อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 13/4 วันที่ 4 พ.ค. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 13/4 วันที่ 4 พ.ค. 58

ย่ามิกินิ่งสงบไปสักพักก่อนจะพูดออกมาอย่างเข้าใจจริงๆ ไม่ได้ประชดใดๆ “ย่าเข้าใจแล้ว เรื่องนี้ย่าผิดเองที่ย่าไว้ใจหลานของย่าน้อยเกินไป ย่าควรจะบอกเรื่องความลับของตระกูลเราซะตั้งแต่แรก”
“ไม่ใช่ค่ะ คุณย่าไม่ผิด ไอผิดเอง ไอต่างหากที่ควรจะไว้ใจความรักของคุณย่าที่มีให้ไอ” ไอคุกเข่าลงตรงหน้ามิกิ “ไอขอโทษนะคะคุณย่า คุณย่าให้อภัยไอนะคะ”

“ย่าให้อภัยไอ แต่ย่าให้อภัยแทนบรรพบุรุษของเราไม่ได้ ต่อไปนี้ไอไม่ใช่มิยาคาวะอีก”
ทุกคนอึ้งตกใจ อาคิระปราดเข้าไปหามิกิ “คุณย่าครับ ผมว่าเราใจเย็นๆ”


“ไม่เป็นไรหรอกอาคิระ ชั้นทำผิด แค่คุณย่าให้อภัยชั้นมันก็มากเกินพอแล้ว” ไอก้มโค้งให้ย่ามิกิ แต่ย่ามิกิหันหลังไม่มองไม่รับคำโค้ง ไอหันไปโค้งให้โฮชิโนโอจิ แล้วเดินร้องไห้ออกไป
ย่ามิกิจะเดินเข้าไปในห้อง อาคิระเรียก “คุณย่าครับ”
“ย่าอยากอยู่คนเดียว” ย่ามิกิเดินนิ่งออกไป
โฮชิโนโอจิมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความทุกข์ใจ
โฮชิโนโอจิดีดโกโตะบรรเลงเพลงเศร้า
รินดาราก้าวเข้ามายืนมองโฮชิโนโอจิ ด้วยความสงสารเห็นใจ “ท่านชายคะ” โฮชิโนโอจิหยุดบรรเลงโกโตะ แล้วหันมาหารินดารา “ท่านชาย...คุณเมียวโจส่งชั้นมาเพื่อช่วยพาท่านชายกลับสวรรค์ ยังไงชั้นก็ต้องทำหน้าที่ของชั้นให้สำเร็จ ท่านชายไม่ต้องกังวลไปนะคะ”
“ตอนนี้เรื่องเส้นไหมขนนกกระเรียนทองคำไม่ได้ทำให้ชั้นกังวลได้หรอกฮิคาริ แต่ความทุกข์ของทุกคนที่เกิดขึ้นเพราะชั้นต่างหากที่ทำให้ชั้นไม่สบายใจ”
“ไม่เอานะคะ ท่านชายอย่าคิดมาก พวกเราต้องการกำลังใจจากท่านชายนะคะ แล้วอีกอย่างชั้นไม่อยากให้ท่านชายทุกข์ใจไปตามความต้องการพวกโคสึกะกับนางปีศาจหิมะ”
“เธอหมายความว่ายังไง”
“คุณไอบอกว่า..นางปีศาจหิมะกับพวกโคสึกะตั้งใจทำทุกอย่างให้ท่านชายทุกข์ทรมานใจให้มากที่สุดค่ะ”
โฮชิโนโอจิอึ้งไปเลย “แสดงว่ายังมีต้องมีคนเดือดร้อนเพราะชั้นเพิ่มใช่ไหม” โฮชิโนโอจิ กับรินดาราไม่สบายใจ

