อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 12/5 วันที่ 3 พ.ค. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 12/5 วันที่ 3 พ.ค. 58

ยูกิคืบคลานเข้าใกล้อย่างอ่อนแรง จ้องหน้าไดซุเกะเขม็ง “ไม่ต้องคิดแล้ว ต่อให้หลานชายแกได้เส้นไหมทองคำมา พวกแกก็ต้องพึ่งชั้นอยู่ดี”

ไดซุเกะนิ่งมองยูกิหน้าเครียดๆ ไดซุเกะหันไปทางอัตสุโอะพยักหน้าให้ออกไป อัตสึโอะห่วง “คุณท่าน”
“ออกไป” อัตสึโอะจำเป็นต้องออกไปตามคำสั่ง

ฮิเดโนริกลับมาถึงคฤหาสน์ มีอัตสึโอะต้อนรับช่วยรับกระเป๋าเดินทางจากมือฮิเดะ “ปู่ชั้นเป็นยังไงบ้าง”
“อาการก็ยังเหมือนเดิมครับ ผมพยายามให้คุณท่านพักผ่อนเยอะๆตามที่คุณฮิเดะสั่ง”
“แล้วนางปีศาจหิมะล่ะ”


อัตสึโอะสีหน้ากังวล “ตอนนี้อยู่กับคุณท่านครับ” ฮิเดโนริสงสัย “คือว่า..วันนี้นางปีศาจหิมะไปพลาดท่าถูกเทพเจ้านกกระเรียนจับได้ว่าเธอเป็นนางปีศาจหิมะและถูกเล่นงานกลับมา มันก็เลยขอให้คุณท่านช่วยมัน”
ฮิเดโนริชะงัก “หมายความว่า...” ฮิเดโนริใจคอไม่ดีเป็นห่วง รีบเดินไปที่ห้องไดซุเกะทันที

ฮิเดโนริกับอัตสึโอะรีบมาที่ห้องก็พบไดซุเกะนอนร่างกายอ่อนเพลีย หน้าซีดปากซีด เรี่ยวแรงไม่มีจนแทบพยุง ตัวเองไม่อยู่ “คุณปู่ !!!” ฮิเดโนริรีบเข้าไปประคองเอาไว้ แล้วหันขวับไปที่ยูกิซึ่งกลับมาเป็นนางปีศาจหิมะปากแดงสวยเหมือนเดิม แถมยัง ยืนแสยะยิ้มอย่างพอใจ
“ขอบใจนะไดซุเกะ สำหรับพลังชีวิตที่ช่วยแบ่งมาทำให้ชั้นหายทรมาน”
สายตาฮิเดโนริเกรี้ยวกราดเจ็บใจ “แกทำแบบนี้ ถ้าปู่ชั้นตายขึ้นมาจะว่าไง”
นอกจากฮิเดโนริจะเกรี้ยวกราดแล้ว อัตสึโอะก็ชักดาบซามูไรออกมา ยูกิหันขวับไปที่จ้องเขม็งจนอัตสึโอะตัวแข็งเกร็ง “ปู่แกไม่ตายง่ายๆหรอกฮิเดะ เดี๋ยวมันก็กลับมาเหมือนเดิม มีแต่แกนั่นแหละที่ไม่น่าให้อภัย เพราะถ้าแกไม่ไปเสียรู้ไอ้อาคิระ ชั้นก็คงไม่หลงเชื่อรับคำชวนของโฮชิจนต้องถูกเขาจับได้เหมือนกัน”
“แก !!!” ฮิเดโนริจะลุกขึ้นเข้าสู้ แต่ไดซุเกะจับมือเอาไว้
“อย่าฮิเดะ..ปู่ไม่เป็นอะไรหรอก พักฟื้นซักหน่อยก็ดีขึ้น ยังไงเราก็ต้องพึ่งให้ยูกิทำลายเส้นไหมทองคำ”
ยูกิยิ้มร้ายหัวเราะชอบใจ “ปู่แกพูดถูกแล้ว มีแค่เทพเจ้ากับปีศาจจริงๆไม่ใช่ลูกครึ่งปีศาจอย่างแกที่จะทำลายเส้นไหมทองคำได้ เพราะฉะนั้นแทนที่แกจะคิดอยากเล่นงานชั้น แกควรไปเร่งมือให้คนของแกขโมยเอาเส้นไหมทองคำมาให้ชั้นเร็วๆดีกว่า”
ยูกิหัวเราะชอบใจแล้วปล่อยอัตสึโอะก่อนจะเดินออกไป ฮิเดโนริมองตามอย่างเจ็บใจนางปีศาจหิมะ

