อ่านละครข้าบดินทร์ ตอนที่ 6 วันที่ 3 มิ.ย. 58

อ่านละครข้าบดินทร์ ตอนที่ 6 วันที่ 3 มิ.ย. 58

บ่ายนี้ ที่ประตูหลังวัง มีพ่อค้าแม่ค้าเอาของต่างๆ มาวางขายเต็มไปหมด บรรดาข้าหลวงและชาวบ้านพากันมาเลือกซื้อของกันคึกคัก บัวไปกับเทียน บัวเลียบเคียงถามสิ่งที่ยังค้างคาใจว่า ตลอดเกือบสามปีที่ตนเข้ามาอยู่ในวังยังไม่เคยเห็นเสด็จท่านมีสนมหรือเจ้าจอมหม่อมห้ามคนใหม่เลย เสด็จไปหัวเมืองก็ไม่เคยมีใครติดตามไปรับใช้แม้แต่หม่อมดวงแข

เทียนอึกอักตอบอย่างลำบากใจว่า อย่าสงสัยกระไรเลย เสด็จรักหม่อมดวงแขมากจนไม่มีหญิงอื่นเท่านั้น



“ไม่นะจ๊ะ ก็ฉันเห็นอยู่ว่า หม่อมดวงแขมิได้อยู่ห้องเดียวกับเสด็จท่าน”

เทียนมิรู้จะเลี่ยงอย่างไร เหลือบเห็นบรรดาข้าหลวงและชาวบ้านกำลังสนใจเลือกเครื่องประดับจึงชวนบัวไปดูกัน

บัวเข้าไปหยิบเครื่องประดับชิ้นโน้นชิ้นนี้ขึ้นดูแต่ไม่ถูกใจ จนเหลือบเห็นสร้อยข้อมือเส้นหนึ่ง บัวรู้สึกคุ้นๆ เลยหยิบขึ้นดู แล้วก็ตกใจสุดๆ เมื่อจำได้ว่าเป็นสร้อยเส้นที่เหมให้ตนและตนเอาไปคืนเหมในวันที่เหมต้องโทษนั่นเอง!

“คุณเหม...” บัวครางออกมาเบาๆ

ooooooo

หลายปีผ่านไป...

เย็นวันหนึ่ง เหมที่หนวดเคลารกครึ้ม ผมยาวจนต้องใช้ผ้าโพกหัวไว้ ขี่ช้างออกจากแนวป่าสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข ควาญก็มาแจ้งว่าท่านขุนให้มาตาม เมื่อไปถึงโรงเลี้ยงช้าง ขุนศรีไชยทิตยประกาศว่าที่เรียกมานี้มีเหตุสำคัญสองประการคือ

หนึ่ง อ้ายเสดียงพวนขอลาออกจากราชการเพราะเจ็บป่วยเรื้อรังจึงอยากพักรักษาตัวให้หาย จำต้องเลือกคนขึ้นมาเป็นเสดียงคนใหม่ และสอง มีใบบอกจากหัวเมืองมากราบบังคมทูลสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวว่า มีพระยาช้างเผือกเข้ามาในขอบขัณฑสีมา จึงเป็นหน้าที่ของพวกเราที่จะต้องคล้องช้างเผือกมงคลมาประดับพระบารมีสมเด็จพระพุทธเจ้าอยู่หัวให้จงได้

ขุนศรีไชยทิตยแจ้งอีกว่า หากได้ฤกษ์ยามมาเมื่อใด จะบอกทุกคนแต่คงไม่นาน ให้ทุกคนเตรียมตัวไว้ให้พร้อม และก็จะใช้การนี้เลือกคนขึ้นมาเป็นเสดียงแทนอ้ายพวนด้วย ขอให้ทุกคนจงตั้งใจให้ดี

บรรดาควาญช้างต่างยินดีปรีดาที่จะได้คล้องช้างเผือกเว้นแต่เหมที่สีหน้าเรียบเฉยจนขุนศรีไชยทิตย ถามว่าไม่ดีใจหรือ

“ได้โอกาสคล้องช้างเผือก ไม่มีควาญช้างหมอช้างคนใดไม่ดีใจดอกขอรับ แต่แม่กระผมสูงวัยขึ้น หากต้องออกป่าไปโพนช้างนานนับเดือน กระผมก็อดห่วงไม่ได้ขอรับ”

“ถ้าเอ็งห่วงแม่ ก็ยิ่งต้องคล้องช้างเผือกให้จงได้ เพราะการคล้องพระยาช้างเผือกได้บำเหน็จสูงนัก มิเพียงแม่เอ็งจะได้ปลดพ้นตะพุ่น ยังได้เงินทองมากมายถึงปลูกเรือนได้ทีเดียว”

