อ่านละครเรื่องหนึ่งในทรวง ตอนที่ 3 วันที่ 29 พ.ค. 58

อ่านละครเรื่องหนึ่งในทรวง ตอนที่ 3 วันที่ 29 พ.ค. 58

ตกดึก หนึ่งอุ้มกรกนกขึ้นนอนบนเตียงโดยมีแม่โอปูที่นอนนอนหน้าเตียง เพราะเป็นคืนแรกให้นอนเป็นเพื่อนกันก่อน ต่อไปค่อยไปนอนห้องที่จัดไว้ให้...หนึ่งชมกรกนกเก่งมากที่วันนี้ไม่ร้องไห้ เธอตอบว่าไม่อยากทำให้พี่ชายไม่สบายใจ คุณครูสอนว่าเวลาถ้าเราไม่สนใจนับ มัน ก็จะผ่านไปเร็ว หนึ่งสะกิดใจอดอคติไม่ได้

“คุณครูท่านหญิงก็คงจะคิดเช่นเดียวกันมั้งครับ ถึงไม่ใส่ใจที่จะมาส่งคุณชาย มาบอกลาสักนิดก็ไม่มี”

ด้านหทัยรัตน์นอนไม่หลับจนต้องลงมาเดินเล่นหน้าบ้าน สุดาเห็นออกมาคุยด้วยถามเป็นกังวลที่ต้องไปสอนหนังสือที่บ้านหนึ่งหรือ เธอพยักหน้าและบ่นถ้าตนมีบ้านจะเอากรกนกมาอยู่ด้วยเสียเลย จะได้ไม่ต้องไปพักบ้านคนอื่น สุดาแย้งสำหรับกรกนก หนึ่งไม่ใช่คนอื่น



“แต่เขาเป็นคนอื่นสำหรับปุ้มค่ะ”

“พี่ว่าปุ้มอย่าคิดมากเลยนะ เพราะตอนปุ้มสอนหนังสือ พี่หนึ่งไปทำงาน ปุ้มเลิกพี่หนึ่งก็เพิ่งเลิกงาน โอกาสที่จะเจอกันก็คงน้อย บางทีอาจไม่ได้เจอกันด้วยซ้ำ”

“จริงสินะ ลืมไปสนิทเลย เฮ้อ...ปุ้มก็มัวแต่คิดมาก นอนไม่หลับอยู่ตั้งนาน รู้แบบนี้แล้วสบายใจขึ้นเยอะเลย งั้นปุ้มไปนอนก่อนนะคะพรุ่งนี้ปุ้มต้องตื่นแต่เช้า ราตรีสวัสดิ์ค่ะ”

“อ้าว...ปุ้ม ไปเลย เฮ้อ...” สุดามองตามน้องสาวไปอย่างขำๆ

ooooooo

เช้าวันใหม่ หทัยรัตน์มาบ้านเพชรลดาอย่างสบายใจ นมพิมพ์เข้ามาต้อนรับ เธอยกมือไหว้นอบน้อม พิมพ์รีบปรามไม่ต้องไหว้ เธอบอกไม่ได้เพราะเขาเป็นผู้ใหญ่ พิมพ์ยิ้มอย่างชื่นชม

“ไม่ทราบว่าห้องเรียนคุณหญิงอยู่ที่ไหนคะ”

“ทางด้านโน้นค่ะ แต่ก่อนที่จะไปพบคุณหญิง คุณท่านกับคุณหนึ่งรอพบคุณปุ้มอยู่ที่ห้องรับแขกค่ะ”

หทัยรัตน์สะดุ้งเมื่อได้ยินว่าหนึ่งรอพบ...วิทย์นั่งยิ้มรอต้อนรับที่โซฟา หนึ่งยืนซ่อนรอยยิ้มสะใจอยู่ข้างๆ หทัยรัตน์ยกมือไหว้วิทย์และไหว้หนึ่งโดยไม่มองหน้า เธอเรียกหนึ่งว่าคุณจนวิทย์ทักท้วง

