อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 12 วันที่ 8 พ.ค. 58

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 12 วันที่ 8 พ.ค. 58

สุดากำลังเก็บดอกเบี้ยรายวัน ลูกจ้างโรงพยาบาล จดบันทึกลงสมุดแล้วเก็บเงินใส่กระเป๋า จะขยับออกมาแต่ต้องชะงัก เพราะเห็นยงยุทธเดินเข้ามากับหทัยรัตน์ หทัยรัตน์เหมือนต้องสัมผัสให้กำลังใจอยู่ตลอดเวลา ทั้งคู่ตรงไปที่ลิฟท์
สุดาเอาตัวเองหลบเข้ามุมนึง แอบมอง และแน่ใจว่าเดาไม่ผิดว่ายงยุทธมาทำไม

อุไรนั่งเช็ดน้ำตาป้อยๆ ระพีพรรณหันไปเห็นยงยุทธ หทัยรัตน์ ออกจากลิฟต์มา รีบขยับเข้าไปหา “ขอบใจมากนะยงยุทธ ขอบใจที่อุตส่าห์มา...”
อุไรหันไปมอง ไม่คิดว่ายงยุทธจะมาหมดหวังไปแล้ว


หทัยรัตน์เอื้อมมือไปจับแขนยงยุทธเหมือนส่งผ่านกำลังใจให้
อ่ำขยับเข้ามาหา “แม่ของหลานเขาคงดีใจที่ได้เห็นหน้า เขารอหลานอยู่คนเดียว ช่วยหน่อยเถอะนะพ่อคุณของยาย...ช่วยส่งแม่เขาให้ได้ไปอย่างสงบด้วยเถอะ”
ยงยุทธหัวใจอ่อนยวบลงทันทีเหมือนกัน ..ทิฐิมลายหายไปสิ้น

ธนา มยุรีย์ ทวีที่อยู่ข้างเตียง หันมามองพร้อมกันเมื่อประตูถูกเปิดเข้ามา
ธนาแทบไม่เชื่อสายตาเมื่อเห็นยงยุทธ
ยงยุทธแทบก้าวขาไม่ออก เมื่อเห็นอัมพรนอนนิ่งบนเตียงเครื่องช่วยหายใจ อุปกรณ์ช่วยชีวิตเพียบ
อ่ำเรียก “ยุรีย์..มาพาพี่เขาไปหาแม่สิลูก”
มยุรีย์จะขยับ ยงยุทธค่อยๆก้าวด้วยตัวเอง เข้าไปอีกฝั่งของเตียง ยงยุทธเห็นอัมพรเต็มตา หางตาและข้างแก้มมีแต่คราบน้ำตา
ทวีเรียก“อัมพร...อัมพร”
อัมพรขยับตัวนิดนึงมีปฏิกิริยากับเสียงเรียก มืออัมพรขยับอย่างอ่อนแรง
ยงยุทธมอง น้ำตาเริ่มเอ่อ มือยงยุทธขยับไปสัมผัสมืออัมพร มืออัมพรเหมือนค่อยๆรับรู้และกำมือยงยุทธ ยงยุทธน้ำตาร่วงพรู กลั้นเสียงสะอื้น
“ใคร...ใคร” อัมพรต่อสู้กับความอ่อนแรง พยายามลืมตาขึ้น อัมพร ..เห็นยงยุทธ แต่ภาพยังเบลอ “ยงยุทธ..ยงยุทธใช่ไหม”
“ครับ” ในใจมีคำว่าแม่ด้วย แต่พูดไม่ออกเพราะมันเต็มตื้อ
ทุกคนน้ำตาร่วง หลังจากรอคอย สิ่งนี้มานาน
“แม่ไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม”
“ครับ..แม่”
มือธนากระชับมืออัมพรแน่น อัมพรค่อยๆ ฝืนยิ้มปิติทั้งน้ำตา
ยงยุทธร้องไห้ ฟุบหน้าลงกับมืออัมพร ธนาร้องไห้ และต้องเบือนหน้าหนี ภาพความสะเทือนใจ
“แม่จะให้ผมทำยังไง ผมต้องทำยังไง ถึงจะเป็นการไถ่โทษที่ผมทำไม่ดีกับแม่”

