อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 13/5 วันที่ 5 พ.ค. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 13/5 วันที่ 5 พ.ค. 58

ไม่ไหวอยู่แล้ว” ย่ามิกิร้องไห้จนทรงตัวไม่อยู่ รินดารากับอาคิระช่วยกันประคองย่ามิกิ
โฮชิโนโอจิมองภาพความทุกข์ของทุกคนอย่างเศร้าใจ
“อย่าไปเลยนะคะคุณอาคิระ เพราะต่อให้โคสึกะหรือนางปีศาจหิมะพาหนูอายูมิไปจริงๆ พวกเขาก็ไม่ยอมปล่อยหนูอายูมิคืนมาง่ายๆ แน่”
“แต่..”

โฮชิโนโอจิแทรกขึ้น “อาคิระอยู่ที่นี่เถอะ ถ้านางปีศาจหิมะพาอายูมิไปจริงๆ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของชั้นพาอายูมิกลับมา”
“ท่านชายจะทำอะไรคะ” โฮชิโนโอจิไม่ตอบ แต่มีสีหน้าเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่น



ห้องเก็บของ คฤหาสน์โคสึกะ อายูมินั่งกอดเข่าฟุบก้มหน้าร้องไห้กระซิกๆ อยู่ในห้องมืดๆ ที่เป็นห้องเก็บของรกร้างของตระกูลโคสึกะ “อายูมิอยากกลับบ้าน...อายูมิอยากกลับบ้าน”
ฮิโตชิยื่นมือมาแตะแขนอายูมิ “มาเล่นกันเถอะ....มาเล่นกันเถอะ”
“ไม่เล่น ! ฮิโตชินิสัยไม่ดี พาอายูมิมาที่นี่ทำไม อายูมิอยากกลับบ้าน”
“ยังไม่ให้กลับ อายูมิต้องถูกทำโทษที่อายูมิดื้อ นิสัยไม่ดี ขี้โกหกด้วยการเจอหลอกแบบนี้” ฮิโตชิโกรธอายูมิ จึงแลบลิ้นปลิ้นตาหลอกผีอายูมิ อายูมิกรี๊ดและปิดตา ฮิโตชิหัวเราะชอบใจ
ยูกิก้าวเข้ามาในห้อง พูดด้วยน้ำเสียงหวาน “ไม่เอาจ้ะฮิโตชิ เลิกแกล้งอายูมิได้แล้ว”
อายูมิหันมามองยูกิแล้วจำได้ อายูมิดีใจ คลานไปหายูกิ “คุณ คุณเคยไปที่บ้านของอายูมิ คุณช่วยพาอายูมิกลับบ้านหน่อยสิคะ อายูมิอยากกลับบ้าน”
“อย่าเพิ่งรีบกลับสิจ๊ะ อยู่เล่นเป็นเพื่อนฮิโตชิก่อน”
“ไม่เอา อายูมิอยากกลับบ้าน พาอายูมิกลับบ้านนะคะ”
“เฮ้อ...อายูมิดื้อเหมือนที่เธอบอกจริงๆด้วย ชั้นไม่ชอบเสียงเด็กร้องไห้ซะด้วยสิ” ยูกิจ้องตาอายูมิ...ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีฟ้าวาบ...แล้วอายูมิก็หลับผล็อยไปทันที
ฮิโตชิตกใจ...ความเป็นห่วงเพื่อนเกิดขึ้นอย่างชัดเจน “คุณทำอะไรอายูมิ”
“ชั้นแค่ทำให้อายูมินอนหลับจ้ะ เพราะถ้าอายูมิร้องไห้เสียงดัง เดี๋ยวพวกโคสึกะได้ยินเสียงเข้า เขาจะพาอายูมิไปทำร้ายเหมือนที่เขาทำกับเธอ เธออยากเห็นอายูมิเจ็บเหรอ”
“ไม่ ฮิโตชิจะซ่อนอายูมิไว้ จะไม่ให้ใครเห็นอายูมิ”
“แบบนี้สิจ๊ะ ถึงจะเรียกว่าเป็นเพื่อนที่ดี” ยูกิรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่าง จึงหันไปด้านหนึ่งแล้วหรี่ตาใช้ความคิด ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา “ชั้นคงต้องไปแล้ว มีใครบางคนต้องการพบชั้น”

