อ่านละคร กลกิโมโน ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 6 พ.ค. 58

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 6 พ.ค. 58

“ผมว่าที่ท่านชายอยากคุยกับคุณที่นี่” อาคิระเงยหน้ามองขึ้นไปที่พุ่มวีสทีเรียเต็มเหนือศีรษะ “คงเพราะต้องการอยู่ท่ามกลางดอกวิสทีเรียที่จะเป็นความทรงจำของคุณกับท่านชายตลอดไป..ผมรออยู่แถวนี้ดีกว่า” อาคิระเดินออกไปดูเศร้าๆ
รินดารามองตามอาคิระแล้วสีหน้าหนักใจเป็นห่วงความรู้สึกของอาคิระ

ภายในโดมวิสทีเรีย รินดาราเข้ามา เห็นโฮชิโนโอจิอยู่ในชุดกิโมโนสีเข้มดูสุขุม ใบหน้าผ่องใส ความสวยงามของวิสทีเรียที่เต็มโดมทำให้โฮชิดูสง่างามจนเธออดรู้สึกดีและชื่นชมภาพตรงหน้าไม่ได้
โฮชิโนโอจิหันมา “มาแล้วเหรอฮิคาริ..แล้วอาคิระล่ะ”


“เขาไม่ยอมเข้ามาค่ะ”
“ชั้นพอจะเข้าใจว่าทำไม” รินดาราหน้าเศร้าไปนิดหนึ่ง โฮชิโนโอจิเดินเข้าไปยิ้มให้ แล้วเชยคางรินดาราขึ้นมาอย่างนุ่มนวล “จำได้มั้ยวันที่เธอได้พบกับชั้นที่นี่”
“จำได้ค่ะท่านชาย”
“ท่ามกลางดอกวิสทีเรีย ท่ามกลางหมู่ดาวที่พร่างพราวแม้ในเวลากลางวัน 400 ปีที่ชั้นเฝ้ารอจะได้พบกับเธอ เวลานั้นเป็นเวลาที่ชั้นอยากจะโอบกอดคนรักของชั้น และอยากบอกเธอเหลือเกินว่า..รักของชั้นยังมั่นคงไม่โรยราเหมือนเวลาที่วิสทีเรียร่วงโรย”
โฮชิโนโอจิสบตารินดาราอย่างซาบซึ้ง เป็นจังหวะที่กลีบวิสทีเรียร่วงลงมาที่เส้นผมของรินดารา โฮชิโนโอจิจึงเอื้อมมือไปหยิบกลีบวิสทีเรียออก แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้จนจมูกแทบจะชนกัน รินดาราใจเต้นตึกตัก สายตาของทั้งคู่ประสานกัน โฮชิโนโอจิกระซิบที่ข้างหูของรินดารา “แล้วเธอล่ะฮิคาริ เมื่อถึงเวลาที่ชั้นต้องกลับสวรรค์แล้ว รักของเธอที่มีต่อชั้นจะยังมั่นคงอยู่รึเปล่า”
รินดารานิ่งไปมีสีหน้าอึกอักใจจนเห็นได้ชัด แต่ก็พยายามจะตอบโฮชิโนโอจิ “ความรักของชั้นที่มีต่อท่านชายจะ..”
รินดาราพูดไม่ทันจบโฮชิโนโอจิก็ใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากเธอ “คิดให้ดีนะฮิคาริ...อย่าทำร้ายเทพเจ้าด้วยคำพูด”
รินดารานิ่งไปอีกครั้ง แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาทั้งสองแก้มพร้อมโผสวมกอดโฮชิโนโอจิร้องไห้ฮือๆๆๆ “ท่านชายคะ..ชั้นขอโทษ..ฮือๆๆๆ ชั้นไม่รู้ว่าความรู้สึกของชั้นที่มีต่อท่านชายคืออะไร แต่ชั้นรู้ว่าชั้นรู้สึกยังไงกับอาคิระ...ฮือๆๆๆ ชั้นขอโทษ ชั้นรักอาคิระค่ะท่านชาย”
โฮชิโนโอจิยิ้มรับอย่างมีความสุข “ไม่เป็นไรหรอกฮิคาริ ส่วนหนึ่งของเมียวโจในตัวเธอต่างหากที่รักชั้น แต่สำหรับตัวตนของรินดาราที่รู้สึกกับชั้นมันเรียกว่า....ความศรัทธา”
“ความศรัทธา...ท่านชาย”
โฮชิโนโอจิยิ้มให้แล้วใช้มือปาดคราบน้ำตาบนแก้มรินดาราพร้อมกับรอยยิ้มปลอบใจ ก่อนจะมองไปที่ทางเข้าโดม
“ได้ยินแล้วใช่มั้ยอาคิระ..ถ้าได้ยินไม่ชัดชั้นจะให้พูดอีกทีว่ารินดารารักเธอ”
รินดาราชะงัก เมื่อหันไปเห็นอาคิระเดินเข้ามา
“ผมได้ยินแล้วครับท่านชาย..ผมก็รักเธอ..และจะรักอย่างมั่นคง เธอจะเป็นเหมือนดวงดาวที่ส่องแสงอยู่คู่กับผมในทุกๆวัน..และทุกๆคืน” อาคิระพูดพร้อมกับเดินเข้ามาหารินดารา
“เดี๋ยว..นี่รวมหัวกันวางแผนหลอกชั้นเหรอ”
“ผมเปล่านะ..ท่านชายต่างหากที่แนะนำผมให้…เอ่อ…”
“ท่านชาย..ท่านชายเป็นเทพเจ้านะคะ..ทำแบบนี้เขาเรียกว่าหลอกลวงมนุษย์”