ฟังแล้วเหมมีความหวังทันทีที่จะช่วยแม่ได้

ooooooo

ค่ำนี้ เมื่อกลับถึงกระท่อม คุณหญิงชมยกสำรับกับข้าวมาให้เหม ในสำรับมีแตงกวาจิ้มน้ำพริกด้วย พอเหมเห็นแตงกวาก็ชะงัก คุณหญิงถามว่าคิดถึงลำดวนหรือ

“ขอรับ...ในวันที่เราตกต่ำถึงที่สุด ถูกจับแห่ประจานจนไม่มีผู้ใดอยากเข้าใกล้ แต่เจ้าลำดวนกลับเป็นคนเดียวที่ไม่ทอดทิ้งเรา กล้าที่จะเอาแตงกวามาให้แม่ทานกินแก้กระหายน้ำ ลูกยังซึ้งน้ำใจมาจนทุกวันนี้... เสียดายที่ด้วยศักดิ์ของลูกในเพลานี้ คงมิอาจตอบแทนน้ำใจครานั้นได้”

“มิรู้ว่าตอนนี้ลำดวนจะเป็นเช่นไรบ้างนะพ่อเหม... คงเป็นสาวเต็มตัวแลสวยงามน่ารักกว่าเดิม มิแน่ว่าจะออกเรือนไปแล้วก็เป็นได้” เหมฟังแล้วสีหน้าเคร่งขรึมลงด้วยความคิดถึงและอยากได้ข่าวลำดวน

ฝ่ายลำดวนอยู่ที่อัมพวา หมื่นวิชิตก็ยังเทียวมากวนใจมิได้หยุดหย่อน หมื่นวิชิตสำคัญผิดคิดว่ามีแต่ตนเท่านั้นที่ตามเกี้ยวลำดวนอย่างมั่นคง ลำดวนถามว่าไม่อายปากรึ จะให้ชายใดมาสนใจตนเล่าในเมื่อหมื่นวิชิตประพฤติพาลตามไปข่มเหงขู่เข็ญต่างๆนานา แล้วผู้ใดจะกล้ามายุ่งกับตน หมื่นวิชิตถามว่าลำดวนรู้แล้วไยไม่ห้ามปรามตน

“เพราะฉันรำคาญพวกนั้นเหมือนกันน่ะซีจึงให้หมื่นท่านคอยกันให้ เหลือแต่หมื่นท่านคนเดียวที่ไล่ไม่ไปเสียที”

หมื่นวิชิตที่ปกติหน้าเป็นตลอดเวลาถึงกับหน้าเจื่อน ก็พอดีหุ่นมาบอกลำดวนว่ามีจดหมายจากปากน้ำมา ลำดวนดีใจมากรับจดหมายแล้วรีบเลี่ยงไปเปิดอ่าน หมื่นวิชิตมองตามอย่างหงุดหงิดที่นอกจากลำดวนจะไม่แยแสตนแล้วยังไม่รู้ว่าจดหมายจากปากน้ำนี้เป็นของผู้ใดลำดวนจึงดีใจถึงเพียงนั้น

ooooooo

ลำดวนเดินอ่านจดหมายผ่านสนามมาถึงศาลา จดหมายของบุษย์เล่าว่าตนมัวแต่วุ่นวายเรื่องงานศพพ่อเสียนานเลยไม่ได้แจ้งข่าว แต่ที่จริงก็ไม่มีข่าวอะไรคืบหน้า

บุษย์เล่าว่า นับแต่แต่งงานกับแสงเนยตนก็ต้องไว้เปียอย่างพวกจีนเพื่อหลบการสักเลก ทำให้ตามหาลุงรีลำบากขึ้น หลายปีที่ผ่านมาตนก็ไม่เคยหมดหวังขอให้คุณหนูวางใจ

“พุทโธ่...พี่บุษย์ แล้วเมื่อใดจะช่วยคุณพี่เหมได้กันล่ะนี่” ลำดวนถอนใจอย่างผิดหวัง

ที่แท้บุษย์ติดฝิ่นจนถูกจีนจู๊พ่อตากับแสงเนยให้คนงานจับโยนออกมานอกบ้านฐานงานการไม่ทำซ้ำยังติดฝิ่นอีก บุษย์ตะกายไปกอดขาจีนจู๊กับแสงเนยอ้อนวอนอย่าไล่ตนไปเลย ตนจะกลับตัวกลับใจหันมาทำงาน แต่จีนจู๊ไม่เชื่อซ้ำแสงเนยยังเรียกทหารที่เดินผ่านมาให้จับบุษย์ไปฐานหนีเกณฑ์ไม่ยอมสักเลก

พวกทหารลากบุษย์ไป บุษย์โวยวายด้วยความกลัวสุดขีด จีนจู๊กับแสงเนยยืนมองอย่างสะใจ

ooooooo

พระยาพระคลังตรวจบัญชีที่พระยาปลัดนำมาส่งแล้วหน้าเครียด เพราะเงินภาษีค่าขนอนที่พระยาปลัดเก็บมาได้นั้นหายไปมากมาย ถามว่าพ่อค้าต่างชาติไม่มาเหยียบแต่สยามแล้วรึ

