเรืองรองสีทอง ดวงตาของโฮชิเปลี่ยนเป็นสีเขียวของเทพเจ้านกกระเรียน โฮชิโนโอจิค่อยๆดึงมีดออกจากท้องในสภาพที่ไม่เป็นอะไรเลย รอบๆตัวของโฮชิโนโอจิโปรยปรายด้วยขนนกสีขาวที่ปลิวลงมาเหมือนหิมะ
รินดาราเห็นภาพตรงหน้าก็อึ้งไป “ท่านชาย...ท่านชายคือ...โอ๊ย !!!!!” รินดาราพูดไม่ทันจบ ปานที่หลังก็เปล่งประกายวาบสะดุ้งร้องเจ็บ แล้วทรุดลงหมดสติไปในอ้อมแขนของโฮชิโนโอจิที่ประครองเอาไว้พอดี
ย่ามิกิมึนงงลุกขึ้นมาสงสัย “ท่านชายคะ..เกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย ดิชั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง..แล้วนั่นคุณรินดาราเป็นอะไรคะ”
“ความจริงถูกเปิดเผยแล้วมิกิ”
ย่ามิกิตกใจ “จริงเหรอคะท่านชาย” โฮชิโนโอจิพยักหน้ารับ
ระหว่างนั้นเสียงของอาคิระดังเข้ามา “รินดารา...รินดารา”
“ท่านชายพาคุณรินดาราไปก่อนเถอะค่ะ..ไปเถอะค่ะท่านชาย”

อาคิระวิ่งเข้ามาในป่าสนร้องเรียกหารินดาราอย่างเป็นห่วง “รินดารา..รินดารา” อาคิระเริ่มหน้าเครียดกังวล เพราะเสียงร้องขอความช่วยเหลือของรินดาราเงียบไปแล้ว
ย่ามิกิเดินเซๆ เหนื่อยๆเข้ามา “อาคิระ...ทางนี้จ้ะ”
“คุณย่า !!?? นี่คุณย่ามาทำอะไรที่นี่ครับ”
“ย่าได้ยินเสียงของรินดาราแถวนี้..ย่าก็เลยเข้ามาดู”
“ผมก็ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือแต่เสียงเงียบไปแล้ว อายูมิบอกว่ารินดารากำลังอยู่ในอันตรายด้วย”
“ไม่ต้องห่วงรินดาราแล้วล่ะอาคิระ ตอนนี้ท่านชายช่วยรินดาราเอาไว้แล้ว”
“ท่านชายมาช่วยไป..แล้วตอนนี้ท่านชายพารินดาราไปไหนครับ”
ย่ามิกิมองอาคิระสีหน้าอึดอัดใจ

ที่ห้องโถง อายูมิเป็นห่วงกระวนกระวายอยู่บนรถเข็น “ขออย่าให้พี่รินดาราเป็นอะไรไปเลย”
ไอเดินเข้ามาเห็นก็แปลกใจ “อายูมิ..มาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ดึกแล้วทำไมไม่ไปนอน”
“เกิดอันตรายขึ้นกับพี่รินดาราค่ะคุณอา ตอนนี้คุณอาอาคิระกำลังตามไปช่วย”
สีหน้าไอสงสัยยังไม่ทันจะถามต่ออาคิระก็ช่วยประคองย่ามิกิเข้ามา
“คุณย่า..เกิดอะไรขึ้นเหรออาคิระ ทำไมคุณย่าเลอะไปทั้งตัวแบบนี้ล่ะ”
“ไว้ชั้นจะเล่าให้ฟังทีหลัง ฝากเธอช่วยดูแลคุณย่าพาไปพักที่ห้องด้วย”
“แล้วพี่รินดาราล่ะคะ”
“ปลอดภัยจ้ะ ตอนนี้อยู่กับท่านชายแล้ว ว่าแต่อายูมิรู้ได้ยังไงว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับรินดารา”
“เอ่อ..คือ..คือว่า”
“ผมว่าตอนนี้อย่าเพิ่งถามอะไรกันเลย ผมเป็นห่วงรินดารา ไอพาคุณย่ากับอายูมิเข้าห้อง ชั้นจะขึ้นไปพบท่านชายบนหอคอย”
ย่ามิกิตกใจ “ย่าว่าไม่ควรนะอาคิระ ปล่อยให้ท่านชายดูแลรินดาราไปตามลำพังดีกว่า”
ไอยิ่งสงสัย “ทำไมรินดาราถึงขึ้นไปบนหอคอยกับท่านชายได้คะคุณย่า นี่มันอะไรกัน ไองงไปหมดแล้ว”
“ไม่มีอะไรที่ต้องสงสัยหรอก ย่าขอให้ทุกคนกลับไปนอนและ ตื่นขึ้นมาทำหน้าที่ของลูกหลานมิยาคาวะที่ได้รับคำสั่งให้ทำเท่านั้น” ย่ามิกิสั่งจริงจัง จนอายูมิกับไอชะงักไป
เหลือแต่อาคิระที่ตัดสินใจตรงกันข้าม ก้มตัวโค้งต่ำสุดให้ย่ามิกิ “ผมขอโทษครับคุณย่า ที่ผ่านมาผมทำหน้าที่ของลูกหลานมิยาคาวะอย่างเคร่งครัดมาตลอด แต่เวลานี้นอกจากหน้าที่ของมิยาคาวะแล้ว ผมยังมีหน้าที่ต้องดูแลรินดาราด้วย” อาคิระแสดงความเสียใจต่อย่ามิกิ แล้วรีบเดินไปที่หอคอย
ย่ามิกิตกใจ “ไอ..พาอายูมิกลับไปที่ห้องเดี๋ยวนี้”
“แต่ว่า”
“ย่าสั่ง !!!” ย่ามิกิสั่งเสียงเด็ดขาด แล้วรีบตามอาคิระไป ไอได้แต่มองตามด้วยสีหน้าสงสัยไม่ต่างจากอายูมิ