ที่โรงพยาบาล ข้างเตียงสุรินทร์ในห้องพักฟื้น รินดารามาร่ำลาพ่อเพราะต้องกลับไปญี่ปุ่นแล้ว“พ่อจ๊ะ..หนูต้องกลับไปทำหน้าที่ของหนูต่อแล้ว..พ่อต้องพักผ่อนเยอะๆ กินยาสม่ำเสมอ ถ้าหมอให้กลับบ้านเมื่อไหร่ พ่อต้องให้นภาช่วยทำกายภาพบำบัดให้นะ”
“ไม่..ไม่ต้องก็ได้มั้งลูก”
“ไม่ได้จ้ะพ่อ..พ่อต้องนอนพักอยู่แต่บนเตียง ร่างกายพ่อเลยต้องทำกายภาพบำบัดคู่ไปด้วย หนูสอนน้องให้ฝึกทำกายภาพอย่างง่ายๆให้พ่อแล้ว”
“ไม่ต้องห่วงจ้ะพ่อ หนูจำได้หมดแล้ว รับรองฝีมือสู้พี่ดาราได้แน่”
“ทำตามที่ลูกบอกเถอะคุณ เลิกดื้อ..อย่าให้ลูกต้องเป็นห่วงจนทำงานไม่เป็นสุข”
“ก็ได้..ต่อไปพ่อจะไม่ดื้อ จะว่านอนสอนง่าย พอใจกันมั้ย”
“พ่อก็..พวกเราทุกคนรักพ่อนะ อยากให้พ่ออยู่กับเรานานๆ..นะจ๊ะพ่อ”
“พ่อก็รักลูกนะดารา..นภา ตะวันด้วย” สุรินทร์ยิ้มกับลูกทุกคน แล้วลูกๆทุกคนก็เข้าไปสวมกอดพ่อกันพร้อมกับร้องไห้ด้วยความอาลัยอาวรณ์
อาคิระเห็นภาพนั้นก็รู้สึกดีกับรินดารา จนดวงดาวเข้ามาจับมืออาคิระอย่างฝากฝัง “ช่วยปกป้องคุ้มครองดูแลรินดาราด้วยนะคะคุณอาคิระ”
อาคิระโค้งให้อย่างเต็มที่ “ผมรับปากครับ ผมจะปกป้องรินดาราด้วยชีวิตของผม”
ดวงดาวยิ้มรับอย่างคลายกังวล เมื่ออาคิะรับปากอย่างหนักแน่น

