อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 12/2 วันที่ 8 พ.ค. 58

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 12/2 วันที่ 8 พ.ค. 58

“ไป...เอ่อ” ยงยุทธอยากบอกไปให้สิ้นเรื่องเหมือนกัน
“ย่าซื้อกับข้าวของโปรดแกทั้งนั้น รอจนเย็นชืดไปหมดแล้ว”
”ผมไม่หิวหรอกครับ ..กินไม่ลง”

แย้มชะงัก เพราะไม่เคยได้ยินน้ำเสียงห้วนๆ อย่างนี้
ยงยุทธจะเดินขึ้นข้างบน

“แล้วนั่นไปโดนอะไรมา” แย้มเพิ่งเห็นทั้งคราบเลือด บนเสื้อกับหน้าที่เยิน “ใครมันทำแก” แย้มปราดมาถึงตัว ยงยุทธสะบัดหน้าหนีเมื่อแย้มจะจับดูรอยช้ำบนหน้า แย้มชะงัก ”ไปชกต่อยกับไอ้หน้าลิงนั่นมาใช่ไหม”
“เขาชกผมฝ่ายเดียว”


“แล้วแกไปยอมมันทำไม หงอให้มันยังงี้อีกหน่อยมันก็แย่งแฟนแกไปหรอก”
“ช่างมัน” ยงยุทธจะผละขึ้นข้างบน
“เดี๋ยว” ยงยุทธชะงักพร้อมๆกับเสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น แย้มจะผละไปรับโทรศัพท์ “โหล” ยงยุทธขึ้นบันได
“เออดี ตายเสียได้ก็ดี ..อยู่ไปก็เป็นหนามยอกอกกู” แย้มคิดว่ายงยุทธขึ้นข้างบนไปแล้ว
ยงยุทธได้ยินเต็มสองหู เจ็บปวด แต่ทนเก็บเอาไว้ เดินขึ้นบันได้มา

ยงยุทธกลับเข้ามาในห้องด้วยความรู้สึกหลายอย่างไม่ใช่ความโกรธแต่เป็นความเกลียด เจ็บปวดที่ขั้วหัวใจ
ยงยุทธตัดสินใจได้ในทันทีตรงไปหยิบกระเป๋าเดินทางออกมาจากหลังตู้ เปิดตู้เสื้อผ้า และโกยเอาทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่คิดว่าจะขนไปได้ออกมา

เปิดลิ้นชัก โกยเอาของจุกจิกส่วนตัวออกมา รวมทั้งยารักษาโรค และพบว่าจดหมายเก่าฉบับนั้นยังคงถูกเก็บอยู่
ยงยุทธฉีกซองจดหมายและดึงกระดาษจดหมายออกมาคลี่อ่าน อ่านไปได้ไม่กี่บรรทัด น้ำตาก็ร่วงพรูอีกครั้ง ด้วยความสำนึกผิด

แย้มวางชามแกงที่เพิ่งอุ่นมาลงบนโต๊ะ แล้วมาตะโกนที่บันได “ยงยุทธ ลงมากินข้าว ย่าอุ่นแกงไว้ให้แล้วยงยุทธ บัวลอยไข่หวานก็มีลูก ...ยงยุทธอาบน้ำรึไง” แย้มแปลกใจที่ข้างบนเงียบมาก แย้มขึ้นบันไดไป

