นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 2 วันที่ 26 ก.ค. 58

นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 2 วันที่ 26 ก.ค. 58

“ฉันหมายถึงคุณใหญ่ไม่คิดจะมีสามีหรอก กลัวช้ำใจ กลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย”

พฤกษ์ฟังคุณใหญ่แล้วรู้ว่าพี่สาวคิดอะไร ยังไง ติงว่า “พี่ใหญ่ครับ ประวัติศาสตร์ไม่มีวันเหมือนเดิม ถ้าเราเรียนรู้จากความผิดพลาด และผมก็มั่นใจว่าผมไม่มีทางทำอย่างที่พี่ใหญ่กลัว”

“อย่าพูดเลยคุณกลาง คุณพ่อก็เคยพูดอย่างนี้กับคุณแม่ สุดท้ายก็ไม่รอด ไปคว้าเอาคนใช้ในบ้านทำเมีย ทำให้คุณแม่ต้องช้ำใจ”



คุณเล็กที่เป็นน้องคนละแม่ในชุดนักศึกษาเดินมาได้ยินพอดี เธอชะงัก พฤกษ์และคุณแหววเห็นคุณเล็กก็หน้าเจื่อน พยายามจะห้ามคุณใหญ่แต่ไม่ทัน

“ยังไม่พอ! ยังคลอดลูกออกมาให้เป็นตัวประจานความมักมากของตัว ประจานความสำส่อนของนังก้นครัว จนคุณแม่ต้องช้ำใจตาย!”

พฤกษ์และคุณแหววมองคุณเล็กอย่างเห็นใจ คุณใหญ่ มองตามสายตาเห็นคุณเล็กก็มองอย่างเกลียดชังและพูดต่อ

“พี่ไม่มีทางยอมให้เรื่องอัปยศแบบนี้มันเกิดขึ้นในบ้านอีกเป็นครั้งที่สอง พวกกำพืดต่ำแต่หวังสูง อยากสุขสบายด้วยการใช้เต้าไต่เหมือนแม่ของใครบางคน มันต้องถูกกำจัด!”

คุณเล็กยืนนิ่ง อึ้ง คุณใหญ่ลุกสะบัดเดินผ่านคุณเล็กไปไม่แม้แต่จะมอง พฤกษ์ลุกมาหาคุณเล็กตบไหล่ ปลอบใจเบาๆ

คุณเล็กพยายามไม่ให้น้ำตาไหลออกมา เข้มแข็ง ยิ้มสู้ เดินเข้าข้างใน พฤกษ์กับคุณแหววมองตามไปด้วยความเห็นใจ

คุณใหญ่เดินไปหยุดยืนที่หน้ารูปคุณพ่อและคุณแม่ ที่ติดคู่กัน บอกกล่าวท่านทั้งสองว่า

“ช่วยเข้าใจใหญ่ด้วยนะคะ คุณพ่อ คุณแม่ ใหญ่ ทำเพื่อปกป้องคนที่ใหญ่รักมากที่สุดเพียงคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่ ไม่ให้ทำเรื่องเสื่อมเสียและย่ำยีศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงอย่างที่คุณพ่อเคยทำกับคุณแม่...ใหญ่ทำหน้าที่ลูกของคุณพ่อได้แค่ยอมให้ลูกเมียน้อยมันอยู่ในบ้าน ได้เรียนได้มี ในสิ่งที่คุณพ่อจัดสรรให้มัน แต่คุณพ่อห้ามใหญ่เกลียดมันไม่ได้!”