ภายในห้องโฮชิโนโอจิ รินดารากับอาคิระและเคนจิเอาผ้าไหมที่ได้มาจากเมืองไทยมาส่งมอบให้โฮชิโนโอจิ โฮชิโนโอจิกับย่ามิกิมองห่อผ้าในมืออย่างดีใจ
“ในที่สุด..เวลาแห่งแห่งการรอคอยก็ถึงเวลาต้องสิ้นสุดซะทีแล้วนะคะท่านชาย”
โฮชิโนโอจิยิ้มรับย่ามิกิแล้วหันไปโค้งให้เคนจิ “ชั้นขอบใจเธอมากนะเคนจิ ชั้นเป็นหนี้บุญคุณเธอ”
“ไม่ได้หรอกครับ ผมตั้งใจทำเพื่อท่านชายต่างหาก” เคนจิพูดแล้วโค้งให้อย่างเคารพในความเป็นเทพเจ้าของโฮชิโนโอจิ
โฮชิโนโอจิยิ้มรับแล้วจับมือเคนจิมาวางบางอย่างไว้ในอุ้งมือของเคนจิ “ของขวัญเล็กๆน้อยตอบแทนน้ำใจของเธอ” เคนจิค่อยๆคลายมือออก จึงเห็นว่าเป็นเหรียญเซมาโมริปักรูปนกกระเรียนสวยงาม “เทพเจ้าจะปกป้องคุ้มครองคนดีอย่างเธอนะเคนจิ”
“ขอบคุณครับท่านชาย ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยอีกก็บอกได้นะครับ” เคนจิรับเหรียญเซมาโมริมาแล้วยิ้มดีใจกับทุกคน
“จากนี้ไปเราคงต้องใช้เวลาสำหรับการเลาะเส้นไหมทองคำออกจากผ้าไหมผืนนี้ นี่เป็นงานละเอียดที่ต้องทำอย่างระมัดระวัง คงต้องใช้เวลาสักระยะ”
“ชั้นพอจะช่วยอะไรได้มั้ยคะคุณย่า”
“คุณรินดาราช่วยอยู่ดูแลท่านชายแทนดีกว่าค่ะ”
คำพูดนั้นทำให้อาคิระแอบเจ็บอยู่ไม่น้อย เคนจิแอบสังเกตเห็นสีหน้า
อาคิระกลบเกลื่อนความรู้สึก “ถ้าเรื่องเส้นไหมทองคำเรียบร้อยดีแล้ว ผมต้องขอตัวนะครับ ต้องไปเตรียมพร้อมดูแลเรื่องความปลอดภัยในคฤหาสน์”
“จริงด้วยสิ ตอนนี้นางปีศาจหิมะก็เผยตัวแล้วว่าเป็นใคร และพวกโคสึกะก็คงไม่หยุดแผนการทำลายการกลับสวรรค์ของท่านชาย”
“ครับคุณย่า..แต่ผมจะไม่ยอมให้พวกมันมาแตะต้องมิยาคาวะแม้แต่คนเดียว” อาคิระโค้งให้โฮชิโนโอจิ ย่ามิกิและแว่บหนึ่งที่มองรินดาราอย่างเศร้าๆก่อนจะเดินออกไป
รินดารามองตามอาคิระสายตาเป็นห่วง โฮชิโนโอจิเองก็เห็นแววตาที่รินดารามองอาคิระเหมือนกับที่เคนจิเองก็เห็น

รินดาราออกมาส่งเคนจิตามทางเดินในคฤหาสน์ “ขอบใจมากๆเลยนะเคนจัง”
“ไม่รู้ว่านั่นเป็นคำขอบคุณครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะรินจัง”
“ก็ถ้าไม่ได้เคนจังช่วยให้เบาะแส จนได้เส้นไหมทองคำมา ป่านนี้ชั้นก็คงมืดแปดด้าน”
“เพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนสิ แต่จากนี้ไปชั้นจะเป็นห่วงรินจังอีกเรื่องนึงมากกว่า”
รินดาราสงสัย “ห่วงอะไร”
เคนจิยิ้มให้แล้วจับมือรินดาราชี้ไปที่หัวใจของรินดาราเอง “หน้าที่กับความรัก มันยากที่จะเลือก แต่สุดท้ายก็ต้องเลือกนะรินจัง” เคนจิพูดแค่นั้นแล้วยิ้มให้ ทำให้รินดารานิ่งอึ้งไป เคนจิกอดรินดาราเป็นการร่ำลาแล้วถอยออกมาโบกมือลาและเดินจากไป สีหน้ารินดารากังวล

