อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 12/4 วันที่ 3 พ.ค. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 12/4 วันที่ 3 พ.ค. 58

สุรินทร์ยิ้มรับน้ำตารื้นๆดีใจ รินดาราเข้ามาไปจับมือพ่อด้วยรอยยิ้ม “พ่อคะ..อดทนอีกนิดเดียวนะคะ แล้วพ่อก็จะได้กลับบ้านแล้ว”
“ดา..ดารา..พ่อ..พ่อดีใจ..ที่..ที่พ่อตื่นมาแล้วเจอลูก”
“หนูก็ดีใจค่ะพ่อ”
“ตอน..ตอนที่พ่อไม่รู้สึกตัว..พ่อ..พ่อกลัวว่าจะไม่ได้กลับมา..แต่..แต่เพราะเขา เขาคนนั้นมาช่วย..ช่วยให้พ่อได้กลับมาหาพวกเรา”

“เขา ?...เขาไหนคะคุณ”
“ผม...ผมไม่รู้ว่าเขา..เขาเป็นใคร แค่เขาบอกว่า..ผมต้องกลับมา”
“บางทีเขาอาจจะเป็นเทพเจ้าที่คอยปกป้องดูแลครอบครัวของเราก็ได้ค่ะพ่อ”
“เทพเจ้า.....”


“ค่ะเทพเจ้าที่เฝ้ามองพวกเรา และไม่อยากให้หนูต้องเสียใจ” รินดาราบีบมือพ่อเบาๆแล้วยิ้มให้ สุรินทร์ยิ้มรับน้ำตาคลอๆ ส่วนดวงดาวมองลูกสาวอย่างแปลกใจสงสัย
ดวงดาวกับรินดาราออกมานั่งคุยกันที่ม้านั่งในสวน หลังจากรินดาราเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นระหว่างอยู่ที่ญี่ปุ่นให้ดวงดาวฟัง ดวงดาวมีสีหน้าตกใจแทบไม่อยากเชื่อ “จริงเหรอดารา…นี่ลูกไม่ได้”
“เอาเรื่องจากนิทานมาเล่าให้แม่ฟัง”
“ก็เรื่องเทพเจ้านกกระเรียนที่ลูกเล่ามาให้แม่ฟังเมื่อกี้นี้ มันเหมือนนิทานที่ลูกชอบอ่านตอนเป็นเด็ก”
“ค่ะแม่ แต่นั่นไม่ใช่นิทาน มันคือเรื่องจริง..ท่านชายโฮชิเป็นเทพเจ้านกกระเรียนจริงๆ และหนูก็คือร่างอวตารของเมียวโจคนรักของท่านชาย”
“ถ้าอย่างนั้น..ปานที่หลังของลูกกับเวลาที่ลูกได้ยินสัตว์คุยกัน”
“ค่ะแม่..ครอบครัวเราทำความดี เทพธิดาดาวเดือนเจ็ดถึงเลือกหนูและเทพเจ้านกกระเรียนก็มาช่วยพ่อ”
ดวงดาวรีบกุมมือลุกขึ้นมาบีบอย่างเป็นห่วง “ถ้าเป็นอย่างที่ลูกว่าจริงๆ แล้วจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้นกับลูก”
“หนูต้องกลับไปช่วยส่งท่านชายกลับสวรรค์”
“แม่เข้าใจ แต่นั่นมันเป็นเรื่องของหน้าที่ แต่ที่แม่เป็นห่วงก็คือความรักที่ลูกมีต่อท่านชายโฮชิกับความรักที่ลูกมีต่ออาคิระต่างหากว่ามันจะลงเอยยังไง”
รินดาราชะงักไป “แม่...แม่รู้ได้ยังไง”
“คืนก่อนที่บ้าน แม่ได้ยินลูกตัดพ้อกับอาคิระเรื่องความรักของลูกกับท่านชาย” ดวงดาวแตะแขนรินดาราพูดถึงคืนที่ได้ยินรินดาราตัดพ้ออาคิระ “ตอนแรกแม่ยังไม่เข้าใจว่าที่ลูกต้องร้องไห้ในคืนนั้นหมายความว่ายังไง แม่อยากถาม แต่เห็นว่าลูกยังมีธุระต้องทำมาก แต่ตอนนี้แม่รู้แล้วว่าลูกกำลังตกอยู่ในสภาพอะไร”
“แม่คะ..หนู..หนู” รินดาราอึดอัด ดูคิดหนักจนดวงดาวต้องดึงรินดารามากอดปลอบใจ
ระหว่างนั้นเองอาคิระเข้ามาพอดี “รินดารา..เกิดเรื่องขึ้นที่เมืองสึกิ”
“เกิดเรื่องอะไรเหรอคะคุณอาคิระ”
“เมื่อกี้นี้ผมโทรไปที่มิยาคาวะ ทางนั้นว่าอยู่ๆก็มีหิมะตกในเมืองทั้งๆที่ไม่ใช่ฤดูหนาว”
รินดาราใจคอไม่ดี “ฝีมือของนางปีศาจหิมะเหรอคะ”
อาคิระสีหน้าเคร่งเครียดแทนคำตอบ

