อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 13/2 วันที่ 4 พ.ค. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 13/2 วันที่ 4 พ.ค. 58

อาคิระนิ่งคิดไปนิดแล้วตอบ “รินดารา...ขอบคุณมากที่ช่วยพูดเตือนสติผม พรุ่งนี้ผมจะไปขอโทษท่านชาย”
“น่ารักมากค่ะ”
“แต่ถึงยังไงผมก็ยังไม่สบายใจเรื่องนี้ง่ายๆ ฮิโตชิมาจากตระกูลโคสึกะ แล้วตอนนี้ตระกูลโคสึกะก็ร่วมมือกับนางปีศาจหิมะเพื่อทำลายพวกเรา ทางที่ดีผมต้องหาทางจัดการกับนางปีศาจหิมะให้ได้”
“คุณจะทำยังไงคะ”

อาคิระไม่ตอบ แต่มีสีหน้าเด็ดเดี่ยว

ที่ออฟฟิศโรงงานกิโมโน ริเอะเปิดประตูเข้ามาหาอาคิระอย่างรีบร้อน อาคิระยืนทอดสายออกไปนอกหน้าต่างสีหน้ามีความกังวล
“ริเอะเพิ่งไปส่งคุณแฮโรลด์ที่สนามบินมาค่ะ พออาคิระโทรไป ริเอะก็รีบออกมาเลย”
“คุณได้บอกใครหรือเปล่าว่ามาที่มิยาคาวะ”


ริเอะยิ้มหวาน “อาคิระไม่ให้ริเอะบอกใคร ริเอะก็ไม่กล้าขัดคำสั่งอาคิระหรอกค่ะ อาคิระมีเรื่องสำคัญอะไรจะคุยกับริเอะหรือคะ”
อาคิระจ้องหน้าริเอะ สีหน้ามีความเครียดกังวลอย่างชัดเจน “เรื่องนางปีศาจหิมะ”
ริเอะชะงักไป “นะ..นางปีศาจหิมะอะไรคะ ริเอะไม่รู้เรื่อง”
“อย่าโกหกผมริเอะ ความจริงเปิดเผยหมดแล้ว ผมเคยสงสัยว่าทำไมระยะหลังมานี้พ่อคุณมือขึ้นมาก ประมูลได้แต่งานชิ้นใหญ่ๆ คุณเองก็ได้พบร่วมงานกับคุณแฮโรลด์อย่างง่ายดาย” อาคิระจ้องหน้าริเอะอย่างคาดคั้น “สิ่งเหล่านี้ นางปีศาจหิมะมอบให้เป็นการตอบแทนความช่วยเหลือของพวกคุณใช่ไหม” ริเอะหลบสายตาอาคิระ แทนคำตอบได้อย่างดีว่า..ใช่ ทำให้อาคิระโกรธมาก “คุณกับคุณพ่อของคุณมีความสุขกับสิ่งที่นางปีศาจร้ายมอบให้แต่ครอบครัวของผมกำลังต้องเดือดร้อนเพราะมัน”
ริเอะไปต่อไม่ถูก จึงแกล้งบีบน้ำตาร้องไห้ “ไม่จริง ริเอะกับคุณพ่อไม่เคยมีความสุขเลย แต่เราสองคนไม่มีทางเลือก เราถูกบังคับให้เป็นทาสของมัน ถ้าเราไม่ทำตามที่มันต้องการมันก็จะฆ่าเรา ริเอะยังไม่อยากตาย” ริเอะเนียนโผเข้ากอดอาคิระและร้องไห้สะอื้นในอ้อมกอดของเขา “เห็นใจเราสองคนพ่อลูกเถอะนะคะ แค่นี้เราก็เหมือนตายทั้งเป็นกันอยู่แล้ว”
อาคิระสงสารริเอะจึงกอดริเอะกลับ..ลูบหลังปลอบใจ “ผมขอโทษนะริเอะถ้าพูดจาแรงกับคุณมากเกินไป” ริเอะพยักหน้ารับหงึกหงัก น้ำตานองหน้า แต่สายตาลอบยิ้มร้ายพอใจที่อาคิระหลงกล “แต่เราต้องไม่ปล่อยให้นางปีศาจหิมะมามีอิทธิพลเหนือเราอีกแล้ว คุณต้องร่วมมือกับผมจัดการกับมัน”
“แต่มันร้ายกาจมากนะคะอาคิระ เราอาจจะต้องตาย”
“ถ้ามันยังอยู่ สักวันเราก็ต้องตาย เพราะมันเหมือนกัน”
“ค่ะ ริเอะจะร่วมมือกับคุณ” อาคิระยิ้มอ่อนโยน ทำให้ริเอะหัวใจสั่นไหว

