อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 1 วันที่ 3 ก.ค. 58

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 1 วันที่ 3 ก.ค. 58

การเกดเอามือปัดทำนองรังเกียจน้ำลายที่กระเด็นออกมา พบูยิ้มๆหันหลังเดินไป การเกดจะโวยแต่บูรณาห้ามไว้ ในขณะที่มนูเป็นห่วงได้แต่หวังว่าลูกคงกลับมาเมื่อเงินหมด

พบูลากกระเป๋าเดินทางสองใบเข้ามาในโรงแรมหรู ส่งบัตรเครดิตให้พนักงานเปิดห้อง ระหว่างรอ มนูโทร.เข้ามือถือ พบูยังงอนกดตัดสาย มนูโทร.เข้ามาอีกครั้ง เพื่อจะบอกเรื่องบัตรเครดิต พบูไม่ฟังให้จบสวนไปว่าตนจะไม่ใช้บัตรของพ่อ ทันใดพนักงานเข้ามารายงานว่าบัตรใช้ไม่ได้ เสียงเล็ดลอดเข้าไปในสาย มนูจึงเอ่ยว่า

“พ่อจะโทร.มาเตือนเรื่องนี้แหละ บัตรของหนูโดนระงับหมดทุกใบแล้ว ทางที่ดีเฟลอร์กลับบ้านดีกว่าลูก”



“ไม่ค่ะ ในเมื่อคุณพ่อทำแบบนี้กับหนูก็ดีเหมือนกัน หนูจะได้ไม่ต้องรบกวนคุณพ่ออีก แค่นี้นะคะ” พบูวางสายแล้วหันมาบอกพนักงานว่าตนเปลี่ยนใจไม่พักแล้ว

มนูพยายามโทร.กลับไปหาพบูอีกแต่เธอไม่ยอมรับ บูรณาเป็นห่วงพี่สาวพอๆกับพ่อ...พบูกลับขึ้นรถ ควักบัตรทุกใบออกมาหักทิ้งด้วยความโกรธ ตั้งปณิธาน ไม่ใช้ ก็ไม่ตาย พลันสายตาเห็นภาพถ่ายตัวเองกับย่าในกระเป๋าสตางค์ก็ให้คิดถึงน้ำตาปริ่มรำพัน

“ถ้าคุณย่ายังอยู่ หนูคงไม่ต้องเจอเรื่องแบบนี้หรอก...ต่อให้อดตาย ฉันก็ไม่กลับไปเหยียบบ้านนั้นอีก” พบูฮึดสู้ขึ้นมา ทันใดก็นึกถึงแม่ที่ไม่ได้เจอมานาน

พบูคิดถึงครั้งสุดท้ายที่เจอแม่ตอนอายุ 15 ตนร้องไห้ขอไปอยู่กับแม่ แต่แม่กลับบอกว่าเกรงใจสามีใหม่ แล้วมีเด็กชายวัยรุ่นเข้ามาเรียกมธุรสออกไปบอกว่าพ่อให้มาตาม ทำให้พบูเสียใจปนน้อยใจและเจ็บฝังใจมาจนทุกวันนี้...พบูคิดตัดสินใจโทรศัพท์หามธุรสอย่างไม่มีทางเลือก

ooooooo

บ่ายวันนั้น ศตายุเดินเข้าลิฟต์กับพิมพรรณ มีเพียงพนักงานบริษัทอื่นอยู่ในลิฟต์ เขามองพนักงานบริษัทตัวเองที่ยืนนิ่งไม่กล้าเข้ามา จึงเรียกให้ทุกคนเข้าได้ ทันใดบุรีวิ่งกระหืดกระหอบร้องให้รอด้วย พอเข้ามาในลิฟต์ก็ผงะเล็กน้อย ก้มหัวให้ศตายุแล้วเลี่ยงไปอยู่อีกฝั่ง

