อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 11/5 วันที่ 2 พ.ค. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 11/5 วันที่ 2 พ.ค. 58

รินดาราคลี่ม้วนกระดาษออก อาคิระ เคนจิมองลงไปที่บนกระดาษ ภาพบนกระดาษเป็นรูปวาดรินดาราในชุดกิโมโนวาดด้วยดินสอแบบง่ายๆ รินดารา อาคิระ และเคนจิอึ้ง
“เมียวโจ” อาคิระอุทาน
“ใครคือเมียวโจคะ” เล็กสงสัย
อาคิระสบตากับเคนจิอย่างขอความช่วยเหลือ เคนจิจึงช่วยตอบคำถามแทน “พี่เล็กครับ..ผมว่าเราออกไปข้างนอกดีกว่า เผื่อจะมีร่องรอยอะไรจับตัวหัวขโมยได้” เล็กพยักหน้ารับแล้วลุกขึ้นพร้อมเคนจิ

อาคิระคิดได้ว่าควรจะไปดูป้องกันไม่ให้ฮิเดโนริมาแอบฟังรินดาราคุยกับป้าอัง “ผมไปด้วย” อาคิระกระซิบกับรินดารา “ผมจะออกไปดูข้างนอกว่าฮิเดะยังอยู่แถวนี้หรือเปล่า”


รินดาราพยักหน้ารับ อาคิระลุกตามเคนจิกับเล็กออกไป แล้วพอรินดาราหันกลับมาหาป้าอังก็พบว่าป้าอังร้องไห้
“คุณป้าร้องไห้ทำไมคะ”
“ป้าดีใจที่คุณมา ถ้าป้าไม่ได้เจอคุณ ป้าคงนอนตายตาไม่หลับ” ป้าอังยิ้มทั้งน้ำตาดวงตาเหม่อลอยสุขใจ “ป้าฝันเห็นผู้หญิงหน้าเหมือนคุณมาตั้งแต่ป้าแต่งงานใหม่ๆ เธอใส่ชุดกิโมโนอยู่ท่ามกลางดอกวิสทีเรีย เธอสวยงามเหลือเกิน ยิ่งเวลาป้าฝันเห็นเธอ ใจของป้าก็จะมีความสุขอย่างประหลาด บางครั้งที่ป้ามีเรื่องทุกข์ใจ ป้าก็ภาวนาขอให้เธอมาช่วยปัดเป่าทุกข์ให้ และเธอก็มาทุกครั้ง ป้าถึงรู้สึกผูกพันกับเธอมาก”
“น่าเหลือเชื่อมากเลยนะคะ”
“ใช่..น่าเหลือเชื่อ และทุกครั้งที่เธอมาพบกับป้าในฝัน เธอจะกำชับแต่ว่าให้ป้าเก็บรักษาผ้าไหมผืนนั้นไว้ให้ดี สักวันมันจะมีประโยชน์กับเธอ”
“ผ้าผืนนั้น ?”
“ผ้าไหมที่ปักด้วยเส้นไหมจากขนนกกระเรียนทองคำ” รินดาราชะงักไปด้วยรอยยิ้มดีใจทันที

อาคิระและเคนจิออกมาจากในบ้าน
“เราควรออกมาดูต้นทาง จะได้แน่ใจว่าไอ้หมาลอบกัดมันจะไม่ได้แอบฟังรินดารากับคุณป้าอังคุยเรื่องสำคัญกัน” เคนจิพยักหน้ารับแล้วสองหนุ่มก็มองสำรวจไปรอบบ้าน
ฮิเดโนริยืนอยู่หลังพุ่มไม้ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากตัวบ้าน เขามองมาที่บ้านป้าอัง..เห็นอาคิระและเคนจิยืนเฝ้าอยู่ชานหน้าบ้าน ฮิเดโนริกัดฟันกรอดอย่างเจ็บใจ “น้ำหน้าอย่างพวกแกคิดเหรอว่าจะขัดขวางชั้นได้” ฮิเดโนริคิดอะไรได้จึงยิ้มร้ายออกมา