ที่หน้าออฟฟิศ รินดาราเดินเข้ามาด้วยความร้อนใจเรื่องฮิโตชิกับอายูมิ กำลังจะยกมือเคาะประตู แต่ได้ยินริเอะที่ อยู่ในห้องพูดขึ้นพอดี “ถ้าทุกอย่างสำเร็จ เราจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมคะอาคิระ”
มือที่จะเคาะประตูชะงักค้าง รินดารายืนฟังอยากรู้คำตอบจากอาคิระเหมือนกัน
ในห้องริเอะจับมืออาคิระ พูดด้วยสายตาวิงวอน “ริเอะรู้ว่าตอนนี้คุณมีเรื่องทุกข์ใจมาก ริเอะอยากทำหน้าที่ดูแลคุณ” อาคิระนิ่งเฉย ริเอะจับมืออาคิระขึ้นมากุม แล้วจงใจพูดตอกย้ำอาคิระ “ริเอะสัญญาค่ะว่าจะทำหน้าที่ดูแลคุณ ให้ดีกว่าที่รินดาราทำหน้าที่คนรักของท่านชายโฮชิอีกค่ะ”
“นางปีศาจหิมะเล่าให้คุณฟังหมดทุกเรื่องเลยหรือไง”
“ค่ะ ยูกิบอกเราหมดทุกอย่าง ยังไงอาคิระก็ไม่มีวันได้สมหวังกับผู้หญิงไม่ธรรมดาอย่างรินดารา แล้วทำไมอาคิระจะไม่กลับมาคิดถึงริเอะบ้าง ริเอะสัญญาค่ะว่าจะปรับปรุงตัว ให้เป็นไปอย่างที่อาคิระต้องการ...นะคะอาคิระ”
รินดาราฟังนิ่ง...การที่อาคิระไม่ปฎิเสธริเอะทำให้หัวใจของรินดาราแทบสลาย แล้วเสียงพนักงานคนหนึ่งก็ดังขึ้น จากข้างหลังรินดารา “มาพบคุณอาคิระหรือคะ”
อาคิระกับริเอะหันขวับไปทางหน้าห้อง
“เปล่าค่ะ” รินดาราวิ่งออกไปจากตรงนั้น
อาคิระได้ยินเสียงรินดาราก็รีบผละจากริเอะออกไปที่หน้าห้อง อาคิระเห็นหลังรินดาราวิ่งออกไปเร็วๆจึงวิ่งตาม “รินดารา ! รินดารา !” ริเอะตามออกมาจากในห้องแล้วจิกหน้าร้ายเจ็บใจ

