อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 12/3 วันที่ 3 พ.ค. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 12/3 วันที่ 3 พ.ค. 58

“ใจเย็นๆค่ะคุณอาคิระ ตอนนี้เราต้องห่วงไอก่อน”
อาคิระมองที่ไอ “ตอนแรกที่ไอมาที่นี่ผมเกือบคิดไปว่าไอเป็นพวกมันและคิดจะหักหลังเรา”

“ชั้นก็คิดเหมือนคุณ เกือบหลงเข้าใจเธอผิด” ทั้งคู่มองไอด้วยสายตาที่รู้สึกผิด ก่อนที่รินดาราจะนึกขึ้นได้ “อาการของพ่อชั้นดีขึ้นเร็วมาก เดี๋ยวชั้นจะไปคุยกับหมอต่อ ถ้าไม่มีอะไร ต้องห่วงชั้นจะได้เอาเส้นไหมทองคำกลับไปให้ท่านชาย ชั้นขอตัวนะคะ”

อาคิระพยักหน้ารับมองส่งรินดาราเดินออกไป ก่อนจะหันมามองที่ไอซึ่งยังนอนหันข้างหลับ ไอแอบยิ้มร้ายโดยที่อาคิระกับรินดาราไม่รู้ตัว



ที่บริเวณหน้าศาลเทพเจ้านกกระเรียน นานะกับนารูตะกำลังช่วยกันกวาดเศษใบไม้ที่พื้น แต่มือกวาดไปก็หันมาสบตากันมองกันทีก็เขินกันที มองกันอีกทีก็หัวเราะคิกคัก ก่อนนารูตะจะหยุดกวาดแล้วชี้ให้นานะดูกองใบไม้ที่กวาด “อุ๊ย..ดูสิจ๊ะนานะ ทำไมใบไม้ที่เรากวาดมันออกมาเป็นแบบนี้”
นานะก้มดูแล้วยิ้มเขินหน้าแดง เพราะกองเศษใบไม้ถูกกวาดมากองเป็นรูปหัวใจ “ตายแล้ว คาวาอี้จังเลย บังเอิญหรือตั้งใจเนี่ย”
“บังเอิญอย่างตั้งใจจ้ะ”
นานะยิ้มเขินหน้าแดง นารูตะพยายามจะขยับเข้าใกล้แล้วยื่นมือไปโอบ
ย่ามิกิเข้ามาเรียก “นารูตะ”
นารูตะสะดุ้ง “ครับคุณท่าน !!”
“ท่านชายอยู่ไหน”
“เอ่อ..ท่านชายเหรอครับ”
“ก็ใช่น่ะสิ..เคโกะบอกชั้นว่าท่านชายใช้ให้เธอขับรถพาออกไปข้างนอก”
“ครับ..ใช่ครับคุณท่าน แต่ท่านชายแค่ให้ผมไปส่งในเมืองแล้วบอกให้ผมกลับได้เลย ไม่ต้องรอรับ”
ย่ามิกิสงสัย “ท่านชายไปทำอะไรในเมือง”
สีหน้านารูตะอึกอัก “เอ่อ..คือ..ไม่ทราบครับ”
ย่ามิกิเห็นสีหน้าของนารูตะแล้วสงสัย “ไม่รู้ หรือว่ารู้แต่ไม่บอก”
นารูตะชะงักหน้าจ๋อยๆแต่ก็ยังแถ “ปกติท่านชายจะไปไหนมาไหน คุณท่านจะต้องรู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ”
ย่ามิกิดุทันที “ยังจะมาย้อนชั้นอีกเหรอ !!!”
นานะรีบสะกิดบอก “ชั้นว่าแกรีบๆบอกไปเถอะ เห็นอะไรก็บอกไปดีกว่าโดนคุณท่านดุ”
ย่ามิกิถามย้ำ “ว่าไง ท่านชายไปทำอะไรในเมือง”
นารูตะเสียงอ่อยๆ “บอกครับ บอกแล้วครับคุณท่าน”
นารูตะจอดรถตรงทางเดิน โฮชิโนโอจิลงจากรถแล้วหันมาบอกนารูตะ “กลับไปได้เลยนะนารูตะ ไม่ต้องรอรับชั้น”
“จะดีเหรอครับท่านชาย ถ้าคุณท่านทราบ ผมจะโดนดุ”
“ไว้ชั้นกลับไปมิกิก็จะรู้เอง..กลับไปเถอะแล้วยังไม่ต้องพูดอะไร”
โฮชิโนโอจิพูดแค่นั้นเลยเดินไปตามทางเดินถนนเมือง นารูตะมองตามสีหน้าสงสัย