รินดารากลับมาในห้อง นั่งลงถอนใจอยู่คนเดียวได้ครู่ก็ได้ยินเสียงแปลกๆในห้อง “นั่นใคร”
“หิวจังเลย..อยากกินข้าวเปลือกอร่อยๆอีก เอาอีก..เอาอีก”
“กินข้าวเปลือก” รินดาราคิ้วขมวดสงสัย แล้วรีบเดินไปดูที่ต้นตอของเสียงซึ่งอยู่ใต้โต๊ะ รินดาราลากกล่องออกมาแล้วพบว่าเป็นลูกนกตัวเล็กๆส่งเสียงร้องอยู่ในนั้น “ลูกนก? มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”
ระหว่างนั้นประตูบานเลื่อนเปิดออก เป็นอายูมินั่งอยู่บนรถเข็นเข้ามาพอดี อายูมิตกใจ “พี่รินดารา !!” อายูมิหน้าเสีย รีบปิดประตูบานเลื่อน
รินดารารีบตามไปเลื่อนประตูเปิดแล้วจับรถเข็นของอายูมิไว้ไม่ให้ไปไหน “อายูมิ..บอกพี่มาเดี๋ยวนี้ว่าลูกนกมาอยู่ในห้องพี่ได้ยังไง” อายูมิหันมายิ้มแหะๆหน้าจ๋อยๆ
รินดารารู้เรื่องลูกนกจากอายูมิหมดแล้ว อายูมิอ้อน “นะคะพี่รินดารา..ให้อายูมิเลี้ยงลูกนกตัวนี้ไว้ที่นี่นะคะ อายูมิสงสารมัน เดี๋ยวมันจะโดนเจ้าโมโม่ไล่จับกินอีก”
รินดารานิ่งไปมองอายูมิอย่างครุ่นคิด
“ให้ชั้นอยู่ที่นี่เถอะนะคนสวย หน้าตาเธอใจดีแบบนี้ อย่าให้ชั้นต้องออกไปโดนจับกินเลยนะๆๆๆ คนสวย ชั้นเองก็บาดเจ็บอยู่ด้วย..สงสารลูกนกตาดำๆอย่างชั้นเถอะนะ”
รินดาราหันไปที่ลูกนก “ไม่ต้องมาปากหวาน”
อายูมิสงสัย “พี่รินดาราว่าอายูมิเหรอ”
“เปล่าจ้ะ..พี่พูดกับ..เอ่อ..ไม่มีอะไร..เอาเป็นว่า..พี่จะช่วยอายูมิเลี้ยงลูกนกตัวนี้แล้วกัน”
“จริงเหรอคะ..ไชโยดีใจจังเลย พี่รินดาราใจดีที่สุด”
“ใช่...คนสวยน่ารัก ใจดี ไชโย!!”
รินดาราหันไปมองที่เจ้าลูกนกอย่างหมั่นไส้ แต่ทำเป็นเหมือนไม่ได้ยิน “แต่พี่จะช่วยเลี้ยงเอาไว้จนกว่าจะแข็งแรงหัดบินเองได้แล้วจะปล่อยไป..โอเคมั้ย”
“ได้ค่ะพี่รินดารา งั้นเรามาตั้งชื่อให้มันกันมั้ยคะ”
รินดาราหันไปมองที่ลูกนกอย่างครุ่นคิด “เจ้าตัวนี้มันตัวผู้หรือตัวเมียเนี่ย”
“ชั้นเป็นลูกนกตัวเมียจ้ะ..แม่บอกว่าชั้นเป็นลูกนกที่เกิดมาสวยมาก เพราะฉะนั้นเธอต้องตั้งชื่อชั้นให้เพราะๆนะ ไม่งั้นชั้นไม่ยอมให้เธอเรียกชั้นแน่ๆ”
“สงสัยเป็นลูกนกแก้วถึงได้พูดมากจัง”
อายูมิสงสัย “พี่รินดาราฟังมันพูดรู้เรื่องเหรอ”
“เอ่อ..เปล่าจ้ะ พี่ว่าพี่ได้ชื่อให้มันแล้วนะ”
อายูมิตื่นเต้นอยากรู้ “ชื่ออะไรเหรอคะ”
“ฮิเมะ”
“เจ้าหญิงน่ะเหรอคะ”
“ใช่จ้ะ..อายูมิเห็นตุ่มที่หัวที่เหมือนมงกุฏเล็กๆนั่นมั้ย ชื่อเจ้าหญิงน่าจะเหมาะกับมัน”
“ฮิเมะเหรอ..ชอบจังเลย..ชั้นเป็นนกเจ้าหญิงแสนสวย ขอบใจนะคนสวย..ชอบๆๆๆ”
อายูมิลืมตัว “อายูมิชอบชื่อนี้ค่ะ ฮิโตชิก็คงชอบเหมือนกันด้วยแน่ๆ”
รินดาราสงสัย “ฮิโตชิ ? ใช่เพื่อนที่อายูมิพูดถึงบ่อยๆรึเปล่า”
อายูมิอึกอักไม่ค่อยอยากจะบอก “เอ่อคือ…คือว่า…”
“อายูมิจ๊ะ..พี่ว่าคราวนี้พี่ต้องรู้จักเพื่อนคนนี้ของอายูมิแล้วล่ะ”
“แต่ว่าเขา…”
“ถ้าอายูมิไม่เล่าเรื่องเพื่อนคนนี้ให้พี่ฟังและไม่พาพี่ไปเจอเขา พี่ก็จะไม่ช่วยเลี้ยงฮิเมะให้ อายูมิจะว่ายังไง”
หน้าอายูมิจ๋อยสลด “ก็ได้ค่ะ..อายูมิจะพาพี่รินดาราไปหาฮิโตชิเดี๋ยวนี้เลย”