ฮิเดโนรินั่งซึมอยู่ในศาลเทพเจ้าสุนัขจิ้งจอก...คำพูดของรินดารายังสะเทือนใจฮิเดโนริ
“ชั้นเคยคิดว่าถึงคุณจะมีความผิดปกติแค่ทางร่างกาย แต่คุณก็ยังเป็นคนดี แต่ตอนนี้ชั้นแน่ใจแล้วว่าไม่ใช่แค่ร่างกายของคุณที่ผิดปกติ จิตใจของคุณ นั่นแหละที่ผิดปกติยิ่งกว่า”
ฮิเดโนริเจ็บปวด ฟึดฟัดอย่างหงุดหงิด เสียงฮิโตชิร้องไห้กระซิกๆ ดังลอยเข้ามา ฮิเดโนริหันขวับไปทางเสียง

ฮิโตชินั่งร้องไห้กระซิกๆ ฮิเดโนริเดินเข้ามามองหาเสียง ก่อนจะหันไปเห็นฮิโตชินั่งกอดเข่าร้องไห้ “มานั่งร้องไห้อยู่แบบนี้คงจะถูกพวกมิยาคาะไล่กลับมาสินะ”
ฮิโตชิเงยหน้าขึ้นไปมองฮิเดโนริแล้วตกใจกลัวจึงจะลุกขึ้นวิ่งหนี แต่ฮิเดโนริคว้าต้นคอของฮิโตชิแล้วยกตัวเด็กน้อยขึ้น “ปล่อย ! อย่าทำฮิโตชิ ฮิโตชิกลัว ฮือๆๆๆ” ฮิโตชิร้องไห้โฮ...
ฮิเดโนริเกิดความสงสารขึ้นมา จึงปล่อยร่างฮิโตชิลงกับพื้น “จำใส่หัวของแกเอาไว้นะฮิโตชิ ไม่มีใครอยากให้ภูตผีปีศาจอย่างแกเข้าใกล้หรอก พวกอนุษย์อย่างแกกับชั้นยังไงก็เป็นสิ่งน่ารังเกียจ ถ้าแกไม่อยากทรมานใจที่ถูกรังเกียจอีก แกต้องกลับไปอยู่ในตุ๊กตาฮินะเหมือนเดิม”
“ไม่อยู่ ! ฮิโตชิไม่อยากอยู่ในตุ๊กตาฮินะ” ฮิโตชิจะวิ่งหนี
แต่ฮิเดโนริคว้าตัวฮิโตชิ “อย่าทำให้ชั้นโมโหได้ไหม ชั้นอุตส่าห์ใจดีกับแก แต่ถ้าแกดื้อแบบนี้ ชั้นจะจำได้ขึ้นมาทันที ว่าเแกเคยคิดทรยศชั้น แกอยากให้ชั้นลงโทษแกใช่ไหม”
ฮิโตชิดิ้นๆ แต่ไม่สามารถต้านแรงของฮิเดโนริได้ ทันใดนั้นเสียงยูกิก็ดังขึ้น “ปล่อยเขาเดี๋ยวนี้” ฮิเดโนริหันไปเห็นยูกิยืนอยู่ แต่ยังไม่ปล่อยฮิโตชิ “ชั้นบอกให้ปล่อยเขา” ฮิเดโนริยอมปล่อยร่างฮิโตชิ ยูกิปราดเข้าไปหาฮิโตชิ “เจ็บมากไหมจ๊ะเด็กน้อย” ฮิโตชิมองยูกิอย่างกลัวๆ ขณะที่ฮิเดโนริมองยูกิอย่างแปลกใจ ยูกิย่อตัวนั่งลงพูดกับฮิโตชิด้วยน้ำเสียงหวานใส “ไม่ต้องกลัวนะ ชั้นจะปกป้องเธอเอง ชั้นจะไม่ยอมให้ใครขังเธอไว้ในตุ๊กตาฮินะหรอก”
ฮิเดโนริดึงแขนยูกิขึ้นมาแล้วถาม “บอกมาเดี๋ยวนี้ เธอคิดจะทำอะไรอยู่” ยูกิยิ้มแต่ไม่ตอบ