โฮชิโนโอจิยิ้มขำ “ภาษามนุษย์เรียกว่าชอบอำดีกว่ามั้ย เพราะชั้นชอบช่วยทำให้มนุษย์มีความสุข และนี่ก็คือของขวัญที่ชั้นอยากมอบให้พวกเธอ..ฮิคาริ..อาคิระ” โฮชิโนโอจิจับมือทั้งสองคนมากุมมือกัน รินดารากับอาคิระสบตากันมือบีบกันเบาๆ ต่อหน้าโฮชิโนโอจิที่ยิ้มดีใจเป็นที่สุด “เธอสองคนจะเป็นดวงดาวแห่งความสุข ที่ชั้นจะเฝ้ามองจากบนสวรรค์”
อาคิระยิ้มรับแล้วหอมหน้าผากรินดาราด้วยความตื้นตัน รินดาราสวมกอดอาคิระอย่างดีใจต่อหน้าโฮชิโนโอจิ

โฮชิโนโอจิ รินดารา อาคิระเพิ่งกลับมาจากสวนวิสทีเรีย รินดารากับอาคิระเดินจูงมือกันและสบตากันหวานเพราะ เพิ่งสารภาพความรักต่อกัน โฮชิโนโอจิเองก็มีสีหน้าสุขใจไม่แพ้กัน
ย่ามิกิออกมาจากในห้องด้วยสีหน้าปลื้มปริ่มยินดี “ท่านชายกลับมาพอดี มาดูนี่เถอะค่ะ”
โฮชิโนโอจิ รินดารา อาคิระตื่นเต้นดีใจ โฮชิโนโอจิเดินนำเข้าไปในห้อง

โฮชิโนโอจิดันประตู ประตูค่อยๆเปิดออกช้าๆ..เผยให้เห็นกิโมโนโฮชิสีน้ำเงิน ปักลายนกกระเรียนทองเต็มสมบูรณ์ เสริมให้กิโมโนโฮชิดูสวยงามและทรงพลังเด่นตระหง่านอยู่กลางห้อง โฮชิโนโอจิ มิกิ รินดารา อาคิระยืนมองชุดกิโมโนโฮชิด้วยความสุขล้นหัวใจ “ในที่สุดกิโมโนโฮชิก็ปักเสร็จ”
ทันใดนั้นปานดาวบนหลังของรินดาราเกิดแสงสว่างวาบแล้วเลือนหายไป แต่แสงสว่างนั้นก็ทำให้รินดาราเจ็บปวด
“โอ๊ย” รินดาราสลบเหมือดลง ทั้งหมดตกใจ
“ฮิคาริ !/ รินดารา !!!”
โฮชิโนโอจิอยู่ใกล้รินดารามากกว่าจึงรับรินดาราเอาไว้

