อ่านละครข้าบดินทร์ ตอนที่ 2 วันที่ 24 พ.ค. 58

อ่านละครข้าบดินทร์ ตอนที่ 2 วันที่ 24 พ.ค. 58

เช้าวันนี้ สมิงสอดน้อยกับสมิงจักรเพชรประลองดาบสองมือกันต่อหน้าเจ้าพระยามหาโยธารามัญขุนนางผู้ใหญ่ ท่ามกลางการลุ้นของเหม บุษย์และบรรดาทหารมอญของทั้งสองฝ่าย

สมิงจักรเพชรกับสมิงสอดน้อยต่างสู้กันอย่างไม่มีใครเพลี่ยงพล้ำแก่ใคร จนสมิงจักรเพชรงัดท่าไม้ตายควงดาบรุกไล่จนสมิงสอดน้อยถอยกรูดต้องตั้งรับอย่างเดียว ก่อนจะพลิกตัวฉากหลบออกมาได้ สมิงจักรเพชรลำพองใจย่างสามขุมเข้าหาสมิงสอดน้อยเห็นทีใช้เพลงดาบปกติตนสู้ไม่ได้ เลยตั้งท่าใหม่ใช้เพลงดาบอาทมาตสู้แทน



สมิงจักรเพชรเจอเพลงดาบอาทมาตก็ถึงกับงงตั้งรับพัลวัน สมิงจักรเพชรใช้ไม้ตายในเพลงดาบของตน แต่ใช้ไม่ได้ผลถูกสมิงสอดน้อยปัดป้องจนดาบของสมิงจักรเพชรหลุดจากมือแล้วใช้ดาบอีกเล่มจ่อคอสมิงจักรเพชรสำเร็จ ท่ามกลางเสียงเฮของเหม บุษย์และลูกน้องของสมิงสอดน้อย

บรรดาลูกน้องสมิงสอดน้อยต่างสะใจที่สมิงสอดน้อย เอาชนะสมิงจักรเพชรได้ แต่สมิงสอดน้อยก็พูดอย่างถ่อมตนว่า

“ถ้าไม่ได้ไปฝึกเพลงดาบกับขรัวปู่ ก็คงไม่ชนะดอกวะ อ้ายสมิงจักรเพชรมันเจนจัดเพลงดาบสองมือนัก ในกองทหารมอญคงไม่มีผู้ใดสู้มันได้แล้ว” เหมถามว่าเพลงดาบที่สมิงสอดน้อยใช้เผด็จศึกสมิงจักรเพชรเป็นวิชาดาบกระไรหรือ “อีกไม่นานเอ็งก็รู้เอง มิต้องใจร้อนไปดอกอ้ายเหม”

ขณะนั้นเองมีชาวบ้านถืออาหารข้าวของมาเตรียมถวายเพล เหมตกใจถามว่าเพลแล้วหรือ แล้วเอ่ยลาบอกว่าพรุ่งนี้ตนจะไปกราบขรัวปู่ที่วัดเอง สมิงสอดน้อยสงสัยว่าเหมรีบร้อนไปไหน บุษย์พูดอย่างรู้แกวว่าเป็นเพราะพิษรักอย่าไปใส่ใจเลย แต่พอตัวเองเห็นหญิงสาวชาวบ้านถือถาดเดินผ่านมา บุษย์เลยขอตัวตามหญิงสาวไปทันที

“การประลองดาบจบแล้ว จะจัดการเรื่องอ้ายเหมตามที่ขรัวปู่สั่งมาดีหรือไม่พี่” ลูกน้องคนหนึ่งถามสมิงสอดน้อย

ooooooo

บัวนั่งรอเหมอยู่ที่ศาลาริมคลองในวัด เหมไม่ทันมาแต่หลวงสรอรรถย่องมาก่อน ทำก้อร่อก้อติกเข้าหาบัว บัวจะลุกหนีก็คว้าแขนไว้ให้อยู่เจรจากันสักครู่ ทันใดนั้นเหมมาถึงก็พุ่งเข้าคว้าข้อมือหลวงสรอรรถ บิดจนต้องปล่อยมือบัว

“โอ๊ย...มึงกล้าทำกับกูเช่นนี้เชียวรึ อ้ายเด็กอมมือ!” หลวงสรอรรถกำหมัดจะต่อยเหม แต่พอดีลูกน้องวิ่งหน้าตื่นมารายงานว่ามีเหตุด่วน เหมฉวยโอกาสนั้นพาบัวไปจากตรงนั้น

หลวงสรอรรถจะตามไปก็รู้ว่าพละกำลังสู้เหมไม่ได้ จึงตวาดลูกน้องแก้หน้าว่า “มึงมีกระไร ถ้าไม่สำคัญจริงกูทวนหวายมึงแน่” แต่พอฟังลูกน้องกระซิบบอก หลวงสรอรรถก็หน้าเครียดทันที

ข่าวนั้นคือลูกน้องหลวงสรอรรถที่กำลังขนฝิ่นถูกทหารไทยจับกุม ลูกน้องหลวงสรอรรถตกใจชักอาวุธออกมาต่อสู้

