อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 14/2 วันที่ 5 พ.ค. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 14/2 วันที่ 5 พ.ค. 58

ประตูเลื่อนผ่าง ยูกิเดินเซถลาเข้ามาในห้อง แล้วเจออัตซุโอะอยู่ในห้องและกำลังจะออกไปจากห้อง ทั้งสองเจอะหน้ากัน สีหน้าของอัตซุโอะมีร่องรอยตกใจ แต่ก็สามารถซ่อนปิดบังเอาไว้ได้อย่างแนบเนียน
ยูกิไม่พอใจ “แกเข้ามาทำอะไรในนี้”
“นายท่านให้มาถามว่าพวกมิยาคาวะทำร้ายอะไรคุณหรือเปล่า”
“พวกมันทำอะไรชั้นไม่ได้หรอก ออกไปได้แล้ว”

อัตซุโอะโค้งให้แล้วออกไปจากห้อง ยูกิยกแขนขึ้นดูจึงเห็นรอยไหม้จนเกิดเป็นแผลเนื้อเน่าๆเป็นวงขนาดเท่าฝ่ามือของรินดารา ยูกิโกรธเจ็บใจแล้วเอามืออีกข้างแตะที่แผลอยู่ครู่ แผลก็ค่อยๆหายเป็นปกติแล้วตะโกนเรียก “ฮิโตชิ ฮิโตชิ” ฮิโตชิปรากฎตัวขึ้นที่มุมห้อง “รีบพาอายูมิออกไปจากที่นี่ ได้เวลาที่ชั้นจะต้องคุยกับอายูมิแล้ว”


ฮิโตชิพยักหน้ารับและยิ้มดีใจ แต่ยูกิมีแววตาร้ายกาจจนน่ากลัว ที่หน้าห้องอัตซุโอะยืนฟังอยู่

อาคิระเดินมุ่งหน้าจะเข้าไปในตัวคฤหาสน์ของโคสึกะด้วยความโกรธและเป็นห่วงอายูมิ รินดารากับริเอะวิ่งตามมา รินดาราวิ่งเข้าไปดึงตัวอาคิระ “คุณอาคิระ คุณต้องใจเย็นๆก่อน แล้วคิดหาทางช่วยอายูมิกันด้วยสติดีกว่าค่ะ อย่าเพิ่งใช้อารมณ์เลย เพราะต่อให้พวกเขาจับตัวอายูมิไว้ข้างใน แต่พวกเขาก็ไม่ยอมปล่อยอายูมิมาให้เราง่ายๆ แน่”
“ริเอะว่าเราแจ้งตำรวจให้มาช่วยเราเถอะค่ะ”
“ผมจะไม่รอใครให้มาช่วย ผมจะต้องเข้าไปช่วยหลานสาวของผม” อาคิระตะโกน “นางปีศาจหิมะออกมาเดี๋ยวนี้”
อยู่ๆ เสียงร้องดังแว่วๆแผ่วๆของอายูมิก็แว่วเข้าที่หูของรินดารา เป็นเสียงร้องแผ่วเบาจนเหมือนเสียงกระซิบ อายูมิร้องคราง “ช่วยด้วย...ช่วยด้วย...ฮือๆๆๆ”
พลังของเมียวโจโอจินที่อยู่ในตัวทำให้รินดาราได้ยินเสียง รินดาราหันขวับมองหาที่มาของเสียง “อายูมิ”
อาคิระกับริเอะหันขวับมองรินดาราอย่างแปลกใจ “มีอะไรเหรอรินดารา”
“ชั้นได้ยินเสียงแว่วๆ...เหมือนเสียงของอายูมิ”
“ทางไหนเหรอ”
“ชู่ว์” รินดาราแตะนิ้วที่ปากตัวเอง ห้ามไม่ให้ริเอะพูด รินดาราใช้สมาธิจดจ่อไปที่เสียงของอายูมิ เพื่อหาที่มาของเสียงว่าดังมาจากทางไหน จนกระทั่งหันหน้าไปด้านหนึ่ง
เสียงอายูมิชัดเจนขึ้น แต่ก็ยังเบาเหมือนเสียงกระซิบ “อายูมิอยากกลับบ้าน...ใครก็ได้ช่วยอายูมิด้วย”
“เสียงอายูมิเบามากๆ ชั้นรู้สึกว่าน่าจะมาจากทางนี้ค่ะ” รินดาราเดินนำไป อาคิระกับริเอะตาม