เสียงนารูตะเริ่มเล่าดังประกอบ “ผมเห็นท่าทางของท่านชายดูจริงจังจนน่าสงสัย เพราะปกติท่านชายมักไม่ค่อยไปไหนมาไหนอยู่แล้ว และยิ่งบอกว่าไม่ต้องบอกคุณมิกิด้วย ผมก็ยิ่งสงสัยอยากรู้ เลยแอบตามท่านชายไป”
นารูตะเริ่มเดินตามโฮชิโนโอจิไปห่างๆ นารูตะตามโฮชิโนโอจิไปจนเห็นโฮชิโนโอจิเดินมาหยุดที่หน้าเรียวกังแห่งหนึ่ง
นารูตะยืนหลบหลังเสาไฟฟ้ามองด้วยสีหน้าสงสัย
“ตอนนั้นผมเห็นท่านชายเข้าไปใช้บริการห้องพักที่เรียวกัง กับผู้หญิงคนนึงที่ท่านชายนัดเจอกันที่นั่น”
นารูตะชะโงกหน้ามองไปที่โฮชิโนโอจิ ซึ่งหันไปหายูกิในชุดกิโมโนสีสวยกางร่วมเดินเข้ามาหา ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินเข้าไปในเรียวกังด้วยกัน นารูตะมองตามแล้วทำตาโตอึ้งๆ
ย่ามิกิสีหน้าแปลกใจสงสัย “ท่านชายหายเข้าไปในเรียวกังกับคุณยูกิ ?
“ครับคุณท่าน”
“แน่ใจนะว่าเป็นคุณยูกิจริงๆ”
“คุณยูกิสวยขนาดนั้น ทำไมผมจะจำไม่ได้ครับ”
“แล้วท่านชายไปนัดพบกับคุณยูกิที่เรียวกังได้ยังไง”
“โธ่..คุณท่านครับ..ผู้ชายผู้หญิงไปนัดพบกันในเรียวกังตอนกลางวันแสกๆ ก็คงไม่มีเรื่องอะไรหรอกครับ..นอกจากเรื่อง..อย่างว่า” นารูตะพูดไปก็ยิ้มขำคิกคัก
แต่ย่ามิกิไม่ขำด้วยชักสีหน้าดุแล้วตีแขน..เพี๊ยะ !!! “ปากเสีย !! ท่านชายไม่ใช่คนที่เธอจะเอามาพูดเล่นแบบนี้นะนารูตะ”
นารูตะจ๋อย “ขอโทษครับคุณท่าน”
“แล้วก็จำไว้ด้วยนะ ทีหน้าทีหลังมีเรื่องอะไรของท่านชาย ต้องรีบมาบอกชั้น”
“ครับคุณท่าน”
ย่ามิกิมองหางตา เคืองแล้วเดินออกไป นารูตะยังจ๋อยไม่หาย นานะหันมาโอบลูบอก “โอ๋..ไม่เป็นไรนะตัวเอง..เดี๋ยวเค้าปลอบใจให้”