คุณใหญ่ยืนจ้องรูปของคุณพ่อคุณแม่ด้วยความรู้สึกสะเทือนใจอย่างรุนแรง ก่อนจะเดินออกไป

ooooooo

พฤกษ์กับคุณแหววเดินมาเห็นคุณเล็กดูรูปแม่ในล็อกเกตที่ห้อยคอตัวเองอยู่อย่างเจ็บปวดจนน้ำตาไหลออกมาจนได้ พฤกษ์บอกคุณแหววว่าตนจะคุยกับคุณเล็กเอง เธอมีอะไรต้องทำก็ไปทำเถอะ

“ค่ะ แหววจะไปช่วยชบาเตรียมอาหารเย็น

นะคะ กำลังฝึกทำอาหารกับชบาวันหลังจะได้โชว์ฝีมือ ทำให้คุณกลาง...” พฤกษ์มัวแต่เป็นห่วงคุณเล็ก ไม่ได้ฟังคุณแหววพูด เขาผละไปทั้งที่คุณแหววยังพูดไม่จบ ทำให้คุณแหววอดน้อยใจไม่ได้

พฤกษ์เข้าไปนั่งคุยกับคุณเล็ก แสดงความยินดีที่คุณเล็กเรียนจบแล้ว ให้กำลังใจว่าคุณพ่อกับคุณแม่ของคุณเล็กก็คงดีใจเหมือนตน คุณเล็กขอบคุณที่ให้กำลังใจตนตลอดมา พูดอย่างซึ้งใจว่า “ถ้าไม่มีคุณกลาง เล็กก็คงไม่มีวันนี้”

พฤกษ์บอกว่าคุณเล็กเป็นน้องสาว ตนก็ต้องดูแล คุณเล็กพูดอย่างน้อยใจว่าก็มีแต่คุณกลางคนเดียวที่นับตนเป็นน้อง

พฤกษ์แก้ต่างให้พี่สาวว่าอย่าโกรธคุณใหญ่เลยเพราะกำลังหงุดหงิดเรื่องต้องหาสาวใช้คนใหม่ คุณเล็กบอกว่าตนเคยชินกับความเกลียดของคุณใหญ่ที่มีให้ตนแล้ว

“เคยชิน...แล้วเมื่อกี้ร้องไห้ทำไม ถ้าเคยชินต้องยิ้มสู้ เข้มแข็งไม่สะเทือนไม่ว่าคุณใหญ่ จะพูดหรือทำอะไรกับเรา”

“เมื่อกี๊เล็กคิดถึงแม่...อยากกอดแม่แล้วบอกแม่ว่า เล็กเรียนจบแล้วนะ” พูดแล้วน้ำตาซึมขึ้นมาอีก แต่พยายามเก็บกลั้นเอาไว้และยิ้มสู้ พฤกษ์มองอย่างเห็นใจ

ทันใดนั้น เจียรนัยวิ่งหน้าตื่นมาบอกว่า “คุณกลางขา ...คุณแหววหน้ามืดหมดสติค่ะ!” ทั้งพฤกษ์และคุณเล็กตกใจ

ooooooo

ทองสร้อยพาเนรัญญาเข้าโรงพยาบาล พบว่าเป็นไข้หวัดใหญ่ต้องนอนโรงพยาบาล ทองสร้อยคิดหนักว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

คุณแหววเข้าโรงพยาบาลเดียวกัน หมอบอกพฤกษ์ว่าคุณแหววเธอซีดมากต้องให้เลือด พรุ่งนี้น่าจะกลับไป

พักต่อที่บ้านได้ บอกพฤกษ์ว่า “คุณกลางต้องคอยย้ำกับคุณแหววนะครับว่าภาวะเลือดจางของคุณแหววต้องกินยาบำรุงเลือดอย่าให้ขาด ไม่อย่างนั้นค่าเม็ดเลือดแดงจะตกมากจนทำให้หน้ามืดเป็นลมง่าย อันตรายนะครับ”

พออยู่กันลำพัง คุณใหญ่ตำหนิพฤกษ์ทันทีว่าควรเอาใจใส่ดูแลคุณแหววบ้าง ไม่ใช่ทิ้งๆ ขว้างๆ อย่างที่เป็นอยู่บ่นว่า

“ดูซิ มัวแต่ดูแลผัว ช่วยพี่ดูแลบ้านจนลืมกินยา หัวใจทำด้วยอะไรคุณกลาง ทำไมถึงได้แข็งกระด้างนัก”

“พี่ใหญ่รู้ดีแก่ใจว่าเพราะอะไร” พฤกษ์พูดแล้วเดินออกไป ทิ้งคุณใหญ่ให้นั่งอึ้งหงุดหงิดอยู่คนเดียว

