อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 12/3 วันที่ 9 พ.ค. 58

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 12/3 วันที่ 9 พ.ค. 58

“เค้าว่าจะโทรบอกตัวเอง ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว แต่เห็นว่าดึกเกินไป”
“แล้วเขาไปไหน”
“อีกซักพัก ..คนเดียวที่เขาน่าจะ..ติดต่อกลับมาก ก็คือตัวเองน่ะแหละ”
หทัยรัตน์นึกถึงเหตุการณ์ที่เธอลงมาเจอยงยุทธ เขาจูบมือเธอเหมือนจะบอกลา “ขออย่าให้เป็นอย่างนั้นเลยนะ”
“อะไร”

“เมื่อวาน..ยุทธเขาพูดบางอย่างเหมือนบอกลา”
“ตัวเองอย่าเพิ่งคิดมากยังงั้นสิ มันคงไม่เลวร้ายอย่างนั้นหรอก”


หน้าห้องดับจิต รูปถ่ายอัมพรอยู่ในอ้อมกอดธนา...ส่วนมยุรีย์ประคองกระถางธูป
พระนำขบวนเคลื่อนย้ายโลงศพออกจากห้องดับจิตเพื่อไปวัด ธนาสงบนิ่งยอมรับความเป็นจริงทั้งหมดไปแล้ว ทุกคนมาร่วมรับศพด้วยความสงบ มีเพียงอุไรที่ซับน้ำตาเป็นระยะ หทัยรัตน์ยืนมาส่งศพอยู่กับระพีพรรณมุมนึง เต็มไปด้วยความกังวล

ในธนาคารวุ่นวายเพราะลูกค้าเยอะพอสมควร
หทัยรัตน์เข้ามาในธนาคาร ตรงไปที่เคาน์เตอร์พนักงาน “ผู้จัดการเข้ามารึยังคะ”
“คงไม่เข้ามาหรอกค่ะ ผู้การโทรเข้ามาขอลาพักร้อนแต่เช้า”
“กี่วันคะ...ลากี่วัน”
“แกขอใช้สิทธิ์ทั้งหมดเท่าที่จะลาได้ค่ะ”
“ช่วยเช็คให้หน่อยได้ไหมคะว่าเขาจะกลับมาทำงานวันไหน”
“เอ่อ...คือ”
“ดิฉันมีธุระสำคัญกับเขาจริงๆค่ะ”
“เข้าใจค่ะ แต่เกรงว่าผู้การคงไม่กลับมาทำงานที่นี่แล้ว”
“หมายความว่ายังไงคะ”
“หลังจากโทรเข้ามาลาพักร้อน สักพักผู้การก็โทรกลับมาอีก แจ้งว่าขอลาออกกับทางสำนักงานใหญ่เรียบร้อยแล้วค่ะ”
หทัยรัตน์อึ้ง แทบไม่อยากเชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยิน

บริเวณวัด หทัยรัตน์ปรับทุกข์กับระพีพรรณ
“ใจเย็นๆมันอาจจะเป็นแค่ความคิดชั่ววูบ”
หทัยรัตน์ร้องไห้ “เขาทำยังงี้หมายความว่ายังไงได้ นอกจากเขาไม่ได้รัก ไม่ได้แคร์ความรู้สึกเค้าเลย”
“ให้พ้นอีกซักสองสามวัน อะไรๆน่าจะดีขึ้นน่ารัตน์”
“คนเราถ้าไว้เนื้อเชื่อใจกัน เรื่องแบบนี้ทำไมไม่มาปรึกษากัน ไอ้ที่เพิ่งขอแต่งงานมันเป็นแค่เรื่องโกหาหลอกลวงใช่ไหม”
ระพีพรรณได้แต่กอดปลอบใจหทัยรัตน์