เจ้าพระยาพระคลังบ่นว่านับแต่เสียเจ้าคุณบริรักษ์ไปก็ไม่มีผู้ใดทำการทำงานได้ถูกใจเลย ไม่เพียงเก็บภาษีได้น้อยลงบัญชีก็สับสนยุ่งเหยิงไปหมด เห็นทีจะต้องย้ายไปอยู่เมืองปากน้ำเองเสียแล้ว

หลวงสรอรรถนั่งอยู่ด้วยติงว่า ท่านเจ้าคุณปลัดต้องดูแลคนในเมืองปากน้ำนับเป็นงานหนักอยู่แล้ว การเก็บภาษีค่าขนอนปากเรือจึงมีพลาดบ้าง เสนอให้ท่านพระยาตั้งคนที่อยู่ในเมืองปากน้ำไปเก็บภาษีโดยตรงจะได้ไม่พลาดอีก

“ชักแม่น้ำทั้งห้าเสียตั้งนาน คุณหลวงอยากให้ฉันตั้งให้ก็บอกมาตามตรงเถิด” เจ้าพระยาพระคลังรู้ทัน หลวงสรอรรถหน้าเสียปฏิเสธว่าตนมิได้คิดเช่นนั้นเลย เพียงแต่กราบเรียนตามที่เห็นเท่านั้น

เมื่อลงจากเรือนพระยาพระคลัง หลวงสรอรรถทั้งสบถทั้งด่าอย่างโกรธจัดว่า

“ของกำนัลก็ไม่ยอมรับ แลยังหักหน้ากันอีก หากมิใช่ญาติพี่น้องดีฉันเสื่อมวาสนา ป่านนี้ดีฉันขึ้นถึงพระยาไม่ต้องกราบกรานกันเช่นนี้ดอก”

หลวงสรอรรถระบายอารมณ์จนพระยาปลัดปรามให้ระวังเพราะที่นี่เป็นพระมหานครมิใช่เมืองปากน้ำที่บารมีคุณหลวงแผ่ไปทั่ว

ขณะหลวงสรอรรถฮึดฮัดๆนั้น พลันก็เห็นบัวเดินมาที่เรือนโดยมีคนใช้ถือถาดใส่อาหารคาวหวานตามมาด้วย หลวงสรอรรถดีใจมากปรี่ไปทักว่าไม่นึกว่าจะเจอบัวที่นี่ บัวพูดหน้าตึงอย่างไว้ตัวว่าหม่อมดวงแขทำเครื่องคาวหวานฝากตนมาให้เจ้าคุณลุง แล้วขอตัว

หลวงสรอรรถไปขวางหน้าไว้ขอให้คุยกันก่อนเป็นไร บัวปรามว่านี่หน้าเรือนเจ้าคุณลุงยังเหิมเกริมถึงเพียงนี้เชียวรึ

“เพียงแค่ชวนคุยนี่รึเหิมเกริม ฉันก็แค่อยากถามไถ่ว่าเข้าวังไปนานแล้ว มีวี่แววจะได้เป็นเจ้าจอมหม่อมห้ามแล้วหรือไม่ ก็เท่านั้น” บัวหน้าเสียที่ถูกถามจี้ใจดำ หลวงสรอรรถอ่านออกทำทีมองสำรวจหัวเราะพูดต่อ “แต่ฉันไม่ควรถามเลย ดูเอาเองก็น่าจะรู้จริงหรือไม่แม่บัว”

บัวแค้นจนอยากจะฉีกหลวงสรอรรถออกเป็นชิ้นๆ แต่ก็ทำได้แค่สะบัดหน้าเดินนำสาวใช้ขึ้นเรือนไป

ooooooo

พระยาปลัดและหลวงสรอรรถเดินคุยกันมาที่ตลาดซึ่งมีผู้คนคึกคัก พระยาปลัดติงหลวงสรอรรถว่า

อ่านละครข้าบดินทร์ ตอนที่ 6 วันที่ 3 มิ.ย. 58

ละครข้าบดินทร์ บทประพันธ์โดย : วรรณวรรธน์
ละครข้าบดินทร์ บทโทรทัศน์โดย : เอกลิขิต
ละครข้าบดินทร์ กำกับการแสดงโดย : อรรถพร ธีมากร
ละครข้าบดินทร์ ผลิตโดย : บริษัท ที.วี.ซีน จำกัด
ละครข้าบดินทร์ ออกอากาศ ทุกวันศุกร์ - วันอาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ละครข้าบดินทร์ เตรียมออกอากาศเร็ว ๆ นี้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