เรื่องที่พฤกษ์บอกว่าคุณใหญ่รู้ดีแก่ใจว่าเพราะอะไรนั้น เป็นเรื่องที่สองพี่น้องรู้กัน คุณแหววนอนฟังอยู่เหมือนไม่รับรู้อะไร แต่ที่แท้ได้ยินทุกถ้อยคำ นอนน้ำตาไหลเป็นทาง

แต่ที่ทั้งสองไม่รู้คือ ก่อนหน้านี้ คุณแหววตั้งใจไม่กินยาตามหมอสั่งเพราะต้องการทำตัวให้อ่อนแอ เรียกร้องความสนใจจากพฤกษ์จนเป็นลมหมดสติไปนั่นเอง

ทั้งทองสร้อยและพฤกษ์ต่างออกมานั่งพักนอกห้องพักคนป่วย ต่างอยู่ในความคิดคำนึงของตัวเองจึงไม่ได้สนใจกัน กอปรกับทองสร้อยมีหน้ากากอนามัยคาดไว้ด้วย จึงยิ่งไม่เป็นที่สะดุดตากัน

ooooooo

ทองก้อนให้ทองโปรยตามล่าทองสร้อยจนเขารู้สึกว่าพ่อทำเหมือนน้องเป็นอาชญากรทั้งทองโปรยและเฉวียงเที่ยวออกตามหาทองสร้อย ที่สถานีขนส่ง รถไฟ ท่าเรือ ท่ารถ ทองก้อนสั่งให้เอกซเรย์ทุกตารางนิ้ว!

พอทองโปรยมีท่าทีอิดออด ทองก้อนก็แกล้งเปรยว่า “กุลธิดา อนาคตเจ้าสาวของแก ถ้าหาตัวทองสร้อยไม่เจอ!”

“ต้องเจอครับ” ทองโปรยกระตือรือร้นขึ้นมาทันที พอออกมาทองโปรยสั่งเฉวียงให้ไปจัดการตามที่พ่อสั่ง ส่วนตัวเองก็เค้นความคิดว่าจะตามหาทองสร้อยได้ที่ไหนบ้าง ฉุกคิดได้ว่าต้องตามหาจากเพื่อนเธอ เอาโทรศัพท์มือถือของทองสร้อยมาไล่ดูรายชื่อ เจอเป็นภาษาไทยอยู่ชื่อเดียวคือ “ไอ้เน” ทองโปรยรีบโทร.ทันที

ทองสร้อยดูเบอร์ที่โทร.เข้าเป็นเบอร์บ้าน สงสัยจะเป็นสายจากบ้านเนรัญญา เลยรับสาย

“ฮัลโหล...”

“ทองสร้อยใช่ไหม” ทองโปรยจำเสียงได้ร้องถามอย่างตื่นเต้น ทองสร้อยตกใจสบถออกมาเป็นภาษาฝรั่งเศส

“Merde!!” แล้วบีบจมูกทำเสียงอุบาทว์ถามว่า “ต้องการพูดกับใครคะ” แต่ทองโปรยรู้ทันยืนยันว่าตนจำเสียงทองสร้อยได้ ร้องเรียกราวกับเห็นน้องอยู่ตรงหน้า ทองสร้อยตกใจกดวางสายทันที แต่ทองโปรยก็ยังร้องเรียกไม่หยุดปาก

ทองก้อนได้ยินเสียงเรียกทองสร้อยของทองโปรย ก็คว้าโทรศัพท์ไปพูดรัวเป็นชุด

“ไอ้สร้อย!! กลับบ้านเดี๋ยวนี้! ไม่อย่างนั้นฉันจะตัดพ่อตัดลูกกับแก เพราะแกมันอกตัญญู ทำให้พ่อแม่เสียใจ ตายไปตกนรกเกิดเป็นสัตว์เดรัจฉานไม่รู้กี่ภพกี่ชาติ อึ้ง...เงียบไปเลยล่ะสิ!” ทองก้อนเอะใจบอกว่าเงียบไปนะ ทองโปรยบอกว่าน้องวางสายไปก่อนพ่อเข้ามาแล้ว

“อ้าว! แล้วทำไมไม่บอก” ทองโปรยบอกว่าบอกไม่ทัน ทองก้อนสั่ง “ติดต่อกลับไปใหม่!”