โฮชิโนโอจิตามยูกิมาถึงป่าสนละอองหิมะยังโปรยปรายมาไม่หยุด “ยูกิ...ปล่อยมิกิเดี๋ยวนี้ !!!”
โฮชิโนโอจิมองหายูกิกับย่ามิกิอยู่ครู่ เสียงของย่ามิกิก็ดังขึ้นมา “ท่านชาย...”
โฮชิโนโอจิหันขวับไปเห็นยูกิในคราวของนางปีศาจหิมะใช้เล็บยาวจิกที่คอย่ามิกิ “ทำลายตุ๊กตาฮินะตัวนั้นซะโฮชิ แลกกับชีวิตของนังนี่”
โฮชิโนโอจิชะงักไปมองตุ๊กตาฮินะในมือที่ติดมาด้วย
“อย่านะคะท่านชาย..ไม่ต้องห่วงดิชั้น ใช้ตุ๊กตาฮินะกักขังนางปีศาจหิมะไม่ให้มันออกมาอาละวาดอีก..จัดการเลยค่ะท่านชาย”
ยูกิโกรธ “นังมิกิ !!” ยูกิบีบคอแรงเล็บยาวจิกลงไปที่เนื้อคอจนเลือดซิบ
“อย่านะยูกิ !!! ได้..ชั้นจะทำลายตุ๊กตาฮินะ” โฮชิโนโอจิชูตุ๊กตาฮินะขึ้นมา แล้วจัดการหักครึ่งตุ๊กตาทันที
ยูกิยิ้มพอใจ “ดีมากโฮชิ..แต่แค่นั้นมันยังไม่พอสำหรับความรักที่ชั้นมีให้เธอ แต่กลับถูกเธอปฏิเสธ ชั้นรู้เรื่องเส้นไหมทองคำที่พวกเธอได้มาแล้ว แต่เธอจะไม่มีวันได้กลับสวรรค์ เพราะเธอต้องทำลายมันทิ้งด้วยมือของเธอเอง
โฮชิโนโอจิอึ้ง “ยูกิ !!!”
“ว่าไงล่ะ..รับปากชั้นมาสิ..เทพเจ้าจะต้องไม่ผิดคำพูด ไม่อย่างนั้น..เธอก็ต้องทนดูคนที่เธอห่วงใยตายไปทีละคน..เริ่มจากนังมิกิก่อน”
“อย่าไปรับปากมันนะคะท่านชาย” โฮชิโนโอจิสีหน้าเคร่งเครียด
“เป็นไงล่ะโฮชิ..กลัวจะไม่ได้กลับสวรรค์ไปหานังเมียวโจถึงกับต้องคิดหนักเลยเหรอ แต่ก็อย่าคิดนะว่าอยู่ที่นี่แล้วจะมีนังรินดาราเป็นตัวแทน เพราะชั้นจะไม่ปล่อยให้เธอมีความสุขกับใครทั้งนั้น เพราะถ้าชั้นทรมาน เธอก็ต้องทรมานไปกับชั้นด้วย..เธอจะต้องหัวใจสลายที่ได้เห็นคนรักของเธอตายต่อหน้าต่อตา”
ยูกกิยิ่งจิกเล็บลงไปที่คอย่ามิกิ โฮชิโนโอจิกัดฟันกำหมัดแน่นกำลังจะยอมตกลง “พอได้แล้วยูกิ..ชั้น...ชั้น...”
“พูดออกมาว่าเธอยอม !! พูดออกมา”
ยูกิลุ้นรอให้โฮชิโนโอจิพูด นั่นเลยเป็นการเปิดโอกาสให้ย่ามิกิใช้จังหวะนี้เบนความสนใจจากยูกิ ล้วงมือเข้าไปเอาบาง อย่างจากในชายเสื้อยูกาตะที่สวมอยู่ “ท่านชายไม่ต้องห่วงดิชั้น..ดิชั้นได้ทำหน้าที่ของดิชั้นอย่างดีที่สุดแล้ว ยังไงท่านชายก็ต้องได้กลับสวรรค์” ย่ามิกิพูดเสร็จก็ดึงเอาเหรียญเซมาโมริที่ซ่อนอยู่ในชายเสื้อยูกาตะออกมาแล้วแปะไปที่หน้าผากของยูกิทันที
ยูกิกรีดร้องเสียงดังลั่นด้วยความเจ็บปวดทรมาน มือก็บีบคอย่ามิกิอย่างแรงจนย่ามิกิตาเหลือก ก่อนที่ยูกิจะทนไม่ไหว ปล่อยมือจากคอย่ามิกิแล้วหายตัวไป
โฮชิโนโอจิรีบเข้าไปประคองมิกิที่แน่นิ่งหมดสติอย่างเป็นห่วง “มิกิ..มิกิ !!!”