ในห้องพักเรียวกังที่ตกแต่งสวยงามมีพื้นที่แยกส่วนผ่านฉากกั้น โฮชิโนโอจิดีดซามิเซ็งให้ยูกิฟัง ส่วนยูกิก็รินสาเก ใส่ถ้วยให้ บนโต๊ะมีอาหารชุดแบบไคเซกิวางเรียง ยูกิเฝ้ามองโฮชิโนโอจิด้วยสีหน้าชื่นชมปลื้มปริ่มยิ้มไม่หุบ จนกระทั่ง โฮชิโนโอจิดีดซามิเซ็นจนจบเพลง
ยูกกิยกมือขึ้นปรบมือให้โฮชิโนโอจิตามมารยาหญิงสาวญี่ปุ่น “เพราะมากเลยค่ะท่านชาย เป็นโชคดีของดิชั้นจริงๆที่ได้ฟังท่านชายเล่นดนตรีให้ฟังต่อหน้าแบบนี้”
“ปกติผมไม่ค่อยได้เล่นดนตรีให้ใครฟังเท่าไหร่ จะมีก็แต่คนที่เห็นว่าเป็นคนพิเศษจริงๆ”
ยูกิยิ้มดีใจแล้วก้มหัวโค้งคำนับ “ดิชั้นรู้สึกซาบซึ้งมากค่ะ และดีใจที่ท่านชายอนุญาตให้ชั้นเป็นคนพิเศษ”
โฮชิโนโอจิก้มหัวรับ “ครับคุณยูกิ แต่ผมก็อยากจะขอโทษ ที่นัดคุณยูกิออกมาพบกันในที่ส่วนตัวแบบนี้ เพราะผมมีเรื่องสำคัญที่อยากคุยโดยไม่มีคนอื่นรบกวน”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะท่านชาย ดิชั้นยินดีพบท่านชายเสมอ ยิ่งเวลาที่ดิชั้นได้เห็นท่านชาย ดิชั้นยิ่งรู้สึก...” โฮชิโนโอจิมองรอให้พูด “ไม่มีอะไรค่ะ..ว่าแต่เรื่องสำคัญที่ท่านชายอยากคุยกับดิชั้นคืออะไรคะ”
“ตั้งแต่เรารู้จักกันมาผมรู้สึกว่า ผมยังไม่ได้รู้จักคุณอย่างลึกซึ้งเลย” โฮชิโนโอจิพูดไปก็ยื่นมือไปแตะที่หลังมือของยูกิ ทำให้ยูกิอดยิ้มชอบใจไม่ได้
“ท่านชายอยากรู้จักดิชั้นอย่างลึกซึ้งแค่ไหนล่ะคะ”
“ก่อนหน้าที่เราจะได้เจอกันคุณยูกิทำอะไรมาก่อนครับ”
“ชั้นเคยเป็นเกอิชาค่ะ”
“แล้วมารู้จักกับมาโกโตะได้ยังไง”
“เขาเป็นเพื่อนชั้น ครั้งหนึ่งชั้นผิดหวังในความรักต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส แต่สุดท้ายมาโกโตะก็ช่วยทำให้ชั้นกลับมาเป็นคนเดิมได้อีกครั้ง และทำให้ชั้นได้พบกับคนที่ชั้นรอคอย เพื่อจะได้มีความหวังใหม่อีก”
“เราทุกคนต่างก็ต้องเคยพบเจอความผิดหวังกันมาทั้งนั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปเราก็ต้องใช้ความผิดหวังนั้นมาเป็นบทเรียน เพื่อจะได้ไม่ทำผิดพลาดอีก” โฮชิโนโอจิยิ้มให้อย่างอ่อนโยน แล้วหันไปที่กล่องของขวัญซึ่งโฮชิโนโอจิห่อเอาไว้ด้วยผ้าไหมสีสวยงาม “วันนี้ผมเตรียมของขวัญมาให้คุณด้วย” โฮชิโนโอจิเลื่อนกล่องของขวัญไปตรงหน้ายูกิ
ยูกิดีใจ “ท่านชายมีเรื่องให้ชั้นต้องคอยอยากรู้ตลอดเลยนะคะ”
“แกะดูเลยสิครับ..ผมว่าคุณน่าจะชอบ” ยูกิยิ้มรับแล้วค่อยๆคลี่ผ้าที่ผูกกล่องออก แต่แล้วยูกิก็ต้องหน้าซีดตกใจ เมื่อภายในกล่องนั้นคือตุ๊กตาฮินะที่เคยขังยูกิเอาไว้ ยูกิหน้าเครียดจนเห็นได้ชัด “นี่มัน”
สีหน้าของโฮชิโนโอจิเปลี่ยนเป็นมองยูกิด้วยอารมณ์เคร่งขรึม จริงจังจับผิดไม่วางตา