ทองโปรยติดต่อกลับไปใหม่ แต่ทองสร้อยเห็นเบอร์แล้วไม่รับสาย

พฤกษ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ สังเกตอยู่ มองอย่างแปลกใจ ยิ่งเมื่อเห็นเธอตัดสายทิ้งก็มองขำๆว่าอะไรของเขานะ

ขณะพฤกษ์กำลังมองทองสร้อยขำๆนั่นเอง คุณใหญ่ เดินออกจากห้องพักคนป่วยของคุณแหวว ถามอย่างเอาเรื่องว่า

“แล้วจะเอายังไงเรื่องคุณแหวว ต้องให้พี่พูดอีกกี่ครั้งเธอถึงจะได้สติ”

“ผมต้องการหย่า” พฤกษ์โพล่งออกไป ถูกสวนทันควันว่า ไม่ได้! ทำไม!! “จะอยู่ต่อไปอีกทำไม ในเมื่อเราสองคนไม่ได้รักกัน” คุณใหญ่ด่าว่าเห็นแก่ตัว คิดถึงแต่ตัวเองไม่คิดถึงใจเมีย ใจพี่ ใจคนอีกหลายๆคนที่อยู่ในชีวิตเขา ถามประชดว่า

“อยากได้ชื่อว่าเป็นผู้ชายเห็นแก่ตัวอีกคน นอกจากคุณพ่อก็เอาเลย!” พฤกษ์ทนไม่ได้เดินเลี่ยงหนีไป “กลาง เดี๋ยวก่อน!! กลับมาคุยกับพี่ก่อน...” พฤกษ์ไม่สนใจ คุณใหญ่ หงุดหงิดบ่นว่าแล้วใครจะอยู่เฝ้าคุณแหวว นึกได้หยิบมือถือขึ้นมาโทร.บอกชบาให้ส่งเจียรนัยมาเฝ้าคุณแหววที่โรงพยาบาล

คุณใหญ่เครียดมากเมื่อพฤกษ์ประกาศว่าจะหย่ากับคุณแหวว

พฤกษ์ออกไปเดินข้างนอก ผ่านร้านขายของเด็กเล่น เห็นชุดหม้อข้าวหม้อแกงดินเผาเล็กๆ ก็อดคิดถึงอดีตที่ตนเคยเล่นขายของกับทองสร้อยไม่ได้ แต่เป็นความจำที่รางเลือนมาก เขานึกขำตัวเอง แล้วเดินผ่านร้านไป

ooooooo

ทองก้อนสั่งทองโปรยให้โทร.ตามล่าทองสร้อยให้ได้ แต่พอโทร.ไปก็กลายเป็นเสียงตอบรับว่าไม่สามารถติดต่อหมายเลขนี้ได้ในขณะนี้ ทองก้อนหงุดหงิดพยายามคิดว่าทองสร้อยไปอยู่ที่ไหน

เมื่อโทร.เข้ามือถือก็ปิดเครื่อง ทองโปรยจึงโทร.ไปที่ห้องพักของเนรัญญาที่คอนโดก็ไม่มีคนรับสาย ทองก้อนยิ้มอย่างเป็นต่อบอกทองโปรยว่า

“ตอนนี้ก็รู้แล้วว่า มันไปหาเพื่อน เพราะฉะนั้น เพื่อนมันคนนั้นอยู่ที่ไหน ไอ้สร้อยก็ต้องอยู่ที่นั่น เมื่อโทร.ไปแล้วไม่รับ ก็ต้อง...ไปหาถึงที่!!” ศักดิ์สิทธิ์ที่ฟังอยู่ติงว่าทองสร้อยก็คงคิดเหมือนท่าน มันคงไม่ง่าย “ก็ลองดู ระหว่างทองก้อนกับทองสร้อย ใครมันจะชนะ!!” พูดแล้วเดินออกไปทันที ศักดิ์สิทธิ์มองตามบ่นอย่างเหนื่อยใจ