บนศาลาตั้งศพ ธนา มยุรีย์ ช่วยกันรับพวงหรีด จากบุคคลและบริษัทต่างๆที่ทยอยส่งมาร่วมแสดงความเสียใจ เด็กวัดช่วยรับพวงหรีดไปแขวนตามมุมต่างๆ
อุไรนั่งไหว้ศพอย่างตั้งใจมั่น “พี่อัมพร ... พี่ประยงค์ช่วยดลจิต ดลใจให้ยงยุทธอย่าคิดทำร้ายตัวเองเลยนะ ช่วยเขาด้วยนะ ฉันสงสารหมอรัตน์” อุไรปักธูปลงกระถาง
ทวีเดินเข้ามาหา “กินข้าวกินปลาบ้างรึเปล่า”
“พี่ล่ะ กินอะไรบ้างรึยัง”
“กลืนอะไรไม่ลงเลย”
“ฉันก็เหมือนกัน ถึงพี่อัมพรเขาจะทุกข์เพราะยงยุทธมาตลอดชีวิตเขา แต่อย่างน้อย ก่อนสิ้นลม เขาก็ยังได้กอดได้จูบลูกรักของเขา ...ฉันดีใจที่สุดก็ตรงนี้”
“อีอุไร” แย้มก้าวพรวดพราดเข้ามากลางศาลา สุดาทำละล้าละลังไม่กล้าตามติดแย้ม “หนอย...ผีพี่มึงยังไม่ทันเผา มึงก็ดัดจริตบีบน้ำตาทำออเซาะพี่เขยมึงซะแล้ว อยากมีผัวตัวสั่นริกๆ ยันแก่เชียวนะมึง”
อุไรลุกพรวดเข้ามาเผชิญหน้าแย้ม “อีแย้ม มึงเสนอหน้ามาทำไม ใครเขาเชิญมึง”
ทวีปราม “อุไร...ใจเย็นๆ”
ธนา มยุรีย์ รีบออกมา
“ใจเย็นๆกะอีนี่น่ะเหรอ พี่ก็เห็นพี่ก็ได้ยิน ยิ่งแก่ปากมันก็ยิ่งกว่าส้วม มึงไสหัวมึงไปเลยนะอีแย้ม”
ระพีพรรณ อ่ำออกมาจากอีกทาง
“กูก็ไม่อยากมาเหยียบรอยตีนพวกมึงให้เป็นเสนียดกูหรอก พวกมึงเอาหลานกูมาคืนกูซะดีๆ พวกมึงเอาไปไว้ที่ไหน”
อ่ำพยายามอธิบาย “แม่แย้ม เข้าใจผิดแล้วล่ะ”
“มึงไม่ต้องมาตีหน้าซื่อ อีอ่ำมึงแหละตัวดี ทำเป็นถือศีลกินเจ กูว่ามึงนะแหละต้นความคิด หนอยจะดัดหลังกูเรอะ เอาหลานกูคืนมา เอาไปซ่อนไว้ที่ไหน”
แย้มถลันเข้าเงื้อง่าเหมือนจะตบอ่ำ อุไรปราดเข้าขวางชี้หน้า “กูตบมึงฟันปลอมร่วงแน่อีแย้ม ถ้ามึงทำแม่กู”
หทัยรัตน์ ระพีพรรณรีบเข้ามา แย้มเงื้อง่า สุดา ยื้อดึงห้าม
อุไรตัดบท “หลานมึงอยู่ไหน ก็เรื่องของหลานมึง พวกกูไม่รู้ไม่เห็น”
“อีตอแหล”
สุดาห้าม “แม่...อย่ามีเรื่องมีราวเลย พวกมันทั้งนั้นนะในนี้”
แย้มพลุ่งพล่านปัดป้องจนสุดาโดนลูกหลงไปหลายดอก สุดาชักฉุน ปล่อยแย้มหวังให้โดนฝ่ามือฝ่าตีนอุไรเลย
อุไรท้า “งั้นมึงก็เข้ามาเลย เข้ามา”
“เพราะมึง มันถึงเป็นยังงี้” แย้มพุ่งเข้าผลักอกอุไร
อุไรตอบโต้ ผลักกลับจนแย้มเซล้มลงกับพื้น “เพราะมึงต่างหากอีแย้ม มึงสร้างกรรมนี้เอาไว้เอง แล้วเป็นยังไงล่ะ สมน้ำหน้ามึงแล้วที่ยงยุทธมันหนีมึง มึงต้องเป็นฝ่ายตามหามันบ้างแล้ว มึงพรากลูก พรากแม่เขามาสามสิบปี มึงจะได้รู้รสชาติของมันบ้างละทีนี้ สะใจกูจริงๆ” แย้มกรีดร้องคลุ้มคลั่ง “ต่อให้มึงพลิกแผ่นดินหา กูบอกได้เลยว่ามึงไม่มีวันได้เจอหน้าหลานมึงหรอก”
อ่ำปรามลูกสาว “พอแล้วอุไร พอเถอะ แม่ขอละ แม่แย้มตั้งสติให้ดี ยงยุทธมันคงไม่ไปไหนไกลหรอก”
แย้มตะเกียกตะกายลุกขึ้น “มึงไม่ต้องมาสอนกู พวกมึงสมรู้ร่วมคิดกันทั้งนั้น” แย้มชี้หน้ากราด แล้วเซซังปราดไปถึงหน้าที่ตั้งศพ ตะโกนลั่น “อีอัมพร มึงไม่มีทางชนะกูไปได้หรอก อีคนจัญไร”
แย้มถีบรูปอัมพรที่ตั้งบนขาหยั่ง ทวี ธนา ปราดเข้ามาไม่ทัน...รูปล้มกระจาย สุดารีบเข้ามาฉุดดึงแย้มที่บ้าเลือดออกไป
อุไรพุ่งตามพร้อมตบลุย แต่ถูกดึงยื้อเอาไว้ “อีแย้ม อีนรกส่งมาเกิด...อี”
ในความอลหม่านรุนแรงที่ค่อยๆคลี่คลายลง ธนาค่อยๆ ประคองเก็บรูปอัมพรขึ้นมาจากพื้น ธนาเก็บความโกรธเกลียดเลือดขึ้นหน้าเอาไว้ ยิ่งสงสารแม่เพราะเข้าใจแล้วว่าทั้งชีวิต แม่ต้องพบเจออะไรมาบ้าง