คฤหาสน์มิยาคาวะ ย่ามิกิกำลังตัดแต่งกิ่งไม้เพื่อประดับแจกันดอกไม้ แต่สีหน้าดูกังวล ระหว่างนั้นเคโกะเอาชามาเปลี่ยนให้ “ท่านชายกลับมารึยัง”
“ยังเลยค่ะคุณท่าน”
“ขอบใจนะ” เคโกะก้มหัวรับแล้วออกจากห้องไป
ย่ามิกิหันมาเหม่อๆกังวล “ท่านชายคิดจะทำอะไรกันแน่ ทำไมถึงไม่ยอมบอกเราเลย” ปากบ่นไปมือก็ใช้กรรไกรตัดกิ่งไม้จนพลาดโดนคมกรรไกรบาด ย่ามิกิสะดุ้งเจ็บรีบใช้ผ้าเช็ดหน้ามาซับแผล แล้วเริ่มสีหน้ากังวลใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวคิดหนัก รีบลุกจากที่เลื่อนประตู “เคโกะ..ไปตามนารูตะ บอกให้เตรียมรถ ชั้นจะเข้าเมือง”

ภายในเรียวกัง ยูกิจ้องเขม็งไปที่ตุ๊กตาฮินะ แล้วมองโฮชิโนโอจิอย่างสงสัย “ตุ๊กตาฮินะตัวนี้สวยดีนะคะท่านชาย”
“ครับ..เป็นของเก่าแก่ ไม่ใช่ของทำขึ้นมาใหม่ในยุดนี้ด้วย”
“เหรอคะ..ถ้าเป็นของเก่าแก่ขนาดนี้ แล้วท่านชายเอามาให้ดิชั้นทำไม”
“คุณยูกิไม่ชอบเหรอครับ” ยูกินิ่งมองตุ๊กตาอย่างเกลียดชัง “ดูสีหน้าคุณไม่ชอบตุ๊กตาฮินะตัวนี้เลย เพราะว่าเป็นของเก่าเลยทำให้คุณกลัวเหรอครับ”
“ดิชั้นไม่ได้กลัว..แต่ดิชั้นแค่”
โฮชิโนโอจิต่อให้ “ไม่ชอบมันเพราะเคยถูกจองจำให้อยู่ตุ๊กตาตัวนี้มาเป็นเวลากว่า 400 ปีใช่มั้ย”
ยูกิผงะอึ้ง “ท่านชาย !! ท่านชายพูดอะไร ชั้นไม่รู้เรื่อง”
เสียงโฮชิโนโอจิเอาจริงสีหน้าดุดัน “ความลับมันไม่มีในโลกหรอกคุณยูกิ คุณเคยเป็นเกอิชาแล้ว ต้องเจอกับความผิดหวังเพราะความรัก แต่นั่นมันคือชีวิตของผู้หญิงที่เธอกำลังใช้ร่างนี้ เป็นที่อยู่ใหม่ต่างหาก..ปีศาจหิมะ !!”
ยูกิหน้าเสีย โฮชิโนโอจิจ้องเขม็ง บรรยากาศในห้องเริ่มมีไอเย็นปกคลุม แก้วน้ำค่อยๆกลายเป็นน้ำแข็งขึ้นมาอย่างช้าๆ “ท่านชายกำลังกล่าวหาชั้น”
“เลิกโกหกตบตาชั้นซะทีเถอะยูกิ..เผยตัวตนที่แท้จริงของเธอออกมา อย่าทำให้ชั้นต้องทำร้ายเธอไปมากกว่านี้”
“โฮชิ !!!!” ทันใดนั้นสติของยูกิก็ขาด ใบหน้าของยูกิเริ่มเปลี่ยนไปเป็นนางปีศาจหิมะ หน้าซีดปากแดงผมยาวสยาย โฮชิโนโอจิจ้องเขม็งเป็นอย่างที่คิดจริงๆ