รินดาราเข็นรถพาอายูมิมาที่บ่อน้ำร้าง อายูมิกวาดตามองหาฮิโตชิไปรอบๆ
รินดาราแปลกใจไม่คิดว่าจะมีเด็กที่ไหนมาอยู่แถวนี้ “ฮิโตชิอยู่แถวนี้เหรอจ๊ะ”
“ค่ะ เขาชอบออกมาเล่นแถวนี้ ตอนที่พี่รินดารากับคุณอาไปเมืองไทย อายูมิเหงาอยากให้ฮิโตชิไปเล่นด้วย อายูมิก็ต้องมาหาฮิโตชิแถวนี้” อายูมิตะโกนเรียก “ฮิโตชิ ฮิโตชิ ออกมาหา อายูมิสิฮิโตชิ” แต่ฮิโตชิไม่ปรากฏตัว “ฮิโตชิ...อายูมิรู้นะว่าฮิโตชิอยู่แถวนี้ ออกมาเถอะฮิโตชิ พี่รินดาราไม่ดุฮิโตชิหรอก”
"ฮิโตชิ" แอบมองรินดาราและอายูมิจากหลังต้นไม้ รินดารารู้สึกได้ถึงสายตานั้นจึงหันขวับไปมองแต่ไม่มีใคร รินดารานิ่วหน้าใช้ความคิด...ว่าเพื่อนอายูมิอยู่แถวนี้จริงๆแต่ยังไม่ยอมออกมาพบ จึงคิดแผนอย่างเร็วแล้วแกล้งทำเป็นตกใจ “ตายล่ะ ! พี่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าต้องโทรศัพท์ไปหาเพื่อน” รินดาราหยิบมือถือในกระเป๋าออกมา “แถวนี้ไม่ค่อยมีสัญญาณ งั้นเดี๋ยวพี่ไปโทรศัพท์ตรงโน้นแปบนึงนะ ถ้าฮิโตชิมาแล้วบอกให้ เขาอยู่รอพี่ด้วย พี่มีของฝากจากเมืองไทยจะให้” อายูมิยิ้มรับ แล้วรินดาราแกล้งเดินออกไป
อายูมิยังร้องเรียกฮิโตชิ “ฮิโตชิ...ถ้าฮิโตชิไม่ออกมาอายูมิจะไม่เล่นกับฮิโตชิ จะเอาเจ้าฮิเมะไปปล่อยแล้วก็จะให้เจ้าโมโม่ที่ฮิโตชิไม่ชอบ เอามาเลี้ยงแทน”
ทันใดนั้นมือขาวซีดของฮิโตชิก็ยื่นมาจับที่ด้านหลังรถเข็นของอายูมิ แล้วดันรถเข็นไปด้านหนึ่งอย่างเร็ว อายูมิ ตกใจร้องกรี๊ด
รินดาราที่เพิ่งออกไปได้หน่อยเดียวได้ยินเสียงอายูมิร้อง หันกลับไปที่บ่อน้ำแต่ไม่พบอายูมิแล้ว “อายูมิ”
“ฮิโตชิแกล้งอายูมิทำไม อายูมิตกใจหมดเลย” รินดาราหันไปทางเสียง