รินดารานอนหลับอยู่บนฟูก มีมือหนึ่งยื่นผ้าขนหนูมาเช็ดบนใบหน้าให้ รินดาราค่อยๆรู้สึกตัวขึ้นมาจึงเห็นว่า เจ้าของมือนั้นคือโฮชิโนโอจิ “ท่านชาย...”
“ฟื้นแล้วเหรอ รู้สึกยังไงบ้าง ยังเจ็บที่หลังอยู่ไหม”
“ตอนนี้ไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะ ว่าแต่ทำไมอยู่ๆชั้นก็เจ็บปานที่หลัง เกิดอะไรขึ้นกับชั้นคะ”
“กิโมโนโฮชิปักเสร็จ ชั้นกำลังจะได้กลับสวรรค์ หน้าที่ของเธอจบลงแล้ว”
รินดาราแปลกใจ “หน้าที่จบแล้ว ??” รินดาราแปลกใจจึงลุกขึ้นไปที่กระจกแล้วจะเปิดเสื้อดูปานที่หลัง แต่นึกได้ว่าโฮชิโนโอจิอยู่ในห้องจึงหันไปมองโฮชิโนโอจิ โฮชิโนโอจิหันหลังให้ รินดาราจึงปลดเสื้อลงเล็กน้อยแล้วหันหลังดูที่กระจก พบว่าที่หลังไม่มีปานรูปดาวอยู่เลย “ปานหายไปแล้ว” รินดาราดึงเสื้อขึ้นปิด
“ใช่..ส่วนหนึ่งของเมียวโจที่อยู่ในร่างกายของเธอได้ออกไปแล้ว ต่อไปนี้เธอจะเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาที่ชื่อรินดารา เธอไม่ต้องรู้สึกว่าตัวเองแตกต่างจากคนอื่นอีกแล้ว” โฮชิโนโอจิลูบหัวรินดารา..และมองรินดาราด้วยความรักปนเอ็นดู “ชั้นต้องขอโทษด้วยนะฮิคาริ...ที่ชั้นเป็นต้นเหตุความทุกข์ใจต่างๆในชีวิตของเธอ”

“ไม่เห็นต้องขอโทษเลยค่ะ ชั้นต่างหากที่ต้องขอบคุณท่านชาย ขอบคุณคุณเมียวโจที่เลือกชั้นทำหน้าที่ช่วยเหลือท่านชาย ทำให้ชั้นได้มาที่นี่ ได้มารู้จักความรักที่ยิ่งใหญ่ของท่านชายกับคุณเมียวโจ รู้จักความรักที่แข็งแรงของครอบครัวมิยาคาวะ รู้จักความรักที่ไม่ต้องการสิ่งตอบแทนของคุณไอกับคุณฮิเดะ รู้จักความรักบริสุทธิ์งดงามของอายูมิกับฮิโตชิ”
โฮชิโนโอจิช่วยสรุปให้ “และรู้จักความรักที่มั่นคงจากผู้ชายชื่ออาคิระ มิยาคาวะ”
โฮชิโนโอจิยิ้มแซวรินดารา รินดารายิ้มเขิน “ท่านชายเนี่ย”
“ชั้นอยากเห็นความรักของเธอกับอาคิระงดงามแบบนี้ตลอดไปนะฮิคาริ”
“งั้นท่านชายก็บอกเคล็ดลับที่ทำให้ความรักของท่านชายและคุณเมียวโจมั่นคงยืนยาวแบบนี้บ้างสิคะ”
“เคล็ดลับเหรอ...ไม่ยากเลย แค่เธอสองคนต้อง " หมั่นคอยดูแลและรักษาดวงใจ เก็บเอาไว้ในทุกวันที่เธอกับเขาเคียงข้างกัน" แค่นี้รักของเธอก็จะยืนยาวตลอดไป” โฮชิโนโอจิกับรินดารายิ้มให้กันด้วยมิตรภาพที่งดงาม