ย่ามิกิเร่งฝีเท้าเดินมาตามถนนในเมือง มีนารูตะเดินตามหลัง ย่ามิกิหันไปถาม “เรียวกังที่ว่านั่นอยู่ไหน”
“ทางนั้นครับ เดี๋ยวผมพาคุณท่านไป”
นารูตะจะนำทางให้ แต่ฉับพลันนั้น อยู่ๆก็เกิดลมกรรโชกอย่างแรงเข้ามาราวกับมีพายุกระทันหัน เมฆบนท้องฟ้า เริ่มก่อตัวอย่างประหลาด จนทำให้ชาวเมืองที่เดินอยู่พากันหยุดดู อดแปลกใจไม่ได้ สักพักความหนาวเย็นก็เริ่มเข้ามาปกคลุมละอองหิมะที่โปรยปรายลงมายิ่งทำให้ทุกคนตกใจ
นารูตะยื่นมือออกไปสัมผัสละอองหิมะอย่างตกใจ”หิมะ !! นี่มันหิมะจริงๆนี่ครับคุณท่าน” ย่ามิกิยื่นมือออกไปสัมผัสก็พบว่าเป็นละอองหิมะจริงๆ “นี่มันไม่ใช่ฤดูหนาวนี่ครับ แล้วหิมะมาตกตอนนี้ได้ยังไง”
ไม่ใช่แค่นารูตะคนเดียวที่สงสัย ชาวเมืองที่เดินอยู่ก็พากันสงสัยด้วย มีแต่ย่ามิกิคนเดียวที่สีหน้าเครียดขึ้นมาทันที
“ไปรอที่รถ ชั้นจะไปตามท่านชายเอง”
“จะดีเหรอครับคุณท่าน ถ้าคุณท่านโผล่ไปตอนที่พวกเขากำลัง..เอ่อ..”
“อย่ามาพูดจาไม่รู้เรื่อง..ชั้นสั่งให้ไปก็ไปสิ !!”
นารูตะกลัวหัวหด “ครับคุณท่าน” นารูตะรีบเดินออกไป
ย่ามิกิมองละอองหิมะด้วยสีหน้าเครียดจัด