ที่ห้องบนหอคอย โฮชิโนโอจิอุ้มรินดารานอนลงที่ฟูก ใกล้กับภาพวาดรูปเมียวโจโอจิน รินดารายังไม่รู้สึกตัว โฮชิโนโอจิสัมผัสใบหน้าของรินดาราอย่างเป็นห่วง ระหว่างนั้นเองเสียงกระดานกลที่หน้าห้องของโฮชิโนโอจิดัง โฮชิโนโอจิหันขวับแล้วรีบเดินออกไป คล้อยหลังได้ไม่นานรินดาราเริ่มรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมา

โฮชิโนโอจิออกมาที่หน้าห้องก็เจอกับอาคิระที่บุ่มบ่ามขึ้นมา
ย่ามิกิที่ตามมาห้าม “หยุดเดี๋ยวนี้นะอาคิระ..ย่าสั่งให้หยุด” อาคิระยอมหยุด “อาคิระไม่ควรทำอย่างนี้ กล้าขัดคำสั่งย่าได้ยังไง”
“เพราะว่าผมเป็นห่วงรินดารา ย่ารู้ว่าผมรู้สึกยังไงกับเธอ”
“แต่ว่า...”
โฮชิโนโอจิขัด “ไม่ต้องห่วงรินดาราหรอกอาคิระ ตอนนี้เธอปลอดภัยดี”
“ท่านชายคะ..ดิชั้นขอโทษด้วยค่ะ” ย่ามิกิเข้าไปดึงแขนอาคิระ “ลงไปได้แล้วอาคิระ..ไปสิ”
อาคิระขืนตัว “ไม่ครับคุณย่า..ผมจะไม่ไปไหนจนกว่าจะได้รู้ความจริง ที่คุณย่าไม่ยอมบอกผม”
“ย่าไม่มีสิทธิ์บอกอาคิระ จนกว่าท่านชายจะอนุญาต”
“งั้นผมก็จะไม่ไปไหนจนกว่าจะได้รู้ความจริง และได้เจอรินดารา” อาคิระหันไปถามท่านชาย ด้วยสีหน้าจริงจัง
“รินดาราอยู่ไหนครับ ทำไมท่านชายต้องพาเธอขึ้นมาบนนี้ด้วย แล้วความลับที่ท่านชายปกปิดทุกคนมาตลอดคืออะไร ทำไมท่านชาย ถึงมีชีวิตอยู่ในสึกิมาได้เป็นร้อยๆ ปี ถ้าท่านชายไม่บอกความจริงมา ผมจะไม่ลงไปจากหอคอยนี้ !!!” อาคิระกับโฮชิโนโอจิมองหน้ากันไปมาดูจริงจัง

รินดารารู้สึกตัวแล้ว ลุกขึ้นมามองไปที่ภาพวาดหญิงสาวใต้ต้นวิสทีเรีย รินดารามองภาพวาดนั้นด้วยสีหน้านิ่ง ยื่นมือไปสัมผัสภาพนั้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดสงสัย กลีบวิสทีเรียจากภาพค่อยๆปลิวออกมา ยิ่งทำให้รินดารานิ่งงันท่ามกลางกลีบวิสทีเรียที่กระจายลอยละล่องรอบตัว
“รินดารา” เสียงของเมียวโจโอจินเรียกชื่อเธอดังมาจากข้างหลัง ทำให้รินดาราชะงักกึก ค่อยๆหันไปที่เจ้าของเสียงอันแสนอ่อนหวานนั้น ในขณะที่กลีบดอกวิสทีเรียที่กำลังลอยละล่องอยู่รอบๆตัวก็เริ่มหยุดนิ่งค้างแข็งอยู่กลางอากาศอย่างน่าอัศจรรย์ เหมือนว่าเวลา ณ ตรงนั้นได้หยุดลง !!!

ไอประครองอายูมินอนลงบนเตียง
“ท่าทางของคุณอาคงอยากจะขึ้นไปดูใช่มั้ยคะ ว่ามีอะไรข้างบนหอคอย”
“นอนได้แล้วนะเรา ไม่ต้องยุ่งเรื่องของผู้ใหญ่”
“แต่คุณย่าสั่งเด็ดเลยนะคะว่าห้ามขึ้นไป ถ้ามีใครขัดคำสั่งคุณย่า คุณอาก็รู้ว่าคุณย่าจะโกรธมากแค่ไหน”
“อาต้องทำยังไง เราถึงจะยอมนอน”
“เล่านิทานให้อายูมิฟังไงคะ” อายูมิยิ้มน่ารักอ้อนๆ ไอเลยหันไปหยิบหนังสือนิทานบนโต๊ะ แต่ระหว่างนั้นมือปัดโดนทำให้หนังสือตกลงจากโต๊ะ หนังสือนิทานค้างอยู่กลางอากาศ ส่วนไอกับอายูมิก็ชะงักค้างอยู่ในท่าเดิม..เหมือนว่าเวลาในตอนนั้นได้หยุดลง

ทางเดินกลหน้าห้องโฮชิโนโอจิ โฮชิโนโอจิ อาคิระและย่ามิกิหยุดนิ่งไปเหมือนกัน อาคิระกับโฮชิโนโอจิมองหน้ากัน ส่วนมิกิก็จะพยายามเข้าไปห้ามอาคิระ ทุกคนต่างนิ่งงันไม่ขยับ เพราะเวลาได้หยุดลงเช่นกัน

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 9/5 วันที่ 29 เม.ย. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