ยูกิในชุดกิโมโนสีขาวกางร่มสีแดงยืนรออยู่บนสะพานแดงอยู่ครู่ ความรู้สึกก็สัมผัสได้ว่าโฮชิโนโอจิมาถึงแล้ว
“ในที่สุดเธอก็ยอมออกมาพบชั้นได้แล้วสินะโฮชิ” ยูกิหันมายิ้มให้ แต่โฮชิโนโอจิกลับมีสีหน้านิ่งใช้เพียงแค่สายตาเป็นการบ่งบอกความรู้สึกตำหนิยูกิ
“อายูมิอยู่ไหน”
“ไม่ต้องห่วงหรอก เด็กนั่นยังไม่ตาย” ยูกิยิ้มร้ายแล้วเดินเข้าไปวนเวียนๆรอบตัวโฮชิโนโอจิที่ยืนหน้านิ่งสีหน้าจริงจัง
“เธอต้องการอะไร ชั้นถึงจะได้อายูมิกลับคืน”
“ชั้นว่าเธอน่าจะรู้ดีนะโฮชิ..400 ปีกับความทุกข์ทรมานที่ชั้นเฝ้ารอเธอ สิ่งที่ชั้นต้องการมาตลอดมีแค่อย่างเดียว”
“ถ้าอย่างนั้น..ชั้นว่าเธอเข้าใจคำว่าความรักผิดไปแล้ว เพราะความรักไม่ใช่แค่ความอยากได้ อยากมี อยากครอบครองเหมือนกิเลสที่เธอใช้หล่อเลี้ยงจิตวิญญาณตัวเอง” ยูกิโกรธจัดเข้าไปตบหน้าโฮชิโนโอจิทันที..เพี๊ยะ !!! โฮชิโนโอจินิ่ง ยูกิโกรธมาก “เธอปฏิเสธชั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพราะเห็นว่าชั้นเป็นแค่ปีศาจที่ไม่คู่ควรกับเธอเหมือนนังเมียวโจใช่มั้ย”
“ไม่ว่าจะปีศาจ มนุษย์ หรือเทพเจ้า ทุกคนต่างก็ต้องสัมผัสความรักกันทั้งนั้น ชั้นจึงไม่เคยดูถูกเธอ แต่กลับอยากช่วยให้เธอได้เข้าใจความหมายของคำว่ารักจริงๆ ชั้นถึงให้โอกาสเธอมาตลอด”
“โอกาส ?”
“โอกาสที่เธอจะกลับตัวไงยูกิ เพื่อเธอจะได้รู้ว่าความต้องการเอาชนะไม่ใช่ความรัก แต่ความรักคือความสวยงามที่ทำให้เราทุกคนอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุข” ยูกินิ่งไปเบือนหน้าหลบจากโฮชิโนโอจิ แล้วสีหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก โฮชิโนโอจิเห็นยูกินิงไปจึงยื่นมือไปแตะไหล่ “ปล่อยอายูมิเถอะ..เธอจะได้ปลดปล่อยตัวเองจากกิเลสที่ทำให้เธอเป็นทุกข์ด้วย”
ยูกิตัดสินใจเด็ดเดี่ยวหันขวับมาปัดมือโฮชิโนโอจิ “ชั้นไม่ต้องการให้ใครมาปลดปล่อย”
โฮชิโนโอจิอึ้ง “ยูกิ”
“จำไว้นะโฮชิ..อายูมิจะไม่ได้กลับมา และเธอก็จะต้องทนทุกข์ทรมานดูคนที่เธอรักทุกคน ถูกชั้นฆ่าไปตลอดเวลาที่อยู่บนโลกนี้ !!! เมืองสึกิจะถูกทำลายอีกครั้ง....จำไว้โฮชิ !!!” ยูกิขู่โฮชิโนโอจิด้วยดวงตากร้าวดุดัน ดวงตาสีฟ้าเข้มก่อนจะหายตัวไปเหลือแค่เพียงสายลมที่พัดเข้าใส่โฮชิโนโอจิซึ่งหน้าเครียดกังวลขึ้นมาทันที