ห้องเก็บของรินดารารีบเดินเข้ามา อาคิระกับริเอะตามหลัง อาคิระคอยระวังหลังให้ทั้งคู่ เพราะไม่แน่ใจว่า ยูกิจะ จู่โจมมาอีกรึเปล่า เสียงอายูมิร้องครางยังดังต่อเนื่องแต่แผ่วเบาจนเหมือนเสียงกระซิบ
ริเอะเตือน “ระวังตัวนะรินดารา...อาจจะเป็นกับดักของนังยูกิก็ได้”
รินดาราพยักหน้ารับ ส่วนอาคิระยังคอยระวังหลังให้
“ช่วยด้วย...ช่วยด้วย” เสียงอายูมิแว่วและแผ่วเบาเหลือเกิน ทำให้รินดาราไม่สามารถจับทางไม่ถูกว่าเสียงมาจากทางไหน
รินดารามองหาเสียงด้วยความกระวนกระวายใจ “อายูมิ อยู่ไหน”
ในห้อง อายูมินอนหมอบอยู่บนพื้นชิดติดหลังห้อง ปากขาวซีดแห้ง “ช่วยด้วย อายูมิอยากกลับบ้าน”
แต่ทันใดนั้น..ฮิโตชิโผล่มานั่งข้างๆอายูมิด้วยสีหน้าดูไม่ค่อยพอใจ แล้วรีบเอามือปิดปากอายูมิ “หยุดเรียกให้คนอื่นช่วยได้แล้ว ไม่มีประโยชน์หรอกอายูมิ ปีศาจหิมะเขาใช้มนต์พรางตาลักซ่อน ไม่ให้ใครเห็นอายูมิ”
เสียงอายูมิอู้อี้ “ฮิโตชิ..อย่าทำกับชั้นแบบนี้เลยนะ..ฮือๆๆ”

รินดาราพยายามเงี่ยหูฟังแต่เสียงอายูมิก็เงียบสนิท อาคิระกับริเอะใจจดใจจ่อ
“ยังได้ยินเสียงอายูมิอยู่รึเปล่ารินดารา”
“แปลกจังเลยค่ะ อยู่ๆเสียงก็เงียบไปแล้ว ชั้นไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย”
ริเอะเสนอ “ชั้นว่าลองหาดูแถวนี้มั้ยคะ”
แต่ทันใดนั้นเสียงฮิเดโนริดังขัดขึ้น “ทำอะไรกัน”
ทุกคนหันไปเห็นฮิเดโนริเดินเข้ามา อาคิระปราดเข้าไปกระชากคอเสื้อฮิเดโนริ “ฮิเดะ แกเอาอายูมิไปไว้ที่ไหน”
“อย่ามากล่าวหากันลอยๆ นะอาคิระ ชั้นไม่ได้พาอายูมิมา”
“ชั้นไม่เชื่อ! แกร่วมมือกับนางปีศาจหิมะเพื่อทำลายท่านชายโฮชิ ทำลายมิยาคาวะ นอกจากจะใช้ผู้หญิงเป็นเครื่องมือยังจะใช้เด็กเป็นตัวประกัน ! จิตใจแกทำด้วยอะไรมันถึงได้ชั่วร้ายขนาดนี้”
ฮิเดโนริกัดฟันกรอดด้วยความโมโห จ้องหน้าอาคิระ ดวงตาฮิเดโนริกลายเป็นสีส้มแล้วใช้มือบีบคออาคิระทันที แต่อาคิระฮึดสู้กระแทกหมัดใส่หน้าและลำตัวฮิเดโนริหลายหมัดหนักๆ จนฮิเดโนริผละปล่อยมือเลือดซิบมุมปาก แยกเขี้ยว ปลายนิ้วทั้งห้ามีเล็บงอกยาว แล้วฮิเดโนริก็พุ่งเข้าไปใส่อาคิระ อาคิระเบี่ยงตัวหลบทัน แต่กรงเล็บของฮิเดโนริก็ตวัดโดนต้นแขนของอาคิระอย่างจังจนเซและยกมือกุมแผลที่แขน ซึ่งมีเลือดไหลโชกออกมาพยายามกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้
รินดารารีบเข้าไปขวางไม่ให้ฮิเดโนริทำร้ายอาคิระอีก“คุณฮิเดะคะ หยุดเถอะ!! ชั้นขอล่ะ ไม่ว่าคุณจะเป็นยังไง แต่อย่างน้อยคุณก็น่าจะมีความสงสารเห็นใจหนูอายูมิที่เป็นเด็กกำพร้า และมีร่างกายพิการแตกต่างจากคนอื่น” ฮิเดโนริชะงักนิ่งมองสีหน้าของรินดาราที่จริงจัง จนฮิเดโนริรู้สึกสะท้อนใจถึงชีวิตตัวเอง “และถ้าคุณยังมีความเมตตาหลงเหลืออยู่ในใจอยู่บ้าง หรืออยากจะแก้ไขความผิดที่เคยทำไว้กับคุณไอ ถ้าคุณรู้ว่าหนูอายูมิอยู่ที่ไหน กรุณาบอกเรามาเถอะค่ะ”
ฮิเดโนรินิ่งไปแล้วหันหลังให้รินดารา และส่วนสายตาก็เหลือบมองเข้าไปที่ห้องเก็บของด้วยความหนักใจ นึกถึงสิ่ง
ที่ไดซุเกะสั่งฮิเดะ
“แกต้องสัญญากับปู่ว่าแกจะไม่ใจร้อน ทำอะไรที่จะให้มันรู้ตัว ว่าเราจะเป็นศัตรูกับมัน”

