อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 14 วันที่ 5 พ.ค. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 14 วันที่ 5 พ.ค. 58

“ชั้นได้ยินเสียงเด็กผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลืออยู่แถวห้องเก็บของ แล้วชั้นก็ได้ยินข่าวมาว่าอายูมิหลานสาวอาคิระหายตัวไป เด็กคนนั้นคงจะไม่ใช่ใครอีกแล้ว แกทำแบบนี้เพื่ออะไร”
“แก้แค้นโฮชิ”
“งั้นก็ฆ่านังเด็กนั่นซะเลยสิ จะเก็บเอาไว้ทำไม”
ฮิเดโนริหันมองปู่อึ้งๆ...ไม่อยากให้ถึงกับฆ่าเด็ก

“ความทุกข์ทรมานจากการรู้ว่าคนที่รักตาย ยังไม่มากเท่ากับการไม่รู้ชะตากรรมของคนที่รัก ยิ่งเป็นเด็กช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ด้วยแล้ว โฮชิจะต้องทุกข์ทรมานใจจนหัวใจแทบจะแตกสลายเชียวล่ะ”


“แต่ชั้นต้องการกำจัดมิยาคาวะให้สิ้นซาก ในเมื่อแกจับนังเด็กนั่นมาแล้ว แกก็ต้องจัดการฆ่ามันเดี๋ยวนี้”
ยูกิโกรธ “แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งชั้น”
“โคสึกะเป็นนายชีวิตของปีศาจหิมะอย่างแก ทำไมชั้นจะไม่มีสิทธิ์” ไดซุเกะเพ่งไปที่คอของยูกิ..ทำปากขมุบขมิบท่องคาถา..ทำให้เกิดด้ายแดงสว่างวาบขึ้นรอบคอของยูกิ ยูกิขยับคอด้วยความระคายเคืองคอแต่ไม่เจ็บปวด แล้วยกมือจับด้ายแดงหน้าตาเฉย ทำเอาไดซุเกะและฮิเดะอึ้ง
“แก...แกทำได้ยังไง”
“ตอนนี้...ชั้นทำได้มากกว่าที่แกคิด”
ไดซุเกะคว้าแส้บนพานที่ตั้งอยู่บนหิ้งมาฟาดใส่ยูกิ แต่ยูกิคว้าแส้ไว้แล้วผลักไดซุเกะกระเด็นไปชนหิ้งล้มโครม
“คุณปู่” ฮิเดโนริปราดเข้าไปประคองไดซุเกะขึ้นมา
ยูกิยืนมองและยิ้มเหี้ยม “ช่วยจำใส่หัวเอาไว้ด้วย ถ้ายังอยากอยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข อย่าพูดออกมาอีกว่าโคสึกะ เป็นนายชีวิตของชั้น เพราะไม่อย่างงั้นชั้นจะทำให้แกเห็นว่า...ใครเป็นนายชีวิตของใครกันแน่” ยูกิเดินออกไปจากห้อง
“นางปีศาจหิมะ กลับมาเดี๋ยวนี้” ฮิเดโนริจะตามยูกิไป แต่ไดซุเกะไอกระอักเลือดออกมาอย่างแรง ฮิเดโนริต้องเข้าไปดูไดซุเกะ “คุณปู่ ! คุณปู่อดทนไว้นะครับ” ฮิเดโนริตะโกนไปหน้าห้อง “อัตซุโอะ อัตซุโอะ”
อัตซุโอะวิ่งเข้ามา พอเห็นอาการของไดซุเกะก็รีบปราดเข้าไปหา