“เรียกพี่เขาว่าคุณหนึ่งทำไมล่ะปุ้ม คนกันเองแท้ๆ เรียกพี่หนึ่งสิ แล้วถ้าปุ้มต้องการอะไรเพิ่มเติมก็บอกได้นะไม่ต้องเกรงใจ...เรือนสีฟ้าที่คุณหญิงพักอยู่ทางด้านโน้น เดี๋ยวหนึ่งจะเป็นคนพาปุ้มไป”

“ไม่ต้องลำบากพี่...หนึ่งหรอกค่ะ ปุ้มไปเองได้ค่ะ”

“ลำบากอะไรกัน หนึ่งน่ะเขาเป็นคนจัดเตรียมทุกอย่างให้ปุ้มเอง ทั้งโต๊ะทั้งเครื่องเขียน ถ้ามีอะไรไม่ชอบใจบอกพี่เขาเลยนะ แล้ววันนี้พี่เขาก็อุตส่าห์ลางานเพื่อมาต้อนรับคุณครูปุ้มโดยเฉพาะ ให้เขาพาไปน่ะดีแล้ว”

หทัยรัตน์จะปฏิเสธ หนึ่งรวบรัด “ให้พี่พาไปเถอะครับน้องปุ้ม คิดซะว่าเป็นมารยาทที่ดีของเจ้าของบ้าน ไปครับ หญิงคงจะรออยู่แล้ว เชิญครับ...น้องปุ้ม”

หทัยรัตน์จำต้องเดินตามหนึ่งออกไป แต่เธอเดินตามหลังจนหนึ่งสังเกตเห็นลองหยุดเดิน เธอก็หยุดเดินโดยทิ้งระยะห่าง เขาทนไม่ไหวถามเธอเป็นอะไรกลัวตนมากหรือถึงเดินห่าง หทัยรัตน์ยืนเชิดหน้าตอบว่าไม่ได้กลัว ตามมารยาทแขกไม่ควรเดินเสมอเจ้าของบ้าน

“เธอนี่เล่นละครเก่งนะ ต่อหน้าคนอื่นทำนอบน้อมอ่อนหวาน...พี่หนึ่งอย่างนั้นพี่หนึ่งอย่างนี้...ไม่เห็นปากเก่งเหมือนตอนอยู่กับฉัน นี่ถ้าฉันไม่รู้จักตัวจริงของเธอ ฉันคงหลงเชื่อในบทบาทคุณหทัยรัตน์ที่แสนดีของเธอไปแล้ว”

“แล้วคุณอนวัชไม่คิดเหรอคะว่า ตลอดเวลาที่ดิฉันอยู่ต่อหน้าคุณ ดิฉันกำลังเล่นละครอยู่ จริงๆแล้วคุณอาจจะไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของดิฉันเลยก็ได้” ปุ้มลอยหน้าโต้ไม่กลัวเกรง

“ถ้าฉันไม่รู้คนบนโลกนี้ก็ไม่มีใครที่จะรู้ ฉันบอกให้นะเธออาจจะหลอกผู้ชายทุกคนบนโลกนี้ได้ แต่เธอหลอกฉันไม่ได้...จำไว้” หนึ่งหันหลังเดินอย่างเร็ว หทัยรัตน์เดินตามขาแทบขวิด

พอถึงเรือนสีฟ้า หทัยรัตน์ยืนหอบ กรกนกกับแม่โอรออยู่เห็นทักว่าไปทำอะไรมาทำไมดูเหนื่อย หนึ่งแกล้งเยาะว่าเธอกลัวคุณหญิงจะรอนานจึงรีบเดิน กรกนกมองนาฬิกาแล้วนึกได้ว่าสายป่านนี้ทำไมหนึ่งยังไม่ไปทำงาน หนึ่งตอบยิ้มๆ

“พี่หนึ่งเห็นว่าวันนี้เป็นวันแรกที่คุณครูมาสอนคุณหญิง เลยหยุดงานหนึ่งวันเพื่อจะได้อยู่ดูแลความเรียบร้อย...พี่หนึ่งขอตัวก่อนนะครับ คุณครูคงอยากสอนเต็มที พี่หนึ่งจะคอยดูคุณหญิงจากทางโน้น เผื่อมีอะไรขาดตกบกพร่องจะได้มองเห็น ไม่ต้องห่วงนะครับพี่หนึ่ง จะคอยมองตลอดเวลาไม่ให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว”

