อ่านละคร กลกิโมโน ตอนอวสาน[1] วันที่ 6 พ.ค. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนอวสาน[1] วันที่ 6 พ.ค. 58

“ไม่เป็นไรค่ะ คุณย่าใส่เถอะค่ะ”
“ไอนั่นแหละใส่ อย่าลืมว่าไอไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้ว ต้องดูแลรักษาตัวเองให้มากๆ”
ไอซึ้งใจ “ค่ะคุณย่า”
อาคิระเห็นอาการของไอกับย่ามิกิก็มองกันอย่างแปลกใจ “มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่าครับ”
“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ”

โฮชิโนโอจิเพิ่งเดินมาจากทางหอคอยเข้ามาพร้อมกับปัดหิมะตามลำตัวออก ย่ามิกิรีบปราดเข้าไปถาม โฮชิโนโอจิ
“ท่านชายคะ พายุหิมะที่เกิดขึ้นตอนนี้ไม่ได้เป็นเรื่องธรรมชาติธรรมดา แต่เป็นฝีมือของนางปีศาจหิมะใช่ไหมคะ”
“น่าจะใช่ ชั้นต้องขอโทษด้วยที่ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อน”



“ท่านชายไม่ผิดหรอกค่ะ นางปีศาจหิมะต่างหากที่เลว มันทำให้พายุหิมะถล่มแบบนี้ คงตั้งใจจะฆ่าเราทุกคนให้ตาย” ทุกคนไม่สบายใจ
โฮชิโนโอจิมองหารินดารา “ฮิคาริล่ะ ฮิคาริอยู่ที่ไหน”
“คุณรินดาราไม่อยู่ค่ะ ออกไปข้างนอก มีอะไรหรือเปล่าคะ”
“เมียวโจส่งสัญญาณมาบอกชั้น ว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับฮิคาริ”
อาคิระตกใจมาก “เรื่องไม่ดี เรื่องไม่ดีอะไรครับ รินดาราจะเป็นอะไรครับท่านชาย”
ริเอะหันมามองอาคิระอย่างน้อยใจ ที่อาคิระเป็นห่วงรินดารามากเหลือเกิน
“ชั้นเองก็ไม่รู้หรอกนะ แต่เราต้องตามหาฮิคาริให้เจอเร็วที่สุด” ทุกคนไม่สบายใจ

ในป่า รินดาราสลบคอพับ บนหน้าผากมีรอยฟกช้ำจากการถูกกระแทกกับต้นไม้ ละอองหิมะตกปะทะใบหน้ากับอากาศอันหนาวเย็นช่วยปลุกรินดาราขึ้นมา รินดาราค่อยๆลืมตาขึ้นแล้วตกใจ พบว่าตัวเองถูกมัดไว้กับต้นไม้อยู่ท่ามกลางป่าที่ปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน!
“ช่วยด้วย ! ช่วยด้วยค่ะ! มีใครอยู่แถวนี้บ้าง ช่วยชั้นที !” รินดาราตะโกนพร้อมดิ้นหวังให้หลุดจากเชือกแต่ไม่สำเร็จ แถมอากาศที่หนาวเย็นไปถึงขั้วหัวใจ ทำให้รินดารา ตัวสั่น..ปากแข็ง..ไม่มีแรงจะตะโกน “ช่วย...ชั้น..ด้วย”
อยู่ๆเสียงฮัมเพลงจังหวะช้าๆ ดังขึ้นจากด้านหนึ่ง รินดาราหันไปมองตามจึงเห็นยูกิในชุดกิโมโนสีขาว..ผมยาว.. ปากแดงกำลังร่ายรำแบบเกอิชาอยู่ท่ามกลางหิมะด้วยสีหน้าปลื้มปริ่มมีความสุข ท่าทางของยูกิไม่สะท้านต่อ ความหนาวเหน็บเลยสักนิด
“ยูกิ เธอทำอะไร ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ”
ยูกิหยุดรำแล้วสะบัดหน้าหันมาหารินดารา “จะมีสักกี่คนที่ได้ดูเกอิชาสาวสวยร่ายรำท่ามกลางพายุหิมะ นี่เป็นของขวัญให้เธอก่อนตายเลยนะ โฮชิจะต้องขอบใจชั้นที่ชั้นใจดีกับเธอ”
“เธออย่าทำแบบนี้เลยนะ ถ้าเธอกลับเนื้อกลับตัว ไม่ทำร้ายใครอีก ท่านชายโฮชิพร้อมที่จะให้โอกาสเธอ”
ยูกิโมโห “มันสายไปแล้ว! ตอนนี้ชั้นไม่ต้องการโอกาสอะไรจากเขาอีกแล้ว ชั้นอยู่ในร่างของผู้หญิงแสนสวยอย่างนี้ เขายังไม่คิดจะแบ่งใจมาให้ชั้นเลย ความรักของชั้นที่มีให้เขา มันกลายเป็นความแค้นไปแล้ว ทางเดียวที่ชั้นจะแก้แค้นเขาได้ก็คือทำให้คนที่เขารักตาย ทั้งแก..มิยาคาวะ..และทุกคนในเมืองสึกิ”
ยูกิหัวเราะด้วยความสะใจอย่างยิ่งยวดและร่ายรำสนองความสุขของตัวเอง หิมะก็ยิ่งตกหนักขึ้นทุกที รินดาราแหงนหน้ามองหิมะที่ตกลงมาแรงขึ้นทุกที รินดาราหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ แต่รินดาราก็อดทนต่อ ความหนาว พยายามต่อรองกับยูกิ “ยูกิ...ถ้าเธออยากจะแก้แค้นก็ขอให้ฆ่าชั้นคนเดียวเถอะ ผู้คนในเมืองสึกิเขาไม่รู้เรื่องด้วย ปล่อยพวกเขาเถอะ ฆ่าชั้นให้ตายซะตั้งแต่ตอนนี้เลย”