รินดาราวิ่งเร็วๆ เข้ามาถึงด้านหน้าศาลเทพเจ้านกกระเรียน
อาคิระวิ่งตามมาดึงแขนรินดาราเอาไว้ “รินดาราหยุดก่อน”
รินดาราประชดเพราะความหึงหวง “คุณจะตามชั้นมาทำไม กลับไปอยู่ดูแลคุณริเอะเถอะค่ะ เดี๋ยวเธอจะเสียใจ”
อาคิระโพล่งออกมาจากหัวใจ “แต่ผมแคร์คุณคนเดียว” รินดาราชะงักอึ้ง คาดไม่ถึงว่าอาคิระจะพูดออกมาแบบนี้ อาคิระขยับเข้าไปจับมือรินดารามาเกาะกุม “ได้ยินที่ผมพูดใช่ไหมรินดารา ผมแคร์คุณคนเดียว”
รินดาราน้อยใจ “แคร์ชั้นแล้วทำไมถึงผลักไสไล่ส่งชั้นไปหาคนอื่น”
“ผมคิดว่าตัวเองจะเข้มแข็งกว่านี้ แต่ไม่ใช่เลย...ยิ่งผมพยายามลืมคุณมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น” อาคิระมองตารินดาราอย่างเว้าวอน “รินดารา...ถ้าถึงวันที่คุณส่งท่านชายกลับสวรรค์ไปหาเมียวโจได้สำเร็จ คุณก็จะกลับมาเป็นรินดาราคนเดิม วันนั้นคุณจะให้โอกาสผมได้ไหม” น้ำตารินดาราเอ่อๆ ด้วยความสับสน ว้าวุ่นใจ อยากจะตอบรับอาคิระ แต่รู้ว่าไม่มีสิทธิ์ “ว่ายังไงรินดารา คุณจะรักผมบ้างได้ไหม”
“ไม่ได้ค่ะ ถ้าชั้นจะรักคุณ ชั้นต้องรักคุณหมดหัวใจค่ะ แต่ตอนนี้หัวใจของชั้นรับรู้อยู่เสมอ ว่าชั้นมีหน้าที่เป็นคนรักของท่านชาย ต่อให้ท่านชายไม่อยู่แล้ว ชั้นก็ควรจะซื่อสัตย์ต่อคนรักของชั้นไม่ใช่หรือคะ” อาคิระอึ้งไปเพราะคำพูดของรินดาราเสียดแทงเข้าไปในหัวใจ “คุณริเอะพูดถูกเรื่องของชั้นกับคุณไม่มีวันเป็นจริงได้ คุณควรจะเปิดโอกาสให้คุณริเอะดีกว่าค่ะ มองสิ่งที่เคยผิดพลาดในแง่ดี...การที่ความรักของคุณกับคุณริเอะมีคนอื่นเข้ามาแทรก” รินดารามองลึกเข้าไปในดวงตาของอาคิระ พูดสิ่งที่อยู่ในใจ “มันช่วยทำให้คุณริเอะรู้ว่าเธอรักคุณมากแค่ไหน” รินดาราเดินออกไป
อาคิระมองตามด้วยสายตาเจ็บปวด

รินดาราเดินเข้ามาในสวน
ริเอะเดินตามเข้ามาก็พูดขึ้นทันทีอย่างชอบใจ “ขอบใจมากนะรินดาราที่ช่วยพูดเตือนสติให้อาคิระรู้ว่า ใครคือผู้หญิงที่เขาควรรัก” รินดาราหันมามอง “หึ..แต่ชั้นหวังว่าที่สิ่งเธอพูดไปเมื่อกี้ คงไม่ใช่การแสดงละครฉากหนึ่งที่หวังจะให้อาคิระ มองว่าเธอเป็นนางเอกเพื่อมัดใจเขาหรอกนะ”
รินดารายิ้มกวนเชือดเฉือนกลับ “คุณนี่เก่งจังเลยนะคะ”
ริเอะไม่พอใจ “นั่นไง ! ชั้นคิดอยู่แล้วว่าผู้หญิงอย่างเธอต้องมีแผนอยู่ในใจ”
“ที่ชั้นชมว่าคุณเก่ง เพราะคุณเก่งที่คิดมโนอะไรต่อมิอะไรไปเองได้เรื่อยๆ มิน่า...ถึงอยู่กับนางปีศาจหิมะได้”
ริเอะอึ้ง “นี่เธอว่าชั้นเรอะ!”
“ชั้นจะแนะนำอะไรให้นะคะ ถ้าคุณอยากให้คุณอาคิระกลับมารักคุณ คุณต้องรู้จักที่จะรักอาคิระจริงๆ ไม่ใช่แค่อยากเอาชนะเขาหรือเอาชนะชั้น” รินดาราเดินออกไป
ริเอะมองตามไล่หลังรินดารา “รินดารา...ชั้นจะทำให้เธอได้เห็นว่าชั้นรักอาคิระจริงๆ”