ฮิโตชินั่งกอดเข่าตัวลีบอยู่ที่มุมห้อง ยูกิก้าวเข้ามายืนตรงหน้าฮิโตชิ ฮิโตชิแหงนหน้ามองยูกิด้วยความกลัวไม่ไว้ ใจ แต่ยูกิยิ้มหวาน “โถ...เจ้าเด็กน้อย กลัวชั้นมากเลยเหรอ” ยูกิย่อตัวนั่งลงข้างๆ ฮิโตชิและลูบหัวเด็กชายอย่างอ่อนโยน “เธอทำให้ชั้นได้รับอิสระไม่ต้องทุกข์ทรมานอยู่ในตุ๊กตาฮินะ เธอเป็นผู้มีพระคุณกับชั้น ชั้นไม่ทำร้ายเธอหรอกจ้ะ” ฮิโตชิคลายความกลัวจากยูกิแล้วค่อยๆ คลี่ยิ้มออกมา “ไหนเล่าให้ชั้นฟังสิ เมื่อกี้เธอร้องไห้ทำไม ใครแกล้งเธอ”
“อายูมิ อายูมิแกล้งฮิโตชิ อายูมิเอาของปาใส่ฮิโตชิ”
ยูกิแกล้งตกใจ “ตายจริง ! หนูอายูมิใจร้ายจัง”
“อายูมิใจร้าย ดื้อ ขี้โกหกด้วย อายูมิเคยบอกว่าถึงฮิโตชิจะเป็นผี อายูมิก็จะไม่กลัว”
“เฮ้อ..หนูอายูมิคงจะถูกตามใจจนเคยตัว มารังแกเพื่อนที่แสนดีอย่างเธอได้ยังไง เห็นทีชั้นจะต้องอบรมสั่งสอนอายูมิ อายูมิจะได้เป็นเด็กดี เธอช่วยอะไรชั้นหน่อยได้ไหมจ๊ะ”
ฮิโตชิมองยูกิด้วยสีหน้าแปลกใจ

ห้องนอนอายูมิ อายูมินอนหลับสนิทอยู่บนเตียง สวมสร้อยเหรียญเซมาโมริไว้ด้วย แล้วเสียงร้องเพลงของฮิโตชิก็ดังขึ้นแว่วๆ “คิรา คิรา ฮิคารุ โอโซรา โน โฮชิโย มาบาทาคิ ชิเตวา มินน่า โว มิเตรู คิรา คิรา ฮิคารุ โอโซรา โน โฮชิโย”
อายูมิเริ่มขยับเปลือกตา
ในความฝันของอายูมิ อายูมินั่งรถเข็น เสียงร้องเพลงของฮิโตชิดังแว่วเข้ามา อายูมิมองหาที่มาของเสียง
อายูมิ เห็นฮิโตชิยืนร้องเพลงอยู่ห่างออกไป อายูมิดีใจ “ฮิโตชิ! ฮิโตชิหายไปไหนมา ไม่เห็นมาเล่นกับอายูมิบ้างเลย”
“ฮิโตชิมาเล่นกับอายูมิไม่ได้”
“ทำไมล่ะ” ฮิโตชิไม่ตอบ
อายูมิมองหน้าฮิโตชิแล้วจำได้ “อายูมิจำได้แล้ว ฮิโตชิเป็นผี”
“ไม่จริงหรอก ถ้าฮิโตชิเป็นผี ฮิโตชิจะมาเล่นกับอายูมิได้ยังไง ถ้าอายูมิอยากให้ฮิโตชิเล่นด้วย อายูมิต้องถอดสร้อยออกก่อน เราจะได้เล่นกันสะดวกๆ ไงล่ะ”
“แต่อายูมิสัญญากับคุณอาไว้ว่าจะไม่ถอดออก”
ฮิโตชิร้อง “มาเล่นกันเถอะ...มาเล่นกันเถอะ...มาเล่นกันเถอะ”
อายูมิลังเล ฮิโตชิหยุดร้อง..หุบยิ้ม...แล้วหันหลังจะเดินออกไป “เดี๋ยวฮิโตชิ ! อายูมิถอดสร้อยออกก็ได้” ฮิโตชิยิ้มร้าย อายูมิถอดสร้อยเหรียญเซมาโมริออกจากคอ ฮิโตชิหันกลับมา อายูมิเห็นว่าลูกตาของฮิโตชิเป็น
สีดำก็ตกใจ “ฮิโตชิ”

