อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 11/4 วันที่ 7 พ.ค. 58

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 11/4 วันที่ 7 พ.ค. 58

อัมพรอยู่ในโคม่า แต่ในจิตใจยังหวนนึกถึงเรื่องเก่าๆ เหตุการณ์ที่แย้มพรากลูกไปจากเธอ
เหตุการณ์ช่วงชิงแย่งลูกกัน…ตบตีกับแย้ม
เหตุการณ์อัมพรเจอกับลูกอีกครั้งที่โรงเรียน ลูกไม่รู้ว่าแม่คือแม่ แล้วรู้ว่าลูกมีโรคประจำตัว
อัมพรเฝ้าแอบดูลูกห่างๆ แต่ถูกแย้มด่าเช็ด ฯลฯ

อัมพรมีน้ำตาไหลเอ่อ…เพ้อถึงยงยุทธ แต่เหมือนไม่มีเสียงใดๆเล็ดรอดออกมาได้เลย
ธนาปวดใจ ทำยังไงจะคลายทุกข์ในใจให้แม่ได้



แย้มหงุดหงิดเดินพล่านจนกระทั่งรถยงยุทธแล่นเข้ามาจอด แย้มออกมาหน้าบ้าน ยงยุทธลงจากรถ
“ทำไมกลับมาค่ำนัก”
“สัมมนาเสร็จก็มีงานเลี้ยงนิดหน่อยครับ”
“แล้วย่าโทรเข้าไป ทำไมแกไม่รับสาย”
“ผมปิดเครื่องครับ อยู่ในที่ประชุมจะรบกวนคนอื่น”
“แกอย่าโกหกย่านะ” ยงยุทธตกใจ แปลกใจที่จู่ๆก็อารมณ์ขึ้น แย้มปรับอารมณ์แทบไม่ทัน “ย่าโทรเข้าไป แกไม่รับสาย ย่าเลยหงุดหงิดนิดหน่อย…เท่านั้นแหละ”
“มีอะไรรึเปล่าครับ”
“ไม่มีอะไร้ แค่จะถามว่ามื้อเย็นแกอยากกินอะไร ย่าจะได้เตรียมไว้ให้ เท่านั้นแหละ”
“ผมขอโทษครับที่ทำให้คุณย่าเป็นห่วง”
“ย่าเห็นโทรศัพท์รุ่นใหม่มันโฆษณาในทีวี พรุ่งนี้ย่าจะซื้อให้”
“เครื่องเดิมยังใช้ได้ดีครับ”
“เปลี่ยนซะ เห็นถึงผู้จัดการจะมามัวใช้ของตกรุ่นอยู่ได้ยังไง เปลี่ยนเบอร์ซะด้วย ไหนๆก็เปลี่ยนเครื่องแล้ว”
“ผมต้องติดต่อลูกค้า เปลี่ยนเบอร์ไม่ได้หรอกครับ”
“แกก็เลือกแต่ลูกค้าสำคัญๆสิ แล้วก็โทรไปบอกเขาว่าเปลี่ยนใหม่ มันจะไปยากอะไร”
“ครับ” ยงยุทธอดแปลกใจอารมณ์แย้มวันนี้ไม่ได้