ขณะนั้นเอง พระยาปลัดสมุทรปราการกับพระพิชัยปราการเดินออกมาสั่งการพวกทหารให้จับพวกค้าฝิ่นให้หมดอย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว ลูกน้องหลวงสรอรรถสู้ไม่ได้พากันวิ่งหนี ทหารไล่ตามไปส่วนพระยาปลัดกับพระพิชัยเดินไปกรีดกระสอบหยิบฝิ่นออกมา พระยาปลัดสั่งทหารให้ขนย้ายออกและเอาไปเผาให้หมด

ที่แท้เป็นอุบายของพระยาปลัดทำทีจับกุมและขนฝิ่นไปเผา แต่ฝิ่นส่วนใหญ่ถูกสับเปลี่ยนมาขึ้นเกวียนเล่มอื่นแทน

หลวงสรอรรถหัวเราะสะใจชมว่าเพราะปัญญาของท่านเจ้าคุณแท้ๆ และพระพิชัยก็ไม่รู้เท่าทันว่าฝิ่นส่วนใหญ่ถูกสับเปลี่ยนมาหมดแล้ว การแกล้งจับฝิ่นครั้งนี้ พระยาปลัดจึงรู้ว่าอาชีพเดิมของหลวงสรอรรถนั้นคือค้าฝิ่น เมื่อหลวงห้ามจึงต้องลักลอบ และที่ตนทำนี้ยังน้อยกว่าที่พวกวิลาศทำไม่รู้กี่เท่า

“นี่พวกวิลาศก็ลักลอบค้าฝิ่นรึ” พระยาปลัดตกใจ หลวงสรอรรถหัวเราะขำๆ เล่าว่า

“ไม่แปลกดอกขอรับที่เจ้าคุณไม่ทราบ ผู้คนทั่วไปเข้าใจว่าฝิ่นมาจากคนจีน แท้ที่จริงฝิ่นที่คนจีนขายมี น้อยนิดฝิ่นส่วนใหญ่มากับเรือของพวกวิลาศต่างหาก”

ooooooo

ฝิ่นบางส่วนถูกยัดไส้ในลังส้มขนไปที่บ้านมิสเตอร์เจเมสัน เพราะอาการป่วยของแหม่มมาเรีย จำเป็นต้องใช้ฝิ่นในการระงับอาการเจ็บปวดที่มากขึ้นเรื่อยๆ หมอเสนอมิสเตอร์เจเมสันว่าควรขนฝิ่นมามากกว่านี้

“สยามห้ามค้าฝิ่น กว่าจะขนมาได้ขนาดนี้ก็ลำบากเอาการ ฉันไม่กล้าขนมามากกว่านี้ดอก” เจเมสันบอกหมอ

ขณะนั้นเองแหม่มเดินคุยออกมาจากข้างในกับเหม แหม่มถามพวกคนงานที่กำลังขนลังเข้ามาว่านั่นลังอะไรหรือ เจเมสันบอกว่าเป็นลังส้มตนเอามาฝากพวกเพื่อนๆ แล้วตัดบทถามเหมว่าจะกลับแล้วหรือ เหมบอกว่าต้องกลับไปเรียนหนังสือที่วัด บอกแหม่มว่าคราวหน้าจะมาเยี่ยมอีก ให้กำลังใจว่าครูแหม่มดูสดใสขึ้นมาก เจอกันคราวหน้าคงหายเป็นปกติแน่

“ขอบใจเธอมากจ้ะ ขอให้พระเจ้าคุ้มครองเธอนะ” แหม่มสดใสมีความสุขจนเจเมสันยิ้มดีใจ

ระหว่างผ่านซอยเปลี่ยวเพื่อกลับวัดนั่นเอง เหมถูกชายคลุมหน้ากลุ่มใหญ่กรูกันออกมาล้อมไว้ เหมตกใจแต่พยายามตั้งสติงัดแม่ไม้มวยไทยที่เรียนมาเข้าต่อสู้ แต่ฝ่ายนั้นมีกำลังมากกว่า เหมจึงกลิ้งตัวหลบคว้าไม้ไผ่ที่อยู่แถวนั้นควงเข้าฟาดพวกชายคลุมหน้าจนแตกกระเจิง หัวหน้าของพวกคลุมหน้าก็บุกเข้าใส่เหมทันที

เหมกับชายคลุมหน้าต่อสู้กันอย่างดุเดือดสูสี เหมฟาดไม้ใส่แต่ถูกฝ่ายนั้นจับไว้ได้แล้วใช้ศอกอีกข้างฟันไปที่ไม้ไผ่จนหักเป็นสองท่อน ท่อนหนึ่งอยู่ในมือเหมและอีกท่อนหนึ่งอยู่ในมืออีกฝ่าย ต่างเอาไม้ไผ่จ่อคอหอยอีกฝ่ายพร้อมกันเป็นอันว่าเสมอ พอชายคลุมหน้าผละออกปลดผ้าคลุมหน้า เหมเห็นเต็มตาอุทานอย่างคาดไม่ถึง