รถเข็นอายูมิอยู่หลังพุ่มไม้ ฮิโตชิยืนอยู่ข้างหน้าอายูมิด้วยสีหน้าไม่พอใจ “อายูมิดื้อ !! ไหนสัญญากันแล้วว่าจะไม่บอกใครเรื่องฮิโตชิ”
“พี่รินดารารู้จักฮิโตชิก็ไม่เป็นอะไรหรอก พี่รินดาราใจดี” อายูมินึกขึ้นได้จึงเล่าด้วยความตื่นเต้น “พี่รินดาราจะช่วยเราเลี้ยงลูกนกตัวนั้น แล้วตั้งชื่อให้มันด้วยว่า..ฮิเมะ เดี๋ยวเราก็จะได้ไปเล่นกับเจ้าฮิเมะที่ห้องพี่รินดารากัน”
รินดาราค่อยๆ เดินเข้าไปทางเสียงอายูมิ รินดาราเหยียบใบไม้ดังกรอบ ฮิโตชิหันขวับไปมองทางเสียง “ฮิโตชิต้องไปแล้ว ถ้าอายูมิยังดื้ออีก ฮิโตชิจะไปจากที่นี่ จะไม่มาเล่นกับอายูมิอีกเลย”
อายูมิคว้าแขนฮิโตชิ “ฮิโตชินั่นแหละดื้อ อายูมิบอกแล้วไงว่าพี่รินดาราใจดี เขามีของจากเมืองไทยมาฝากฮิโตชิด้วย ฮิโตชิอยู่เจอพี่รินดาราก่อนเถอะ”
“ไม่” ฮิโตชิสะบัดแขนออกจากมืออายูมิ
อายูมิเอื้อมมือหาฮิโตชิแล้วเกือบจะผลัดตกรถเข็น “ฮิโตชิอย่าเพิ่งไป” อายูมิเอื้อมมือไปหาฮิโตชิแล้วเกือบจะตกรถเข็น “กรี๊ด !!!!!”
รินดาราได้ยินเสียงร้องกรี๊ดของอายูมิก็ตกใจรีบวิ่งเข้าไป เช่นเดียวกับที่ฮิโตชิก็ตกใจ “อายูมิ”
ฮิโตชิวิ่งกลับมารับอายูมิไว้ได้ทัน ก่อนที่อายูมิจะตกจากรถเข็น พร้อมๆกับที่รินดาราวิ่งเข้ามาแล้วรินดาราก็ต้อง ชะงักอึ้งไปสุดขีดเมื่อเห็นหน้าฮิโตชิ ซึ่งเป็นผีเด็กที่เคยหลอกเธอ
ตอนนั้น รินดาราเห็นฮิโตชิที่มีใบหน้าขาวซีดยืนอยู่ก้นบ่อน้ำแหงน หน้าขึ้นมองรินดารากวักมือเรียก “มาเล่นกันเถอะ มาเล่นกันเถอะ”
รินดาราอ้าปากค้าง ฮิโตชิหันมาเจอรินดาราแล้วตกใจไปเหมือนกัน จึงปล่อยตัวอายูมิแล้ววิ่งหนีไป
อายูมิร้องตาม “ฮิโตชิ กลับมาก่อนสิ”
“ไม่เป็นไรหรอกจ้ะอายูมิ เขาคงขี้อายมาก เอาไว้วันหลังค่อยเจอกันใหม่ก็ได้”
อายูมิพยักหน้ารับ รินดารามองตามทางที่ฮิโตชิวิ่งไปอย่างอึ้งและไม่สบายใจมากๆ