เช้าวันต่อมาที่ ลานจอดรถธนาคาร ธนาเห็นรถยงยุทธแล่นเข้ามาจอดในที่จอดรถผู้จัดการ ยงยุทธลงจากรถ เดินจะเข้าธนาคาร
ธนาลงจากรถ มาเผชิญหน้ายงยุทธ “ไปโรงพยาบาลด้วยกันเดี๋ยวนี้”
“มีความจำเป็นอะไร” ยงยุทธเดินผละออกไปทันที
ธนาไม่สามารถข่มเก็บอารมณ์ได้อีกต่อไป วิ่งตาม ผลักไหล่ยงยุทธ จนหันกลับมาแล้วกระชากคอเสื้อ ชกหน้าเต็มหมัด ”ไอ้คนเนรคุณ ไอ้ชาติชั่ว มึงรู้ไหม เพราะมึง แม่ถึงได้เป็นอย่างนี้” ธนาต่อยไม่ยั้ง จนยงยุทธล้มลงกับพื้น เลือดกำเดาทะลัก พนักงานที่เพิ่งมาถึงพากันตกใจ ยามรีบวิ่งเข้ามายื้อห้ามธนา ที่เตะซ้ำยงยุทธ “มึงรู้ไหมว่ามึงกำลังจะไม่มีแม่ มึงรู้ไหมว่าแม่เจ็บเพราะมึง” พนักงานชายรีบเข้ามาช่วยกันล็อคตัวธนาไว้เต็มกำลัง “มึงฆ่าแม่ทางอ้อม แม่เขารักมึงมาก แต่มึงมันใจดำ ไอ้คนเนรคุณ ไอ้ชั่ว มึงมันเสียชาติเกิด มึงไม่น่าเกิดมาเป็นคน”
ยงยุทธทั้งเจ็บทั้งอายลุกขึ้นโซเซกลับไปที่รถตัวเองแล้วขับออกไปทันที ธนาที่โดนล็อคตัวไว้ยังตะโกนด่าด้วยความแค้นและเจ็บปวด

ยงยุทธสภาพยับเยิน เลือดกำเดายังไหลไม่ยอมหยุด หยดลงเสื้อสีขาว เขาขับรถไปอย่างไม่มีจุดหมายปลายทาง เสียงตะโกนด่าของธนายังก้องเต็มหัว…น้ำตาค่อยๆไหลเอ่อออกมากลบตา
ยงยุทธจอดรถเข้าข้างทาง เจ็บทั้งตัวทั้งหัวใจ เขาปล่อยโฮอออกมาอย่างไม่มีใครเคยได้เห็น

หทัยรัตน์เห็นธนาเดินกลับมา สภาพอิดโรย
“ธนา ไปไหนมา เค้านึกว่าตัวเองจะกลับไปบ้านซะอีก”
ธนาส่ายหน้า “ตั้งใจจะไปลากคอไอ้คนชั่วมันมากราบเท้าแม่ แต่มันไม่ยอมมา ก็เลยสั่งสอนมันไป”
หทัยรัตน์งง จับต้นชนปลายไม่ถูก ธนาอารมณ์ยังคั่งค้างด้วยความโกรธและเสียใจ เจ็บใจ กำหมัดแน่น อัดชกเข้ากำแพงไม่ยั้ง
หทัยรัตน์ตกใจ รีบเข้ามายื้อห้าม “พอแล้วธนา ทำอย่างนี้ทำไม พอแล้ว”
ธนาคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้จนแขนเหวี่ยงปะทะหทัยรัตน์ เจ็บตัวไปด้วย ธนาชะงัก ลดอารมณ์ตัวเองลงได้ “เค้าขอโทษ…รัตน์เจ็บไหม”
หทัยรัตน์ส่ายหน้า “ตัวเองเป็นอะไร…ทำไมทำอย่างนี้”
ธนากลั้นความรู้สึกเสียใจไม่อยู่ ร้องไห้และค่อยๆทรุดลงกับพื้น หลังพิงกำแพงปล่อยโฮออกมาอย่างที่หทัยรัตน์ก็ตกใจ

ที่ห้องพักแพทย์ ระพีพรรณเล่าเรื่องทั้งหมดให้หทัยรัตน์ฟัง หญิงสาวสรุป “ป้าอัมพรไม่ได้เจอยงยุทธ อีกเลย จนกระทั่งยงยุทธย้ายมาเรียนต่อโรงเรียนเดียวกับธนาน่ะแหละ”
หทัยรัตน์ยังมึนกับเรื่องราวที่แสนจะเหมือนละคร “พี่น้องแม่เดียวกัน แต่คนละพ่อ...มิน่าล่ะเค้าถึงรู้สึกว่าสองคนนี่มีอะไรบอกไม่ถูก”
“ธนารับไม่ได้ที่ยงยุทธไม่ยอมรับว่าป้าอัมพรเป็นแม่มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”
“แต่แม่ก็คือแม่ คือคนที่ให้กำเนิดเรามา เรามีแม่แท้ๆกันอยู่คนเดียวนะ”
“ถ้ายงยุทธคิดได้อย่างตัวเอง ก็คงไม่ต้องอึดอัดกันอยู่อย่างนี้หรอก”
“เค้าจะไปช่วยพูดให้เอง”
“ความหวังสุดท้ายอยู่ที่ตัวเองนะรัตน์ ช้าไปกว่านี้ คนที่จะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตอาจจะเป็นยงยุทธก็ได้”