ฮิเดโนริตัดสินใจพูดออกไปว่า “ผมไม่รู้ว่าอายูมิอยู่ที่ไหนและอายูมิก็ไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วย เชิญพวกคุณออกไปจากโคสึกะ”ได้แล้ว อย่าให้ผมต้องเล่นงานพวกคุณอีก”
“ชั้นไม่ไปไหนทั้งนั้น ยังไงชั้นก็ต้องตามหาอายูมิให้ได้”
“ไม่ไปใช่ไหม” ฮิเดโนริโมโหหันไปกระชากแขนริเอะ แล้วดึงมาบีบคอริเอะแน่น
“โอ๊ย ! ปะ..ปล่อย..ปล่อยชั้น” ริเอะดิ้นและพยายามแกะมือฮิเดโนริออกจากลำคอ แต่ไม่สำเร็จ ริเอะตาเหลือกหายใจไม่ออก
“เธอรักอาคิระมากไม่ใช่เหรอ งั้นเธอก็ตายเพราะความดื้อของมันก็แล้วกัน”
อาคิระอึ้ง “อย่าทำริเอะ เรามาเคลียร์กันอย่างลูกผู้ชายสิวะไอ้ฮิเดะ!”
“ชั้นไม่มีอะไรต้องเคลียร์กับแกอีกแล้ว พวกแกต้องออกไปจากที่นี่ ! ไม่อย่างงั้นริเอะก็ต้องตาย” ความโกรธจัดทำให้ปลายนิ้วที่ชี้ออกไปมีเล็บงอกยาวออกมา และดวงตาสัตว์สีส้มของฮิเดโนริก็กร้าวจนน่ากลัว
กรงเล็บจิกเข้าไปในลำคอของริเอะ จนริเอะเจ็บปวดทรมานและหายใจไม่ออก “โอ๊ย.. ปล่อย..ปล่อย...ชั้น”
รินดาราเห็นท่าไม่ดี จึงเขย่าแขนอาคิระแล้วขอร้อง “คุณอาคิระคะ เรารู้ว่าปีศาจหิมะเอาตัวอายูมิมาแน่ๆแล้ว เราควรจะกลับไปขอให้ท่านชายช่วยดีกว่า รีบกลับไปตอนนี้เราน่าจะยังมีเวลาหาทางช่วยเหลือหนูอายูมิทันนะคะ”
อาคิระเจ็บใจพยักหน้านิดๆ แต่ดวงตาจับจ้องที่ฮิเดโนริอย่างโกรธจัด ฮิเดโนริยอมปล่อยมือออกจากคอของริเอะ
ริเอะล้มทรุดลงกับพื้น หายใจหอบถี่ๆหน้ามืดวิงเวียนอยากจะเป็นลม
“คุณริเอะ อดทนหน่อยนะคะ” รินดารากับอาคิระช่วยกันลากตัวริเอะออกไป ฮิเดโนริมองตามไปและหายใจฟืด