“โฮชิต้องมาเห็นแกตายที่นี่ ที่ๆ เขาเคยปฎิเสธความรักของชั้นเมื่อสี่ร้อยปีก่อน มันถึงจะสาสมกับสิ่งที่เขาทำไว้กับชั้น”
“แต่ไม่มีใครรู้ว่าชั้นอยู่ที่นี่”
“แกกับเขาห่างกันไปตั้งสี่ร้อยปียังอุตส่าห์มาเจอกันได้ แล้วทำไมกับแค่ที่นี่เขาจะหาแกไม่เจอ”
ยูกิร่ายรำต่อ รินดาราไม่สบายใจ

อายูมิในชุดกันหนาวตัวสั่นอยู่บนเตียง ฮิโตชิเข้ามาเอาผ้าห่มมาช่วยคลุมทับ
“ฮิโตชิ ! ฮิโตชิหายไปไหนมา อายูมิเป็นห่วงฮิโตชิมากเลย”
“ข้างนอกพายุหิมะตกหนัก..ฮิโตชิมาดูว่าอายูมิหนาวมากไหม”
“หนาว...หนาวมาก ฮิโตชิเข้ามาอยู่ในผ้าห่มกับอายูมิสิ จะได้อุ่นๆ”
“ฮิโตชิเป็นผีไม่รู้ร้อนรู้หนาวหรอก”
ระหว่างนั้นอายูมิเพิ่งเห็นว่าเสื้อผ้าของฮิโตชิเปลี่ยนไปเป็นชุดยูกาตะสีขาว สะอาดตา “ฮิโตชิ ! ฮิโตชิไปเอาเสื้อผ้าใหม่มาจากไหน”
ฮิโตชิก้มมองเสื้อผ้าตัวเองแล้วยิ้มกับอายูมิ “ท่านชายบอกว่า ผลจากการทำความดีและเสียสละช่วยอายูมิ ถ้าเมื่อไหร่ที่ฮิโตชิมีเสื้อผ้าใหม่ก็แสดงว่า ใกล้จะได้เวลาที่ฮิโตชิจะต้องไปสวรรค์แล้ว” อายูมิตะลึง