ที่บ้านมาโกะโตะ มาโกะโตะตกใจเมื่อรู้เรื่องจากริเอะ “อาคิระน่ะเหรอจะจัดการยูกิ”
“ค่ะ ริเอะก็จะร่วมมือกับอาคิระด้วย”
มาโกะโตะตกใจมาก ปราดเข้าไปกระซิบกับริเอะ ด้วยความกลัวว่ายูกิจะมาได้ยินเข้า “ลูกก็รู้ว่ายูกิอันครายมากแค่ไหน ลูกจะเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงอันตรายทำไม”
“ทุกวันนี้เราก็เสี่ยงอยู่แล้ว พ่อก็เห็นว่าตอนนี้เราแทบจะไม่มีความหมายอะไรกับมันเลย มันไปยุ่งอยู่แต่กับพวกตระกูลโคสึกะ อีกไม่นานหรอกค่ะ พอเราหมดประโยชน์กับมัน มันจะต้องฆ่าเราทิ้งแน่นอน” มาโกะโตะเครียด ริเอะเข้าไปกอดมาโกะโตะ พยายามโน้มน้าวใจผู้เป็นพ่ออย่างมาก “ถ้าพ่อเป็นห่วงริเอะ พ่อก็ต้องร่วมมือกับริเอะนะคะ ริเอะไม่อยากทนอยู่กับความหวาดกลัวอีกแล้ว”
“แต่เรายังไม่ได้ครอบครองมิยาคาวะเลยนะลูก”
“อาคิระบอกริเอะแล้วค่ะ...ถ้าริเอะร่วมมือกับอาคิระสำเร็จ อาคิระจะให้โอกาสริเอะ แล้วทีนี้ริเอะจะทำให้มิยาคาวะเป็นของเราโดยที่เราไม่ต้องพึ่งนังยูกิเลย” มาโกะโตะคิดหนัก
ห้องนอนยูกิ ยูกิหวีผมดำยาวอยู่หน้ากระจก แววตาแกร่งกล้า แต่แล้วก็นึกถึงคำที่โฮชิโนโอจิปฎิเสธความรักของเธอ
“เธอแค่ต้องหยุดให้กิเลสครอบงำเธอ แค่หันไปหาความสงบ รู้จักปล่อยวาง เธอก็จะหลุดพ้นจากความเป็นปีศาจได้ แต่ถ้าไม่..ก็หมายความว่าเธอบังคับให้ชั้น ทำในสิ่งที่ไม่อยากทำ”
ยูกิทั้งโกรธและเจ็บปวด กระแทกหวีลงบนโต๊ะปัง
มาโกะโตะเปิดประตูเปิดเข้ามา “ยูกิ..ชั้นมีเรื่องจะบอกเธอ”
อารมณ์ยูกิโกรธโฮชิโนโอจิ ยังคุกรุ่น “มีอะไรก็พูดมา”
“แต่เธอต้องสัญญากับชั้นก่อนว่าถ้าชั้นบอกเธอ เธอจะต้องไม่ทำร้ายริเอะ” คำต่อรองของมาโกะโตะมาจี้ใจดำยูกิพอดี ยูกิสะบัดหน้าโมโหพุ่งเข้าไปบีบคอ มาโกะโตะพยายามแกะมือยูกิ ออกแต่ไม่ได้ผล มาโกะโตะหายใจไม่ออก “ยะ..ยูกิ..ทำร้ายชั้นทำไม!”
ยูกิบีบคอมาโกะโตะ “ชั้นเกลียดการต่อรอง! ถ้าชั้นอยากจะทำหรือไม่อยากทำอะไร ใครหน้าไหนก็ห้ามชั้นไม่ได้ โดยเฉพาะมนุษย์กระจอกอย่างแก ไม่มีสิทธิ์มาต่อรองกับชั้น! จำเอาไว้!” ยูกิเหวี่ยงมาโกะโตะลอยไปติดกำแพง มาโกะโตะเจ็บปวด “ตกลงแกมีเรื่องอะไรจะบอกชั้น”
มาโกะโตะมองยูกิแล้วคิดถึงคำพูดของริเอะที่เตือนเขา
“อีกไม่นานหรอกค่ะ พอเราหมดประโยชน์กับมัน มันจะต้องฆ่าเราทิ้งแน่นอน”
มาโกะโตะตัดสินใจพลิกลิ้นบอกไปว่า “ริเอะบอกว่าอาคิระกำลังใจอ่อนกับริเอะ แผนที่เธอจะจับคู่อาคิระกับรินดารา เพื่อทำให้โฮชิเสียใจคงจะไม่ได้ผล ถ้าเธออยากทำให้ท่านชายโฮชิเสียใจคงต้องใช้วิธีอื่น”
“ถ้าความรักของโฮชิกับนังเมียวโจทำลายยากเย็นนักล่ะก็ ชั้นก็จะใช้ความรักที่โฮชิมอบให้พวกมิยาคาวะเป็นเครื่องมือ ชั้นจะสั่งสอนเขาให้รู้สึกว่าเวลาความรักความหวังดีถูกตีค่าเป็นสิ่งเลวร้าย มันเจ็บปวดมากแค่ไหน” สีหน้ายูกิมีแผนร้าย
มาโกะโตะมองยูกิด้วยสายตาไม่หวังดี