หทัยรัตน์เชิดหน้ารู้ทันว่าเขาคอยจับผิด หนึ่งเดินออกไปนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ริมระเบียงที่มองเห็นห้องสอนหนังสือชัดเจน หทัยรัตน์รู้ว่าหนึ่งแกล้งยั่วอารมณ์ จึงบอกกรกนกว่าวันนี้จะเรียนภาษาไทย แล้วให้เธออ่านโคลงโลกนิติบทหนึ่ง กรกนกอ่านน้ำเสียงดังชัดเจน

“รักกันอยู่ขอบฟ้าเขาเขียว เสมออยู่หอแห่งเดียว ร่วมห้องชังกัน บ่ แลเหลียว ตาต่อกันนา เหมือนขอบฟ้ามาป้อง ป่าไม้ มาบัง”

หนึ่งได้ยินแล้วสะอึก...กรกนกถามหทัยรัตน์ถึงความหมายของโคลงนี้ เธออธิบาย

“โคลงบทนี้พูดถึงความสัมพันธ์ของคนเราน่ะค่ะ ถ้าเรารักใครสักคน ต่อให้เขาคนนั้นอยู่ไกลแค่ไหนแต่เรารู้สึกเหมือนเขาอยู่ใกล้ๆเราตลอดเวลา”

“เหมือนหญิงและพี่ชายใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ แต่ถ้าใครสักคนที่เรา...เกลียด ต่อให้อยู่ใกล้กันแค่ไหนแต่ก็เหมือนอยู่ห่างไกลแสนไกล เราเองไม่อยากแม้แต่จะมองหรือถ้ามองเห็นเราก็ไม่อยากสนใจ”

หนึ่งหันขวับมอง หทัยรัตน์ยักไหล่ยิ้มเยาะ

ooooooo

เผอิญส่องแสงโทร.ไปที่กระทรวงจึงรู้ว่าหนึ่งลางาน เธอร้อนใจบอกสีสุกว่าหนึ่งคงหยุดงานเพราะหทัยรัตน์ไปสอนที่บ้านวันแรก สีสุกไม่อยากเชื่อแต่ส่องแสงคว้ากระเป๋าออกไปทันที

ช่วงพักกลางวัน หนึ่งเห็นกรกนกกำลังจะทานกลางวันคนเดียวจึงถามคุณครูไปไหน เธอตอบว่าหทัยรัตน์เอาอาหารมาทานเอง หนึ่งขมวดคิ้วลองถามกรกนกอยากให้ครูมาทานข้าวด้วยหรือไม่ เธอรีบตอบว่าอยาก เขาจึงให้เธอรอสักครู่จะไปพาตัวหทัยรัตน์มาทานข้าวด้วย

ในห้องครัว หทัยรัตน์เตรียมทานอาหารจากกับข้าวที่นำมาเองแม้แต่น้ำดื่มเธอก็เอามาเอง พิมพ์โอดโอยจะต้องเอามาทำไมให้ลำบาก ที่นี่เตรียมไว้ให้พร้อม หนึ่งเข้ามาแขวะสงสัยกลัวอาหารที่นี่มียาพิษ หทัยรัตน์โต้ว่าไม่ใช่...แค่ไม่อยากรบกวน

“แค่อาหารวันละมื้อกับน้ำวันละไม่กี่แก้ว ฉันไม่ถือเป็นบุญคุณ”

“คุณอนวัชไม่ถือแต่ดิฉันถือค่ะ”

“ฉันว่าเธอควรจะละวางทิฐิไม่เข้าท่า แล้วไปรับประทานข้าวกับคุณหญิงจะดีกว่า เพราะตอนนี้คุณหญิงรออยู่และบอกว่าจะไม่ยอมทานจนกว่าเธอจะไปรับประทานด้วย”

พิมพ์ตกใจเกรงคุณหญิงจะหิวแย่ หนึ่งตอกย้ำว่าน่าเห็นใจ เพราะปกติประสาทพรจะแวะกลับมาทานด้วย ตอนนี้พี่ชายไม่อยู่คงอยากมีครูเป็นเพื่อนครูก็มาตัดช่องน้อยแต่พอตัว หทัยรัตน์หน้าเสีย พิมพ์คะยั้นคะยอให้ไปทานกับคุณหญิง หนึ่งฉวยโอกาสมัดมือชก