“เอาชนะคะคานกับลูกตัวเอง ห่างไกลจากคำว่าโฮมสวีตโฮมเหลือเกิน”

ooooooo

พอเนรัญญารู้ว่าทองสร้อยปิดโทรศัพท์ก็แย่งมือถือไปบอกว่าเผื่อบอสตนโทร.มาเรื่องงานล่ะ? ทองสร้อย ถามว่าก็แล้วถ้าพี่ทองโปรยโทร.มาอีกล่ะ? เนรัญญาบอกว่าก็อย่ารับสายสิ!

ทั้งสองโต้เถียงกันรุนแรง ต่างมีเหตุผลของตัวเอง เนรัญญาบอกว่าถ้าทองโปรยโทร.มาเธอยิ่งต้องรับแล้วจะโกหกอะไรก็ได้ทำให้เขาเชื่อว่าเธอไม่ได้มาหาตน โต้เถียงกันแล้วต่างก็เครียดจนเนรัญญาปวดหัวรุนแรง ทองสร้อยบอกให้พักเสีย ขอโทษที่เอาเรื่องปวดหัวมาให้คิด รับว่าตอนนี้ตนไม่มีใครที่ไหนอีกแล้วนอกจากเธอคนเดียว

“แกเป็นเพื่อนฉัน แกมีปัญหาฉันก็ต้องช่วย” เนรัญญาถามว่าหิวไหมให้เอาเงินในกระเป๋าไปหาซื้อข้าวกินซื้อของใช้จำเป็น ตอนนี้เหลืออยู่หกร้อยบาทต้องใช้ให้ถึงสิ้นเดือน ทองสร้อยหนักใจว่าแล้วตนจะหนีไปไหนได้ไกลๆ คิดแล้วอัดอั้นแผดเสียงร้องออกมา ก็ถูกเนรัญญาเตือนว่าที่นี่โรงพยาบาลอย่าเสียงดัง ทองสร้อยเลยเข้าไปแผดเสียงในห้องน้ำแทน ยิ่งเห็นหน้าเยินๆของตัวเองในกระจกก็ยิ่งรับไม่ได้ แผดเสียงลั่น

“แอร๊ยยยยย!!! แค่ไม่ได้แต่งหน้าก็เหมือนฟองเต้าหู้เข้าไปแล้ว เหมือนอายุห้าสิบ...แอร๊ยยยยย!!!”

ooooooo

ทองสร้อยสับสนกับชีวิตตัวเอง ที่ต้องหนีการตามล่าของพ่อมาอยู่กับเพื่อน เพื่อนก็ทั้งจนทั้งป่วย คิดไม่ออกว่าชีวิตต่อไปจะเป็นอย่างไร ไปยืนเถียงกับตัวเองในกระจกห้องน้ำ

“กลับบ้านเถอะ ไปหาพ่อ ยอมเล่นละครตบตาไปก่อนว่ายอม แล้วหาทางเอากระเป๋าคืนมา จากนั้นก็...ชิ่ง!” ทองสร้อยในกระจกบอก ทองสร้อยที่หน้ากระจกชะงักเริ่มคล้อยตาม ถามตัวเองว่า หรือจะยอมกลับไปก่อนดี

แต่พอคิดถึงความจริงที่ถูกพ่อเอากรอบมาครอบขีดเส้นให้เดินก็ฮึดขึ้นมา ใส่เป็นชุดอยู่หน้ากระจกทันที

“ถ้าเขาจะเข้าใจสักนิดว่า ชีวิตลูกเป็นของลูก เขาไม่มีสิทธิ์มาบังคับ ฉันคงไม่หนีไปเรียนเมืองนอก ทำงานเมืองนอก ไม่แน่นะ ฉันอาจจะหาสามีเป็นปารีเซียง มีลูก แก่ ตาย ฝังที่โน่นเลย! จบ!”