ไม่ทันไรพบูวิ่งมากดลิฟต์ให้เปิดออกแล้วก้าวเข้ามายืนอย่างโดดเด่น ด้วยการแต่งตัวทันสมัยและท่าทางของเธอ บุรีมองอย่างถูกชะตา...ต่างจากศตายุที่มองพบูอย่างจำได้ แต่เธอไม่เห็นเขา เธอบอกชั้นที่จะขึ้นคือ 39 ทั้งศตายุและบุรีกดให้พร้อมกัน

ชั้นนี้มีร้านอาหาร พบูนั่งรอมธุรสอยู่มุมหนึ่ง เธอเดินมาในชุดสวยสง่าแบรนด์เนมหัวจดเท้า พบูลุกขึ้นต้อนรับ มธุรสยิ้มดีใจเดินเข้ามาทำท่าจะกอดแต่พบูชิงนั่งลง ทำให้เธอเก้อ

“แม่เกือบไม่รับโทรศัพท์หนูแล้วนะ เห็นเบอร์แปลกๆ ไม่รับล่ะแม่เสียใจตายเลย”

พบูบอกว่าตนเปลี่ยนเบอร์แต่ไม่ได้โทร.บอกเพราะไม่รู้ว่าแม่อยากได้หรือไม่ มธุรสชะงักรู้ว่าลูกน้อยใจ จึงรีบบอกว่าตนอยากเจอลูกเสมอแต่ลูกที่ไม่ยอม พูดกับแม่...พบูตัดสินใจเอ่ยปากขอความช่วยเหลือ อ้างตนออกจากบ้านแต่การเกดระงับบัตรเครดิตทั้งหมด ตนขอให้ช่วยหาที่พักชั่วคราวสักสองสามอาทิตย์ จนกว่าตนจะได้งานทำ

“ถ้าเป็นที่พักชั่วคราว แม่พอหาให้หนูได้นะ แต่คืนนี้หนูต้องไปนอนที่โรงแรมก่อน เดี๋ยวแม่จะออกค่าห้องพักให้”

พบูขอบคุณ มธุรสถามถึงเรื่องงานว่าเรียนจบอะไรมาจะหางานให้ พบูตอบอายๆว่าไม่จบอะไรเลยเพราะพ่อเรียกตัวกลับมาก่อน มธุรสจำได้ว่าเธอไปเรียนนานแล้วยังไม่จบอีกหรือ หรือว่าเรียนโท พบูตัดบทตนไม่จบอะไรเลย ทันใดมธุรสเหลือบไปเห็นศตายุคุยกับลูกค้าในร้านเดียวกันก็ตกใจรีบเอาเมนูอาหารปิดหน้า กระซิบบอกลูกว่า

“นั่นคุณโต ลูกเลี้ยงแม่เอง แม่ไม่อยากให้เขาเห็นแม่...ช่วงนี้ดล...ธราดลน้องชายลูกน่ะ เขาทะเลาะกับคุณโตบ่อยๆ แม่เลยพยายามหลบหน้าเขาอยู่ แม่ว่าแม่ไปก่อนดีกว่าจะได้ถามเรื่องห้องให้หนูด้วย” มธุรสควักเงินในกระเป๋ายัดใส่มือพบูบอกให้เอาไปใช้ก่อนแล้วรีบหลบออกไป

พบูไม่อยากรับเงินแม่แต่จนปัญญา มองไปทาง ศตายุอยากรู้ว่าลูกเลี้ยงแม่หน้าตาอย่างไรพอเห็นก็จำได้ว่าคือคนที่แย่งกระเป๋ากับตนในห้าง...ศตายุหันมาพอดี เธอรีบเอาเมนูปิดหน้า แล้วพยายามหลบออกจากร้าน เช่นเดียวกับแม่ ศตายุเหลือบมองพบูพบว่าเธอหายไปแล้ว