ห้องไอ.ซี.ยู สุรินทร์นอนหลับนิ่งอยู่บนเตียง เครื่องวัดชีพจรเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ประตูค่อยๆ แง้มออก รองเท้าหนังสีดำของ "ใครบางคน" ก้าวเข้ามาในห้องอย่างเงียบเชียบ สุรินทร์ขยับเปลือกตาแล้วปรือตาขึ้น สุรินทร์เห็นภาพลางๆไม่ชัดของฮิเดโนริยืนจ้องมาอยู่ข้างเตียง
ฮิเดโนริเหยียดยิ้มร้าย หัวคิ้วสุรินทร์ขมวด แล้วตาก็เบิกโพลงตกใจอะไรบางอย่างมากๆ มือเท้าหงิกเกร็ง ฮิเดโนริแปลงร่างกลายเป็นจิ้งจอกให้สุรินทร์เห็น สุรินทร์ตกใจกลัวสุดขีดจนความดันขึ้น เส้นชีพจรที่เครื่องวัดเต้นถี่ๆ ส่งเสียงดังลั่นห้อง!
ห้องนอนป้าอัง ป้าอังจับมือรินดารา ยิ้ม “ป้ารู้ค่ะว่าสักวันคุณต้องมา ขอบคุณมากนะคะ ที่คุณมาหาป้าเร็วกว่าที่คิด ป้าจะได้หมดห่วงสักที” ป้าอังพูดไปก็หันไปมองภาพถ่ายสมัยสาวๆของเธอกับสามีซึ่งเป็นทหารญี่ปุ่น
รินดารามองป้าอังอย่างไม่สบายใจ แล้วนึกถึงคำพูดที่อาคิระบอกตน “ท่านชายฝากบอกให้เราดูแลชีวิตของทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”
รินดาราตัดสินใจหยิบเหรียญเซมาโมริที่โฮชิโนโอจิเคยให้มายื่นให้ป้าอัง “คุณป้าเก็บเหรียญนี้ไว้กับตัวนะคะ เผื่อจะช่วยให้อาการป่วยของคุณป้าดีขึ้น”
“เหรียญเซมาโมริ สามีของป้าก็เคยมี” ป้าอังดูเหรียญในมือรินดารา “คุณไปได้มาจากไหน”
“มีคนให้หนูมาค่ะ”
“งั้นคุณเก็บไว้เถอะค่ะ ถ้าคนให้เขารู้ว่าคุณเอามาให้ป้าเขาจะเสียใจ”
“เขาไม่เสียใจหรอกค่ะ เขาต้องยินดีตอบแทนคุณป้าที่ช่วยเก็บรักษาผ้าไหมผืนนั้นไว้ให้อย่างดี”
ป้าอังยิ้มรับดูสุขใจมากขึ้น “คุณไปเอาผ้าผืนนั้นนะคะ ป้าเก็บเอาไว้ที่วัด ป้าให้คุณค่ะ”
รินดารายิ้มรับ แล้วมือถือของรินดาราในกระเป๋ากางเกงมีสายเข้า รินดาราหยิบมารับสาย “ค่ะแม่”
รินดาราฟังแล้วตกใจ ร้องลั่น “พ่อ !”
อาคิระกับเคนจิวิ่งเข้ามา “รินดารา เกิดอะไรขึ้น”
“พ่อ...พ่อ..” รินดาราร้องไห้ทันที ทุกคนเป็นห่วง