ที่โต๊ะอาหาร นานะเอาเสื้อหนาวมาให้อายูมิที่กำลังกินข้าวอยู่
“ใส่เสื้อหนาวเพิ่มอีกตัวนะคะคุณหนู อากาศวันนี้เพี้ยนๆแปลกๆยังไงก็ไม่รู้ อยู่ๆก็หนาวขึ้นมาไม่มีปี่มีขลุ่ย”
“ไม่ต้องหรอกค่ะพี่นานะ เมื้อกี้นี้อายูมิก็รูสึกหนาวเหมือนกัน แต่ตอนนี้อยู่ๆก็หายหนาวไปแล้ว”
“จริงด้วยสิ..เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาว อาการวิปริตผิดปกติจนน่าตกใจ สงสัยโลกจะร้อนจนอากาศเพี้ยนไปหมดแล้ว”
ระหว่างเคโกะกำลังพูดกับนานะ อายูมิก็แอบใช้ตะเกียบคีบลูกชิ้นชิคุวะ ลูกชิ้นปลา ใส่ห่อผ้าเช็ดหน้าบนตัก
เคโกะหันมาเห็นอายูมิกินชิคุวะหมดจานก็แปลกใจ “คุณหนูกินชิคุวะหมดเร็วจังเลย ป้าเอามาให้ตั้งจานนึง กินแป๊บเดียวเกลี้ยงจาน”
“ก็อายูมิชอบกินชิคุวะนี่คะป้าเคโกะ” อายูมิเลื่อนจานให้ “ขออีกจานได้มั้ยคะ”

บริเวณศาลเทพเจ้านกกระเรียน อายูมินั่งรถเข็นออกมาตามหาเจ้าโมโม่ โดยเอาลูกชิ้นชิคุวะออกมาวางเป็นเหยื่อล่อให้โมโม่ออกมา “โมโม่..โมโม่..ออกมากินชิคุวะสิ..อายูมิเอามาให้ อร่อยมากๆเลยนะ..โมโม่…โมโม่”
แต่เรียกแล้วรอแล้วก็ยังไม่มีวี่แววเจ้าโมโม่ จนกระทั่งฮิโตชิโผล่มาข้างหลัง “อายูมิรู้ได้ไงว่าเจ้าโมโม่จะชอบกินชิคุวะ”
อายูมิชะงัก “รู้สิ..ก็ชิชิมารุยังชอบกินชิคุวะเลย เจ้าโมโม่ก็น่าจะชอบเหมือนกัน”
“ชิชิมารุ?”
“ก็หมานินจาของฮัตโตริไง ฮิโตชิไม่เคยดูเหรอการ์ตูนนินจาฮัตโตริ”
“ฮิโตชิไม่รู้จัก ไม่เคยดู แต่ยังไงหมา มันก็ไม่น่าจะชอบกินชิคุวะ อายูมิเสียเวลาเปล่า”
อายูมิไม่พอใจ “ถ้าฮิโตชิไม่คิดจะมาช่วยอายูมิ ฮิโตชิก็ไปเลย..ไม่ต้องมายุ่ง” อายูมิหน้างอนๆเข็นรถออกไปเรียกเจ้าโมโม่ต่อ
ฮิโตชิหน้าเศร้าๆจ๋อยๆน้ำตาคลอ ฮิโตชิตัดพ้อน้อยใจ “ใช่สิ..ฮิโตชิพูดอะไรไป อายูมิก็ไม่สนใจเพราะเจ้าโมโม่มันน่าสนใจกว่า”
อายูมิได้ยินฮิโตชิตัดพ้อก็เริ่มสงสารและรู้สึกผิด “ฮิโตชิ..อายูมิขอโทษ อายูมิไม่น่าพูดแบบนั้นกับฮิโตชิเลย ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันนะ”
“จริงเหรออายูมิ..เรายังเป็นเพื่อนกันอยู่จริงๆนะ”
“จริงสิ..เกี่ยวก้อยสัญญากันก็ได้ เราจะไม่ทะเลาะกันอีก เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป”
อายูมิชูนิ้วก้อยขึ้นมาแล้วยิ้มสดใส ฮิโตชิยิ้มปลื้มดีใจเข้าไปเกี่ยวก้อยสัญญา “เกี่ยวก้อยสัญญา..เพื่อนกันตลอดไป” เด็กสองคนหัวเราะคิกคักยิ้มให้กันอย่างมีความสุข ระหว่างนั้นเสียงเห่าของเจ้าโมโม่ดังแว่วเข้ามา
“เจ้าโมโม่ !!”