ห้องนอนอายูมิ อายูมิกำสร้อยเหรียญเซมาโมริ...เสียงร้องเพลงของฮิโตชิดังคลอต่อเนื่อง...แล้วแขนของอายูมิก็ตกไปที่ข้างเตียง...สร้อยเหรียญเซมาโมริที่อยู่ในมือค่อยๆ ร่วงลงพื้น เสียงร้องเพลงของฮิโตชิเงียบกริบ อายูมินอนหลับอยู่บนเตียงพลันก็ลืมตาขึ้น ลูกตาทั้งสองเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ยิ้มแสยะ แล้วเริ่มร้องเพลง ฮิโตชิสิงร่างอายูมิ
“คิรา คิรา ฮิคารุ โอโซรา โน โฮชิโย มาบาทาคิ ชิเตวา มินน่า โว มิเตรู คิรา คิรา ฮิคารุ โอโซรา โน โฮชิโย”
อายูมิร้องพร้อมกับลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินออกไปจากห้องได้โดยไม่ต้องใช้รถเข็น

รินดาราเปิดหนังสือเรื่องนกเพื่อตามหานกกระเรียนทอง นกฮิเมะในกล่องกระดาษที่ตั้งอยู่ชิดริมหน้าต่าง ส่งเสียงร้อง “บรื๋อ...ทำไมอยู่ๆอากาศหนาวขึ้นมา เธอหาอะไรมาห่มให้หน่อยสิ อยากเห็นชั้นเป็นไข้หวัดนกตายหรือไง”
“เธอนี่มากเรื่องจริง” รินดาราใช้ผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในลิ้นชักมาปิดฝากล่องให้ ทันใดนั้นสายตาของรินดาราก็เหลือบไปเห็น อายูมิเดินอยู่ในสวน “อายูมิ” รินดาราลุกขึ้นไปที่หน้าต่างแล้วมองออกไป ไม่เห็นใครอยู่ในสวน แต่รินดารายังชะเง้อมองไปรอบๆ
“มองหาใครเหรอ”
“ชั้นเห็นอายูมิเดินอยู่ในสวน”
“อายูมินั่งบนรถเข็น จะลงไปเดินได้ยังไง เธอคงนั่งอ่านหนังสือมากจนตาฝาดแล้วมั้ง”
“ก็คงเป็นอย่างงั้น แต่ชั้นไม่สบายใจยังไงก็ไม่รู้ เอางี้...ชั้นขอไปดูหนูอายูมิที่ห้องให้แน่ใจก่อนแล้วกัน เธอนอนหลับไปเลยนะ ไม่ต้องรอ” รินดาราลุกออกไปจากห้อง
ฮิเมะบ่นตามหลัง “กลับมาห่มผ้าให้ชั้นก่อนสิ ชั้นหนาว..เดี๋ยวชั้นก็เป็นไข้หวัดหรอก..หวัดนกเลยนะ..น่ากลัวนะ..รินดารา”

รินดาราเดินมาหยุดยืนที่หน้าห้องของอายูมิ รินดารายกมือจับที่ประตู...ค่อยๆเลื่อนประตูห้องออก แต่ทันใดนั้นเสียงล้มดังโครมและเสียงร้องของอาคิระก็ดังขึ้นจากในห้องของอาคิระ “โอ๊ย”
รินดาราหันขวับไปมองทางห้องของอาคิระ “คุณอาคิระ”
รินดาราวิ่งไปที่ห้องของอาคิระ จึงยังไม่ทันได้ดูในห้องอายูมิ