รินดารา อาคิระ เคนจิวิ่งเข้ามาที่หน้าห้อง ไอ.ซี.ยู ดวงดาว เรืองนภา เริงตะวันนั่งกอดกันร้องไห้ระงม
“แม่คะ พ่อเป็นยังไงบ้างคะ”
“หมอบอกว่าร่างกายพ่อทรุดลงหนักมาก ความดันสูงขึ้นเรื่อยๆ หัวใจทำงานหนักอาจจะถึงขั้นช็อกดารา หมอบอกให้เราเตรียมใจ”
รินดาราร้องไห้โฮ “ไม่ ! หนูไม่ยอมให้พ่อไปไหน ! พ่อต้องอยู่กับพวกเรา” รินดาราปราดไปที่ประตูห้องไอ.ซี.ยู ทำท่าจะเปิดประตูเข้าไป
อาคิระคว้ากอดตัวรินดาราเอาไว้ “รินดารา คุณเข้าไปไม่ได้!”
รินดาราดิ้นและผลักอาคิระ “ปล่อยชั้น ! ชั้นจะเข้าไปหาพ่อ”
อาคิระคว้าไหล่รินดาราเขย่า “รินดารา ผมรู้ว่าคุณเสียใจมากแค่ไหน แต่คุณต้องตั้งสติให้ดี คุณต้องทำหน้าที่เป็นเสาหลักให้แม่กับน้องของคุณ”
รินดาราหันไปมองทางแม่และน้องที่กำลังกอดกันร้องไห้ระงมหนัก รินดาราจึงหยุดดิ้นโวยวายแต่ยังร้องไห้ อาคิระคลายมือออกจากแขนรินดารา รินดาราหันไปที่ประตู..มองผ่านช่องหน้าต่างเข้าไป รินดาราเห็นหมอและพยาบาลกำลังช่วยกันรุมปั้มหัวใจให้ร่างของสุรินทร์ เครื่องวัดชีพจรเหนือหัวก็ขยับน้อยมากจนเกือบจะเป็นเส้นตรง
รินดาราร้องไห้ปริ่มจะขาดใจ “พ่อ !” รินดาราขาดสติเป็นลมหน้ามืด อาคิระรับร่างรินดาราไว้ได้ทัน
ทุกคนตกใจ “รินดารา”
ห้องโฮชิโนโอจิ ไส้ดินสอในมือโฮชิโนโอจิที่กำลังวาดรูปใบหน้าของรินดาราที่วาดได้แค่นิดเดียวหักเปาะ! โฮชิโนโอจินิ่วหน้าไม่สบายใจ...หวั่นใจว่านี่จะเป็นลางสังหรณ์ไม่ดี ฮิโตชิยื่นดินสอแท่งใหม่ให้โฮชิโนโอจิ โฮชิโนโอจิหันไปยิ้มละมุนให้ฮิโตชิ “ขอบใจมากฮิโตชิ”
ฮิโตชิมองบนเฟรมวาดรูป “ท่านชายวาดภาพทำไมเหรอครับ”
“วาดระบายความรู้สึกของชั้นที่มีให้ฮิคาริตอนนี้ เวลาฮิคาริกลับมา เธอจะได้รู้ว่าชั้นคิดถึงเธอมากแค่ไหน”
“อ๋อ..อย่างนี้ใช่มั้ยครับ ที่ท่านชายจะสอนให้ผมเอาไว้ง้ออายูมิ”
โฮชิโนโอจิยิ้มให้ฮิโตชิ แล้วเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ฮิโตชิตกใจรีบหายตัวแว่บหายไปก่อนที่ย่ามิกิจะเข้ามา ย่ามิกิเปิดประตูเข้ามา “ท่านชายคะ คุณยูกิขอพบท่านชายค่ะ”

ยูกินั่งจิกหน้าร้ายอยู่ลำพัง บนโต๊ะมีถุงใส่กล่องขนมตั้งอยู่ด้วย ยูกินึกถึงแผนการที่คุยกับมาโกะโตะ
“นังรินดารากับอาคิระ แล้วถ้าสองคนนั้นรักกันขึ้นมาจริงๆมันก็ง่ายที่” ยูกิลูบไล้ใบหน้าตัวเองมั่นใจกับความสวยของร่างที่สิงอยู่ “ชั้นจะแทรกเข้าไปยืนใน หัวใจของโฮชิได้ไม่ยาก”
ยูกิเหยียดยิ้มมุมปากไปกับแผนการของตัวเอง โฮชิโนโอจิเดินเข้ามาในสวน ยูกิหันไปเห็นโฮชิโนโอจิก็ลุกขึ้นทักทายพร้อมรอยยิ้มงดงาม “สวัสดีค่ะท่านชาย ไม่ทราบว่าดิชั้นรบกวนเวลาท่านชายหรือเปล่าคะ”
“ไม่ครับคุณยูกิ...มิกิฝากบอกว่าจะไปเอาตัวอย่างลายผ้าที่ปักเสร็จแล้วโรงงานมาให้คุณดู สักพักถึงจะกลับมา”
ยูกิมีนัยยะ “ดีเลยค่ะ” ยูกิยิ้มสมใจ แต่โฮชิโนโอจิไม่ได้เอะใจสงสัยอะไร