รินดารายืนเหม่อลอยทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่าง คิดถึงคำที่อาคิระสารภาพ
“ได้ยินที่ผมพูดใช่ไหมรินดารา ผมแคร์คุณคนเดียว”
รินดาราข่มตาลงไม่ให้ตัวเองคิดถึงมัน
เสียงโฮชิโนโอจิดังขึ้น “การพยายามลืมปัญหาไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ถูกต้องนะฮิคาริ”
รินดาราหันไปเห็นโฮชิโนโอจิ ยืนอยู่ข้างหลัง “ชั้นไม่ได้มีปัญหาอะไรค่ะท่านชาย”
โฮชิโนโอจิ ยิ้มละมุนก้าวเข้าไปใกล้รินดารา จับมือรินดารามาเกาะกุม ใช้ปลายนิ้วจากมืออีกข้างไล้เส้นผมบนหน้าผากรินดารา “ฮิคาริ ถึงชั้นจะอยู่ห่างเธอมากว่าสี่ร้อยปี แต่ชั้นยังจำทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอได้ดี แล้วทำไมชั้นจะดูไม่ออกว่าตอนนี้เธอกำลังมีเรื่องทุกข์อยู่ในใจ เรื่องนั้นก็เป็นเรื่องที่ทำให้เธอสับสนตัดสินใจไม่ได้” รินดาราเงียบแทนคำตอบว่าใช่ “บอกชั้นได้ไหมว่าเธอทุกข์ใจเรื่องอะไร ชั้นจะช่วยเธอตัดสินใจเอง”
ความหวังดีของโฮชิโนโอจิ ยิ่งทำให้รินดารายิ่งหนักใจ รินดาราจึงค่อยๆ ชักมือตัวเองออกมาจากมือโฮชิโนโอจิ อย่างสุภาพแล้ว เดินเลี่ยงหลบไปทางอื่น ไม่อยากสบตากับโฮชิโนโอจิ โฮชิโนโอจิมองที่มือตัวเอง...อึ้งไปที่ถูกรินดาราทำเหมือนปฎิเสธ “ชั้นไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ค่ะท่านชาย เชื่อชั้นเถอะค่ะ”
“ตามใจเธอก็แล้วกัน แต่อย่าลืมว่าชั้นยังอยู่ตรงนี้เสมอนะ” รินดารายิ้มรับ แล้วจู่ๆ ปานแดงที่หลังของรินดาราสว่างวาบ “ฮิคาริ เป็นอะไร”
“ไม่รู้ค่ะ อยู่ดีๆ ก็ปวดปานที่หลัง” รินดารานิ่วหน้าคิด “ปวดเหมือน...เหมือนว่าเป็นสัญญาณเตือนอะไรบางอย่าง” รินดารากับโฮชิโนโอจิไม่สบายใจ

ห้องเก็บกิโมโน ย่ามิกิกำลังจิบชาจากถ้วยกระเบื้องแล้วส่งถ้วยชาคืนให้ไอ ไอรับไปวางบนถาดวางปั้นน้ำชา ส่วนย่ามิกิกำลังเตรียมกรรไกร กล่องใส่เข็มด้าย และอุปกรณ์เลาะเส้นไหมใส่กล่อง
“ไอว่าวันนี้คุณย่าพักก่อนไม่ดีหรือคะ พรุ่งนี้ค่อยเริ่มเลาะเส้นไหมทองคำใหม่ วันนี้คุณย่าทำมาทั้งวันแล้ว ถ้าหักโหมมากเกินไปจะไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ”
“ย่าไม่อยากเสียเวลาไปเปล่าๆแม้แต่คืนเดียว แต่ไอไม่ต้องเป็นห่วงย่านะ ย่าทำไม่นานเดี๋ยวก็กลับมานอนแล้ว”
“ถ้าอย่างงั้นให้ไอขึ้นไปช่วยไหมนะคะ”
“อย่าดีกว่า เส้นไหมจากขนนกกระเรียนทองคำมีความละเอียด เส้นเล็กและบางมาก เวลาเลาะต้องใช้ความชำนาญสูง แต่ถ้าไออยากช่วย ช่วยขนกล่องอุปกรณ์เลาะเส้นไหมขึ้นไปบนหอคอยให้ย่าดีกว่า”
ไอแกล้งยิ้มสดใส ย่ามิกิกำลังจะลุกขึ้น แต่จู่ๆ ย่ามิกิก็เซจะเป็นลม ไอรับย่ามิกิและแกล้งตกใจ “คุณย่า! คุณย่าเป็นอะไรไปคะ”
“ย่า ย่าเวียนหัวจังเลย” ไอยิ้มร้ายแล้วเหลือบมองที่กาน้ำชา