รินดาราเปิดประตูเข้ามาในห้อง แล้วเจออาคิระถอดเสื้อ มีผ้าพันแผลที่พันอยู่ช่วงหน้าท้องนั่งกองอยู่ที่พื้น
“คุณอาคิระ” รินดาราปราดเข้าไปดูอาคิระ “คุณเป็นอะไรคะ”
“ผมจะลุกไปเข้าห้องน้ำ แต่ลุกแรงไปหน่อยก็เลยเจ็บที่แผล”
รินดาราดูที่แผลของอาคิระ เห็นเลือดซึมไหลออกมาจากบาดแผลที่ท้อง “เลือด ชั้นทำแผลให้นะคะ” รินดาราแกะผ้าพันแผลออกจากตัวอาคิระ แล้วใช้สำลีเช็ดซับเลือด
อาคิระมองรินดาราด้วยสายตารักรู้สึกดี “ผมยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลย ที่วันก่อนคุณช่วยผมจากฮิเดะ”
“ชั้นทนเห็นคุณตายไปต่อหน้าต่อตาไม่ได้หรอกค่ะ”
“ทำไม ?”
“ชั้นคิดว่าคุณได้ยินเหตุผลตอนที่ชั้นบอกคุณฮิเดะไปหมดแล้วนะคะ คุณยังจะมาถามชั้นอีกทำไม”
“ผมหวังว่าจะได้คำตอบอื่น ที่คุณอยากจะบอกกับผมแค่สองคนน่ะสิ” อาคิระมองรินดาราตาหวาน
“คำตอบอื่น...ไม่มีค่ะ”
อาคิระจ๋อยแล้วยอมที่จะเลิกตื้อ “รินดารา...วันนี้ผมนอนพักมาทั้งวันแล้ว คืนนี้ผมคงยังนอนไม่หลับง่ายๆ คุณอยู่เป็นเพื่อนผมคิดหาทางหาเส้นไหมขนนกกระเรียนทองคำเป็นเพื่อนผมได้ไหม”
“ก็ได้ค่ะ”
อาคิระมองรินดาราอย่างรู้สึกดี รินดาราหลบสายตาอาคิระด้วยความเขินอาย แต่พยายามทำหน้าให้เป็นปกติ

เช้าวันต่อมา นานะเลื่อนเปิดประตูห้องนอนอายูมิ พูดพร้อมเดินเข้ามาในห้อง “คุณหนูขา ตื่นเถอะค่ะ ไปอาบน้ำแต่งตัวกัน จะได้ไปเดินให้คุณรินดาราดูว่าคุณหนูเก่งแค่ไหน” แต่ไม่มีอายูมิอยู่บนเตียง นานะแปลกใจ
ย่ามิกินั่งร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของรินดารา เคโกะนั่งที่พื้นคอยบีบนวดให้ย่ามิกิ ทุกคนร้อนใจมาก ย่ามิกิร้องไห้คร่ำครวญ “อายูมิ...อายูมิหลานย่า”
อาคิระในชุดอยู่บ้านแต่สีหน้าซีดเซียว “เกิดอะไรขึ้นครับ”
“หนูอายูมิหายตัวไปค่ะ”
อาคิระตกใจสุดขีด “หายไป ! หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่”
“ไม่ทราบค่ะ เมื่อเช้านานะเข้าไปปลุกก็ไม่เจอเธอแล้ว แต่รถเข็นยังอยู่แล้วก็เจอสร้อยเหรียญเซมาโมริตกอยู่ที่พื้น” รินดาราล้วงหยิบสร้อยเหรียญเซมาโมริออกมาจากกระเป๋าส่งให้อาคิระ อาคิระรับสร้อยแล้วอึ้งไปเลย รินดารากล่าวเสริม “พวกเราค้นหากันทั่วบ้านแล้ว แต่ก็ไม่เจอหนูอายูมิเลย”
นานะเรียก “คุณๆคะ มาดูนี่เถอะค่ะ พี่นารูตะเจออะไรเข้าแล้ว”
เสียงนารูตะตะโกนออกมาจากภายนอกคฤหาสน์ ทุกคนหันไปทางเสียง