อัมพรฝืนยิ้ม ส่ายหน้า ไม่มีแรงจะพูด “ธนา..ยุรีย์”
ธนา มยุรีย์ รีบขยับเข้าใกล้
“แม่ดีใจใช่ไหม ยงยุทธมาเยี่ยมแม่แล้ว”
“เรียกพี่เขาว่าพี่สิลูก”
ธนามองหน้ายงยุทธเต็มตา “พี่ยงยุทธ”
มยุรีย์เรียก “พี่ยงยุทธ”
ยงยุทธรู้สึกเป็นครั้งแรกในชีวิตความรู้สึกอ้างว้างที่เกาะกินใจมาตลอดชีวิตเหมือนถูกขจัดออกไปในทันใด เขาไม่ใช่คนตัวคนเดียวในโลกนี้ แต่มีน้องร่วมสายเลือด
มืออีกข้างของอัมพรขยับเข้ามาหาธนา มยุรีย์ ธนา มยุรีย์ กุมมือแม่เอาไว้ “ลูกทั้งสามคน เป็นพี่น้องกันนะลูก อย่าทอดทิ้งกัน ..มีเรื่องเดือดร้อนอะไรก็ให้ช่วยเหลือกัน”
ธนา มยุรีย์ กลั้นสะอื้น พยักหน้ารับคำ ยงยุทธน้ำตาไหลพราก
“คุณ...” ทวีขยับเข้ามาข้างเตียง “ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ที่คุณทำให้ฉัน เกือบสามสิบปี ฉันมีความสุขมาก ฉันดีใจที่ได้ร่วมชีวิตกับคุณ”
“ผมก็ดีใจ... พักผ่อนเถอะอัมพร พักผ่อนซะ”
“อุไร...”
“ฉันอยู่นี่พี่ พี่ต้องเข้มแข็งนะ พี่ก็เห็น ยงยุทธมาเยี่ยมพี่แล้ว พี่ต้องสู้นะ ต้องอยู่ต่อไปให้ได้” อัมพรส่ายหน้า...อ่อนแรง “พี่อย่าทิ้งฉันไม่ได้ เรามีกันสองคนพี่น้อง ...พี่น้องจะจากฉันไปไหนไม่ได้นะ”
“พี่มีเรื่องขอร้อง”
“มีอะไร พี่ว่ามาเถอะ”
“ระพีกับปวริศ...พี่ขอได้ไหมไม่ใช่ความผิดของลูกๆเรา เขารักกัน ...เลิกขัดขวางเขาเถอะนะ”
อุไรกัดฟัน จำใจพยักหน้ารับคำทั้งๆที่ตรงข้ามกับใจ อัมพร ฝืนยิ้มขอบคุณ
“แม่...แม่”
“แม่อยู่นี่ลูก”
“หนูมีวาสนาได้ตอบแทนพระคุณแม่เท่านี้ อะไรที่หนูเคยล่วงเกิน...” อัมพรพยายามยกมือขึ้นพนม “แม่ยกอโหสิกรรมให้ลูกด้วยนะ”.
อ่ำรวบมืออัมพรไว้ “พระอรหันต์ลูก นึกถึงพระอรหันต์ไว้ พระอรหันต์” อัมพรยิ้มส่งลาอ่ำ
“ยงยุทธ”
“ครับ...แม่”
“แม่ไม่เคยได้หอมชื่นใจลูกเลย ขอแม่หอมลูกสักครั้งได้ไหม”
ทุกคนต่อมน้ำตาแตกกระจาย
ยงยุทธน้ำตาร่วง ขยับเข้าไปหาอัมพร อัมพร ลูบหน้ายงยุทธ ด้วยสัมพัสแห่งความรัก แล้วจูบแก้มลูก “ลูกต้องรักคุณย่าให้มากๆนะลูก ย่าเลี้ยงลูกมา ..ความรักของย่าไม่น้อยไปกว่าแม่หรอก”
ยงยุทธน้ำตาร่วง มืออัมพรขยับมาเช็ดน้ำตาบนหน้ายงยุทธ ทุกคนสะเทือนอารมณ์กับภาพที่เห็น ยงยุทธจับมืออัมพรไว้ อัมพรยิ้มเหมือนมีความสุขที่สุดในชีวิต หมดกังวล หมดห่วงจริงๆ แล้วค่อยๆ หลับตาลง มืออัมพรในมือยงยุทธสิ้นเรี่ยวแรงลง ยงยุทธรู้สึกได้ถึงชีพจรชีวิตที่หลุดลอยไป เขาร้องไห้จนตัวโยน ทุกคนพลอยรับรู้ว่าอัมพรสิ้นลมจากไปแล้ว ... ร้องไห้กันระงม