หน้าศาลเทพเจ้านกกระเรียน โฮชิโนโอจิสวมกิโมโนโฮชิที่ปักลายนกกระเรียนทองเต็มสมบูรณ์ ทุกคนมาส่งโฮชิโนโอจิกลับสวรรค์
“ชั้นฝากอาคิระดูแลฮิคาริและทุกคนด้วยนะ”
“ครับท่านชาย” อยู่ๆ ย่ามิกิร้องไห้กระซิกๆ ทุกคนหันไปมอง
โฮชิโนโอจิแซว “ขี้แงเป็นเด็กๆเลย มิกิ”
“ดิชั้นอยู่กับท่านชายมาทั้งชีวิต ท่านชายจะไปแล้ว ดิชั้นก็อดใจหายไม่ได้นี่คะ”
“อยากจะให้ชั้นอยู่กับมิกิต่อไหมล่ะ”
“ถ้าอยู่ได้ดิชั้นก็อยากให้อยู่ค่ะ แต่ท่านชายต้องจากบ้านจากคนรักมามากพอแล้ว ถึงเวลาที่ท่านชายต้องมีความสุขแล้วค่ะ” ย่ามิกิเข้าไปจับมือโฮชืโนโอจิ “ขอบคุณท่านชายมากนะคะ ที่เลือกให้มิยาคาวะทำหน้าที่ดูแลท่านชายมาตลอดสี่ร้อยปี มิยาคาวะแข็งแรงเป็นปึกแผ่นได้ เพราะท่านชายช่วยสอนให้พวกเราทุกคนรู้จักความรักและการให้อภัย”
“ชั้นเองก็ต้องขอบคุณที่ทุกคนสอนให้ชั้นรู้จักกับคำว่าครอบครัว ไม่มีความรักอะไรที่จะแข็งแรงและเป็นความรักที่บริสุทธิ์ได้เท่ากับความรักของครอบครัวอีกแล้ว ขอให้ทุกคนรักกันแบบนี้ตลอดไปนะ”
อาคิระโอบกอดย่ามิกิ มืออีกข้างโอบรินดารา ย่ามิกิจับมือไอ ไอลูบท้องตัวเองด้วยความสุขใจ มืออีกข้างก็ลูบหัวอายูมิ
โฮชิโนโอจิมองภาพของทุกคนแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าทุกคน ทุกคนตกใจมาก ย่ามิกิพยายามจะประคองให้โฮชิโนโอจิลุกขึ้น “อย่าทำแบบนี้เลยค่ะท่านชาย พวกเราเป็นเพียงมนุษย์ไม่สมควรที่เทพเจ้าผู้สูงส่งอย่างท่านจะทำการคารวะเช่นนี้”
“มนุษย์ผู้มีใจประเสริฐ แม้จะอยู่ที่ใดก็ควรค่าแก่การคารวะ โปรดรับคำขอบคุณจากใจของชั้นด้วย” บนท้องฟ้า..มีแสงระยิบระยับปรากฏขึ้น โฮชิโนโอจิและทุกคนหันไปมองบนท้องฟ้า “ได้เวลาที่ชั้นต้องไปแล้ว”
อายูมิโผเข้าไปกอดโฮชิโนโอจิ “อายูมิไม่อยากให้ท่านชายไปเลยค่ะ อายูมิคิดถึงท่านชาย”

โฮชิโนโอจิย่อตัวลงพูดกับอายูมิ “ถ้าอายูมิคิดถึงชั้น ขอให้แวะมาที่นี่ และอายูมิก็จะรู้ว่าชั้นไม่ได้ห่างกันเลย ชั้นจะคิดถึงอายูมิเหมือนกัน”
“ถ้าเจอฮิโตชิฝากบอกฮิโตชิด้วยนะคะ ว่าอายูมิคิดถึง”
โฮชิโนโอจิยิ้มรับ แล้วหันหน้าออกนอกศาลและแหงนหน้าขึ้นบนท้องฟ้า ท้องฟ้าส่องแสงระยิบระยับลงมาที่โฮชิโนโอจิ โฮชิโนโอจิหันมาสบตากับรินดารายิ้มให้กันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะเกิดแสงสว่างจ้าขึ้นตรงที่โฮชิโนโอจิยืน เหล่าครอบครัวมิยาคาวะต้องยกมือป้องแสงแดดสว่างจ้า พอแสงหายไป...โฮชิโนโอจิก็หายไปแล้ว ทุกคนมองไปบนท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มสุขใจ
“ลาก่อนครับท่านชาย”