ฮิเดโนริกับอัตซุโอะประคองไดซุเกะนอนลงบนเตียง ไดซุเกะหายใจเหนื่อยหอบ
“อาการของคุณปู่ดูไม่ดีเลย ให้ผมพาไปหาหมอเถอะครับ”
“หมอที่ไหนก็ช่วยปู่ไม่ได้หรอก ปู่จะต้องฟื้นพลังของปู่ด้วยตัวเอง นางปีศาจหิมะแข็งแรงมาก ไม่รู้ว่ามันไปเอาพลังมาจากไหน”
“มันกล้าทำร้ายคุณปู่ ให้ผมไปจัดการมันเลยนะครับ”
“มีปู่คนเดียวเท่านั้นที่จะจัดการกับมันได้ แกทำได้อย่างมากก็แค่ทำร้ายร่างของผู้หญิงชื่อยูกิ นางปีศาจหิมะก็จะหาร่างผู้หญิงคนอื่นอาศัยอยู่ต่อไป”
ฮิเดโนริโกรธแค้น “แต่ถ้าเราปล่อยมันไว้แบบนี้ มันจะมีอำนาจเหนือเราทุกคน ผมยอมไม่ได้”
“ปู่ก็ยอมไม่ได้เหมือนกัน แต่ตอนนี้ต้องรอให้ปู่ฟื้นคืนพลังอีกสักสองสามวันเท่านั้น แล้วปู่จะจัดการกับมันเอง แต่แกต้องสัญญากับปู่ว่าแกจะไม่ใจร้อน ทำอะไรที่จะให้มันรู้ตัวว่าเราจะเป็นศัตรูกับมัน” ฮิเดโนรินิ่ง...ไม่อยากสัญญา “ฮิเดะ”
ฮิเดโนริจำใจพูด “ครับคุณปู่ ผมสัญญา” ฮิเดโนริอดกลั้นความรู้สึกโกรธเต็มที่

โฮชิโนโอจิยืนอยู่หน้ากิโมโนโฮชิด้วยความเศร้าหมอง รินดาราเดินเข้ามาหยุดยืนอาการของโฮชิโนโอจิอยู่สักพักก่อนจะเดินเข้าไปหา “อย่าโทษตัวเองเลยนะคะท่านชาย สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของท่านชาย”
“แต่ถ้าทุกคนไม่พยายามช่วยเหลือชั้นเพื่อช่วยให้กิโมโนผืนนี้สำเร็จ ถ้าชั้นไม่ใจอ่อนยอมให้โอกาสนางปีศาจหิมะกลับเนื้อกลับตัว ก็คงจะไม่ต้องมีใครตาย อายูมิไม่ต้องหายตัวไป ไม่ต้องมีใครเดือดร้อนแบบนี้” โฮชิโนโอจิอัดอั้นในใจจนต้องปัดกล่องของที่อยู่บนโต๊ะลงพื้น ซึ่งมีเข็มเสียบไว้กับหลอดด้ายปนอยู่ด้วย ทำให้เข็มตำนิ้วของโฮชิโนโอจิ “โอ๊ย”
“ท่านชายเป็นอะไรคะ”
“เข็มตำนิ้วเท่านั้น ชั้นไม่เป็นอะไรมากหรอก”
“ขอชั้นดูหน่อยเถอะค่ะ” รินดาราจับมือโฮชิโนโอจิดู นิ้วของโฮชิมีโนโอจิเลือดไหล “เลือด” ทั้งรินดาราและโฮชิโนโอจิต่างอึ้งที่เห็นเลือดออกมาจากร่างกายของโฮชิโนโอจิ “ท่านชายมีเลือดอย่างมนุษย์ได้ยังไงคะ”
โฮชิโนโอจิเศร้าสะเทือนใจแต่ยังคงใช้สติคุมอารมณ์ตัวเอง “ความทุกข์ที่เกิดขึ้นในใจของชั้นตอนนี้ มันกำลังทำให้ชั้นกลายเป็นมนุษย์อย่างสมบูรณ์ แต่จะไม่มีวันตาย”
“หมายความว่าต่อให้กิโมโนโฮชิผืนนี้ทอเสร็จ ท่านชายก็จะกลับสวรรค์ไม่ได้ ท่านชายจะต้องติดค้างอยู่บนโลกมนุษย์ตลอดไปหรือคะ” โฮชิโนโอจิพยักหน้ารับ รินดาราอึ้งไปเลย