ในห้องเก็บของ ฮิโตชิยืนข้างๆอายูมิและมองไปที่ประตู “พวกเขาไปกันแล้ว”
อายูมิร้องไห้ “คุณอา พี่รินดารา กลับมาช่วยอายูมิก่อน ฮือๆๆๆ”
“พอได้แล้วอายูมิ !! ทำไมอายูมิดื้ออย่างนี้ บอกแล้วใช่ไหมว่าให้อยู่เฉยๆอย่าร้อง แต่ก็ไม่เคยเชื่อฟังฮิโตชิเลย คราวนี้นางปีศาจหิมะบอกให้ฮิโตชิพาอายูมิไปหา เธอจะสั่งสอนอายูมิแล้ว อายูมิจะได้เป็นเด็กดีขึ้น” อายูมิไม่ตอบโต้ฮิโตชิ เอาแต่ก้มหน้าร้องไห้โฮ “ทำไมอายูมิไม่พูดกับฮิโตชิ อายูมิไม่รักฮิโตชิ ไม่อยากเป็นเพื่อนกับฮิโตชิแล้วจริงๆ ด้วย”
“ฮิโตชินั่นแหละไม่รักอายูมิ ฮิโตชิอยากให้อายูมิตาย”
“ก็ดีแล้วนี่ พออายูมิเป็นผีเหมือนฮิโตชิ อายูมิจะได้ไม่ต้องกลัวฮิโตชิอีก”
อายูมิเถียง “แต่อายูมิไม่เคยกลัวฮิโตชิ”
ฮิโตชิโกรธจัดจนลูกตาเปลี่ยนเป็นสีดำ “โกหก! วันนั้นที่อายูมิรู้ว่าฮิโตชิเป็นผี อายูมิก็ไล่ฮิโตชิเอาของปาใส่ฮิโตชิ”
“อายูมิไม่ได้ตั้งใจนะฮิโตชิ อายูมิเคยเห็นแต่เวลาฮิโตชิเป็นเด็กปกติ ไม่เคยเห็นตอนที่ ฮิโตชิหน้าตาน่ากลัว อายูมิก็ต้องตกใจสิ แต่อายูมิไม่ได้กลัวฮิโตชิเลยนะ”
ฮิโตชิอึ้ง “จริงเหรอ”
“ให้อายูมิสาบานก็ได้ ถ้าอายูมิโกหก ขอให้ไม่มีใครรักอายูมิอีกเลย...ฮือๆๆๆ”
ฮิโตชิสงสารจนจะร้องไห้ตาม “อายูมิรู้มั้ย นอกจากอายูมิแล้ว ไม่เคยมีใครรักฮิโตชิเหมือนกัน” ฮิโตชิน้ำตาคลอมองอายูมิที่ร้องไห้จนตัวโยน จากนั้นฮิโตชิก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาจึงขยับเข้าไปจับมืออายูมิ “ถึงเวลาที่อายูมิต้องไปแล้วล่ะ”
อายูมิตกใจ “ฮิโตชิ !!!”อายูมิสะดุ้งเฮือกแล้วดวงตาก็เปลี่ยนเป็นสีดำ...ร่างฮิโตชิหายไป เข้าสิงอายูมิแทน

ไดซุเกะนั่งอยู่หน้าหิ้งพิธี อัตซุโอะเปิดประตูเข้ามา “ได้มาหรือเปล่า”
“ได้ครับ” อัตซุโอะล้วงหยิบของในกระเป๋าเสื้อออกมา มันคือหวีที่มีเส้นผมติดของยูกิ
ไดซุเกะยิ้มร้าย “แกจะต้องได้รับบทเรียนจากโคสึกะ”
“คุณท่านครับ ผมว่าตอนนี้นางปีศาจหิมะมันกำลังจะจัดการกับหลานสาวของมิยาคาวะ”
“ดี มันจะได้ไม่รู้ตัวว่าเรากำลังทำอะไรอยู่”