ยงยุทธเดินออกมา...หทัยรัตน์ตามออกมาส่งห่างๆ ความเศร้าเกาะกุมหัวใจยงยุทธ แต่ในขณะเดียวกัน จิตวิญญาณก็ได้รับการปลดปล่อย เพราะอย่างน้อยเขาก็ได้ทำหน้าที่สุดท้ายของความเป็นลูกได้ทันเวลา

ทุกคนยังอยู่ในห้อง ธนากราบลงแทบเท้าอัมพร “แม่ครับแม่พักผ่อนให้สบายนะครับ ไม่ต้องห่วงอะไรทั้งนั้น ธนาจะทำทุกอย่างที่แม่ขอร้องครับ”

ยงยุทธเดินจนหทัยรัตน์ตามมาทัน
“ขับรถไหวไหมยุทธ” ยงยุทธพยักหน้า “พรุ่งนี้บ่ายๆ คงพาคุณป้าไปวัดได้ เจอกันที่วัดเลยก็ได้นะยุทธ” ยงยุทธพยักหน้า “รัตน์ต้องขึ้นไปช่วยดูแลข้างบนก่อน”
“ขอบใจนะรัตน์...ขอบใจที่ทำวันนี้ให้ยุทธ...” ยงยุทธรู้ดีว่าไม่งั้นตัวเองคงสิ้นคุณค่าความเป็นคน
หทัยรัตน์ยิ้มตอบรับเศร้าๆ อย่างเข้าใจความรู้สึกของยงยุทธ ยงยุทธค่อยๆ เดินออกไป

ยงยุทธเดินกลับมาถึงที่รถ ไม่มีแก่ใจจะขับรถกลับบ้าน
สุดาอุตส่าห์ซุ่มรออยู่ เดินเข้ามา “ยงยุทธ” ยงยุทธหันกลับมา “มาเยี่ยมใครล่ะลูก”
“แม่ครับ” ยงยุทธจะร้องอีกรอบแต่ระงับได้
สุดารู้ได้ทันทีว่าอัมพรตายแล้ว “อาเสียใจด้วยนะ”
“ครับ”
“แล้วนี่จะทำยังไง ...ถ้าคุณย่ารู้ว่า..”
“ไม่รู้..ผมไม่รู้”
สุดาทำถอนใจ “สงสารอัมพรนะ ความจริง..อามีอะไรจะบอกยงยุทธนานแล้ว แต่อาไม่กล้าพูด” ยงยุทธหันมาสบตาสุดา ”อามันก็แค่ลูกสะใภ้คุณย่า”
“เรื่องอะไรครับ”
“น้าอุไรเขาไม่เคยบอกอะไรเลยเหรอ”
“ไม่ครับไม่เคย”
“งั้นอาไม่พูดดีกว่า ถ้าคุณย่ารู้ว่าอาเป็นคนเปิดปากเรื่องนี้ ...อาตายแน่”
“เรื่องแม่ผมใช่ไหมครับ”
“อาลำบากใจจริงๆ เอายังงี้ อาว่าถ้าอยากรู้จริงๆ ยงยุทธไปถามอาพะยอมหรือไม่ก็อายูร เอาเองจะดีกว่า” สุดาทำทีจะชิ่งออกมา
“เล่ามาเถอะครับ เล่ามาเดี๋ยวนี้เลย”

ทุกคนเดินตามรถเข็นศพไปห้องดับจิตต้องการอยู่เป็นเพื่อนอัมพรจนวินาทีสุดท้ายที่ยังมีสังขาร รอบตัวมีแต่ความมือสลัวและความเงียบ
ในขณะเดียวกัน สุดาก็กำลังเล่าเรื่องเหตุการณ์ในอดีตที่ผ่านมาทั้งหมดให้ยงยุทธฟัง