ไอนั่งอยู่ในห้องส่วนตัวของร้านอาหาร มือสองข้างของไอ กุมถ้วยน้ำชา ก้มหน้านึกถึงตอนที่ฮิเดโนริต่อว่าเธอ
“เธอทำเพื่อตัวเองต่างหากล่ะไอ เธออยากให้ชั้นรักเธอ ให้ความสุขกับเธอ เธอถึงยอมทำทุกอย่าง”
ไอจับถ้วยน้ำชากำแน่น น้ำตาหยดลงแก้ม ทั้งๆที่ใบหน้านิ่งเฉย ไม่มีอาการฟูมฟาย
ระหว่างนั้นฮิเดโนริเปิดประตูเข้ามา แล้วพูดขึ้นโดยที่ยังไม่นั่งลง “ทำไมต้องนัดออกมาถึงในเมือง ถ้าอยากพบชั้น ทำไมไม่ไปหาชั้นที่โคสึกะเหมือนเดิม”
“เพราะทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิมแล้วนี่คะฮิเดะ” ไอปาดน้ำตาด้วยท่าทางสงบ
ฮิเดโนริเห็นท่าทางของไอก็เบนสายตาไปทางอื่น “เธอมีเรื่องอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ ชั้นไม่มีเวลามากนัก”
“เธอเคยบอกว่าเรื่องเลวร้ายที่ผ่านมา ชั้นทำลงไปเพราะต้องการแค่ความรักจากเธอ แต่วันนี้ชั้นจะมาพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าเธอเข้าใจผิด ชั้นไม่เคยทำเพื่อตัวเอง แต่ชั้นทำเพราะรักเธอจริงๆ”
“เธอจะพิสูจน์ยังไง”
ไอยิ้มอย่างจริงใจในแววตามีความเศร้าแต่สุข “ชั้นจะให้อภัยเธอ จะไม่โกรธไม่เกลียดเลย แม้แต่นิดเดียว จะจดจำเรื่องราวดีๆที่เธอเคยมอบให้ชั้น แม้มันจะไม่มีความจริงใจเลยสักนิดแต่ชั้นก็จะไม่ถือสา และจะอวยพรขอให้เธอได้พบกับผู้หญิงที่จะรักเธอได้อย่างแท้จริงโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน เธอจะได้รู้ว่าพลังของความรักมันยิ่งใหญ่แค่ไหน”
ฮิเดโนริชะงัก “ไอ!!!”
“แล้วถ้าเธอมีข่าวดีเมื่อไหร่ ขอให้ส่งข่าวบอกชั้นด้วย ชั้นจะมาร่วมยินดีกับเธอในฐานะเพื่อนคนหนึ่ง ขอให้เธอโชคดีนะ...ฮิเดะ” ไอโค้งให้ฮิเดโนริอย่างสุภาพแล้วเดินออกไป
ฮิเดโนริมองตามไอด้วยหัวใจที่อึ้งและสั่นสะเทือน...ไม่คิดว่าที่ฮิเดโนริทำเลว กับไอมาตลอด ไอยังจะให้อภัยและจะดีได้มากถึงขนาดนี้ “ไอ” ฮิเดโนริลุกเดินตามไอไป

ไอเดินสีหน้านิ่งเฉยออกมา แต่ทันทีที่เดินเข้ามาหลบมุมพ้นจากสายตาคนอื่น ไอก็ทนกลั้นน้ำตาของความเจ็บ ปวดไว้ไม่ไหว ทรุดลงปล่อยร้องไห้โฮ..และยกมือปิดปากเอาไว้ไม่ให้เสียงร้องไห้ดังออกมา
ฮิเดโนริเดินตามออกมา แต่ไม่เห็นไอเพราะมีมุมเสาบังอยู่ แต่เสียงสะอื้นไห้ก็ไม่พ้นการได้ยินของพลังปีศาจจิ้งจอกในตัวเขา ฮิเดโนริขยับไปตามเสียงที่ได้ยินจนได้เห็นภาพไอเอามือปิดปากร้องไห้สะอื้นอย่างเจ็บปวดดูน่าสงสาร ฮิเดโนริยืนมองและอยากจะเข้าไปหาไอ..มือของฮิเดโนริยื่นออกไป แต่ทว่าไอกลับลุกขึ้นแล้วเดินจากไปก่อนที่ฮิเดโนริจะเรียกไอกลับมา..ฮิเดโนริจึงได้แต่ยืนมองลาอย่างเจ็บปวดไม่แพ้ไอ
ริเอะนั่งสีหน้าเคร่งเครียดอยู่คนเดียวในห้องรับรองแขก ด้านหลังของริเอะมีตู้กระจกโชว์ดาบซามูไรสั้น สีหน้าของริเอะกำลังนึกถึงภาพที่มาโกะโตะถูกยูกิฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยม ดวงตาของริเอะลุกโชนด้วยความเคียดแค้น...อาฆาต...มือทั้งสองจิกกำแน่นจนเส้นเลือดปูด “ยูกิ”