รถปวริศ แล่นเข้ามาในบริเวณวัด สุดาพยายามฉุดดึง แย้มที่ยังเดือดเลือดพล่านกลับออกมาที่รถ
“ปล่อยกู กูบอกให้ปล่อยกู”
“บนนั้นน่ะพวกมันทั้งนั้นนะแม่ ถ้ามันรุมเอาจะทำยังไง”
“กูไม่กลัว ลูกกูหลานกูเป็นตำรวจ กูจะจับมันเข้าคุกให้หมดเลย”
ปวริศ ประยูรรีบลงจากรถแล้ววิ่งเข้ามา
สุดาโล่งอก “ทำไมมากันช้านัก เมื่อกี้แทบจะเอาตัวไม่รอด”
ประยูรกลุ้ม “โทรไปก็รีบมานี่แหละ รู้ว่าจะมีเรื่องแล้วพาแม่มาทำไม”
“ขืนไม่พามาฉันก็โดนด่า”
“ยูร มึงเข้าไปสั่งสอนพวกมันเดี๋ยวนี้เลย”
“แม่ สงบสติอารมณ์หน่อยได้ไหม”
“มันเอาหลานกูไปซ่อน กูจะฆ่าพวกมัน”
“คุณย่าครับ..ใจเย็นๆครับ”
“พวกมึงกลายเป็นพวกมันไปหมดแล้วพวกมึงทรยศกู”
ประยูรรีบบอกภรรยา “รถอยู่ไหนสุดา รีบไปเปิดรถสิ” สุดาวิ่งออกไปที่รถ
ปวริศ ประยูร ช่วยกันล็อคตัวแย้มที่ดิ้นพราดๆ ไปที่รถ

ระพีพรรณอ่อนใจ “แรงด้วยกันทั้งสองฝ่ายแล้วมันจะเหลืออะไร”
ปวริศยังมีความหวัง “ปาฏิหาริย์ต้องมีจริงสิ”
“ตัวเองยังจะหวังอะไรอีก”
“บอกกี่ครั้งกี่หนแล้ว มันต้องผ่านไปได้สิ”
“ตัวเองกลับไปก่อนเถอะ อย่าเข้าไปในงานเลย แม่เค้ายังเป็นพายุอยู่”
”ก็ไหน ตัวเองว่า ป้าอัมพร ขอร้องเรื่องของเราเอาไว้แล้วไง”
“แม่เค้าน่ะไม่เท่าไร ย่าตัวเองต่างหากที่น่ากลัวกว่า”
“เค้าไม่ใช่ยงยุทธนะ ย่าไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายชีวิตเค้าหรอก”