“แม่พิมพ์ไปจัดจานเถอะจ้ะ คุณครูคงไม่ใจดำพอ ที่จะทิ้งให้คุณหญิงนั่งรอท้องกิ่วด้วยความหิวไปทั้งวัน”

พิมพ์รับคำรีบออกไป พอลับหลังก็หัวเราะคิกคักอย่างรู้ทัน...หทัยรัตน์หันมาบอกหนึ่งว่า ที่ตนยอมไปทานข้าวด้วยเพราะเป็นความต้องการของกรกนกไม่ใช่เพราะเขา หนึ่งแอบยิ้มสมใจ

แต่พอมาถึงโต๊ะอาหาร กรกนกยิ้มดีใจชม “พี่หนึ่งเก่งจัง พาคุณครูมารับประทานข้าวกับหญิงได้จริงๆด้วย ดีนะคะที่หญิงรอไม่รับประทานไปก่อน”

“ไม่รับประทานไปก่อน...คุณหญิงหมายความว่ายังไงคะ” หทัยรัตน์สงสัย

“พี่หนึ่งเห็นว่าหญิงรับประทานข้าวคนเดียว เลยบอกว่าให้รอก่อน พี่หนึ่งจะหาทางพาคุณครูมารับประทานเป็นเพื่อนหญิงค่ะ”

“อ้าว! แต่เมื่อกี้คุณอนวัชบอกว่า...”

“พี่หนึ่งบอกแล้วไงครับว่าพี่หนึ่งทำได้ทุกอย่าง ถึงแม้คุณครูคุณหญิงจะไม่ยอมมา แต่พี่หนึ่งมีวิธีและสุดท้ายก็ต้องยอมทำตามที่พี่หนึ่งต้องการจนได้” หนึ่งตัดบท

หทัยรัตน์โกรธจ้องเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ หนึ่งยิ้มกวนถามมองตนแบบนั้นตนไม่ใช่ไก่ผัดขิง ล้อว่าคงหิวจึงเลื่อนเก้าอี้เชิญให้นั่ง อ้างกรกนกรอนานแล้ว หญิงสาวกระแทกก้นนั่ง หนึ่งแหย่ “นั่งเบาๆก็ได้เดี๋ยวเก้าอี้จะพังซะก่อน...หมดหน้าที่แล้วพี่หนึ่งไม่กวนนะครับ เชิญ คุณหญิงทานข้าวกับคุณครูตามสบายนะครับ... หน้าหงิกแบบนี้สงสัยจะหิวมาก ระวังอย่ารับประทานให้มากเกินไปเดี๋ยวจะกลับไปเป็นกระปุกตั้งฉ่ายอีกจะหาว่าไม่เตือน”

หทัยรัตน์มองตามหลังหนึ่งอย่างเจ็บแค้น...หนึ่งเดินยิ้มออกมา พิมพ์แซวแกล้งคุณครูได้สบายใจหรือยัง หนึ่งหันมองทำนองรู้ได้อย่างไร พิมพ์บอกว่าตนเลี้ยงเขามาแต่เล็กทำไมจะไม่รู้ว่าคิดอะไรอยู่ หนึ่งยอมจำนน ยอมรับว่าหทัยรัตน์เป็นเด็กที่น่าแกล้ง ทำเป็นจองหองปลีกวิเวก

อ่านละครเรื่องหนึ่งในทรวง ตอนที่ 3 วันที่ 29 พ.ค. 58

ละครหนึ่งในทรวง บทประพันธ์โดย บุษยมาศ
ละครหนึ่งในทรวง บทโทรทัศน์โดย ณัฐิยา ศิรกรวิไล
ละครหนึ่งในทรวง กำกับการแสดงโดย ยุทธนา ลอพันธุ์ไพบูลย์
ละครหนึ่งในทรวง ควบคุมการผลิตโดย บริษัท โนพลอบเล็ม จำกัด ธิติมา สังขพิทักษ์
ละครหนึ่งในทรวง ออกอากาศทุกวันพุธ-พฤหัสบดี เวลา 20.35 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