อายูมิกำลังนั่งอ่านหนังสือ ฮิโตชิยื่นกระดาษสีขาวเล็กๆให้อายูมิ อายูมิชำเลืองไปมองด้วยความสนใจแต่ยัง ฟอร์มเยอะอยู่ “อะไร”
“รูปวาดระบายความรู้สึกที่ฮิโตชิมีให้อายูมิตอนนี้”
อายูมิใจอ่อน แล้วยอมคว้ากระดาษในมือฮิโตชิไป ฮิโตชิยิ้มภูมิใจสุดๆ อายูมิดูบนกระดาษจึงเห็นว่ารูปวาดด้วยดินสอบนกระดาษเป็นรูปวาดเด็กผู้หญิงเบี้ยวๆ บูดๆ ดูเป็นผีน่าเกลียด น่ากลัวมากกว่า “ฮิโตชิหาว่าอายูมิน่าเกลียดเรอะ”
“ไม่ใช่นะ ฮิโตชิวาดอายูมิยิ้ม ฮิโตชิอยากคืนดีด้วย อายูมิจะได้ยิ้มให้ฮิโตชิเหมือนเดิม”
“ยิ้มที่ไหนนี่มันแยกเขี้ยวชัดๆ ฮิโตชิกำลังว่าว่าอายูมินิสัยไม่ดี ฮิโตชินั่นแหละที่นิสัยไม่ดี” อายูมิยัดกระดาษใส่มือฮิโตชิ “เอาคืนไปเลย แล้วก็ไม่ต้องมาง้ออายูมิอีก” อายูมิเข็นรถหนีไป ฮิโตชิมองกระดาษในมืออย่างจ๋อยๆ