ยงยุทธพับจดหมายเก็บใส่ซอง ด้วยความเจ็บปวด
เสียงเคาะประตูดังขึ้น “ยงยุทธทำอะไรอยู่ลูก ลงไปกินข้าว”
“เดี๋ยวผมตามลงไปครับ”
แย้มยังปักหลัก “ทำอะไรอยู่..เปิดประตูซิ”
ยงยุทธตัดสินใจยัดกระเป๋า และเสื้อผ้าใส่ใต้เตียง ถลกผ้าห่มคลุมของเอาไว้แล้วมาเปิดประตู
“ทำอะไรอยู่”
“เปล่าครับ”
แย้มเอาตัวแทรกเข้าไปในห้องทันที กวาดสายตาไปทั่ว “วันนี้ย่าไปดูแหวนหมั้นมาให้แล้ว น้ำดีทีเดียวละ ตั้งสี่กะรัตมันจะเอาเจ็ดแสน จะต่อมันลงกว่านั้น เดี๋ยวมันก็เอาไปนินทา” ยงยุทธนิ่งเหมือนไม่ยินดียินร้าย “เป็นอะไร”
“เปล่าครับ”
“ย่าว่าย่าเดาไม่ผิด แกก็คงรู้ข่าวเรื่องอีนั่นมันตายแล้ว” ยงยุทธเจ็บจี๊ดที่คำเรียกแม่ ถูกใช้ว่าอีนั่น “อีกเจ็ดวันเผา แกจะไปฟังพระสวดศพมั่งย่าก็ไม่ว่าอะไรนะ เอ หรือย่าจะไปด้วยดี ไปหน่อยก็ดีนะ ไปอโหสิกรรมให้คนตายจะได้ไปที่ชอบๆ รึแกว่ายังไง”
“แล้วแต่คุณย่าเถอะครับ”
“ตามย่าลงไปด้วย ไม่กินข้าวกินขนมก็ยังดี” แย้มเดินออกไป ปิดประตู
ยงยุทธกลับไปที่เตียง ลากกระเป๋าเดินทางกลับออกมาเปิด แยกเสื้อผ้าออกจากไม้แขวนเสื้อ ยัดทุกอย่างลงกระเป๋า
เอาแต่ก้มหน้าก้มตาเก็บของ ไม่รู้ตัวเลยว่าแย้มกลับเข้ามาอีกครั้งตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
“แกทำอะไรของแก” ยงยุทธตกใจแย้มโกรธจัด “จะไปไหน...ย่าถามว่าแกจะไปไหน”
“ไปไหนก็ได้ ผมไม่อยากอยู่กับคุณย่าแล้ว”
“ทำไม มีอะไร ใครบอกอะไรแก”
“คุณย่าน่าจะรู้อยู่แก่ใจดี”
“หมายความว่ายังไง”

“ผมรู้ความจริงหมดแล้ว”
“ความจริงอะไรของแก”
ยงยุทธหยิบจดหมายมายื่นต่อหน้าแย้ม “ถ้าผมอ่านมันซะตั้งแต่ได้รับจากน้าอุไร ผมก็คงหูตาสว่างตั้งนานแล้ว”
แย้มกระชากจดหมายไปจากมือยงยุทธแล้วฉีกจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ขว้างใส่หน้ายงยุทธ “มันเรื่องโกหกตอแหลทั้งนั้น”
“คุณย่าทำลายมันได้ แต่ยังไงความจริงก็ต้องเป็นความจริง วันนี้ผมไปเจอแม่มาแล้ว”
“อีคนมากชู้หลายผัวยังงั้น แกเรียกมันว่าแม่เข้าไปได้ยังไง”
“แม่ผมไม่ใช่คนอย่งนั้น”
“ใช่ไม่ใช่มันก็เป็นไปแล้ว”
“คุณย่าโกหกหลอกลวงผมมาทุกอย่าง ผมไม่มีวันเชื่อคุณย่าอีกแล้ว พอแล้ว พอกันที” ยงยุทธหันไปพยายามปิดกระเป๋า
แย้มเข้ายื้อแย้งขัดขวาง “แกจะทำอะไรของแก”
“ผมทนอยู่ที่นี่กับคุณย่าไม่ได้แล้ว”
“ย่าไม่ให้แกไปไหนทั้งนั้น แกต้องอยู่กับย่า”
ยงยุทธกัดฟันปิดกระเป๋าแล้วหิ้วออกมา แย้มยังเกาะหนึบติดยื้อ ถูลู่ถูกังตามออกไป