อายูมิในชุดกันหนาวเต็มที่เข็นรถเข็นเข้ามาอย่างตื่นเต้นดีใจ พอเห็นโฮชิโนโอจิอยู่ในห้องร่วมกับคนอื่นๆอายูมิก็รีบเข็น เข้าไปหาและร้องบอกตั้งแต่อยู่หน้าประตู “ท่านชายคะ...ท่านชาย..จริงรึเปล่าคะที่ฮิโตชิ”
ไอยืนอยู่ใกล้อายูมิก็รีบห้ามเอาไว้ “อายูมิ เรื่องอื่นเอาไว้ก่อนนะ ตอนนี้ท่านชายกับอาคิระกำลังตามหาคุณรินดารากันอยู่”
“ตามหาพี่รินดารา? ตามหาทำไมคะ พี่รินดาราพาฮิเมะไปส่งเดี๋ยวก็กลับมาค่ะ”
ทุกคนหันมามองอายูมิเป็นตาเดียว
“ฮิเมะอะไร?” อาคิระสงสัย
อายูมิยิ้มแห้ง “ลูกนกของอายูมิกับฮิโตชิค่ะ มันพลัดหลงจากแม่ของมันมา เราก็เลยเลี้ยงมันไว้ แล้วเมื่อเช้าแม่ของฮิเมะมาร้องตามหา ฮิเมะบอกพี่รินดาราว่าเสียงแม่ร้องดังมาจากทางภูเขา พี่รินดาราก็เลยพาฮิเมะไปหาแม่แถวๆ นั้นค่ะ” อาคิระ โฮชิโนโอจิ และย่ามิกิมองหน้ากัน

โฮชิโนโอจิกับอาคิระเดินออกมาจากข้างในบ้านด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง พร้อมกับสวมเสื้อคลุมกันหนาวเพิ่มขึ้นอีก เพราะกำลังจะต้องออกไปเผชิญกับพายุหิมะ ย่ามิกิ ริเอะเดินตามออกมา
ริเอะดึงแขนอาคิระห้ามเอาไว้ “อาคิระ...อย่าออกไปเลยนะคะ พายุหิมะตกหนักมาก ถ้าคุณกับท่านชายออกไปอาจจะเป็นอันตรายได้ เราหาทางแจ้งให้ตำรวจไปช่วยตามหารินดาราเถอะค่ะ”
“ผมทนอยู่เฉยๆ ทั้งๆที่รู้ว่ารินดาราตกอยู่ในอันตรายไม่ได้”

“แล้วคุณไม่เป็นห่วงครอบครัวของคุณเป็นห่วงพวกเราทุกคนที่นี่บ้างหรือคะ พวกเรามีกันแต่ผู้หญิง คนแก่กับเด็ก ถ้าเกิดอะไรขึ้นพวกเราจะทำยังไง”
อาคิระอึ้งไปและมีสีหน้าหนักใจ โฮชิโนโอจิมองอาการของอาคิระอย่างเข้าใจจึงช่วยพูดให้ “อย่าห้ามอาคิระเลยริเอะ อาคิระกับชั้นก็เหมือนกัน สถานการณ์เลวร้ายแบบนี้เราทุกคนต่างเป็นห่วงคนที่เรารัก” อาคิระมองหน้าโฮชิโนโอจิอย่างอึ้งๆ...ที่รู้ว่าตนรักรินดารา “แล้วก็ไม่ต้องห่วงนะ ชั้นสัญญา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อาคิระกับรินดาราจะได้กลับมาที่นี่อย่างปลอดภัย”
“ไปเถอะอาคิระ ไปตามหาคุณรินดารากลับมาให้ได้ ไม่ต้องห่วงทางนี้ย่าจะดูแลพวกเราทุกคนให้เอง”
“ขอบคุณครับคุณย่า”
อาคิระกับโฮชิโนโอจิออกไปจากบ้าน
ริเอะมองตามอาคิระไปอย่างเศร้าสร้อย...แน่ใจว่าหมดหวังในตัวอาคิระแล้ว “อาคิระรักรินดารามากเลยนะคะ”
ย่ามิกิลูบแขนริเอะแทนคำปลอบใจ

ฮิเดโนรินอนสลบ เพราะอาการเจ็บปวดจากการทำพิธีสร้างอาวุธทำลายนางปีศาจหิมะ ฮิเดโนริรู้สึกถึงอากาศหนาวเหน็บ จึงขยับตัวและกอดตัวเองเพราะความหนาว จึงทำให้ฮิเดโนริรู้สึกตื่นขึ้น
ฮิเดโนริลุกขึ้นจากที่นอน แล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง “หิมะ ?!!!! หน้าร้อนมีพายุหิมะได้ยังไง” ฮิเดโนรินิ่วหน้าใช้ความคิดแล้วนึกหวั่นใจขึ้นมา “นางปีศาจหิมะ” ฮิเดโนริรีบผุดลุกออกไปจากห้อง