ทองสร้อยในกระจกถามว่าไหนว่าจะไม่แต่งงานเพราะกลัวเจอผู้ชายเหมือนพ่อ ทองสร้อยหน้ากระจกก็เปลี่ยนใหม่เป็นว่า “เอาใหม่...จะทำงานที่โน่น แก่ตายคนเดียว ฝัง จบ!”

เนรัญญาเข้ามาในห้องน้ำหิ้วถุงน้ำเกลือมาด้วย ถามว่าทะเลาะกับตัวเองอีกแล้วใช่ไหมสร้อย ทองสร้อยหันไปตกใจใจนึกว่าผีหลอก ขณะทั้งสองกำลังกลัวผี พยาบาลก็ผลักประตูเข้ามาเอายาก่อนนอนมาให้กิน ทองสร้อยตกใจแผดเสียงร้อง พยาบาลทำเสียงดุว่า “โรงพยาบาล ห้ามเสียงดัง” ทองสร้อยหยุดกึกพยักหน้าทำตาปริบๆ เนรัญญาพยักหน้าจ๋อยๆ

ooooooo

ฝ่ายทองก้อนเดินดูรูปครอบครัวที่ติดไว้ในบ้าน ทั้งตัวเองถ่ายกับภรรยา ถ่ายกับลูก และลูกๆ ถ่ายกันเอง ทุกคนน่ารัก อยู่ในวัยสดใส พอนึกถึงตอนนี้ ที่แต่ละคนแผลงฤทธิ์คะนองเดชกันแล้ว ทองก้อนรำพึงอย่างทำใจไม่ได้ว่า

“ทำไมมันต้องโต! มันน่าจะสตัฟฟ์ให้หยุดโตตั้งแต่หกขวบ!”

ศักดิ์สิทธิ์เอาเครื่องดื่มมาให้ ได้เห็นได้ยิน จึงตัดสินใจหยิบสมุดโน้ตเล่มเล็กขึ้นอ่านออกเสียงข้อความที่จดไว้...

“คณะอนุกรรมการพัฒนาครอบครัวและแก้ไขความรุนแรงต่อเด็กและสตรีได้กำหนดคุณลักษณะครอบครัวไทยที่พึงประสงค์เอาไว้ 8 ประการ”

ทองก้อนชะงัก จ้องหน้าศักดิ์สิทธิ์แบบ...พูดเรื่องอะไรของมัน! ศักดิ์สิทธิ์ทำไม่รู้ไม่ชี้ อ่านออกเสียงไปเรื่อยเจื้อยแจ้ว

“และหนึ่งในแปดข้อนั้นก็คือ สมาชิกทุกคนควรมีความรักใคร่กลมเกลียว สมานฉันท์ ช่วยเหลือเกื้อกูลเอื้ออาทร มีการพูดจาให้เกิดความเข้าใจกัน มีการแก้ปัญหาร่วมกันอย่างสร้างสรรค์ เพื่อป้องกันการล่มสลายของครอบครัว”

“พอ...” ทองก้อนร้องห้ามเบาๆ ยกถ้วยขึ้นแต่กินดื่มอะไรไม่ลง

“แถมอีกข้อ... ควรส่งเสริมความเป็นประชาธิปไตยให้ลูกรู้จักสิทธิและหน้าที่พลเมืองโดยทำให้เห็นเป็นตัวอย่าง”

“หยุด!” ทองก้อนตวาดอย่างทนฟังไม่ไหว พอศักดิ์สิทธิ์หยุดอ่านก็ไล่ “กลับบ้านไปได้แล้ว” ศักดิ์สิทธิ์ยังไม่วายวอแวว่ายังเหลืออีกหกข้อที่ยังไม่ได้อ่าน เลยถูกตวาดเสียงเขียว “ยังอีก!!” ศักดิ์สิทธิ์เลยรีบเดินออกไป

ทองก้อนกระแทกถ้วยเครื่องดื่มโครม มองไปที่สมุดโน้ต นึกสนใจ เดินไปมา ทำท่าจะหยิบสมุดโน้ตแต่แล้วก็ชักมือกลับ เห็นทองโปรยเดินอิดโรยมายิ้มให้ ทองก้อนเหมือนเห็นข่าวดีในรอยยิ้มนั้น ก็แผดหัวเราะชอบใจล่วงหน้า

ooooooo

ทองสร้อยคิดหนักจนหลับฝันร้ายว่าพ่อตามเอาชุดแต่งงานมาโชว์ตรงหน้าถามว่าพร้อมหรือยัง