ในศาลา ธนาเดินเข้ามานั่งลงข้างหทัยรัตน์ “ยงยุทธ มันติดต่อตัวเองมาบ้างไหม”
หทัยรัตน์ส่ายหน้า เจ็บปวด “ไม่เลย เขาทำเหมือนเราไม่มีตัวตน ไม่มีความสำคัญอะไรต่อตัวเขาเลย” หทัยรัตน์น้ำตาร่วง
ธนาเอื้อมมือเข้าไปกุมมือหทัยรัตน์ เพื่อปลอบใจ ”เรื่องย่ามันคงเป็นเรื่องใหญ่กว่าอะไรทั้งนั้น ให้โอกาสมันอีกซักพัก เดี๋ยวมันก็คงโทรหา รัตน์เอง มันจะมัวจมอยู่แต่กับเรื่องของมันจนลืมนึกถึงจิตใจคนอื่นที่รักมันได้ยังไง ถ้ามันไม่นึกถึงตรงนี้บ้าง มันก็ใจดำเกินไปแล้ว”

ผ่านไปหลายวัน ที่ร้านข้าวแกงต่างจังหวัด เจ้าของร้านยกข้าวราดแกงที่เพิ่งตักมาเสิร์ฟลงบนโต๊ะ แล้ว เดินไปนั่งปักหลักดูทีวีต่อ ยงยุทธขยับหยิบช้อนจะตักข้าวกิน
ในทีวีเป็นข่าวบันเทิง ข่าวงานศพแม่พระเอกดัง ยงยุทธชะงักกินไม่ลง
“เมื่อวานนี้ เป็นงานสวดพระอภิธรรมศพ คุณแม่อัมพรของพระเอกดังธนาเป็นคืนที่สามแล้ว แขกเหรื่อในวงการบันเทิงไปร่วมงานกันอย่างมากมาย ทางรายการของเราขอร่วมแสดงความเสียใจ กับความสูญเสียครั้งนี้ของธนาด้วยนะคะ”
ยงยุทธวางช้อน หยิบเงินค่าอาหารออกมาวางบนโต๊ะ แล้วค่อยๆลุก เดินออกไป ยังไงก็กินไม่ลง

แย้มนอนซมอยู่บนโซฟา เลื่อนลอยหมดเรี่ยวแรง
สุดาชวน “คุณแม่คะ...........กินข้าวค่ะ” แย้มส่ายหน้า “คุณแม่ไม่กินอะไรเลยมาสองวันแล้วนะคะ”
“มึงไม่ต้องมาสนใจกู กูอยากตายให้มันพ้นๆดูซิว่ามันจะกลับมาดูใจกูไหม”
ลลดาเพลียใจ
“คุณแม่..... คุณแม่ เลี้ยงเขามาแต่อ้อนแต่ออก รักเขายิ่งกว่าลูกตัวซะด้วยซ้ำยังไงเขาก็ไม่มีวันลืมพระคุณ คุณแม่หรอกค่ะ คุณแม่เชื่อหนูเถอะว่ายังไงยงยุทธเขาก็ต้องกลับมา” สุดาปลอบใจอย่างอ่อนหวาน ยิ่งเสียดแทงจิตใจแย้ม
เสียงรถยนต์ แล่นมาจอดหน้าบ้านแย้มชะงักกึก หูผึ่ง ลุกพรวดขึ้นทันที “ยงยุทธ ยงยุทธใช่ไหม กูจำเสียงรถหลานกูได้” แย้มรีบวิ่งไปดูที่ประตู แต่แล้วค่อยๆ สลดลง หมดแรงกองอยู่ตรงนั้น
สุดามองเฉยซ่อนความสะใจ
“เอาโทรศัพท์มา”
“คุณย่าขา ลดาโทรให้จนไม่รู้จะโทรยังไงแล้วนะคะ ลดาว่าพี่ยงยุทธ เขาคงทิ้งนี้ไม่ใช้แล้วล่ะค่ะ”

อ่านละคร สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 12/3 วันที่ 9 พ.ค. 58

ละครสุดแค้นแสนรัก บทประพันธ์โดย จุฬามณี หรือ นิพนธ์ เที่ยงธรรม
ละครสุดแค้นแสนรัก บทโทรทัศน์โดย ยิ่งยศ ปัญญา
ละครสุดแค้นแสนรัก กำกับการแสดงโดย กฤษณ์ ศุกระมงคล และ อดุลย์ ประยันโต
ละครสุดแค้นแสนรัก ผลิตโดย บริษัท เมคเกอร์ เค จำกัด
ละครสุดแค้นแสนรัก ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครสุดแค้นแสนรัก เริ่มออกอากาศตอนแรกในวัน 18 เมษายน 2558
ติดตามชมละครสุดแค้นแสนรักทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