“พี่สมิง”

ที่แท้เป็นอุบายของพระครูยมทดสอบฝีมือเพื่อคัดเลือกเข้าเรียนวิชาดาบอาทมาต เหมดีใจมาก พุ่มดีใจด้วยบอกเหมว่า นับแต่ขรัวปู่รับศิษย์มา หากรวมพ่อเหมด้วยก็มีเพียงเจ็ดคนเท่านั้นที่ได้รับถ่ายทอดอาทมาต

“อันที่จริงข้าไม่ควรนับเป็นหนึ่งในเจ็ดดอก วิชาดาบอาทมาตของข้ายังผิวเผินมาก” สมิงสอดน้อยออกตัว

“เอ็งไม่ต้องท้อใจไปอ้ายสมิงสอดน้อย ดาบอาทมาตแตกต่างจากวิชาดาบอื่น ทั้งรับแลรุกในจังหวะเดียวกัน พลิกแพลงแปรเปลี่ยนได้ไม่สิ้นสุดเป็นอัศจรรย์ เอ็งจะแตกฉานในเวลาอันสั้นมิได้ดอก” พระครูยมให้กำลังใจ

“รับแลรุกในจังหวะเดียวกัน พลิกแพลงแปรเปลี่ยนไม่สิ้นสุด” เหมพึมพำกับตัวเองอย่างอัศจรรย์

สมิงสอดน้อยได้รับมอบหมายจากพระครูยมให้รำแม่ไม้เพลงดาบอาทมาตให้เหมดู โดยมีพระครูยมอธิบายว่า

เพลงดาบอาทมาตมีหลักการก้าวย่างตามหลักสี่ทิศ ดาวแปดแฉกมีแม่ไม้เพียงสามท่า คือ คลุมไตรภพ ตลบสิงขร ย้อนฟองสมุทร แต่แม่ไม้สามท่านี้ หากเข้าใจลึกซึ้งแตกฉานก็สามารถพลิกแพลงได้เป็นอัศจรรย์ ขึ้นอยู่กับปัญญาของเอ็งเป็นสำคัญ แต่ที่เอ็งต้องจำไว้ให้ขึ้นใจคือหัวใจของเพลงดาบ ‘เขาฟันเราไม่รับ เขารับเราไม่ฟัน จะฟันต่อเมื่อเขาไม่รับ จะรับต่อเมื่อหลบหลีกไม่ทัน’

เหมร่ายรำเพลงดาบอาทมาตด้วยท่วงท่าแข็งแรง สง่างามไม่แพ้สมิงสอดน้อย แลร่ายรำลูกไม้เพลงดาบอีกหลายท่าอย่างสวยงาม จบลงด้วยท่าเพลงดาบที่ทรงพลัง

ooooooo

1 เดือนผ่านไป พิธีแต่งงานระหว่างทับทิมกับหมื่นพิพิธจัดที่เรือนพระยาพระคลัง ทั้งคุณหญิงชมและคุณชายช่วงจัดงานกันอย่างเอิกเกริก สรรหาอาหารคาวหวานล้วนขึ้นชื่อหายากระดมมาในงาน

บัวเห็นทับทิมในชุดเจ้าสาวสวยมากเดินเข้ามาชม ทับทิมจึงให้หยิบเครื่องประดับให้ แต่ลำดวนที่แต่งตัวน่ารักหันไปหยิบให้ก่อน ถูกบัวดุว่าเครื่องประดับเหล่านี้มีค่านักหากหล่นหายขึ้นมาจะทำอย่างไร ลำดวนน้อยใจเดินออกจากห้อง

ที่ละแวกเรือนเจ้าพระยาพระคลังนี่เอง ลำดวนเห็นลูกน้องหลวงสรอรรถ 4-5 คนคุมพวกทาสชายหญิงมา ในนั้นมีเด็กวัยเดียวกับลำดวนอยู่ด้วย ลูกน้องหลวงสรอรรถถือหวายคอยคุมเหล่าทาสนั้นมา เด็กหญิงที่ถูกคุมมาเดินไม่ไหวล้มลงก็ถูกลูกน้องหลวงสรอรรถตะคอกให้ลุกขึ้น อีกคนใช้หวายเฆี่ยนเด็กหญิงอย่างโหดร้ายจนเด็กหญิงร้องด้วยความเจ็บปวด

อ่านละครข้าบดินทร์ ตอนที่ 2 วันที่ 24 พ.ค. 58

ละครข้าบดินทร์ บทประพันธ์โดย : วรรณวรรธน์
ละครข้าบดินทร์ บทโทรทัศน์โดย : เอกลิขิต
ละครข้าบดินทร์ กำกับการแสดงโดย : อรรถพร ธีมากร
ละครข้าบดินทร์ ผลิตโดย : บริษัท ที.วี.ซีน จำกัด
ละครข้าบดินทร์ ออกอากาศ ทุกวันศุกร์ - วันอาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครข้าบดินทร์ เตรียมออกอากาศเร็ว ๆ นี้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