อาคิระ รินดารา ย่ามิกิ อายูมิ ไอเดินเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าสุขใจหลังจากที่เพิ่งไปส่งโฮชิโนโอจิกลับสวรรค์ เกียวกับแป้งร่ำนั่งคอยอยู่ในบ้าน โดยมีนานะเสิร์ฟน้ำชาให้
รินดาราดีใจที่เห็นทั้งสอง “พี่เกียว ! พี่แป้งร่ำ”
เกียวกับแป้งร่ำโค้งแสดงความเคารพย่ามิกิ
“สวัสดีค่ะคุณย่ามิกิ” เกียวโค้งให้คนอื่นๆ “สวัสดีค่ะทุกคน”
“พี่เกียวพี่แป้งหายหน้าหายตาไปไหนกันมาตั้งนานคะ”
“พวกพี่ก็ซุกตัวกันอยู่แต่ในร้านนวดล่ะค่ะ ตั้งแต่มีวิชากายภาพของคุณน้องดารามาเสริมกับวิชานวด อูย..ลูกค้าเยอะเว่อร์ วันนี้ปิดร้านก็เลยแวะมาเยี่ยมค่ะ พาเกียวมาหาท่านชายโฮชิให้หายคิดถึงด้วยค่ะ”
เกียวมองหาไปรอบๆ “ท่านชายโฮชิล่ะครับ”
ย่ามิกิ อาคิระ รินดารา ไอมองหน้ากันอย่างหนักใจ..ไม่รู้ว่าจะตอบยังไง ย่ามิกิจึงทำหน้าที่ตอบให้เองว่า..“ท่านชายกลับบ้านไปแล้วค่ะ”
เกียวแปลกใจ “กลับบ้าน !? ท่านชายมีบ้านด้วยเหรอครับ” แป้งร่ำตีเกียวที่เสียมารยาท เกียวถึงเพิ่งรู้ตัวจึงรีบแก้ “ผมหมายถึงว่า..คิดว่าบ้านของท่านชายคือบนหอคอยน่ะครับ ไม่รู้ว่าท่านชายมีบ้านอยู่ที่อื่นด้วย ว่าแต่ท่านชายอยู่เมืองอะไรเหรอครับ เผื่อวันหลังจะแวะไปเยี่ยม”
“เมืองที่อยู่ไกลมากๆ” อาคิระรีบเปลี่ยนเรื่อง “คุณแป้งร่ำกับคุณเกียวมาที่นี่ก็ดีแล้ว ผมจะได้บอกข่าวดีซะเลย”
“ข่าวดีอะไรคะ”
อาคิระกุมมือรินดารา “ผมกับรินดาราจะแต่งงานกันครับ ยังไงขอเชิญมาร่วมงานด้วยนะครับ”
แป้งร่ำ/เกียวตกตะลึง “แต่งงาน !”
“แหม...พี่แทงหวยไม่ถูก พี่คิดแล้วเชียวว่าน้องรินดาราต้องได้มาเป็นสะใภ้บ้านนี้แน่ๆ ดีเหมือนกันค่ะ..แต่งแล้วก็ย้ายสำมะโนครัวมาอยู่ที่นี่ไปเลย มาช่วยพี่ดูแลกิจการร้านนวด เดี๋ยวพี่ให้เป็นหุ้นส่วนร้าน”
“คงจะไม่ได้ ผมตั้งใจว่าแต่งเสร็จ ผมจะมีลูกเลย”
รินดาราแกล้งค้อน “ไม่คิดจะถามชั้นก่อนเหรอคะ”

“ไม่เห็นต้องถามเลย เพราะผมรู้ว่าคุณก็อยากมีลูกกับผมเหมือนกัน”
อาคิระจับมือรินดารา รินดาราเขินอาย เกียวกับแป้งร่ำอิจฉาตาร้อนผ่าวๆ