แย้มยังตามยื้อยงยุทธลงบันไดมา “ถ้าไม่ได้ย่าเลี้ยงแกมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย แกจะอยู่รอดปลอดภัย สุขสบายอย่างทุกวันนี้ไหม”
“ถ้าไม่มีคุณย่า ผมก็ยังมีแม่ คุณย่าปล่อยผมไปเถอะครับ อย่าให้ผมต้องทนเห็นหน้าคนที่ทำร้ายจิตใจแม่ผม โกหกหลอกลวงยัดเยียดความเป็นลูกกัตญญูอีกต่อไปเลย ปล่อยผมไปเถอะ อย่าให้ผมต้องรังเกียจคุณย่ามากไปกว่านี้เลย” ยงยุทธจะเปิดประตูออกไป
แย้มถูกแรงเหวี่ยงจนล้มลงกับพื้น แย้มกรีดร้อง “ไอ้คนอกตัญญู กูเลี้ยงมึงมา ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม ข้าวทุกคำกูป้อนมึงมากับมือ ถ้ามึงไม่สำนึกบุญคุณกู มึงก็ไสหัวไปเลย ไปแล้วอย่ากลับมาให้กูเห็นหน้าไปตายโหง ตายห่าตามแม่มึงที่ไหนก็ไป ไอ้คนอกตัญญู ไอ้ลูกเสือลูกตะเข้ เลี้ยงให้ดียังไงมันก็ไม่มีวันเชื่อง คนเนรคุณอย่างมึง กูขอสาปแช่งให้เจอแต่ความฉิบหาย จนตายก็ไม่มีวันพบความสุขความเจริญ”
ยงยุทธกัดฟันจะเดินออกไป แต่แข็งใจไม่ทันกลับมามอง แย้มฟูมฟายหนักขึ้นเรื่อยๆ ยงยุทธหิ้วกระเป๋าก้าวออกไปทันที
“ไอ้คนอกตัญญู เลี้ยงเสียข้าวสุก ไอ้ฉิบหาย มึงแน่จริงอย่ากลับมานะ กูไม่นับว่ามึงเป็นหลานกู อีกต่อไปแล้ว” แย้มขว้างปาทำลายข้าวของ เสียงสตาร์ทรถ และรถขยับออกทำให้แย้มชะงัก วินาทีความสูญเสียเกิดขึ้นจริงๆ รีบลนลานออกไปทันที ”ยงยุทธ ยงยุทธ”

แย้มวิ่งออกมาหน้าบ้าน ยงยุทธขับรถออกกำลังจะพ้นตัวบ้าน
“ยงยุทธอย่าทิ้งย่าไป... ยงยุทธจะปล่อยให่ย่าอยู่คนเดียวไม่ได้นะลูก อย่าทิ้งย่าไป ย่าจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเรา ยงยุทธ” แย้มวิ่งตามรถยงยุทธออกไปนอกถนน กวักมือตะโกนเรียกสุดเสียง แต่ก็ไม่สำเร็จ แย้มหกล้มลงกลางถนน ดูเป็นที่น่าเวทนายิ่งนัก

ยงยุทธมองผ่านกระจกหลังเห็นแย้มที่ล้มลงคร่ำครวญกลางถนน ยงยุทธบังคับตัวเอง ให้ละสายตาออกจากภาพนั้น ทั้งที่หัวใจก็แตกสลายเหมือนกัน เขาบอกตัวเองให้เข้มแข็งไม่อย่างนั้นชาตินี้ทั้งชาติ เขาไม่มีวันได้หลุดพ้น พันธนาการจากแย้มได้เลย
ยงยุทธนึกถึงคำสั่งเสียสุดท้ายของอัมพร ให้ยงยุทธรักย่าให้มากๆ คำสั่งเสียนั้นยิ่งบาดหัวใจ เพราะเขาไม่มีทางทำได้ ยงยุทธขับรถไปร้องไห้ไป เจ็บปวดด้วยกันทั้งสองฝ่าย