ฮิโตชิเข็นอายูมิเข้ามาที่สวนมองหาเจ้าโมโม่ที่กำลังส่งเสียงเห่าและแยกเขี้ยวขู่อะไรบางอย่างบนต้นไม้
อายูมิสงสัย “โมโม่..มานี่สิโมโม่ เจ้าโมโม่มันกำลังเห่าอะไรบนต้นไม้เหรอฮิโตชิ”
ฮิโตชิมอง “มีลูกนกอยู่บนกิ่งไม้ สงสัยเจ้าโมโม่มันคงจะหิวเลยจ้องจะจับลูกนกกิน”
อายูมิตกใจ “อี๋..ทำไมเจ้าโมโม่ใจร้ายจังเลย อายูมินึกว่าจะเป็นหมานิสัยดี แบบนี้ปล่อยไว้ไม่ได้ อายูมิจะไปไล่มัน เราต้องช่วยลูกนก”
ฮิโตชิจับรถเข็นเอาไว้ “อายูมิไม่ต้องไป เดี๋ยวฮิโตชิจัดการให้เอง”
ฮิโตชิเดินไปที่ใต้ต้นไม้ในสวน เห็นเจ้าโมโม่กำลังขู่ลูกนก ก็ยิ้มได้ทีแอบทำหน้าผีใส่จนเจ้าโมโม่ตกใจร้องเอ๋งวิ่งหนีหางจุกตูดออกไป แล้วเงยหน้าขึ้นไปมองลูกนกบนกิ่งไม้ข้างบน

อายูมิกับฮิโตชิเอาลูกนกเข้ามาไว้ที่ห้องของรินดารา โดยอายูมิเอาลูกนกใส่กล่องกระดาษแล้วมองมัน อย่างชื่นชม ฟังเสียงร้องจิ๊บๆของมันอย่างชื่นใจ
“ชู่ว์...เบาๆหน่อยสิเจ้าลูกนก ถ้าผู้ใหญ่ในบ้านมาได้ยินเข้า เขาจะไม่ยอมให้อายูมิเอาเธอมาเลี้ยงนะ”
“เราแอบเอามันมาไว้ในห้องพี่รินดาราแบบนี้ ฮิโตชิว่าคงไม่มีใครมาเห็นหรอก แต่ถ้าพี่รินดารากลับมาล่ะก็ไม่แน่ เราอาจจะไม่ได้เลี้ยงมัน”
“ไม่หรอก..ไว้พี่รินดารากลับมาแล้วอายูมิจะขอร้องเอง พี่รินดาราใจดีต้องยอมให้เราเลี้ยงแน่ๆ”
ฮิโตชิพยักหน้ารับ “งั้นระหว่างนี้เราต้องหาอะไรให้มันกิน..เดี๋ยวฮิโตชิไปขุดเอาไส้เดือนมาให้ มันกินนะ”
“อี๋ !! น่าขยะแขยงไม่เอาหรอกฮิโตชิ เอาข้าวเปลือกให้มันกินดีกว่า”
“แต่ลูกนกต้องกินไส้เดือนนะ”
“กินข้าวเปลือกก็ได้”
“ไส้เดือน”
“ข้าวเปลือก”
“คุณหนูคะ..คุณหนูอายูมิ..คุณหนู”
“ป้าเคโกะมาตามอายูมิแล้ว..ตกลงตามอายูมิแล้วกันว่าจะเอาข้าวเปลือกมาให้มันกินนะ ฮิโตชิ...นะ..นะ”
“ก็ได้ ฮิโตชิยอม ข้าวเปลือกก็ข้าวเปลือก ไม่อยากเถียงกับอายูมิแล้วเพราะเดี๋ยวป้าเคโกะ จะมาเจอลูกนกซะก่อน แล้วเราจะอดเลี้ยง”
อายูมิยิ้มพอใจ แล้วเด็กสองคนก็ยิ้มให้กันและหันไปมองลูกนกในกล่องที่ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ

คืนนั้น บนหอคอย โฮชิโนโอจิเอาผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าเช็ดตาให้ย่ามิกิที่นอนหมดสติอยู่บนฟูกในห้องโฮชิโนโอจิ
ครู่หนึ่งย่ามิกิรู้สึกตัวขึ้นมา แต่ก็ยังไม่หายตกใจ “ท่านชาย..นี่..นี่ดิชั้นกลับมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”
“เธอปลอดภัยแล้วล่ะมิกิ เธอเก่งมากที่หลอกล่อจนนางปีศาจหิมะต้องหนีไป”
“ดิชั้นเป็นห่วงว่าท่านชายจะโดนนางปีศาจหิมะทำร้าย”
“นางปีศาจหิมะทำร้ายชั้นไม่ได้ ทางเดียวที่จะทำได้ก็คือทำให้หัวใจชั้นสลาย”
“มันร้ายกาจมากนะคะท่านชาย แล้วตอนนี้มันอยู่ไหนแล้วคะ”
“คงได้ รับความเจ็บปวดจากเหรียญเซมาโมริเลยหนีกลับไปกบดาน”
ย่ามิกิพยายามลุก “งั้นเราต้องหาทางกำจัดมัน”
“ใจเย็นก่อนมิกิ ชั้นว่าเธอไม่ควรทำอะไรอีกแล้ว แค่นี้เราก็รู้แล้วว่านางปีศาจหิมะเป็นใคร และบทเรียนครั้งนี้ก็คงทำให้เขารู้แล้วว่าต่อให้พยายามมากแค่ไหนก็ไม่สามารถเปลี่ยนใจชั้นได้”
“ท่านชายก็เป็นซะอย่างนี้ เป็นเทพเจ้าก็เลยใจดีคิดว่าทุกคนจะกลับตัวเป็นคนดีได้..แม้กระทั่งปีศาจ”
“อย่าเรียกว่าใจดีเลย..เรียกว่าให้โอกาสดีกว่านะมิกิ เพราะ ชั้นไม่อยากก่อกรรมให้ต้องเป็นหนี้ชดใช้กันไปในทุกๆชาติ” โฮชิโนโอจิยิ้มเล็กๆให้ย่ามิกิเข้าใจ จนย่ามิกิต้องถอนใจเฮือกใหญ่

คฤหาสน์โคสึกะ ไดซุเกะกำลังสวดมนต์อยู่หน้าแท่นบูชาเทพเจ้าสุนัขจิ้งจอก มีอัตสึโอะช่วยดูแลอยู่ห่างๆ ทันใดนั้นบานประตูเลื่อนเองพร้อมกับลม พัดวูบเข้ามาอย่างแรง ไดซุเกะหันขวับ ยูกิปากซีด หน้าซีดเดินเซเจ็บปวดตามตัวด้วยฤทธิ์ของเหรียญเซมาโมริ
“สุดท้ายก็พลาดท่าโดนไอ้เทพเจ้านกกระเรียนเล่นงานมาล่ะสิยูกิ” ยูกิแทบไม่เหลือแรงเข่าทรุดลง เหนื่อยอ่อน “ชั้นเตือนแล้วว่าให้ระวัง อยู่ๆมันจะเรียกให้เธอไปพบตามลำพัง มันต้องมีอะไรแน่ๆ แต่เธอก็ไม่ฟัง”
“หุบปาก !! ชั้นไม่ได้กลับมาหาแกเพื่อจะให้แกเยาะเย้ย”
“แล้วเธอต้องการอะไร”
“ชั้นรู้ว่าแกช่วยทำให้ชั้นหายทรมานได้”
ไดซุเกะชะงัก “เท่าที่ชั้นช่วยเธอไปมันก็มากพอแล้วนะยูกิ ถ้าชั้นต้องแบ่งชีวิตชั้นเพื่อช่วยเธออีก ก็เท่ากับทำให้ชีวิตชั้นสั้นลง”
“แต่ถ้าแกไม่ช่วยชั้น..แล้วใครล่ะที่จะทำลายเส้นไหมทองคำได้ เพราะนอกจากเทพเจ้ากับปีศาจแล้วก็ไม่มีใครที่ทำได้” ไดซุเกะนิ่งไปสีหน้าครุ่นคิด
ยูกิคืบคลานเข้าใกล้อย่างอ่อนแรง จ้องหน้าไดซุเกะเขม็ง “ไม่ต้องคิดแล้ว ต่อให้หลานชายแกได้เส้นไหมทองคำมา พวกแกก็ต้องพึ่งชั้นอยู่ดี”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 12/4 วันที่ 3 พ.ค. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