รินดาราเดินมาด้วยสีหน้าไม่สบายใจ เพราะรับรู้ว่าความทุกข์ของโฮชิโนโอจิกำลังจะทำให้โฮชิโนโอจิกลายเป็นมนุษย์คงกระพันไปตลอดกาล และอยากจะคุยเรื่องนี้กับย่ามิกิ แต่ระหว่างนั้นริเอะออกมาจากในห้องพอดี
“คุณริเอะคะ คุณย่ามิกิอยู่กับคุณรึเปล่าคะ ชั้นมีเรื่องอยากจะคุยกับท่าน”
“ไม่อยู่” ริเอะตอบห้วนๆแล้วจะเดินออกไปเลย
“แล้วนั่นคุณจะไปไหนคะ”
“ไปทำธุระส่วนตัว อย่ายุ่ง” ริเอะรีบย่ำเท้าเดินออกไป
รินดารามองตามอย่างสงสัยแล้วนึกเอะใจ จึงเลื่อนประตูเปิดเข้าไปในห้องที่ริเอะเดินออกมา...เห็นว่ากระจก หน้าตู้เก็บดาบซามูไรสั้นแตกกองอยู่บนพื้น รินดาราตกใจ

อาคิระเดินคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเข้ามาภายในคฤหาสน์มิยาคาวะ “ถ้ามีเบาะแสหลานสาวของผม คุณตำรวจรีบบอกผมด้วยนะครับ ขอบคุณครับ” อาคิระวางสายแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างทุกข์ระทมใจ เป็นห่วงชะตากรรมของหลานสาว เขาดูสร้อยเหรียญเซมาโมริของอายูมิในมือ “อายูมิอดทนไว้นะ อาจะพยายามหาทางไปรับหนูกลับบ้านเราให้ได้”
รินดาราเดินออกมาจากด้านในคฤหาสน์ด้วยสีหน้าร้อนรน ตั้งใจจะตามริเอะเข้ามา แต่ไม่เห็นริเอะอยู่ในบริเวณนั้นจึงปราดเข้าไปถามอาคิระ “คุณอาคิระคะ เห็นคุณริเอะไหมคะ”
“ริเอะให้นารูตะขับรถพาออกไปข้างนอก มีอะไรหรือเปล่า”
รินดาราไม่ตอบ แต่มีสีหน้าไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

คฤหาสน์โคสึกะ ยูกินั่งหวีผมดำยาวสลวยมองใบหน้าตัวเองที่สวยปากแดงอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะหยุดหวีผมแล้วแสยะยิ้มอย่างถูกใจเมื่อรับรู้ได้ถึงการมาของใครบางคน ยูกิวางหวีที่มีเส้นผมของตัวเองติดอยู่ที่หวีลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง ยูกิมองตัวเองในกระจกยิ้มร้ายน่ากลัว “หึหึหึ..ในที่สุดก็มาจนได้”