สวนญี่ปุ่น ยูกิเลื่อนกล่องขนมบนโต๊ะให้โฮชิโนโอจิ “ชั้นซื้อขนมมาฝากค่ะ แล้วก็ซื้อขนมไทยมาฝากคุณรินดาราด้วย เผื่อจะช่วยให้เธอหายคิดถึงบ้าน”
“ฮิคาริไม่อยู่ครับ กลับไปเยี่ยมคุณพ่อที่เมืองไทย”
“ไปคนเดียวเหรอคะ”
“ไปกับอาคิระ”
ยูกิแกล้งตกใจ “ไปกับคุณอาคิระ..มิน่าริเอะถึงอารมณ์ไม่ดีเอาซะเลย คงรู้ว่าเขาสองคนไปเมืองไทยด้วยกันตามลำพัง เลยแน่ใจแล้วว่าไม่มีวันได้หัวใจของคุณอาคิระกลับคืนมา” ยูกิสังเกตหน้าโฮชิโนโอจิ เห็นว่าแววตาของโฮชิโนโอจิเศร้าหมอง ซ่อนไว้ในใบหน้าที่เรียบเฉย ยูกิยิ่งใส่ไฟ “ดิชั้นชอบเด็กสองคนนี้นะคะ เขาเหมาะสมกันดี คุณอาคิระเป็นผู้ชายที่ดีมากคนหนึ่ง ดิชั้นมั่นใจค่ะว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนทนใจแข็งไม่หลงรักคุณอาคิระได้อย่างแน่นอน รวมทั้งคุณรินดาราด้วย”
“อะไรที่ทำให้คุณคิดแบบนั้น”
“ผู้หญิงเหมือนกันมองกันออกค่ะ..สายตาของคุณรินดาราเวลามองคุณอาคิระมันฟ้องว่าคุณอาคิระเป็นคนสำคัญที่สุดของเธอ” คราวนี้โฮชิโนโอจิจามฮัดชิ้วขึ้นมาอย่างแรง ยูกิลอบยิ้มร้ายสมใจแล้วปั้นหน้าปกติ ก่อนจะแสร้งถามอย่างกระตือรือร้น “คุณโฮชิยังไม่หายเป็นหวัดอีกเหรอคะ
“พักนี้ร่างกายของผมไม่ค่อยแข็งแรง”
“งั้นเข้าไปข้างในเถอะค่ะ ดิชั้นช่วยนะคะ”
โฮชิโนโอจิลุกขึ้น ยูกิจับแขนโฮชิโนโอจิแล้วบีบแน่น...ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าวาบเพ่งมองไปที่มือของตัวเองที่จับแขนโฮชิโนโอจิ...ยูกิ ปล่อยพลังใส่ตัวโฮชิโนโอจิโดยที่โฮชิโนโอจิไม่รู้ตัว “คุณโฮชิ!”
ฮิโตชิเดินคอตกเข้ามาแล้วมองไปที่สวน เห็นยูกิยืนจับแขนโฮชิโนโอจิ...ดวงตาของเป็นสีฟ้าวาบเข้าก็ตกใจสุดขีด “นางปีศาจหิมะ !” ฮิโตชิหายตัวแว่บหนีไปเลย
โฮชิโนโอจิโดนพลังของยูกิจนตาปรือ...หน้าซีด..เหงื่อแตกพลั่กแล้วเข่าอ่อนทรุดล้มลงไปกับพื้น โฮชิโนโอจิยกมือขึ้นจับขมับด้วยอาการวิงเวียนหัว ภาพรอบๆตัวหมุนคว้างไปหมด
ยูกิยิ้มกระหยิ่มใจแล้วย่อตัวนั่งลงข้างๆโฮชิโนโอจิ “เพราะร่างกายของคุณอ่อนแอไงคะ” ยูกิประคองหน้าโฮชิโนโอจิด้วยสองมือ ใช้ปลายนิ้วไล้บนใบหน้าของชายผู้ที่เป็นที่รักของเธอ..เป็นครั้งแรกที่เธอได้ สัมผัสตัวเขาใกล้ชิดมากขนาดนี้ โฮชิโนโอจิตาปรืออย่างหนักเหมือนโดนของ
โฮชิโนโอจิ เห็นใบหน้ายูกิเป็นภาพเบลอ ลางเลือน เสียงของยูกิก็ดังก้อง ฟังไม่ถนัด “อนุญาตให้ชั้นดูแลคุณนะคะโฮชิ”
โฮชิโนโอจิไม่มีแรง “คุณ..คุณพูดว่าอะไร”
“อนุญาตให้ชั้นดูแลคุณสิคะโฮชิ ถ้าคุณอนุญาต...ชั้นจะได้เข้าไปอยู่ในหัวใจของคุณ คุณจะไม่ต้องทรมานเพราะความรักอีกเลย...พูดสิคะโฮชิ”
โฮชิโนโอจิอยู่ในสภาพไร้กำลัง “ผม...ผม...อนุญาต...ให้...” ยูกิลุ้นระทึก

ห้องพักในโรงพยาบาล รินดารานอนสลบอยู่บนเตียง อาคิระนั่งจับมือรินดาราอยู่ข้างเตียง เคนจิอยู่ด้วย รินดาราละเมอร้องไห้ “พ่อขา...พ่อต้องไม่เป็นอะไร พ่ออย่าทิ้งหนูไปนะคะ”
อาคิระและเคนจิสงสารรินดาราจับใจ รินดาราละเมอร้องไห้ “ท่านชายช่วยพ่อของชั้นด้วย..ท่านชาย..ท่านชาย”

เสียงเรียกท่านชายของรินดาราดังข้ามฉากมาแผ่วเบา โฮชิโนโอจิรับรู้ได้ถึงความทุกข์ของรินดารา โฮชิโนโอจิจึงหยุดพูดกับยูกิ ยูกิชะงักค้างอย่างแปลกใจ “พูดต่อสิคะโฮชิว่าคุณอนุญาตให้ชั้นดูแลคุณ”
แต่โฮชิโนโอจิกระพริบตาถี่ๆ ได้สติกลับคืนมาแล้วมองยูกิที่อยู่ใกล้มากอย่างแปลกใจ “คุณกำลังจะทำอะไร”
ยูกิงงมาก แต่ทำกลบเกลื่อนอย่างรวดเร็ว “ปะ...เปล่าค่ะ คือ..คือ..ว่าท่านชายไม่สบาย ชั้นกำลังจะพาเข้าไปข้างใน”
“ผมไม่เป็นอะไรแล้ว ขอบคุณคุณมาก ผมต้องขอตัวก่อน”
โฮชิโนโอจิลุกแล้วเดินกลับไปทางหอคอยทันที ยูกิมองตามโฮชิโนโอจิไปอย่างเจ็บใจสุดขีด “ใคร! ใครมันมาขัดขวางชั้น !”