อาคิระกับรินดาราในชุดแต่งงานญี่ปุ่น ‘ชิโรมุกุ’ สวยงามจัดเต็มตามประเพณีนั่งอยู่บนเรือ คู่บ่าวสาวนั่งล่องเรือท่ามกลางต้นไม้ร่มรื่น อาคิระกางร่มให้รินดารา ทั้งคู่ส่งยิ้มให้กันอย่างมีความสุข พร้อมๆกับเรือที่ล่องไป จนเรือล่องมาถึงสะพานข้ามคลองภาพที่รินดาราเห็นก็คือโฮชิโนโอจิในชุดเทพเจ้านกกระเรียน ยืนอยู่ที่กลางสะพานส่งยิ้มให้เธอ “ท่านชาย...”
อาคิระชะงักหันไปมองที่สะพานก็เห็นโฮชิโนโอจิในชุดเทพเจ้าดวงตาสีเขียวยืนส่งยิ้มให้พวกเขา เรือล่องมาใกล้สะพานจนลอดใต้ะสะพานแล้วไปโผล่อีกด้าน เมื่อรินดารากับอาคิระหันกลับมาก็ไม่พบโฮชิโนโอจิแล้ว
“ท่านชายคงมาร่วมยินดีกับงานแต่งของเรา”
“ขอบคุณนะคะท่านชาย”
“มีเทพเจ้ามาเป็นสักขีพยานให้แบบนี้ ถ้าผมรักคุณน้อยลงไปแม้แต่นิดเดียว คงต้องโดนเทพเจ้าลงโทษแน่”
“ไม่ต้องรอให้เทพเจ้าลงโทษหรอก..ชั้นนี่และจะลงโทษคุณเอง อาคิระ”
อาคิระยิ้มแหะๆ ก่อนจะกุมมือรินดาราแล้วปล่อยให้เรือพาล่องไปตามลำคลอง

3 เดือนผ่านไป อาคิระแทบจะเดินประครองรินดารามาตามทางและช่วยกันผู้คนให้รินดาราสุดฤทธิ์ “เดินระวังสะดุดนะจ๊ะ..ผมว่าจับมือผมเดินไปตลอดทางดีกว่า เดี๋ยวล้มแล้วจะกระทบกระเทือนกับลูก”
รินดาราหยุดทันที “อาคิระ..หมอเพิ่งจะบอกข่าวดีเราว่าชั้นกำลังท้องได้เดือนเดียว แต่เธอทำอย่างกับชั้นกำลังท้องแก่ใกล้คลอด”
“ก็ผมตื่นเต้นนี่..ทายาทของมิยาคาวะกำลังจะลืมตามาดูโลกแล้ว”
“อีกตั้งแปดเดือนนะอาคิระ ไม่ใช่วันพรุ่งนี้ซะหน่อย” รินดาราบอกอาคิระแล้วจะเดินต่อไปเอง แต่อยู่ๆ รินดาราก็หยุดชะงักหันขวับไปมองท่ามกลางผู้คน
“มีอะไรเหรอ”
“อาคิระ..เมื่อกี้นี้ชั้นว่า..ชั้นเห็นท่านชาย”
“ที่นี่น่ะเหรอ” รินดาราพยักหน้ารับแล้วรีบเดินออกไปท่ามกลางผู้คน อาคิระตกใจรีบตาม “รินดารา !!”

รินดาราเดินมาที่สี่แยกท่ามกลางผู้คนที่เดินกันขวักไขว่เต็มไปหมด รินดารามองไปรอบๆแทน หาโฮชิโนโอจิ แต่ไม่เจอแม้แต่เงา
อาคิระรีบตามเข้ามาดึงแขนรินดาราพาข้ามไปที่ฟุตบาท “ทำอะไรอย่างนี้รินดารา..ถ้าเกิดรถชนคุณล่ะ”
“แต่ชั้นเห็นท่านชายจริงๆ นะอาคิระ”