ในป่าวังเวง อายูมิสีหน้านิ่งดวงตาเป็นสีดำเดินตัวแข็งๆมาตามทาง ปากอายูมิขยับแต่เสียงที่เปล่ง ออกมาเป็นเสียงฮิโตชิ “พาอายูมิกลับบ้าน..พาอายูมิกลับบ้าน”
ทันใดนั้นยูกิก็โผล่เข้ามาขวางหน้าอายูมิ “ฮิโตชิ !! แกจะพาอายูมิไปไหน ชั้นบอกให้พาไปหาชั้นไม่ใช่เหรอ”
อายูมิหยุดชะงักสะดุ้งโหยง ตาโตตกใจ แล้วทรุดล้มลงหมดสติ เพราะฮิโตชิออกจากร่างของอายูมิ “ฮิโตชิจะพาอายูมิกลับบ้าน เพราะอายูมิสัญญาแล้วว่าจะไม่ดื้ออีก”
ยูกิตะคอกหน้าตาถมึงทึง “แต่ชั้นไม่อนุญาต ! อายูมิจะไม่มีวันได้กลับบ้านอีก ชีวิตของอายูมิต้องเป็นของชั้น”
ฮิโตชิสะดุ้งตกใจ เพราะไม่เคยเห็นยูกิในสภาพร้ายกาจขนาดนี้มาก่อน
อายูมิสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา..เห็นฮิโตชิยืนอยู่ อายูมิเรียกเสียงครวญครางเพราะไม่มีแรง “ฮิโตชิ...”
ทั้งยูกิและฮิโตชิหันขวับไปหาอายูมิ ยูกิยิ้มแสยะแล้วยื่นมือจะบีบคออายูมิ แต่ฮิโตชิโผล่มาขวางหน้ายูกิ “ผมไม่ให้คุณทำอะไรอายูมิเด็ดขาด”
“ถอยไป ! ชั้นจะทำให้อายูมิเป็นผีเหมือนแกไงล่ะ”
ยูกิผลักฮิโตชิออกไป แต่ฮิโตชิโผเข้าไปเกาะขายูกิไว้แน่น “ไม่ ! ฮิโตชิไม่ยอมให้ใครทำร้ายอายูมิ อายูมิหนีไป ! นางปีศาจหิมะจะทำร้ายอายูมิ อายูมิหนีไป”
อายูมิตกใจลนลาน...ทำอะไรไม่ถูก
“ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้ ! แกอยากลองดีกับชั้นใช่ไหม”
ฮิโตชิกอดขายูกิแน่น ยูกิทุบฝามือลงไปที่กลางหลังของฮิโตชิ ฮิโตชิกระอักเลือด เลือดไหลออกปาก
“ฮิโตชิ”
ฮิโตชิก็ไม่ยอมปล่อยขายูกิ “อา..ยู..มิ..หนี..ไป”
อายูมิหันไปคว้าท่อนไม้ที่อยู่แถวนั้นใช้แทนไม้ค้ำพยุงตัวลุกขึ้น แล้วพยายามก้าวเดินออกไปได้อย่างยากลำบาก
ยูกิบีบคอของฮิโตชิขึ้นมา “ถ้าชั้นจัดการนังเด็กพิการนั่นเสร็จเมื่อไหร่ แกจะเป็นรายต่อไป” ยูกิปล่อยร่างฮิโตชิกระแทกลงพื้น ฮิโตชิตาปรือเจ็บปวดมาก “นังเด็กพิการ น้ำหน้าอย่างแกจะหนีไปไหนพ้น”
ยูกิตามอายูมิไป ปล่อยฮิโตชินอนหมอบกับพื้น และพยายามกระเสือกกระสนเอื้อมมือไปข้างหน้า “อายูมิ...อายูมิหนีไป อายูมิ” ฮิโตชิร้องไห้ “ฮือๆ...ฮิโตชิช่วยอายูมิไม่ได้ ใครก็ได้ช่วยอายูมิด้วย... ช่วย..ช่วยอายูมิด้วย”

โฮชิโนโอจิอยู่ในห้องแล้วได้ยินเสียงฮิโตชิแว่วเข้ามา
“ฮือๆ ฮิโตชิช่วยอายูมิไม่ได้ ฮิโตชิไม่อยากให้ใครก็ได้ช่วยอายูมิ ด้วย”
โฮชิโนโอจิหันไปทางเสียงที่ลอยมาจากนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าไม่สบายใจ “ฮิโตชิ”

หน้าคฤหาสน์โคสึกะ ริเอะทรุดล้มลงกับพื้นหายใจลำบากและรู้สึกหน้ามืด อาคิระกับรินดาราที่เดินมาด้วยกันรีบเข้าไปดูริเอะ รินดาราช่วยประคองเอาไว้
อาคิระยังไม่หายเป็นห่วงอายูมิเลยตัดสินใจ “ผมว่าคุณรีบพาริเอะกลับไปก่อนเถอะ ผมจะกลับเข้าไปตามหาอายูมิ” อาคิระจะเดินกลับเข้าไปข้างใน
รินดาราคว้าตัวอาคิระห้าม “แต่คุณบาดเจ็บอยู่ ถ้าคุณไปเจอกับคุณฮิเดะอีก คุณจะลำบากนะคะอาคิระ”

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนที่ 14/2 วันที่ 5 พ.ค. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