โฮชิโนโอจิเดินกลับเข้ามาภายในคฤหาสน์มิยาคาวะ อาคิระ รินดารา ย่ามิกิที่นั่งคอยอยู่ก็ลุกขึ้นไปหาโฮชิโนโอจิ
“ท่านชายคะ เป็นยังไงบ้างคะ ได้เจอกับยูกิหรือเปล่า”
โฮชิโนโอจิพยักหน้ารับ สีหน้าไม่สบายใจ “ยูกิพาอายูมิไปจริงๆ” ย่ามิกิร้องไห้โฮ อาคิระกำมือแน่นอย่างโกรธจัด แล้วอยู่ๆ โฮชิโนโอจิคุกเข่าลงตรงหน้าทุกคน “ชั้นขอโทษ ทุกคนต้องทุกข์ใจเพราะชั้น” มิกิกับอาคิระตกใจ มิกิรีบปราดเข้าไปประคองโฮชิโนโอจิขึ้น
“อย่าทำแบบนี้เลยค่ะ เรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของท่านชาย แต่เป็นเพราะจิตใจของนางปีศาจหิมะชั่วร้ายเอง”
“ลุกขึ้นเถอะครับท่านชาย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ท่านชายก็ยังคงเป็นที่เคารพของมิยาคาวะเสมอ”
“ถ้าอายูมิเป็นอะไรไป ชั้นจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลย”
“ไม่ครับท่านชาย หลานสาวของผมจะต้องปลอดภัย แล้วถ้ายูกิพาอายูมิไปเราก็ต้องตามยูกิให้เจอ เราจะได้รู้ว่ามันจับตัวหลานสาวของผมไปไว้ที่ไหน” อาคิระหน้าตามุ่งมั่น

บ้านมาโกโตะ มาโกโตะกำลังเครียดคิดหนักด้วยเรื่องยูกิ สักพักยูกิเดินเข้ามาในห้อง มาโกะโตะปรับสีหน้าเป็นปกติก่อนจะเข้าไปหายูกิ “มาแล้วเหรอยูกิ ชั้นอยากให้เธอทำให้หุ้นส่วนทุกคนในบริษัทของชั้นยกหุ้นทั้งหมดให้ชั้น และจะไม่มีการเรียกค่าชดเชยแม้แต่บาทเดียว”
“งานครั้งที่แล้วที่แกให้ชั้นช่วย แกก็ได้ค่าตอบแทนมหาศาล แกยังไม่พออีกเหรอ”
“เงินพวกนั้นใช้ไปเดี๋ยวก็หมด แต่กำไรของบริษัทชั้นได้ปีล่ะตั้งหลายร้อยล้านเยน ถ้ามันเป็นของชั้นคนเดียว ชาตินี้ชั้นกับริเอะไม่ต้องทำอะไรไปทั้งชีวิต” มาโกโตะจับมือยูกิเว้าวอน “นะ ยูกิช่วยชั้นอีกสักครั้ง ชั้นสัญญา...ต่อไปนี้ชั้นจะไม่ขออะไรตอบแทนจากเธออีก”
ยูกิจ้องมาโกโตะอย่างจับผิด “ทำไมถึงจะไม่ขอ ในเมื่อชั้นก็ยังอยู่กับแกที่นี่”
“เอ่อ”
“หรือว่าแกคิดจะไล่ชั้น” ยูกิถามพร้อมกับก้าวเข้าไปใกล้มาโกโตะ...ดวงตาจ้องมองมาโกโตะอย่างคาดคั้น จนมาโกโตะใจฝ่อ หลบสายตา แล้วพยายามฝืนปั้นหน้าให้เป็นปกติ
“ไม่ใช่นะยูกิ ชั้นแค่ไม่อยากให้เธอต้องเหนื่อย เวลาเธอช่วยชั้นแต่ละครั้ง เธอต้องเสียพลังไปมาก แล้วอีกอย่าง...ชั้นก็ไม่อยากให้ใครสงสัยว่าทำไมชั้นถึงได้ทุกอย่างอย่างที่ต้องการ ชั้นไม่อยากให้เธอถูกจับตามองไปด้วย ชั้นเป็นห่วงเธอนะยูกิ” ยูกิแกล้งทำเป็นเชื่อมาโกโตะ “เธอจะช่วยชั้นได้ไหม”
“ได้สิ ชั้นช่วยให้แกสบายไปตลอดชีวิตตอนนี้เลยก็ได้เพื่อนรักของชั้น ตามชั้นมา” ยูกิเดินออกไปจากห้อง มาโกโตะมองตามไปอย่างแปลกใจ แต่ก็เดินตามไป