หทัยรัตน์เดินออกมาที่จอดรถ แล้วต้องแปลกใจเมื่อเห็นยงยุทธยังนั่งอยู่ที่รถ
หทัยรัตน์ตรงเข้ามาหา “ทำไมไม่กลับบ้าน ยุทธ” ยงยุทธฟุบหน้าร้องไห้ “เป็นอะไร”
“ยุทธไม่รู้จะปั้นหน้ายังไง”
“ปั้นหน้ากับใคร คุณย่าน่ะเหรอ คุณย่าต้องเข้าใจสิ” ยงยุทธได้แต่ส่ายหน้า “ยุทธแค่มาทำหน้าที่ของลูก คุณย่าต้องเข้าใจสิ อะรจะเกิดให้มันเกิดเถอะนะ” ยงยุทธพยายามเข้มแข็งทั้งที่กลัวใจตัวเองเมื่อเผชิญหน้าแย้ม “จะให้รัตน์ไปเป็นเพื่อนไหมล่ะ รัตน์จะขับรถให้”
“อย่าเลยยุทธ ไม่อยากให้รัตน์ เห็นยุทธอ่อนแอไปมากว่านี้”
“แต่เรากำลังจะแต่งงานกันนะ สุขทุกข์ยังไงเราต้องร่วมกันฟันฝ่าสิ”
“ยุทธดีใจที่ตลอดมา ยุทธมีรัตน์นะ แต่บางทียุทธก็รู้สึกว่ายุทธเห็นแก่ตัวเหมือนกัน”
“พูดอะไรยุทธอย่างนั้น...”
“ยุทธไม่เคยร่วมทุกข์กับรัตน์เลย ตอนที่รัตน์เรียนหนักๆ ยุทธก็อยู่ไกล จดหมายหารัตน์ก็นับฉบับได้”
“แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ความรักของเราลดน้อยลงนี่”

“เพราะรัตน์รักยุทธมากไง มากจนยุทธคิดว่าความรักที่ยุทธมีให้รัตน์ไม่มากพอ”
“แต่รัตน์ก็พอใจแล้ว อย่างน้อยยุทธก็ไม่เคยมีใคร นอกจากรัตน์คนเดียว แค่นี้รัตน์ก็ไปไหนไม่ได้แล้ว” หทัยรัตน์พยายามยิ้มให้กำลังใจ ยงยุทธฝืนยิ้มตอบ “กลับบ้านซะ มีอะไรให้โทรหารัตน์ได้ตลอดเวลา อย่าเก็บความทุกข์เอาไว้คนเดียว ...ตกลงไหม”
ยงยุทธพยักหน้า เอื้อมมือไปจับมือหทัยรัตน์มากุมไว้แล้วฝังจูบลงบนมือด้วยความรักเหมือนเป็นการสั่งลา หทัยรัตน์รู้สึกได้ถึงความเปราะบางของจิตยงยุทธ

แย้มหงุดหงิดกระวนกระวายมาก แต่พอได้ยินเสียงรถ แล่นเข้ามาจอดในบ้าน ก็ลุกออกไปชะโงกมองแล้วกลับมานั่ง กดรีโมททีวีอย่างไม่มีจุดหมาย
ยงยุทธเข้ามาในบ้าน พยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติที่สุด
“กลับมาซะดึกเลย ไปไหนมาล่ะ”
“ไป...เอ่อ” ยงยุทธอยากบอกไปให้สิ้นเรื่องเหมือนกัน
“ย่าซื้อกับข้าวของโปรดแกทั้งนั้น รอจนเย็นชืดไปหมดแล้ว”
”ผมไม่หิวหรอกครับ ..กินไม่ลง”

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 12 วันที่ 8 พ.ค. 58

ละครสุดแค้นแสนรัก บทประพันธ์โดย จุฬามณี หรือ นิพนธ์ เที่ยงธรรม
ละครสุดแค้นแสนรัก บทโทรทัศน์โดย ยิ่งยศ ปัญญา
ละครสุดแค้นแสนรัก กำกับการแสดงโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล และ อดุลย์ ประยันโต
ละครสุดแค้นแสนรัก ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ เค จำกัด
ละครสุดแค้นแสนรัก ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครสุดแค้นแสนรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวัน 18 เมษายน 2558
ติดตามชมละครสุดแค้นแสนรักทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