ยูกิเดินออกมาจากภายในคฤหาสน์แล้วเจอริเอะยืนคอยอยู่ ริเอะมีสีหน้านิ่งเฉยแต่แววตาเด็ดเดี่ยว มุ่งมั่น ยูกิยิ้มย่ามใจอย่างได้เปรียบ “พ่อเธอคงจะปลูกฝังแต่เรื่องความโลภ แต่ไม่เคยสอนเรื่องคุณค่าของชีวิต รอดตายไป แล้วแต่ก็ยังมารนหาที่ตาย”
ริเอะมองยูกิด้วยแววตาเกลียดชัง “พ่อชั้นสอนว่า..ใครทำเราเจ็บมันต้องได้รับบทเรียน”
ยูกิยิ้มหวาน “แล้วเธอจะให้บทเรียนอะไรชั้นหรือจ๊ะริเอะ”
ริเอะไม่รอช้า ชักมีดสั้นออกจากเอวแล้วพุ่งเข้าไปจะแทงยูกิ “แกฆ่าพ่อชั้น! แกต้องตาย!” แต่ยูกิคว้าข้อมือของริเอะเอาไว้ได้ทัน ริเอะพยายามจะกดมีดแทงยูกิ แต่ไม่อาจต้านพลังมหาศาลของยูกิได้เลย
“ของกระจอกแค่นี้ให้บทเรียนกับชั้นไม่ได้หรอก แต่มันให้บทเรียนกับเธอได้..ว่าอย่ามารนหาที่ตาย” ยูกิจับข้อมือริเอะบิดให้ปลายมีดหันไปทางหน้าของริเอะได้อย่างง่ายดาย ริเอะพยายามดันมีดออกแต่สู้แรงของยูกิไม่ได้เลย “ถ้าไปเจอพ่อเธอในนรก ฝากขอบคุณเขาด้วยนะ ที่ช่วยทำให้ชั้นรู้สึกดีขึ้นเยอะเลย” ยูกิยิ้มเหี้ยมกดปลายมีด เกือบจะถึงตัวของริเอะ ริเอะตาโต !!!
“ปล่อยริเอะเดี๋ยวนี้” เสียงอาคิระดังขึ้น
ยูกิกับริเอะหันขวับไปมอง อาคิระกับรินดาราก้าวเข้ามายืนตรงหน้า ยูกิจับข้อมือของริเอะพลิกให้ตัวของริเอะมาอยู่ข้างหน้า ยูกิยืนซ้อนหลังริเอะและเอามีดจี้ตัวริเอะไว้
“เธอฆ่าคนตายมามากแล้วนะ อย่าทำบาปอีกเลย ปล่อยคุณริเอะเถอะ ชั้นขอร้อง”
“เป็นเกียรติจังที่ร่างอวตารเทพเมียวโจมาอ้อนวอนขอร้องปีศาจอย่างชั้น เอาอย่างนี้ดีมั้ย ปล่อยให้ชั้นได้กลืนกินกิเลสของนังนี่ แล้วชั้นจะบอกให้ว่าอายูมิอยู่ที่ไหน”
อาคิระอึ้งโกรธ “เป็นแกที่เอาอายูมิไปจริงๆ !! เอาหลานสาวของชั้นคืนมาเดี๋ยวนี้ นางปีศาจ”
อาคิระขยับเท้าจะเดินไปเข้าหายูกิ แต่รินดาราคว้าตัวห้ามอาคิระเอาไว้ “อาคิระใจเย็นๆ ก่อนค่ะ”
“ว่ายังไงล่ะอาคิระ แลกชีวิตนังนี่กับหลานสาวตัวน้อยของเธอ”
ริเอะมองอาคิระด้วยสายตาเว้าวอน...และรอคอยคำตอบจากเขา อาคิระกดดันมาก

ที่คฤหาสน์โคสึกะ ไดซุเกะนั่งขัดสมาธิ เปิดหนังสือตำราเล่มเก่าๆ ของตระกูลอยู่หน้าหิ้งพร้อมกับไอค่อกแค่กเพราะ อาการเจ็บป่วยเป็นระยะๆ
“ริเอะลูกสาวมาโกโตะกับพวกมิยาคาวะมาหาคุณยูกิครับ ตอนนี้กำลังมีเรื่องกันอยู่นอกคฤหาสน์ คุณท่านจะให้ผมไปคอยดูมั้ยครับ”
“ไม่ต้องหรอก จะมีเรื่องอะไร นอกซะจากเรื่องมาโกโตะกับเรื่องอายูมิ ปล่อยพวกมันจัดการกันไปเอง ส่วนแกไปที่ห้องนังยูกิ ไปเอาของมาให้ชั้นดีกว่า”
“ของอะไรครับ” ไดซุเกะไม่ตอบแต่ยิ้มมีแผนร้าย