นารูตะก้มมองอะไรบางอย่างอยู่บนพื้นดินแฉะๆ รินดารา อาคิระ มิกิ นานะ เคโกะวิ่งออกมาจากคฤหาสน์
“นารูตะ มีอะไร”
“รอยเท้าเด็กครับ”
ทุกคนก้มลงไปมองที่พื้น เห็นรอยเท้าเด็กเหยียบย่ำเดินไปตามทาง ย่ามิกิสงสัย “เด็กที่ไหนมาเดินแถวนี้"
รินดาราคิดถึงสิ่งที่เห็นเมื่อคืน ที่รินดาราเห็นอายูมิเดินอยู่ในสวน รินดาราแน่ใจแล้วว่าไม่ได้ตาฝาด จึงหันไปมองคนอื่นๆ “ไม่ใช่รอยเท้าเด็กคนอื่นหรอกค่ะ แต่เป็นรอยเท้าของอายูมิเอง เมื่อคืนชั้นเห็นอายูมิเดินอยู่ในสวน แต่ชั้นคิดว่าตัวเองตาฝาดไป”
เคโกะไม่เชื่อ “เป็นไปได้ยังไง อายูมิยังเดินไม่ได้”
นารูโตะแย้งขึ้น “โธ่..ป้า คุณหนูอายูมิก็ไม่ได้เดินเองไงล่ะ แต่เป็นผะ..ผะ...ผีสิงอะไรแบบเนี่ย”
“ปากนะแก” เคโกะตีนารูตะ นานะกระโดดเกาะเคโกะกลัวผี
อาคิระแน่ใจว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับเรื่องผีจึงกำสร้อยแน่นอย่างโกรธจัด “ฮิโตชิ” อาคิระหันเดินออกไปทางบ่อน้ำร้าง
“อาคิระ อาคิระจะไปไหน” ย่ามิกิตาม พวกคนใช้จะตาม
แต่รินดาราห้ามไว้ “ไม่ต้องตามไปหรอกค่ะ ชั้นว่าทุกคนช่วยกันแยกย้ายไปหาอายูมิให้ทั่วแถวนี้ดีกว่า”
พวกคนใช้พยักหน้าเชื่อ แต่รินดารามองกลับไปทางที่อาคิระเดินไปอย่างไม่สบายใจ แล้วตามไป

ที่บ่อน้ำร้าง อาคิระเดินเข้ามาอย่างโกรธจัด แล้วตะโกนเรียก “ฮิโตชิ ! เอาหลานสาวของชั้นคืนมาเดี๋ยวนี้ ฮิโตชิ !”
ย่ามิกิกับรินดาราตามเข้ามา “คุณอาคิระ ใจเย็นๆก่อนเถอะค่ะ”
โฮชิโนโอจิตามมา “มิกิ ชั้นรู้เรื่องจากเคโกะแล้ว ทำไมเกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ถึงไม่ขึ้นไปบอกชั้น”
“ดิชั้นไม่อยากให้ท่านชายไม่สบายใจค่ะ”
“ชั้นกำลังสงสัยว่า...ฮิโตชิเป็นคนพาอายูมิไป แต่ลำพังฮิโตชิไม่มีพลังมากพอที่จะทำให้อายูมิถอดสร้อยเหรียญเซมาโมริออกได้หรอก น่าจะมีคนอื่นช่วย”
“ท่านชายกำลังหมายถึง..นางปีศาจหิมะหรือคะ”
โฮชิโนโอจิพยักหน้ารับ อาคิระจะเดินออกไป แต่ย่ามิกิคว้าแขนอาคิระเอาไว้ “อาคิระจะไปไหนอีก”
“ผมจะไปโคสึกะ นางปีศาจหิมะอยู่กับพวกโคสึกะ พวกโคสึกะต้องรู้เรื่องอายูมิหายตัวไปด้วยแน่ๆ ผมจะไปพาอายูมิกลับมาครับคุณย่า”
ย่ามิกิรั้ง “แต่อาคิระไม่แข็งแรง”
“ต่อให้ผมต้องตายเพื่อช่วยหลานสาวของผม ผมก็ต้องทำครับคุณย่า”
“ไม่ ! ย่าไม่ให้อาคิระไป ย่าขอร้องนะอาคิระ..ย่าเพิ่มความทุกข์ใจให้ย่ามากไปกว่านี้เลย แค่นี้ย่าก็จะทนรับไม่ไหวอยู่แล้ว” ย่ามิกิร้องไห้จนทรงตัวไม่อยู่ รินดารากับอาคิระช่วยกันประคองย่ามิกิ
โฮชิโนโอจิมองภาพความทุกข์ของทุกคนอย่างเศร้าใจ

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 13/4 วันที่ 4 พ.ค. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