ทวีเดินเข้ามาหาธนาที่ยังพยายามสงบอารมณ์ตัวเอง
“ไม่มีอะไรได้อย่างใจเราทุกเรื่องไปหรอกนะลูก แต่ในเมื่อตั้งใจทำอย่างดีที่สุดแล้วก็ไม่จำเป็นต้องมาทุกข์ใจ”
“มันใจดำกับแม่เกินไปครับพ่อ ผมสงสารแม่”
“เขาก็อาจจะตั้งตัวไม่ทัน ต้องเข้าใจเขาด้วยนะลูก”
“แม่ไม่น่าฝังใจว่ามันเป็นลูก”
“ธนา”
“ผมเองยังไม่เคยคิดเลยว่ามันเป็นพี่”
ทวีนิ่งรู้ดีว่าอารมณ์ธนาแรงเกินจะทำให้ลดลงได้

หทัยรัตน์กดโทรศัพท์หาจนท้อ
ระพีพรรณสงสัย “ไม่ยอมรับสาย หรือว่าไม่เปิดเครื่อง”
“โทรกี่ครั้งก็เป็นฝากข้อความ” หทัยรัตน์ยังไม่เลิกพยายาม

โทรศัพท์ถูกวางทิ้งไว้มุมนึงในรถ ยงยุทธนั่งทำใจอยู่ข้างบึงบัว มโนสำนึก ต่อสู้กับทิฐิในใจบวกกับปัญหาความรักที่เต็มไปด้วยแครื่องหมายคำถาม ตอนนี้เขาเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในโลก เหงาและเคว้งคว้าง คราบเลือดแห้งยังคาราคาซังทั้งบนหน้า และบนเสื้อ สภาพยับเยินเพราะถูกทำร้ายมาไม่มีแก่ใจจะดูแลเยียวยาตัวเอง

อัมพรนอนหายใจรวยริน เหมือนไม่รับรู้อะไรแล้ว อุไร อ่ำ เฝ้าอยู่ข้างเตียง
“ฉันพยายามเต็มที่แล้ว หมดปัญญาฉันแล้วนะพี่อัมพร ทุกอย่างมันอยู่ที่ตัวยงยุทธมันเองแล้ว”
อ่ำลูบหัวอัมพร “อัมพรเอ๊ย ถ้ามันเป็นทุกข์มากก็ปล่อยวางซะเถอะลูกเอ๊ย คิดซะว่ามีวาสนาต่อกันเท่านี้...อย่าแบกทุกข์แบบนี้เอาไว้อีกเลยลูก เอ็งจะไปอย่างทรมานเปล่าๆ นะ”
อัมพรนิ่งเหมือนไม่รับรู้ อุไรปาดน้ำตาทิ้ง เจ็บปวดไม่แพ้อัมพร

หทัยรัตน์เข้ามาในธนาคาร “ผู้จัดการเข้ามารึยังคะ”
“วันนี้คงไม่เข้ามาหรอกครับผู้การโทรเข้ามาลางานเอาไว้”
หทัยรัตน์อยากถามอย่างอื่นมากมายแต่คิดว่าไม่มีประโยขน์ “ขอบคุณมากค่ะ” หทัยรัตน์คิดหนัก..แล้วยงยุทธไปอยู่ที่ไหน