ฮิเดะเลื่อนประตูห้องไดซุเกะเปิดเข้ามาในห้องด้วยความร้อนใจ แล้วทันทีที่ฮิเดโนริก้าวเข้ามาในห้อง สิ่งแรกที่ฮิเดโนริเหยียบพบก็คือ...กองเลือด ฮิเดโนริก้มมองมันแล้วไล่สายตาไปตามกองเลือด จึงพบว่าเลือดมาจากร่างของอัตซุโอะที่เลือดไหลออกปาก นอน จมกองเลือดอยู่บนพื้น ฮิเดโนริตกใจ “อัตซุโอะ” และใกล้ร่างของอัตซุโอะมีศพแห้งเหี่ยวเกือบจะเป็นโครงกระดูกนอนอยู่ ฮิเดโนริหันไปเห็นก็ตกใจแต่ยังจำไม่ได้ว่า เป็นใคร จนกระทั่งฮิเดโนริพิจารณามองเสื้อผ้าของซากศพนั้น “คุณปู่” ฮิเดโนริปราดเข้าไปกอดศพโดยไม่มีความรังเกียจ
อัตซุโอะไอกระอักเลือดออกมา ฮิเดโนริหันไปเห็นก็รีบปราดเข้าไปหาอัตซุโอะ “อัตซุโอะ ! เกิดอะไรขึ้น ใครฆ่าคุณปู่ บอกชั้นสิอัตซุโอะ”
อัตซุโอะสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา แล้วบอกฮิเดโนริด้วยความยากลำบาก “นางปีศาจหิมะครับ”
ฮิเดโนริตกใจ “นางปีศาจหิมะ”
“มันกลืนกินพลังชีวิตของคุณท่านไป ทำให้มันแข็งแรง มันจะไปแก้แค้นโฮชิที่ไม่รับรักมัน”
ฮิเดโนริกัดฟันกรอดอย่างโกรธจัด “นางปีศาจเลี้ยงไม่เชื่อง! คุณปู่อุตส่าห์ช่วยเหลือมัน แต่มันยังทำกับคุณปู่ได้ ชั้นจะต้องแก้แค้นให้คุณปู่”
“แก้แค้นให้โคสึกะด้วยครับ”
“แก้แค้นให้โคสึกะ? หมายความว่ายังไง”

“นางปีศาจหิมะบอกว่า เทพเจ้าจิ้งจอกไม่ได้ตายเพราะฝีมือของเทพเจ้านกกระเรียนอย่างที่เราเข้าใจ แต่เทพเจ้าจิ้งจอกตายเพราะฝีมือของมัน ที่ผ่านมามันหลอกให้เราเกลียดเทพเจ้านกกระเรียน เกลียดมิยาคาวะ เพื่อที่เราจะได้ช่วยให้มันสมหวังกับโฮชิ” อัตสึโอะพูดแค่นั้นก็หมดสติไป
ฮิเดโนริอึ้งแล้วหันไปเห็นมีดสั้นอาคมตกอยู่บนพื้นใกล้กับร่างของไดซุเกะ จึงหยิบขึ้นมามองด้วยแววตาของความอาฆาต “นางปีศาจหิมะ นอกจากแกจะไม่สมหวังกับท่านชายโฮชิแล้ว แกยังจะต้องสูญสลายไปจากโลกนี้ด้วย” ฮิเดโนริเข้าไปคุกเข่าลงตรงหน้าศพของไดซุเกะ “คุณปู่ครับ ผมขอสาบาน ถ้าผมแก้แค้นนางปีศาจแทนคุณปู่แทนโคสึกะทุกคนไม่ได้ ผมจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก” ความโกรธเกลียดสุดชีวิตทำให้ดวงตาของฮิเดโนริกลายเป็นสีส้มเฉกเช่นดวงตาของสัตว์ร้าย

โฮชิโนโอจิกับอาคิระเดินฝ่าพายุหิมะเข้ามา...ละอองหิมะปลิวปะทะใบหน้าและลมแรง...แต่ทั้งสองก็ไม่หวาดหวั่นยังคงเดินหน้าต่อไป
อาคิระยกมือป้องตากันลมที่ปะทะใบหน้า พร้อมกับเบนหน้าไปทางอื่น ทำให้หันไปเห็นกระเป๋าของรินดาราตกอยู่ที่พื้น อาคิระรีบเข้าไปหยิบขึ้นมาดู “กระเป๋าของรินดาราที่อายูมิบอกว่าใส่ลูกนกฮิเมะออกมาครับท่านชาย”
“ลูกนกคงจะหลุดหนีออกไปแล้ว แล้วฮิคาริหายไปไหน ???”
อาคิระกับโฮชิโนโอจิไม่สบายใจ