“ไม่แต่ง!!” ทองสร้อยตะโกนจนตกใจเสียงตัวเองตื่น เนรัญญาและพยาบาลที่กำลังวัดไข้ตกใจหันมอง พอทองสร้อยมองไปรอบห้องไม่เห็นพ่อก็ค่อยผ่อนคลาย เนรัญญาถามด้วยสายตาว่าเกิดอะไรขึ้น ทองสร้อยจะเล่าก็ถูกพยาบาลดุว่า

“โรงพยาบาล ห้ามเสียงดัง”

“ฉันฝันเห็นพ่อ” ทองสร้อยสีหน้ายังตื่นตระหนก บอกเนรัญญาเสียงแทบไม่หลุดจากปาก

พอพยาบาลออกไป เนรัญญาก็คว้าโทรศัพท์เพื่อโทร.ลางานกับบอสและฝ่ายบุคคล เธอโทร.รายงานพฤกษ์ขอลางานเพราะป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่นอนอยู่โรงพยาบาล พฤกษ์ถามว่าอยู่โรงพยาบาลไหน เนรัญญาก็บิดไปมาเขินจนตอบไม่ออก ทองสร้อยหมั่นไส้คว้ามือถือไปบอกให้พอได้แล้ว กระนั้นเนรัญญาก็ยังอุตส่าห์ส่งเสียงไปว่า

“แค่นี้ก่อนนะคะบอส อยากให้มาเยี่ยมนะคะ เหงามากค่ะ”

พฤกษ์งงๆ ดูนาฬิกาแล้วเดินออกไป

ooooooo

ทองสร้อยบอกเนรัญญาว่าตนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว เนรัญญาถามว่าจะหนีไปไหนได้ เงินก็ไม่มี

“อีเมล! ฉันติดต่อเพื่อนที่ปารีสทางเมลก็ได้นี่นา ยืมเงินมันก่อน ให้โอนเข้าบัญชีแก จากนั้นค่อยว่ากัน ยืมมือถือหน่อย จะเข้าจีเมล” แต่พอรับมือถือมาปรากฏว่าแบตหมด!

ทองสร้อยจึงไปยืมเครื่องชาร์จแบตจากพยาบาล วิ่งกลับมาชนเข้ากับพฤกษ์ที่จะมาเยี่ยมเนรัญญาเข้าอย่างจัง พฤกษ์จำโทรศัพท์มือถือของเนรัญญาได้ หาว่าทองสร้อยขโมยโทรศัพท์มาจะลากไปที่ห้องเนรัญญา ทองสร้อยไม่ยอมไปจนพฤกษ์จะเรียก รปภ.จับส่งตำรวจจึงยอมไปด้วย

ทองก้อนนำทีมล่าไปที่โรงพยาบาล คาดคั้นเนรัญญาว่าทองสร้อยอยู่ไหน เนรัญญาบอกว่าตนไม่รู้ ถูกขู่หนักเข้าก็ร้องไห้โฮ พยายามแผดเสียงร้องเพื่อส่งสัญญาณให้ทองสร้อยที่ไปยืมเครื่องชาร์จกับพยาบาลรู้จะได้ไหวตัวทันไม่เข้ามา

นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 2 วันที่ 26 ก.ค. 58

อ่านนางสาวทองสร้อย บทประพันธ์โดย รพีพร
อ่านนางสาวทองสร้อย บทโทรทัศน์โดย ต้นรัก
อ่านนางสาวทองสร้อย กำกับการแสดงโดย อดุยล์ บุญบุตร
อ่านนางสาวทองสร้อย ผลิตโดย บริษัท มาสเตอร์ วัน วีดีโอ โปรดักชั่น จำกัด
อ่านนางสาวทองสร้อย ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15
อ่านนางสาวทองสร้อย ออหอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ทื่มา ไทยรัฐ