ในห้องยูกิ ยูกิเดินเข้ามาหยุดหน้าตู้...สีหน้าของยูกิเรียบเฉยจนยากจะคาดเดาว่าคิดอะไรอยู่ มาโกโตะตามเข้ามามองยูกิอย่างแปลกใจ ประตูไม่ได้ปิดสนิท “เปิดตู้สิ”
มาโกโตะเปิดตู้ออก เห็นว่าข้างในมีกล่องเหล็กหีบใหญ่อยู่ 3-4 ใบ มาโกะโตะเปิดฝาหีบขึ้น...พบว่าข้างในมีเงินสดเต็มหีบ มาโกโตะตาลุกวาว “เงิน” มาโกโตะรีบเปิดอีกหีบพบว่าข้างในคือแท่งเพชรเต็มหีบ “ทอง ! เต็มไปหมดเลย”
มาโกโตะถามยูกิ “เธอเอาของพวกนี้มาจากไหน”
“ถามเหมือนไม่รู้ว่าชั้นเป็นใคร”
“นั่นสินะ นางปีศาจหิมะอย่างเธอทำได้ทุกอย่าง”
“ชั้นมีมากกว่านี้หลายเท่า แกอยากได้ไหมล่ะ”
“อยากได้ เธอเอามาให้ชั้นอีก จะได้คุ้มค่ากับความช่วยเหลือที่ชั้นเคยให้เธอ” มาโกโตะนึกขึ้นได้ “ว่าแต่ทำไมอยู่ๆ เธอถึงให้ของมีค่ากับชั้น”
“เพราะมนุษย์ที่จิตใจเต็มไปด้วยความโลภ ความอยากมีอยากได้ วิญญาณของเขาจะเต็มไปด้วยพลังกิเลสจำนวนมหาศาลที่จะทำให้ชั้นรู้สึกดียิ่งกว่าดูดกลืนวิญญาณมนุษย์ธรรมดาเป็นร้อยคน”
“หมายความว่ายังไง” สิ้นคำยูกิก็คว้าคอมาโกโตะแน่น มาโกโตะพยายามแกะมือยูกิออกแต่ไม่สำเร็จ “แก...แกจะทำ..อะไร”
“ถึงชั้นจะอยู่กับแกได้ไม่นาน แต่ชั้นก็รู้จักแกดี ชั้นรู้แล้วว่าแกกำลังคิดจะหักหลังชั้นอยู่ใช่ไหม” ยูกิตะคอก “แกคิดจะทำอะไรกับชั้นฮะมาโกะโตะ !
มาโกโตะหายใจไม่สะดวก “ปะ...เปล่า ชั้นไม่ได้ทำอะไร ปะ..ปล่อย...ชั้นเถอะนะ”
“ถ้าแกไม่พูดความจริงกับชั้น ก็อย่ามาร่ำร้องขอชีวิตกับชั้น”
ยูกิไม่เชื่อบีบคอมาโกโตะแน่นขึ้นอีก มาโกโตะตาเหลือก...ใกล้ขาดลมหายใจ “ชั้นบอกแล้ว ! ชั้นบอกแล้ว !”
ยูกิปล่อยมือจากคอมาโกโตะ มาโกโตะกระแทกลงพื้น...ไออย่างแรง พยายามสูดลมหายใจเข้าไป รวบรวมแรงให้ได้ก่อนพูด “อาคิระขอให้ชั้นกับริเอะร่วมมือกันจัดการกับแก” ยูกิอึ้ง “แต่ชั้นไม่ได้จะร่วมมือด้วยหรอกนะ แค่ชั้นคิดว่าถ้ามิยาคาวะร่วมมือกับเทพเจ้านกกระเรียนอย่างท่านชายโฮชิ บางทีเธออาจจะไม่รอด ชั้นก็เลย...”
“หาผลประโยชน์จากชั้นให้เต็มที่”
“ชั้นสารภาพหมดแล้ว อย่าทำอะไรชั้นเลยนะยูกิ ชั้นไม่เอาอะไรจากเธอแล้วก็ได้”
“แกไม่เอาจากชั้น แต่ชั้นต้องการจากแก” ยูกิบีบคอมาโกโตะแล้วยกตัวขึ้นลอยสูงเหนือพื้น...ดวงตาของยูกิเพ่งมองไปที่มาโกโตะแล้วเปลี่ยนเป็นสีฟ้า...ทำให้ปากของมาโกโตะค่อยๆ อ้าออกกว้าง มาโกโตะตาเหลือกโพล่งพยายามร่ำร้องขอชีวิต “ยะ...อย่า... “
ที่หน้าห้อง...ริเอะเดินผ่านหน้าห้อง ได้ยินเสียงร้องของมาโกโตะ จึงเดินเข้าไปที่ห้อง ริเอะเห็นมาโกโตะถูกยูกิบีบคอและบังคับให้อ้าปากกว้างจนปากฉีกถึงรูหู ริเอะตกใจสุดขีด แล้วรีบปิดปากตัวเองให้แน่นสนิท...ไม่ให้เสียงกรีดร้องของตัวเองดังเล็ดลอดออกมา
ยูกิอ้าปากดูดกลืนพลังกิเลสจากร่างของมาโกโตะเข้าไปในตัว จนร่างของเขาแห้งเป็นหนังติดกระดูก ริเอะต้องทนดูพ่อถูกฆ่าอย่างน่าเกลียดน่ากลัว...น้ำตาไหลพรากๆ ริเอะกลัวจนแทบจะยืนไม่อยู่เท้าถอยไป ชนโต๊ะวางของ ของบนโต๊ะแตกเพล้ง ! ริเอะสะดุ้งตกใจ ยูกิหันขวับไปที่หน้าห้อง..สายตาจึงปะทะเข้ากับริเอะพอดี ริเอะตัดสินใจวิ่งหนีออกไป ยูกิแสยะยิ้มร้าย แล้วปล่อยร่างแห้งกรังของมาโกโตะทิ้งลงพื้น