ปวริศใช้โทรศัพท์คุยกับระพีพรรณอยู่มุมนึง “เค้าเสียใจด้วยนะ ก็ยังดีที่ท่านไปอย่างสงบไม่เจ็บปวด อย่างน้อยท่านไปท่านก็ได้สมหวังกับสิ่งที่ท่านรอคอยมานาน.ได้..ได้ พรุ่งนี้เค้าจะรีบไปช่วยงานนะ”
ปวริศกลับเข้ามา เห็นประยูร สุดา ลลดา นั่งดูทีวีกันอยู่
ลลดาแซว “ต้องโทรหากันรายชั่วโมงยังงี้รักจริงหวังแต่งนะเนี่ย”
ปวริศไม่เล่นด้วย “คุณพ่อครับ น้าอัมพรเสียแล้วนะครับ”
“อ้าว...”
“จริงเหรอพี่ปวริศ” ลลดารีบหาโทรศัพท์ตัวเองกดหาธนา
“รดน้ำศพ บ่ายพรุ่งนี้ครับ”
สุดาทำทีเป็นเพิ่งรู้เรื่อง “น่าสงสารจริงๆ”
โทรศัพท์ประยูรดังขึ้น “มีอะไรแม่...”

สภาพข้าวของกระจัดกระจาย บางอย่างแตกพังฉิบหายเพราะแย้มระบายอารมณ์ แย้มนั่งร้องไห้เหมือนจะขาดใจตายอยู่กับพื้น ประยูร ปวริศ รีบเข้ามาในบ้าน สุดาตามมา
ประยูรเรียก “แม่...”
แย้มคร่ำครวญ “ไอ้ยูร...ไอ้ยูร”
ปวริศ ประยูร รีบเข้าประคองแย้ม “นี่มันเกิดอะไรขึ้นครับคุณย่า”
“มันไปแล้วยูร...มันไปแล้ว”
“ใคร...แม่พูดถึงใคร”
“ไอ้คนอกตัญญู ไอ้ลูกเสือลูกตะเข้ เลี้ยงยังไงมันก็ไม่มีวันเชื่อง... มันไปแล้ว มันไปแล้ว” แย้มฟูมฟาย
“ยงยุทธนะเหรอแม่”
“กูไม่น่าเลี้ยงมันให้เสียข้าวสุก”
ประยูรพูดกับสุดา “ไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้า เช็ดตาให้แม่ก่อนไป” สุดาลุกออกไป
ปวริศมองขึ้นไปชั้นบน ขึ้นบันไดไปดู
แย้มพล่ามวน ฟูมฟาย “มีอะไรก็ประเคนให้มันทุกอย่าง มันยังทำยังงี้กะกู ไอ้คนเนรคุณ”
สุดาอยู่ที่ปากประตูครัว หันกลับมามองสะใจ ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

ปวริศก้าวมาถึงหน้าห้องยงยุทธ ประตูห้องไม่ได้ถูกปิด ปวริศค่อยๆ ผลักประตูห้องเข้าไป ภาพในห้องยังอยู่ในสภาพเดิมก่อนยงยุทธออกไป เสื้อผ้าบางชิ้นไม่ได้ถูกขนไป จดหมายที่ถูกฉีกเกลื่อนขึ้น แต่สิ่งที่ทำให้ปวริศ เป็นกังวลคือทั้งยากินและยาฉีดพ่น ถูกทิ้งเอาไว้ ยงยุทธไม่ได้เอาไปด้วย