ยูกิเอามีดจ่อร่างริเอะเพื่อกดดันอาคิระ “ดูสิ..อาคิระลังเลขนาดนี้แสดงว่าเขาไม่ได้รักเธอเลยสักนิด แต่เธอก็ยังจะโง่ร่วมมือกับ เขากำจัดชั้นจนพ่อเธอต้องตาย สมเพชตัวเองไหม”
“ชั้นไม่น่าสมเพชเท่าแกหรอก...นางปีศาจที่อยู่ในร่างเน่าๆ ของนังยูกิ”
“จะตายแล้วยังปากดีอีกเรอะ” ยูกิโมโหจึงกดมีดลงไปที่ริเอะ ริเอะเจ็บปวด...มีเลือดไหลซึมออกมานอกเสื้อ
อาคิระกับรินดาราตกใจ
“อย่า! ถ้าอยากให้มีคนตายเพื่อเธออีก งั้นก็ฆ่าชั้นแทนเถอะ อยากจะกลืนกินวิญญาณของชั้นก็เอาไปเลย”
“กิเลสในตัวเธอไม่ได้มีมากพอจะทำให้ชั้นรู้สึกดีขึ้นได้หรอกอาคิระ”
“ไม่จริง! ตอนนี้กิเลสในใจชั้นมีมาก กิเลสที่เกิดจากความเกลียดปีศาจใจชั่วอย่างเธอ ชั้นไม่แปลกใจเลยว่าทำไมท่านชายโฮชิถึงได้เกลียดเธอนักหนา เขาอยากจะฆ่าเธอด้วยมือของเขาเองด้วยซ้ำ”
ยูกิไม่พอใจ “โฮชิพูดแบบนั้นเรอะ”
อาคิระตั้งใจพูดล่อให้ยูกิเสียสมาธิ “ใช่ เขาพูด ท่านชายมีเมตตาให้กับทุกคนยกเว้นเธอ นี่ขนาดว่าเธออยู่ในร่างผู้หญิงสวยอย่างคุณยูกิ ท่านชายยังอยากจะฆ่าเธอเลย” ทันใดนั้นอาคิระเอาสร้อยเหรียญเซมาโมริของอายูมิที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อออกมาชูขึ้นสูง ยูกิผงะตกใจเพราะกลัวอำนาจของเหรียญที่เปล่งแสงออกมา
ริเอะรีบฉวยโอกาสนั้นดิ้นออกจากลงแขนของยูกิ แล้วจะวิ่งไปหาอาคิระ แต่ยูกิจิกผมริเอะเอาไว้ “จะไปไหน”
จังหวะนั้นรินดารารีบพุ่งเข้าไปใช้มือผลักยูกิออกจากริเอะ ปานรูปดาวด้านหลังของรินดารามีแสงสว่างวาบขึ้น พลังของปานที่ส่งผ่านมือของรินดาราไปโดนต้นแขนของยูกิ ทำให้ร่างยูกิกระเด็นไปล้มกองกับพื้นสีหน้าเจ็บปวด
อาคิระดึงร่างของริเอะออกมา ยูกิมองที่ต้นแขนตัวเองตรงตำแหน่งที่ฝ่ามือของรินดาราแตะโดน เห็นว่ามีรอยไหม้ จนเนื้อเน่ายุ่ยแต่ไม่มีเลือด เพราะร่างของยูกิเน่าเปื่อยแล้วเป็นวงขนาดเท่าฝ่ามือของรินดารา...มันสร้างความเจ็บปวดให้ยูกิอย่างมาก “พวกแกกล้าลองดีกับชั้น...ก็เตรียมรับศพอายูมิได้เลย”
อาคิระ รินดาราตกใจ แต่ยูกิลุกขึ้นหายไปอย่างรวดเร็ว
“นังปีศาจ...อย่าทำอะไรหลานสาวของชั้น”

ประตูเลื่อนผ่าง ยูกิเดินเซถลาเข้ามาในห้อง แล้วเจออัตซุโอะอยู่ในห้องและกำลังจะออกไปจากห้อง ทั้งสองเจอะหน้ากัน สีหน้าของอัตซุโอะมีร่องรอยตกใจ แต่ก็สามารถซ่อนปิดบังเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน
ยูกิไม่พอใจ “แกเข้ามาทำอะไรในนี้”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 14 วันที่ 5 พ.ค. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