ก่อนหน้านี้ ไอเปิดฝากาน้ำชาออก มองออกไปที่ประตูห้องให้แน่ใจว่าไม่มีใครมาแล้วนำซองพลาสติกใสที่มีซองสีขาวอยู่ข้างในเหยาะลงไปในกาน้ำชา

ย่ามิกิตาลอยคว้างแล้วหลับลงไปในวงแขนของไอ ไอยิ้มร้าย “ฝันดีนะคะคุณย่า”

โฮชิโนโอจิเดินมาส่งรินดาราที่หน้าห้อง
“ชั้นบอกว่าชั้นเดินลงมาเองได้ ท่านชายไม่น่าต้องลำบากเดินลงมาส่งชั้นเลย”
โฮชิโนโอจิ จับมือรินดารา “ชั้นอยากแน่ใจว่าเธอถึงห้องอย่างปลอดภัย ส่วนเรื่องที่เธอเจ็บปาน เธอไม่ต้องกลุ้มใจไปนะ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ใครก็ห้ามไม่ได้”
รินดารายิ้มรับ ไอเดินผ่านเข้ามาเห็นรินดารากับโฮชิโนโอจิก็รีบหลบ โผล่หน้าแอบมองไปที่ทั้งสองแล้วยิ้มร้ายก่อนจะรีบเดินออกไป
ห้องกิโมโนโฮชิ ไอจับผืนผ้าไหมขนนกกระเรียนทองที่ได้มาจากเมืองไทยแล้วยิ้มร้าย ก่อนจะเอามือถือออกมากดโทรออก รอสายสักพัก “ฮิเดะ..ชั้นทำสำเร็จแล้ว..ชั้นกำลังจะเอาไปให้เธอเดี๋ยวนี้” ไอเก็บผ้าซุกใส่ในขอบกางเกง ดึงเสื้อลงมาปิดให้มิด แล้วกำลังจะหันกลับไปที่ประตู แต่โฮชิโนโอจิ เปิดประตูเข้ามาพอดี “ท่านชาย !!!!”
ไออึ้งตะลึงงัน ขณะที่โฮชิโนโอจิ แค่แปลกใจที่เห็นไอ “เธอเข้ามาทำอะไรในนี้”
ไออึกอัก..พยายามทำตัวให้เป็นปกติมากที่สุด “เอ่อ..คือ ชั้นขึ้นมาเอากล่องเครื่องมือเลาะเส้นไหมของให้คุณย่ามิกิลงไปทำความสะอาดค่ะ”
“ชั้นเห็นมิกิถือลงไปตั้งแต่เมื่อเย็นแล้วนะ”
ไออึ้ง แต่กลบเกลื่อน “เหรอคะ สงสัยคุณย่าจะเอาไปวางลืมไว้ที่อื่นแล้วคิดว่าไม่ได้ถือลงไปด้วย ถ้าอย่างงั้นชั้นขอตัวก่อนนะคะ” ไอก้มโค้งทำความเคารพโฮชิโนโอจิ แล้วหันหลังจะเดินออกไปจากห้อง
แต่โฮชิโนโอจิเรียก “เดี๋ยว ไอ”
ไอสะดุ้ง ลุ้นมากว่าจะถูกจับได้หรือไม่ แต่พยายามข่มความกลัว ก่อนจะหันกลับไปหาโฮชิโนโอจิ “คะ...ท่านชาย”
โฮชิโนโอจิก้าวเข้าไปใกล้ไอ...ดวงตาโฮชิโนโอจิที่มองไอมีพลังมากซะจนไอตัวเก็งไปหมด “ฝากบอกมิกิให้ด้วยว่าคืนนี้ไม่ต้องขึ้นมาทำงานแล้ว ให้มิกิพักผ่อนเถอะ”
ไอโล่งใจ “ค่ะ แล้วชั้นจะบอกคุณย่าให้ค่ะ” ไอรีบออกไป
โฮชิโนโอจิมองตามไอไปอย่างสงสัยแล้วหันไปเห็นว่ากล่องที่ใส่ผ้าไหมขนนกกระเรียนทองคำไม่ได้ปิดสนิท โฮชิโนโอจิ ปราดเข้าไปเปิดกล่องดู ถึงพบว่าผ้าขนนกกระเรียนหายไปแล้ว “ไอ !” โฮชิโนโอจิ วิ่งตามไอออกไป