“แน่ใจนะ” รินดาราพยักหน้ารับ อาคิระเลยช่วยมองหากวาดสายตามองไปท่ามกลางผู้คนมากมายที่บริเวณ 4 แยก “ผมว่าคุณคงคิดถึงท่านชายมากเลยจำคนผิด”
รินดาราหน้าเศร้าไปนิดหนึ่งแล้วยอมรับ “ชั้นขอโทษนะอาคิระ”
“ไม่เป็นไรหรอก..ท่านชายเฝ้ามองพวกเราตลอดเวลา เขาต้องรู้ว่าพวกเราคิดถึงเขา และคอยหาโอกาสมอบความสุขให้กับพวกเราเสมอ”
รินดาราพยักหน้ารับแล้วยิ้มกับอาคิระ ก่อนจะจับมือเดินไปตามทางท่ามกลางผู้คน ผู้คนเดินขวักไขว่มากมายบนท้องถนนช้าลง โฮชิโนโอจิในชุดสูทเท่ๆก้าวออกมายืนท่ามกลางผู้คน โฮชิโนโอจิ เทพเจ้านกกระเรียน มีดวงตาสีเขียวและรอยยิ้มอันอบอุ่นยังคงอยู่กับมนุษย์และรอคอยเวลาเพื่อมอบความสุขให้กับมนุษย์ต่อไปชั่วกาลนาน

หลายปีต่อมา ในห้องนอนเด็กที่คฤหาสน์มิยาคาวะ
“เพราะเทพเจ้านกกระเรียนกรีดเลือดตัวเอง ผสมกับธารน้ำให้ชาวเมืองได้ดื่มเพื่อรักษาชาวเมือง” รินดาราเล่านิทานให้ลูกฟัง “ทำให้หมดสภาพจากเทพเจ้ากลายเป็นเพียงมนุษย์สามัญและต้องพลัดพรากจากเทพธิดาดาวเดือนเจ็ดอย่างไม่มีวันสิ้นสุด” รินดาราพับหนังสือลง
“ขออีกรอบได้ไหมครับคุณแม่ สนุกดี” ลูกชายของรินดาราที่นอนอยู่ตรงกลางระหว่างอาคิระและรินดารา มีหน้าตาเหมือนฮิโตชิอย่างกับเป็นคนเดียวกัน
“ไม่ได้ครับ คนเก่งต้องนอนได้แล้ว พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้า”
“ก็ได้ครับ”
รินดาราห่มผ้าให้ลูก แต่ลูกลืมตาขึ้น “คุณพ่อคุณแม่ครับ...เทพเจ้านกกระเรียนมีจริงไหมฮะ” อาคิระกับรินดารามองหน้ากันอย่างอึ้งไป
“ถามทำไมครับ”
“ผมเคยฝันเห็นเขา เขาสอนผมให้เสกขนนกเป็นสิ่งของ สนุกมากเลยครับ” อาคิระกับรินดารามองหน้ากันด้วยความยินดี...แน่ใจว่าโฮชิโนโอจิ มาเล่นกับลูกของพวกเขาจริงๆ “เทพเจ้านกกระเรียนบอกว่าถ้าผมเป็นเด็กดี เขาจะมาเล่นกับผมอีก ผมจะเป็นเด็กดีครับ ผมอยากเจอเขา”
“งั้นถ้าลูกเจอเขาอีก ฝากบอกเขาด้วยนะว่าพ่อกับแม่คิดถึงเขาเสมอ”
รินดารากับอาคิระยิ้มให้กันอย่างสุขใจ

*********อวสาน*********

อ่านละคร กลกิโมโน ตอนอวสาน[จบ] วันที่ 6 พ.ค. 58

ละครเรื่อง กลกิโมโน บทประพันธ์โดย พงศกร
ละครเรื่อง กลกิโมโน บทโทรทัศน์โดย ณัชภีม - สุธิสา
ละครเรื่อง กลกิโมโน กำกับการแสดงโดย อดุลย์ บุญบุตร
ละครเรื่อง กลกิโมโน โดยผู้จัด หน่อง-อรุโณชา ภาณุพันธ์
ละครเรื่อง กลกิโมโน ผลิตโดย บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละครเรื่อง กลกิโมโน ละครแนวโรแมนติก ดราม่า แฟนตาซี ลึกลับ
ละครเรื่อง กลกิโมโน เริ่มออกอากาศตอนแรกในวันที่ 16 เม.ย.58 ทางไทยทีวีสีช่อง 3 วัน
ละครเรื่อง กลกิโมโน ออกอากาศทุกวันพุธ และวันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น
ที่มา ไทยรัฐ