ด้านมธุรสออกจากร้านก็มาหาเจริญรุ่งที่ห้องทำงาน เพื่อขอห้องคอนโดพนักงานให้ลูกสาวพักสักระยะ เจริญรุ่ง รีบร้อนจะออกไปเข้าบ่อนจึงให้โทร.ติดต่อสร้อยทิพย์เพราะเธอเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้...มธุรสติดต่อสร้อยทิพย์ โดยบอกว่าพบูเป็นหลานสาวไม่นานสร้อยทิพย์ก็พามธุรสขึ้นมาบนอาคาร ศศิวงศ์ อธิบายว่าคอนโดพนักงานเต็มหมด แต่ตนมีห้องพิเศษที่พอจะให้หลานสาวพักชั่วคราว มีข้อแม้ว่าต้องปิดเป็นความลับ

ooooooo

ในห้องพักลูกค้าวีไอพีเป็นห้องสูทขนาดใหญ่หรูหรา ธราดลหนีเรียนพาเพื่อนมาขลุกเล่นเกม จนกลายเป็นแหล่งมั่วสุม

หลังจากศตายุคุยกับลูกค้าเสร็จ เข้าลิฟต์เจอเด็กวัยรุ่นสองคนคุยกันว่าตึกบ้านไอ้ดลนี่ใหญ่จริงๆ...ก็รู้ทันที ว่าต้องเป็นเพื่อนธราดลน้องชาย จึงบอกพิมพ์พรรณว่าตนต้องการไปทำธุระชั้นอื่น เธอทำหน้างงเล็กน้อย วัยรุ่นสองคนชะงักเริ่มคุ้นว่านี่คือพี่ชายเพื่อน ก็ทำทีคุยกันว่าจำชั้นผิด แล้วรีบออกจากลิฟต์ไป

ศตายุเปิดประตูผลัวะเข้ามา เห็นสภาพห้องเละเทะเต็มไปด้วยถุงขนมและกระป๋องเบียร์ ก็โวยว่าใครอนุญาตให้มาใช้ห้องลูกค้า พวกเพื่อนธราดลตกใจรีบขอตัวกลับ ธราดลไม่พอใจเถียง เห็นห้องว่างปล่อยไว้ก็เสียดาย ศตายุบอกว่านี่เป็นห้องลูกค้า คนนอกห้ามเข้ามาใช้

“อย่าหวงสมบัติไปหน่อยเลย นี่เป็นบริษัทปู่ผมเหมือนกัน อีกหน่อยบริษัทก็ต้องเป็นของผมด้วย ไม่ใช่ ของพี่โตคนเดียวซักหน่อย”

“ก่อนคิดจะเป็นเจ้าของบริษัท ควรตั้งใจเรียนให้จบ ก่อนดีกว่าไหม ได้ยินว่าโดดเรียน...”

ธราดลสวนอย่ามายุ่งกับตน พี่ไม่ใช่พ่ออย่ามาวางอำนาจใส่ ศตายุโกรธตวาดถ้าไม่ใช่น้องก็ไม่อยากจะยุ่ง ธราดลเดินออกจากห้อง ศตายุหันมาสั่งพิมพ์พรรณ เคลียร์ห้องให้ที แล้วเดินตามน้องชายไป...ธราดลเข้าลิฟต์ ในนั้นมีชายร่างใหญ่ยืนบังพบูที่อยู่ข้างหลัง ศตายุ วิ่งตามเข้ามา เห็นว่ามีคนอื่นอยู่จึงยังไม่พูดอะไร พอลิฟต์หยุดชายร่างใหญ่เดินออก ศตายุคิดว่าไม่มีใครแล้วก็ใส่ธราดลไม่ยั้ง

“จะทำตัวเรียกร้องความสนใจไปถึงไหน ทำไมไม่ตั้งใจเรียน โตไปจะได้มีงานมีการดีๆทำ พ่อแม่เลี้ยงนายไม่ได้จนแก่หรอกนะพี่เห็นมาหลายรายแล้ว ทำตัวเป็นเด็กมีปัญหา เรียกร้องความสนใจ สุดท้ายโตมาก็ต้องเกาะพ่อแม่กิน ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้”