ภายในเรียวกัง โฮชิโนโอจิกับยูกิอยู่ในสภาวะของการเทพเจ้าตาสีเขียวและปีศาจหิมะผิวขาวผมสยายปากแดงตาสีฟ้า ทั้งคู่ เผชิญหน้ากันจ้องกันเขม็ง
“เธอหลอกให้ชั้นออกมาพบเธอ เพื่อที่เธอจะบังคับให้ชั้นเผยตัวตน...โฮชิ !!”
“เพราะชั้นไม่ต้องการให้เธอทำร้ายใครอีกแล้วต่างหากยูกิ ถึงเวลาที่เธอควรจะต้องหยุด”
“ชั้นถูกขังอยู่ในตุ๊กตาตัวนั้นมากว่าสี่ร้อยปี ต้องทนทุกข์ทรมานโหยหาคิดถึงแต่เธอ แต่พอได้เจอเธออีกครั้ง เธอกลับไล่ตะเพิดชั้น เกลียดชังชั้น ชั้นผิดนักเหรอโฮชิที่ชั้นเฝ้ารักเธอคนเดียวมาตลอด”
“เธอไม่ผิดหรอกที่จะรักชั้น แต่เธอผิดที่ใช้ความรัก เป็นข้ออ้างทำร้ายคนอื่นเพื่อสนองความบ้าคลั่งของตัวเอง”
ยูกิอึ้ง “โฮชิ !!!! เธอเกลียดชั้น” สีหน้าของยูกิแข็งขืนดึงดันขึ้นมาทันที ดวงตายูกิจิกกร้าว ลมวูบพัดผมปลิวสยาย ยูกิเคลื่อนเข้าหาโฮชิโนโอจิ อย่างเร็วจนใบหน้าจ้องกันในระยะใกล้ แต่โฮชิโนโอจิไม่มีอาการกลัวใดๆ
“ชั้นไม่ได้เกลียดเธอ ถึงเธอจะเป็นปีศาจ ส่วนชั้นเป็นเทพเจ้า แต่ชั้นก็ไม่เคยแบ่งแยก และไม่มีความเกลียดชังเธอแม้แต่นิดเดียว”
“ชั้นไม่เชื่อ”
“เธอแค่ต้องหยุดให้กิเลสครอบงำเธอ แค่หันไปหาความสงบ รู้จักปล่อยวาง เธอก็จะหลุดพ้นจากความเป็นปีศาจได้ แต่ถ้าไม่..ก็หมายความว่าเธอบังคับให้ชั้นทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ”
โฮชิโนโอจิพูดไปแล้วก็มองก็ที่ตุ๊กตาฮินะ ยูกิอึ้งไปจิกตากร้าวใส่ “เธอจะขังชั้นไว้ในตุ๊กตาตัวนี้..ไม่ !! ชั้นไม่หยุด !!!”
พูดเสร็จยูกิก็หายวับไป โฮชิโนโอจิตกใจ ก่อนจะได้ยินเสียงร้องของย่ามิกิดังขึ้นหลังประตูบานเลื่อนเข้าห้อง
“ท่านชาย !!!...ช่วยชั้นด้วย”
โฮชิโนโอจิหันขวับ ประตูบานเลื่อนค่อยๆเปิดขึ้นเองช้าๆทำให้เห็นย่ามิกิถูกยูกิใช้มือบีบคอ เล็บยาวของยูกิคืออาวุธที่ พร้อมจะฆ่าย่ามิกิได้ตลอดเวลา ยูกิยิ้มร้ายหัวเราะเสียงดังน่ากลัวแล้วพาย่ามิกิเดินออกไป
โฮชิโนโอจิกัดฟันเจ็บใจ “มิกิ”

ที่โรงพยาบาล รินดาราเข้ามาดูอาการของพ่อที่ยังนอนอาการทรงๆอยู่ที่เตียง โดยมีดวงดาวช่วยดูแลอยู่ข้างๆ
“แม่คะหนูคุยกับคุณหมอแล้ว ผลการเอ็กซเรย์สมองออกมาว่าเส้นเลือดในสมองที่แตกมีขนาดเล็กลง พักฟื้นสักอาทิตย์ก็คงกลับบ้านได้”
“จริงเหรอดารา” ดวงดาวมีอาการดีใจรีบหันไปกุมมือสามี “คุณ..คุณคะ..คุณได้ยินมั้ย ปาฏิหาริย์ช่วยคุณไว้จริงๆ”
สุรินทร์ยิ้มรับน้ำตารื้นๆดีใจ รินดาราเข้ามาไปจับมือพ่อด้วยรอยยิ้ม “พ่อคะ..อดทนอีกนิดเดียวนะคะ แล้วพ่อก็จะได้กลับบ้านแล้ว”
“ดา..ดารา..พ่อ..พ่อดีใจ..ที่..ที่พ่อตื่นมาแล้วเจอลูก”
“หนูก็ดีใจค่ะพ่อ”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 12/3 วันที่ 3 พ.ค. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