ริเอะน้ำตานองหน้าวิ่งหนีมาจากห้องของยูกิด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ริเอะเหลียวหลังกลับไปมอง พอหันหน้ากลับมาก็พบยูกิยืนอยู่ตรงหน้า ริเอะชะงักหยุดทันที “ยูกิ” ริเอะหันไปเจอมีดสั้นอยู่ในถาดวางตะกร้าผลไม้ ริเอะคว้ามาถือขู่ใส่ยูกิ “ไปให้พ้น อย่ามายุ่งกับชั้น”
“ได้ยินว่าจะร่วมมือกับอาคิระจัดการชั้นเหรอ ถ้าให้ชั้นเดา เธอต้องตอบตกลงเพราะอยากเอาชนะใจอาคิระ”
“เพราะชั้นรู้ว่าแกมันเป็นนังงูพิษเลี้ยงไม่เชื่อง ขนาดพ่อชั้นช่วยเหลือแก แกก็ยังฆ่าเขาได้ลงคอ”
“ใครกันแน่ที่เลี้ยงไม่เชื่อง! อยู่ดีไม่ว่าดี หาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวกันเองทั้งนั้น ในเมื่อพวกแกประกาศเป็นศัตรูกับชั้น แกก็ต้องเป็นอาหารให้ชั้นเหมือนพ่อแก” ยูกิตวัดสายตาไปที่มีดบนมือริเอะ มีดกระเด็นหลุดไป ยูกิยื่นมือไปข้างหน้า ริเอะเลื่อนเข้ามาหายูกิ ช่วงลำคอลงล็อกที่มือของยูกิพอดี ยูกิบีบคอริเอะแน่น
ริเอะดิ้นทุรนทุรายตาเหลือกหายใจไม่ออก “ยะ...อย่า !!!!”
“ชั้นยอมรับนะว่าแกเป็นมนุษย์ที่สวยมาก ถ้าชั้นได้ดูดกลืนกิเลศวิญญาณของแก น่าจะทำให้ชั้นสวยขึ้นกว่าเดิมเยอะเลย” ยูกิยกริเอะขึ้นลอย ริเอะใกล้จะขาดใจตาย ดวงตาของยูกิเปลี่ยนเป็นสีฟ้า...ทำให้ปากของริเอะค่อยๆ อ้าออก ริเอะบังคับปากตัวเองไม่ได้ อ้าปากพร้อมกับหวีดร้องสุดเสียง ยูกิแสยะยิ้มแล้วกำลังจะอ้าปากดูดกลืนกิเลสของริเอะ
แต่ทันใดนั้นเสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงของอาคิระ “ริเอะ...ผมมาแล้วริเอะ”
ยูกิหันขวับไปมองหน้าบ้าน ทำให้ปากของริเอะหุบยิ้ม ริเอะตะโกนสุดเสียง “อาคิระช่วยด้วย”
อาคิระเปิดประตูเข้ามาอย่างตื่นตกใจ รินดาราเข้ามาด้วย ทั้งสองเห็นยูกิบีบคอริเอะ
ยูกิตกใจที่เห็นรินดารา “นังเมียวโจ”
“นางปีศาจหิมะ แกอยู่นี่จริงๆด้วย เอาหลานของชั้นคืนมา”
ยูกิปล่อยริเอะลงพื้นแล้ววิ่งหนีออกไป ริเอะเจ็บปวดร่างกายและหายใจไม่ออก
อาคิระจะตามยูกิไป แต่รินดาราห้ามเอาไว้ “คุณอาคิระคะ ดูคุณริเอะก่อนเถอะค่ะ”
“ริเอะ คุณเป็นยังไงบ้าง” ริเอะโผกอดอาคิระและร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวสุดชีวิต “อาคิระช่วยริเอะด้วย ! มันจะฆ่าริเอะ มันจะฆ่าริเอะ” ริเอะตกใจคุมสติไม่อยู่จนเป็นลมสลบเหมือดไป
“ริเอะ”