อาคิระยืนคุยกับหมอ เคนจิยืนอยู่ด้วย
“คุณหมอต้องรักษาคุณพ่อของคุณรินดาราให้หาย ไม่ว่าด้วยวิธีไหนก็ตาม ผมจะรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเอง”
“แต่คนไข้อาการหนัก”
อาคิระคว้าแขนหมอบีบ สายตาเว้าวอน “หมอครับ ผมขอร้อง”
“หมอสัญญาว่าจะพยายามให้สุดความสามารถแล้วกันครับ”
อาคิระโค้งให้นิดๆ แทนคำขอบคุณ หมอเดินออกไป สีหน้าของอาคิระยังเต็มไปด้วยความกังวล
“ผมดีใจแทนรินจัง ที่คุณเป็นห่วงเธอมากอย่างนี้”
อาคิระยิ้มรับเศร้าๆ แม้จะรักและเป็นห่วงมากแค่ไหน แต่ไม่สามารถได้ความรักตอบจากรินดาราได้

โฮชิโนโอจิก้าวเข้ามาในห้อง โฮชิโนโอจิมั่นใจว่าเสียงเมื่อครู่คือเสียงร้องขอความช่วยเหลือของรินดารา สีหน้าโฮชิโนโอจิเป็นห่วง “รินดารา...”
โฮชิโนโอจิตัดสินใจเดินไปนั่งลงตรงหน้าโกโตะ ฮิโตชิโผล่เข้ามา “ท่านชายครับ..เมื่อกี้นี้ผมเห็นท่านชายอยู่กับนาง...”
“ชู่ววว์..อย่าเพิ่งคุยกับชั้นตอนนี้ฮิโตชิ..ฮิคาริกำลังเดือดร้อน เธอต้องการความช่วยเหลือจากชั้น”
“แล้วท่านชายจะไปช่วยเธอได้ยังไงครับ”
โฮชิโนโอจิไม่พูดอะไร แต่เริ่มตั้งสมาธิอย่างแรงกล้า มือก็เริ่มบรรเลงบทเพลงพรมนิ้วลงบนเส้นสายโกโตะ ฮิโตชิสงสัยอยากรู้ก็เดินเข้าไปใกล้ แต่ทว่าอยู่ๆทุกอย่างรอบตัวก็หยุดชะงัก…กึก !!! เวลารอบๆตัวโฮชิโนโอจิหยุดลง นิ้วโฮชิโนโอจิหยุดบรรเลงเพลง แต่เส้นสายโกโตะยังบรรเลงต่อเนื่องด้วยตัวเอง โฮชิโนโอจิเริ่มหลับตานิ่งส่งพลังจิตไปหารินดาราที่อยู่เมืองไทย
หน้าห้องพักในโรงพยาบาล รินดารานั่งเฝ้ารอฟังข่าวของพ่ออยู่บนเก้าอี้ม้านั่ง รินดาราเอนหัวพิงหลับกับกำแพง...น้ำตายังเปื้อนแก้มร้องไห้ สะอื้นเบาๆ อาคิระหันไปมองด้วยความสงสารจับใจ แล้วใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาบนแก้มให้รินดาราอย่างแผ่วเบาก่อนจะ ค่อยๆ จับหัวรินดาราเอนไปซบหลับกับหน้าอกของเขาและโอบกอดรินดาราเอาไว้
รินดารายังมีอาการสะอื้นเบาๆ อาคิระลูบหัวรินดาราและจูบเบาๆไปเพื่อปลอบโยน รินดารานิ่งขึ้น
แล้วเสียงบรรเลงโกโตะของโฮชิโนโอจิก็ดังแว่วขึ้น มีแต่รินดาราที่ได้ยิน รินดารานิ่วหน้าเหมือนพยายามจะฟังเสียงโกโตะนั้น