พบูสะอึกหลายครั้งเหมือนโดนด่า หันมองศตายุ อย่างไม่พอใจ แกล้งหยิบมือถือขึ้นมาทำทีคุยเสียงดัง “อะไรนะ โดนพ่อเทศน์อีกแล้วเหรอ ฉันเข้าใจพวกคนแก่ ก็อย่างนี้แหละ วันๆเอาแต่บ่นๆไม่เคยถามความรู้สึกลูก ว่ารู้สึกยังไง คิดอะไรต้องการอะไร ไม่ต้องเศร้านะแก อย่าคิดมาก”

ศตายุสะดุ้งเมื่อรู้ว่ายังมีคนอยู่ในลิฟต์ พอหันไปเห็นพบูแต่ทักไม่ได้เพราะเธอคุยโทรศัพท์อยู่ ระหว่างนั้น มือถือพบูเกิดดังขึ้นเธอรีบตัดสายหน้าเสีย ทำให้รู้ว่าเธอหลอกด่า พอดีลิฟต์เปิด ศตายุเดินออกหันมาเตือนพบูยิ้มๆ อย่าลืมโทร.กลับไปด้วย...ธราดลรู้สึกถูกชะตากับพบู

พบูเดินหงุดหงิดยังอายไม่หายที่โดนศตายุจับได้ มนูโทร.เข้ามาอีกจึงรับสาย ระหว่างคุยก็หยิบของในร้านสะดวกซื้อมาวางจะจ่ายเงิน นึกถึงคำพูดศตายุเมื่อครู่ จึงบอกพ่อไปว่า

“หนูไม่ได้ประชด และหนูก็ไม่ได้โกรธคุณพ่อนะคะ แต่หนูตั้งใจพิสูจน์ตัวเองให้คุณพ่อเห็นจริงๆ คุณพ่อไม่ต้องห่วงนะคะ หนูยังรักคุณพ่อเหมือนเดิมค่ะ” พูดจบพบูวางสาย

บุรีซึ่งยืนจ่ายเงินอยู่ข้างๆได้ยินคำสนทนาก็เหล่มองยิ้มๆ พบูเห็นไม่พอใจรวบของเดินไป

ooooooo

ในห้องนั่งเล่น สามพี่น้อง เจริญรุ่ง งามยิ่งและเมฆพัดนั่งถกกัน โดยมีมธุรสนั่งอยู่ใกล้ๆและธราดลซึ่งนั่งเล่นเกมมือถืออยู่ถัดไป ทั้งสามคุยกันเรื่องที่ศตายุไปฉีกหน้าเจริญรุ่งถึงแผนก ไม่เกรงใจว่าเป็นพ่อ หาว่าเป็นเพราะกิจจาที่ยกตำแหน่งให้แก่ศตายุ ข้ามหน้าข้ามตาพวกตน

ทันใดเสียงกิจจาดังขึ้น “ก็เพราะพวกแกมันไม่ได้เรื่องยังไงล่ะ ก่อนจะไปอิจฉาไอ้โต หัดดูตัวเองก่อน ว่าที่ฉันไม่ไว้ใจแกเพราะอะไร” กิจจาเดินเข้ามาพร้อมศตายุ

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 1 วันที่ 3 ก.ค. 58

ละครใต้เงาจันทร์บทประพันธ์โดย พินธุนาถ
ละครใต้เงาจันทร์บทโทรทัศน์โดย ตฤณณา
ละครใต้เงาจันทร์กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครใต้เงาจันทร์ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครใต้เงาจันทร์ ออกอากาศทุกวันพุธ และ วันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ละครใต้เงาจันทร์ ติดตามชมได้ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