ห้องพักแขก คฤหาสน์มิยาคาวะ ริเอะนอนอยู่บนฟูกแล้วละเมอกรีดร้องคลุ้มคลั่งด้วยความหวาดกลัว “อย่าฆ่าชั้น ! อย่าฆ่าชั้น”
รินดารา โฮชิโนโอจิ ย่ามิกิที่นั่งอยู่รายล้อมรอบฟูกรีบเข้าไปดูริเอะ รินดาราพยายามเรียกให้ได้สติ “คุณริเอะคะ คุณริเอะ” แต่ริเอะก็ยังไม่รู้สึกตัวยังดิ้นพราดๆ ละเมอคลุ้มคลั่ง
“ฮิคาริ..ชั้นเอง” โฮชิโนโอจิขยับเข้าไปจับมือริเอะ แล้วลูบหลังมือของริเอะเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่นอ่อนโยน “ริเอะทำใจให้สงบ ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีกแล้ว”
ริเอะสงบลงได้อย่างน่าอัศจรรย์แล้วก็ค่อยๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา...มองหน้าย่ามิกิ รินดารา โฮชิโนโอจิและบรรยากาศรอบๆ อย่างงุนงง “ชั้นมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ”
“คุณเป็นลมไปค่ะ อาคิระกับคุณรินดาราจะพาคุณไปโรงพยาบาล แต่เกรงว่าคุณจะไม่ปลอดภัยจากนางปีศาจหิมะ ก็เลยเปลี่ยนพาคุณมาอยู่ที่นี่ ตอนนี้อาคิระไปจัดการเรื่อง” ย่ามิกิพูดไม่ออก “คุณพ่อของคุณ”
ความจำริเอะกลับคืนมา “พ่อ...นางปีศาจหิมะ ! นางปีศาจหิมะมันฆ่าพ่อชั้น พ่อชั้นตายแล้ว ชั้นไม่เหลือใครแล้ว”
ริเอะร้องไห้โฮ ย่ามิกิเข้าไปกอดปลอบใจ โฮชิโนโอจิมองริเอะด้วยความสงสารจับใจและก้มหน้ารู้สึกผิดเหลือเกิน ขณะที่รินดารามองอาการของโฮชิโนโอจิก็รู้ว่าคิดอะไรอยู่

อายูมินอนหลับฟุบอยู่บนพื้น ปากแห้งขาวจากอาการขาดน้ำ...ภายในห้องมืดสนิทมีเพียงแสงพระจันทร์จาก ท้องฟ้าข้างนอกส่องเข้ามา
ฮิโตชินั่งคุกเข่าอยู่ข้างๆ อายูมิ “อายูมิ...อายูมิ ทำไมนอนนานจัง ตื่นได้แล้ว จะได้มาเล่นกัน”
อายูมิปรือตาตื่นขึ้นมา “หิวน้ำ...หิวน้ำ...ขอน้ำให้อายูมิกินหน่อย”
ฮิโตชิมองอายูมิอย่างสงสาร