ประยูรปลอบใจแย้มที่ยังฟูมฟาย “เดี๋ยวมันก็กลับมาน่าแม่ มันไปไหนไม่ได้ไกลหรอก”
ปวริศลงมาพอดี “นั่นสิครับคุณย่า เพราะยาเขาก็ไม่ได้เอาไปซักอย่าง”
แย้มยังฟูมฟาย “มันบอกว่ามันทนอยู่ที่นี่กับกู ทนเห็นหน้ากูอีกต่อไปไม่ได้แล้ว...” แย้มยิ่งพูดยิ่งเจ็บปวด
สุดาปลอบ “ใจเย็นค่ะคุณแม่ อาจจะแค่พูดขู่ คนอย่างยงยุทธน่ะทำอะไรเป็นที่ไหน ขืนไม่มีคุณแม่คอยทำให้ ไม่มีทางอยู่รอดได้หรอกค่ะ”
พะยอมเพิ่งมาถึง รีบเข้ามา “แม่..มันเรื่องอะไรกัน”
“มึงไม่ต้องมาตอแหลตีหน้าซื่ออียอม กูว่าเพราะมึงน่ะแหละ ...มึงอยากให้มันรู้ความจริง มึงเป็นคนสาระแนไปบอกมันใช่ไหม ไม่ใช่มึงแล้วมันจะเป็นไอ้อีตัวไหน”
“ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นนะแม่ ฉันยังไม่ได้เจอหน้ายงยุทธมันเลย”
“มันเวรกรรมอะไรของกู... มีแต่ลูกหลานอกตัญญู เห็นคนอื่นดีกว่าแม่ดีกว่าย่าของตัวเอง กูอยากตาย กูอยากตาย”

ระพีพรรณใช้โทรศัพท์ อย่างเครียด “แย่จริง...ทำไมถึงเป็นอย่างนี้...ได้ๆ มีอะไรก็โทรมาละกัน” เธอกดวางสาย
อุไร อ่ำ เตรียมเอาเสื้อผ้าชุดดำออกมาใช้งาน
ระพีพรรณลำบากใจที่ต้องถ่ายทอดข่าวร้าย “ยาย...ยงยุทธเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านไปแล้ว
อ่ำตกใจ “ยังไงกัน ทำไมเป็นยังงี้ล่ะ”
“ท่าทางจะทะเลาะกับ ย่าเขาอย่างแรง”
“โธ่.ถัง..ทำไมมีแต่เรื่องไม่ดีเลย”
อุไรสะใจ “มันถึงเวลาที่คนอย่างอีแย้มมันต้องรับกรรมที่มันเคยทำเอาไว้ต่างหากแม่มันทำคนอื่นต้องเจ็บมามาก ถึงคราวของมันบ้างแล้วละ รสชาติของการต้องถูกพรากของรักไปจากอก มันเป็นยังไง มึงได้ซึ้งแก่ใจมึงแล้วอีแย้ม”

หทัยรัตน์อึ้งเมื่อรู้เรื่องจากระพีพรรณ “เกิดอะไรขึ้น...ทำไมถึงเป็นอย่างนี้”
“เค้าว่าจะโทรบอกตัวเอง ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่เห็นว่าดึกเกินไป”
“แล้วเขาไปไหน”
“อีกซักพัก ..คนเดียวที่เขาน่าจะ..ติดต่อกลับมาก ก็คือตัวเองน่ะแหละ”

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 12/2 วันที่ 8 พ.ค. 58

ละครสุดแค้นแสนรัก บทประพันธ์โดย จุฬามณี หรือ นิพนธ์ เที่ยงธรรม
ละครสุดแค้นแสนรัก บทโทรทัศน์โดย ยิ่งยศ ปัญญา
ละครสุดแค้นแสนรัก กำกับการแสดงโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล และ อดุลย์ ประยันโต
ละครสุดแค้นแสนรัก ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ เค จำกัด
ละครสุดแค้นแสนรัก ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครสุดแค้นแสนรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวัน 18 เมษายน 2558
ติดตามชมละครสุดแค้นแสนรักทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