ย่ามิกิเดินนำหน้าไอมาหยุดยืนที่ทางเข้าทางเดินกล
ไอมีผ้าพันแผลแปะตามตัว “คุณย่าพาไอมาที่นี่ทำไมคะ”
“เดี๋ยวไอก็จะรู้ ตามย่ามาสิจ๊ะ” ย่ามิกิเดินนำไอไปตามทางเดินกล แต่ไม่มีเสียงกลดังขึ้นแล้ว ไอแปลกใจแล้วก็เดินตามย่ามิกิเข้าไป

ไอเดินตามย่ามิกิเข้ามาในห้อง ถามพร้อมกับก้มมองที่พื้นกระดานไปด้วย “ทำไมพื้นกระดานไม่มีเสียงเหมือนตอนที่ไอเคยขึ้นมาแล้วล่ะคะคุณย่า”
“เพราะย่าปลดล็อกทางเดินกลแล้วน่ะสิจ๊ะ”
ไอแกล้งหลอกถาม “คุณย่าระวังไม่ให้ใครขึ้นมาอย่างนี้แสดงว่าข้างบนมีของสำคัญของตระกูลอย่างที่ไอเคยได้ยินมาจริงๆใช่ไหมคะ”
ย่ามิกิหยุดเดินตรงหน้าห้องโฮชิโนโอจิ แล้วหันกลับไปตอบไอ “ถูกต้องจ้ะ เป็นของสำคัญที่ตระกูลมิยาคาวะของเรา สืบทอดดูแลรักษากันมายาวนาน และไม่ใช่ทุกคนที่จะมีสิทธิ์รับรู้เรื่องนี้ จะต้องเป็นมิยาคาวะที่ได้รับอนุญาตแล้วเท่านั้น และหนึ่งในนั้นตอนนี้ก็คือไอ”
ไอตกใจ คาดไม่ถึงจริงๆ “ไอ !??” ไออยากรู้จริงๆ “ทำไมคะคุณย่า ทำไมถึงเป็นไอ”
โฮชิโนโอจิ เปิดบานเลื่อนออกมาตอบให้แทนย่ามิกิ “เพราะเธอเป็นส่วนหนึ่งของมิยาคาวะที่ได้รับการไว้วางใจแล้วน่ะสิ”
ย่ามิกิยกมือแตะผ้าพันแผลบนตัวไอด้วยความสงสาร “สิ่งที่เกิดขึ้นกับไอที่เมืองไทยจนทำให้ไอเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทำให้ย่ากับท่านชายรู้ว่า ตอนนี้มีอันตรายอยู่ใกล้ตัวพวกเรามากเหลือเกิน”
โฮชิโนโอจิ เศร้าหมอง เพราะรู้สึกว่าอันตรายที่เกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวล้วนเป็นความผิดของตัวเอง “ซึ่งสาเหตุก็มาจากสิ่งที่อยู่บนหอคอย และชั้นคงจะเสียใจมากถ้าจะมีใครเป็นอะไรไป โดยที่ชั้นไม่ได้ทำอะไรเพื่อป้องกันอันตรายให้ทุกคนเลย”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 12/5 วันที่ 3 พ.ค. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