ไอวิ่งออกมาจากหอคอยแล้วกำลังจะวิ่งไปทางหนึ่ง สักพักโฮชิโนโอจิ วิ่งตามลงมา “ไอ หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ”
ไอหันกลับไปมองว่าโฮชิโนโอจิ ตามมา ไอตกใจแต่ก็ตัดสินใจวิ่งไป โฮชิโนโอจิ วิ่งตามไอไป
อาคิระเดินผ่านมาได้ยินเสียงโฮชิโนโอจิกับไอก็หันไปมองตาม

ไอวิ่งเข้ามาและคอยเหลียวกลับไปมองด้านหลัง ทำให้ไม่ทันได้ระวังก้อนหิน ไอจึงสะดุดก้อนหินล้มลง “โอ๊ย”
ไอพยายามลุกขึ้น แต่ลุกไม่ไหว แล้วฮิเดโนริก็โผล่เข้ามาย่อตัวลงดูไอ “ไอ ผ้าอยู่ไหน”
“อยู่นี่ค่ะ” ไอพูดพร้อมดึงผ้าออกจากขอบกางเกงส่งให้ฮิเดโนริ ฮิเดโนริรับไปดูแล้วยิ้มร้ายอย่างพอใจ แล้วเสียงโฮชิโนโอจิก็ดังขึ้น “ไอ หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ”
ไอและฮิเดโนริมองไปเห็นโฮชิโนโอจิวิ่งเข้ามาจากไกลๆ กำลังจะมุ่งหน้ามา ฮิเดโนริขยับตัวเหมือนกำลังจะไป ไอคว้าแขนฮิเดโนริ “ฮิเดะ อย่าทิ้งชั้นไว้” ฮิเดโนริสงสารไอจึงช้อนร่างไอขึ้น ไอโอบรอบคอฮิเดโนริ ฮิเดโนริพาไอวิ่งหายไปในความมืด เสียงคำรามของปีศาจสุนัขจิ้งจอกดังก้อง
โฮชิโนโอจิ วิ่งเข้ามาแต่ไม่เห็นใครแล้ว ได้ยินแต่เสียงคำรามของฮิเดโนริ โฮชิโนโอจิหันไปทางเสียงแล้วมีสีหน้าไม่สบายใจ
สักพักอาคิระวิ่งตามเข้ามา “เกิดอะไรขึ้นครับท่านชาย”
โฮชิโนโอจิไม่ตอบแต่มีสีหน้าไม่สบายใจ
คฤหาสน์โคสึกะ ผ้าขนนกกระเรียนทองคำวางอยู่บนพานในมือไดซุเกะ ยูกิ ฮิเดโนริ ไอ อัตซุโอะยืนกระจายอยู่ในห้อง ทุกคนมุ่งความสนใจไปที่ผ้า
ไดซุเกะยังมีอาการป่วยปรากฎอยู่และหันไปหาไอที่นั่งคลำข้อเท้าอยู่ที่เก้าอี้ “ขอบใจเธอมากที่ทำเพื่อตระกูลโคสึกะ”
ไอยิ้มอ่อนหวาน “อะไรที่จะทำให้ฮิเดะมีความสุข ชั้นยินดีทำค่ะ” ไอเป็นฝ่ายจับมือฮิเดโนริ และอมยิ้มสุขใจที่ดูเหมือนไอจะเป็นคนสำคัญของตระกูลโคสึกะ ฮิเดโนริยิ้มให้
ยูกิมองไอแล้วส่ายหน้าสมเพชกับความโง่เขลาของไอ

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 13/2 วันที่ 4 พ.ค. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