โตชิใช้มือรองน้ำจากบ่อน้ำในสระตั้งใจจะเอาน้ำไปให้อายูมิ ระหว่างนั้นฮิเดโนริเดินผ่านมาแล้วเห็นฮิโตชิที่เข้าก็แปลกใจ “ฮิโตชิ แกทำอะไรของแก” ฮิโตชิสะดุ้งตกใจแล้วรีบวิ่งหนีไปทางห้องเก็บของอย่างร้อนรนจนฮิเดโนริสงสัย “ฮิโตชิ แกจะไปไหน” ฮิเดโนริวิ่งตามฮิโตชิไป

ฮิเดโนริวิ่งเข้ามาหยุดที่หน้าห้องเก็บของ แต่ไม่เห็นฮิโตชิแล้ว ฮิเดโนริตะโกนเรียก “ฮิโตชิ แกจะหลบชั้นทำไม แกกำลังทำอะไรอยู่ ออกมาหาชั้นเดี๋ยวนี้นะฮิโตชิ”
เสียงของฮิเดโนริดังเข้าไปในห้อง อายูมินอนหลับอยู่บนพื้นได้ยินเสียงฮิเดโนริก็ดีใจ...ตาปรือลุกขึ้นมาอย่างอ่อนแรง “มีคนมา” อายูมิตะโกนพร้อมกับคลานไปที่ประตู “ช่วยด้วยค่ะ ช่วยหนูด้วย”
ฮิเดโนริหันขวับไปในห้อง เพราะได้ยินเสียงเด็กร้องออกมาจากในห้อง “เสียงเด็ก” ฮิเดโนริเดินไปที่ประตูห้องจับลูกบิดจะหมุน
อายูมิกำลังจะคลานมาที่ประตูแต่เจอฮิโตชิยืนขวาง ก้มหน้าลงมามองอายูมิด้วยสีหน้าไม่พอใจ ลูกตาเปลี่ยนเป็นสีดำ อายูมิสะดุ้งตกใจ !

ฮิเดะหมุนลูกบิดเปิดประตูเข้ามาในห้อง แต่ภายในห้องว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ “เสียงเด็กมาจากไหน”
อายูมินั่งอยู่บนพื้นตรงหน้าฮิเดโนริ พยายามจะจับตัวฮิเดโนริ แต่ก็จับไม่ได้ มือทะลุร่างฮิเดโนริ “คุณอาขา ช่วยอายูมิด้วยค่ะ พาอายูมิกลับบ้าน”
ฮิเดโนริไม่เห็น ! แต่ฮิเดโนรินิ่วหน้า..กวาดสายตามองไปรอบๆ..แม้จะไม่เห็นอะไร แต่เขารับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติที่อยู่ในห้องนี้ แล้วฮิเดโนริก็เดินออกไปจากห้อง
“คุณอาอย่าเพิ่งไป คุณอาช่วยอายูมิด้วย”
ประตูห้องปิดลงอายูมิร้องไห้โฮ ฮิโตชิปรากฎตัวขึ้นตรงหน้าอายูมิสีหน้าเป็นห่วงเพื่อนรักมาก “อายูมิไม่ต้องร้องไห้ เขาใจร้ายมาก คุณยูกิสอนชั้นให้รู้จักวิธีช่วยทำให้คนอื่นมองไม่เห็น อายูมิแบบนี้น่ะดีแล้ว เดี๋ยวเขาพาอายูมิไปทรมานไม่รู้ด้วยนะ” อายูมิร้องไห้ไม่หยุด

ห้องไดซุเกะ ไดซุเกะมีสีหน้าซีดเซียวจากอาการเจ็บป่วยพูดกับยูกิ ฮิเดโนริอยู่ในห้องด้วย “แกพาหลานสาวอาคิระมาขังไว้ที่นี่ทำไม”
ยูกิชะงักอึ้งไปนิด ไม่คิดว่าพวกโคสึกะจะรู้ “สมกับที่เป็นผู้ดูแลศาลเทพเจ้าสุนัขจิ้งจอก หูตาว่องไวดีกันเหลือเกิน”
“ชั้นได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลืออยู่แถวห้องเก็บของ แล้วชั้นก็ได้ยินข่าวมาว่าอายูมิหลานสาวอาคิระหายตัวไป เด็กคนนั้นคงจะไม่ใช่ใครอีกแล้ว แกทำแบบนี้เพื่ออะไร”
“แก้แค้นโฮชิ”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 13/5 วันที่ 5 พ.ค. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