ในความฝันของรินดารา รินดาราเดินตามเสียงโกโตะมาตามทางแล้วหันไปที่สระบัว รินดาราเห็นโฮชิโนโอจิยืนหันหลังอยู่ริมสระบัวที่ออกดอกบานสะพรั่งสวยงาม ใบไม้ที่กำลังปลิวตาม สายลมค้างกลางอากาศเหมือนเวลาถูกหยุดเอาไว้ แมงปอที่กำลังบินก็หยุดค้างอยู่กลางอากาศ รินดารามอง ทุกอย่างอย่างตื่นตะลึง
“ท่านชาย ! นี่ท่านชายมามาที่นี่ได้ยังไงคะ”
“ความทุกข์ของเธอทำให้ชั้นทนอยู่เฉยๆไม่ได้น่ะสิ ฮิคาริ”
“ท่านชายมาเพื่อชั้น..นี่ชั้นกำลังอยู่ในความฝันหรือว่าความจริงคะ” รินดาราพูดไปหน้าเศร้าเสียใจน้ำตาคลอ
โฮชิโนโอจิเดินเข้าไปใกล้รินดาราอย่างห่วงใย “ความฝันที่เธอสัมผัสชั้นได้จริงๆไงฮิคาริ” โฮชิโนโอจิอ้าแขนให้ รินดาราดีใจโผเข้าไปกอดโฮชิโนโอจิ
ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของโฮชิโนโอจิ ทำให้รินดาราร้องไห้โฮ “ท่านชาย...พ่อกำลังจะจากชั้นไปแล้วค่ะ”
โฮชิโนโอจิดึงตัวรินดาราออก แล้วใช้ปลายนิ้วปาดน้ำตาบนแก้มนวลของรินดารา “เกิดแก่เจ็บตายเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ แม้แต่ชั้นหรือเธอสักวันก็หนีไม่พ้น”
“แต่มันเกิดขึ้นเร็วเกินไป เมื่อวานอาการของพ่อทำท่าว่าจะดีขึ้น แต่อยู่ๆวันนี้อาการของพ่อก็ทรุดหนักขึ้นมา หมอบอกว่าพ่อมีอาการเหมือนคนตกใจมากๆ จนความดันขึ้นสูง”
“เธอกำลังคิดว่าอาการป่วยหนักของคุณพ่อไม่ใช่เรื่องปกติ”
“ค่ะ..อาจจะมีอะไรบางอย่างทำให้พ่อเป็นแบบนี้” โฮชิโนโอจินิ่วหน้าเครียด...ชักสังหรณ์ใจตามที่รินดาราพูด “ท่านชายช่วยพ่อของชั้นได้ไหมคะ จะให้แลกกับชีวิตของชั้น..ชั้นก็ยอม”
“ไม่มีชีวิตใครแลกกับใครได้” โฮชิโนโอจิจับมือรินดาราขึ้นมากุม แล้ววางมือตัวเองลงบนฝ่ามือของรินดารา “เอาสิ่งนี้ให้คุณพ่อของเธอ ถ้าเขายังไม่ถึงเวลาจากไป เขาจะกลับมา”
รินดาราแบมือแล้วเห็นขนนกสีขาววางอยู่บนมือตัวเอง “ขนนก? ท่านชายน่าจะไปให้ด้วยตัวเอง” รินดาราพูดพร้อมกับเงยหน้าขึ้นโฮชิโนโอจิ แต่โฮชิโนโอจิหายไปแล้วและบรรยากาศรอบตัวก็กลับเป็นเหมือนเดิม ใบไม้ปลิว แมงปอกลับมาบินโต้ลม รินดารามองหาโฮชิโนโอจิ “ท่านชาย...ท่านชายคะ”

รินดารานอนหลับซบกับหน้าอกของอาคิระละเมอขึ้น “ท่านชายคะ...ท่านชายอย่าเพิ่งไปสิคะ”
อาคิระเขย่าตัวรินดาราเบาๆ “รินดารา”
รินดารารู้สึกตัวตื่นขึ้นแล้วมองไปรอบๆ อย่างงุนงง อาคิระถามอย่างห่วงใย “เป็นอะไรรึเปล่า”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 11/5 วันที่ 2 พ.ค. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