รินดารายืนหนาวสั่นไปทั้งตัว ขณะที่ยูกิยังคงร่ายรำอย่างมีความสุข ส่วนรินดาราน้ำตาไหลอย่างสิ้นหวัง รินดาราเพ้อเสียงแผ่วเพราะอากาศหนาวทำให้ขยับปากไม่มีแรง “พ่อขา...แม่ขา...ช่วยหนูด้วย”
ทันใดนั้นเสียงอาคิระตะโกนดังขึ้นจากด้านหนึ่ง “รินดารา รินดารา คุณอยู่แถวนี้หรือเปล่ารินดารา”
รินดาราได้ยินเสียงจึงหันขวับไปมอง พร้อมๆกับที่ยูกิหยุดรำสะบัดหน้าไปทางเสียงเช่นกัน ริมฝีปากสีแดงสดยิ้ม
“ชั้นบอกเธอแล้วว่าเขาต้องมา” ยูกิแสยะยิ้มร้าย

อาคิระกับโฮชิโนโอจิเดินฝ่าพายุหิมะเข้ามาพร้อมกวาดสายตามองหารินดารา อาคิระตะโกนร้องเรียกรินดาราไปด้วย “รินดารา คุณอยู่แถวนี้หรือเปล่ารินดารา”
อยู่ๆทั้งลมและละอองหิมะในบริเวณนั้นนิ่งสงบไปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย อาคิระกับโฮชิโนโอจิมองหน้ากัน..แน่ใจว่ามีอะไร บางอย่างผิดปกติ
“ช่วยด้วย...ช่วยชั้นด้วยค่ะ” เสียงรินดาราดังก้องขึ้น อาคิระกับโฮชิโนโอจิหันขวับไปคนละทาง เพราะเสียงของรินดารานั้นก้องกังวาลไร้ทิศทาง ทั้งสองมองหาที่มาของเสียง อาคิระมีอาการร้อนรนกระวนกระวาย ต่างจากโฮชิโนโอจิที่นิ่งสงบได้มากกว่า
“รินดารา คุณอยู่ไหน บอกผมสิว่าคุณอยู่ตรงไหน” อาคิระหมุนตัวมองหาไปรอบๆ
“ชั้นอยู่ตรงนี้ค่ะอาคิระ ช่วยชั้นด้วยค่ะอาคิระ ชั้นหนาวจะตายอยู่แล้ว”

อาคิระเห็นรินดาราถูกมัดอยู่กับต้นไม้กำลังร่ำร้องอ้อนวอนกับอาคิระ “รินดารา”
ด้วยความเป็นห่วงจับหัวใจ ทำให้อาคิระวิ่งเข้าไปหารินดาราทันที แต่โฮชิโนโอจินิ่วหน้าแปลกใจอะไรบางอย่าง
ก่อนที่อาคิระจะไปถึงตัวรินดารา โฮชิโนโอจิก็จิกตาเพ่งมองไปที่รินดาราที่ถูกมัดอยู่กับต้นไม้ โฮชิโนโอจิเห็นรินดารามีดวงตาสีฟ้าวาบเหมือนอย่างดวงตาของนางปีศาจหิมะ
โฮชิโนโอจิตกใจรีบตะโกนเตือนอาคิระ “อาคิระระวัง นั่นไม่ใช่ฮิคาริ”
อาคิระหยุดวิ่งแล้วหันขวับไปทางโฮชิโนโอจิ ทันใดนั้นเชือกที่มัดรินดาราไว้กับต้นไม้ก็ร่วงลงพื้น ดาบซามูไรปรากฎอยู่ ในมือของรินดาราที่มีสีหน้าขึงขัง แล้วรินดาราก็พุ่งเข้าไปใช้ดาบซามูไรฟันอาคิระ แต่อาคิระหลบทันได้อย่าง เฉียดฉิว คมดาบโดนเข้าที่แขนของอาคิระเป็นทางยาว

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนอวสาน[1] วันที่ 6 พ.ค. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