ที่บ้านเศรษฐีเก่า กล่องใส่แหวนใบใหญ่ ถูกวางลงบนโต๊ะ
“แหม...ระดับอย่างแม่แย้ม ใครๆเขาก็รู้ว่าเพชรทองเต็มตู้ ของเยี่ยมๆทั้งนั้น แล้วยังจะมาหาดูอะไรอีกจ๊ะ”
“กำลังหาของหมั้นหลานสะใภ้น่ะสิ หมอรัตน์ไงรู้จักใช่ไหม”
“ลูกสาวเจ้าของร้านทอง”
“นั่นแหละ ...เลยยิ่งต้องหาของดีพิเศษสุดให้ได้จะได้สมหน้าสมตาเขา ไอ้ที่ฉันมีอยู่ในเซฟน่ะฉันว่ามันยังไม่ดีพอ ก็เลยอยากมาดูของแม่แฉล้มนี่แหละ... ขอน้ำหนึ่งจริงๆ ราคาเท่าไหร่ฉันก็สู้”
สุดาที่มาเป็นเพื่อน นั่งอยู่เยื้องๆ ด้านหลังจิกสายตาหมั่นไส้อย่างแนบเนียน
“งั้นก็ดูก่อนละกันนะ” เศรษฐีนี ขยับเปิดกล่องแหวน
แย้มมองของในกล่องอย่างพอใจ สุดาอดไม่ได้ต้องชะโงกมามอง ตื่นตาตื่นใจไม่น้อย

หน้าบ้านแย้ม หทัยรัตน์ ลงจากรถแล้วเดินมาชะเง้อมองหน้าบ้าน ประตูบ้านปิดเงียบเหมือนไม่มีใครอยู่ หทัยรัตน์กดกริ่งแล้วคอย แต่ก็ไม่มีใครออกมา..
ลลดาขับรถมาจอด “พี่หมอรัตน์”
“ลดา”
“มาหาคุณย่าเหรอคะ”
“เปล่าจ้ะ พี่มาหายงยุทธ”
“อ้าว วันนี้วันทำงานนี่คะ ไม่อยู่ที่ธนาคารเหรอ”
“เขาลางานจ้ะ ไปไหนก็ไม่รู้ ติดต่อก็ไม่ได้”
“มีเรื่องอะไรรึเปล่าคะ”

ระพีพรรณ คอยสายหทัยรัตน์ จนกดรับสาย “ได้เรื่องไหมรัตน์”
“ไม่เลย ลางานที่ธนาคาร เค้ามาที่บ้านก็ไม่มีใครอยู่”
“หรือจะออกไปกับย่าแย้ม”
“ไม่นะ เค้าเจอลดาที่บ้านลดาบอกว่าคุณย่าไปธุระกับคุณแม่เขา...ถึงตอนนี้ก็คงต้องเดาใจยงยุทธให้ได้แล้วละ ว่าเขาจะไปอยู่ที่ไหน”

ที่บ้านประยูร สุดาซักลลดา “มีปัญหาอะไรกัน”
“ทุกคนเขาอยากให้พี่ยงยุทธไปเยี่ยมแม่เขาซักครั้งนึง ก่อนที่จะไม่มีโอกาส”
“อาการหนักขนาดนั้นเลยเหรอ”
“คุณแม่....ลดาถามจริงๆ เรื่องในอดีตมันเป็นยังไงกันแน่คะ”
“ไม่ใช่อย่างที่แกรู้มาก็แล้วกัน”
“แปลว่าพี่ยงยุทธถูกหลอกมาตลอด”
“แกอย่าปากโป้งไปนะ รู้ไว้แค่ว่าถ้าความจริงมันถูกเปิดเผย ยงยุทธไม่มีทางเผาผีย่าแกแน่”
“คุณแม่”
“ฉันรอโอกาสอย่างนี้มานานแล้ว รู้ๆ ความจริงกันไปซะทีก็ดี”

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 11/4 วันที่ 7 พ.ค. 58

ละครสุดแค้นแสนรัก บทประพันธ์โดย จุฬามณี หรือ นิพนธ์ เที่ยงธรรม
ละครสุดแค้นแสนรัก บทโทรทัศน์โดย ยิ่งยศ ปัญญา
ละครสุดแค้นแสนรัก กำกับการแสดงโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล และ อดุลย์ ประยันโต
ละครสุดแค้นแสนรัก ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ เค จำกัด
ละครสุดแค้นแสนรัก ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครสุดแค้นแสนรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวัน 18 เมษายน 2558
ติดตามชมละครสุดแค้นแสนรักทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