อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 3 วันที่ 10 ก.ค. 58

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 3 วันที่ 10 ก.ค. 58

“ผมพูดตอนไหนว่าให้แกล้งเป็นแฟน” พบูร้องอ้าว..ศตายุเกือบหลุดคำว่าเห็นเธอกะล่อนออกไปแต่ชะงักทัน “...มีความสามารถในการเอาตัวรอดเก่งเลยคิดว่าคุณน่าจะทำหน้าที่นี้ได้”

“จะถือว่าเป็นคำชม...แต่มันจะดีเหรอคะ”

“คุณแค่ช่วยผมเท่าที่ช่วยได้ก็แล้วกัน แต่ถ้าลำบากใจก็ไม่เป็นไรผมจะได้หาห้องใหม่...”

พบูสวนห้องนี้ดีแล้ว อ้างไม่อยากให้เขาลำบากต้องหาห้องใหม่ ว่าแล้วก็ขอตัวไปเก็บของย้ายเลย ศตายุขำท่าทีของเธอ...พอมธุรสรู้เรื่องก็โทร.มาขอบคุณศตายุแต่ก็กังวลใจกลัวเป็นปัญหาใหญ่ขึ้นมา เขาบอกไม่ต้องห่วงตนเป็นเจ้าของมีสิทธิ์ มีอะไรจะรับผิดชอบเอง พอวางสาย
พิมพ์พรรณเข้ามาบอกว่าเคลียร์ห้องเรียบร้อยแล้ว และแอบแซว



“ถ้าพิมพ์ไม่รู้จักคุณโต พิมพ์คงคิดว่าคุณโตทำอย่างนี้เพราะอยากใกล้ชิดคุณพบูแน่ๆ”

ศตายุชะงักรีบแก้ตัว คิดถูกแล้วที่ตนทำเพราะเห็นว่าพบูเป็นลูกสาวแม่เลี้ยงตนต่างหาก พิมพ์พรรณเหล่มองเห็นเขาเขินก้มหน้าเซ็นเอกสารก็อมยิ้ม

ตกค่ำ พิมพ์พรรณมาช่วยพบูขนของย้ายห้อง ศตายุยืนมองทึ่งกับจำนวนกล่องรองเท้าและข้าวของเครื่องใช้มากมายของเธอ ถึงกับแซวว่าขนรองเท้ามาหมดบ้านเลยหรือ พบูสวนก็เหมือนผู้ชายชอบดูบอลนั่นแหละ เขาถามใส่ครบทุกคู่ในหนึ่งเดือนหรือไม่

“พ่อฉันก็พูดแบบคุณเหมือนกัน โลกของผู้หญิง ผู้ชายอย่างคุณไม่เข้าใจหรอก...เรามาคุยเงื่อนไขที่คุณจะให้ฉันช่วยดีกว่า นี่เงื่อนไขสัญญาระหว่างฉันกับคุณ” พบูกดมือถือส่งข้อความ

ศตายุกดดูข้อความในมือถือที่พบูส่งมา ทึ่งที่เธอถึงกับทำสัญญา เขาถามไม่ไว้ใจตนหรือ เธอยิ้มเจื่อน “งั้นเอาเป็นแค่สัญญาใจก็ได้ แต่ถามจริงเถอะคุณไม่เสียดายเหรอ คุณเจมี่ทั้งสวยทั้งรวย ทั้งรักคุณมากซะขนาดนั้น แค่นั้นยังไม่พอนะ พ่อคุณเจมี่ยังเป็นเจ้าพ่ออสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่อีกตะหาก อีกหน่อยคุณเจมี่ก็ต้องมารับช่วงบริษัทต่อจากพ่อเขา คุณสองคนคบกันก็ดีอยู่แล้ว เงินต่อเงินรวยเป็นบ้าไปเลย”

“ผมยังไม่อยากบ้า เพราะมีคนคิดแบบคุณไง

ผมเลยต้องรักษาระยะห่างไว้หน่อย...ผมไม่อยากให้คนอื่นเข้าใจว่าผมคบกับเจมี่เพราะหวังผลประโยชน์ ถ้าผมทำงานสำเร็จมันก็ต้องเป็นเพราะความสามารถของผมเอง”

“เหตุผลฟังดูดี๊ดีนะคะ พระเอกม้ากมาก” พบูลากเสียงยาว เห็นสีหน้าศตายุอายๆดูน่ารัก

ด้านเจมี่ พอรู้ว่าจะมีงานเลี้ยงแสดงความยินดีตำแหน่งประธานบริษัทให้ศตายุ ก็เตรียมตัวจะไปร่วมงาน ชัชชัยพยายามเตือนลูกไม่ควรไปเพราะเป็นเรื่องของครอบครัวและคนในบริษัทเขา เจมี่โวยว่าพ่อทำไมไม่สนับสนุนให้ตนเป็นแฟนกับศตายุ ทั้งที่จะเป็นประโยชน์ต่อพ่อ ชัชชัยกล่าวเพียงสั้นๆว่า ศตายุเห็นลูกเป็นเพียงน้องสาวเท่านั้น เจมี่สวน

“คุณพ่อจะรู้อะไร พี่โตเขาก็ต้องมีฟอร์ม มีใจแต่ไม่แสดงออกแบบพระเอกในซีรีส์เกาหลีไงคะพ่อ”...ชัชชัยอ่อนใจมองเจมี่ที่ตื่นเต้นเลือกเสื้อผ้าต่อไป

กลางดึก เมฆพัดแอบนัดชายคนหนึ่ง จ่ายเงินค่าจ้างให้และกำชับ อีกสองวันจะมีงานเลี้ยง จัดการทำตามที่สั่ง อย่าให้พลาดเด็ดขาด...สีหน้าเมฆพัดนิ่ง เย็นชาดูน่ากลัว

ooooooo

งานเลี้ยงจัดขึ้นในสวนหย่อมของบริษัทศศิวงศ์ ธีมงานเป็นยุคซิกตี้ พนักงานแต่งตัวสีสันสดใสย้อนยุค... เจริญรุ่ง มธุรส งามยิ่งและเมฆพัดยืนคุยกับแขกในงาน กิจจาเดินดูงานโดยมีศตายุเดินตามเทกแคร์ กิจจาชมเชยว่าจัดงานได้ถูกใจมาก ทำให้คิดถึงตอนหนุ่มๆ

“ผมเห็นคุณปู่ชอบพูดถึงวันที่ก่อตั้งบริษัท ผมเลยจัดธีมนี้มาเพื่อคุณปู่ไงครับ”

“โตนี่รู้ใจปู่ทุกอย่างจริงๆ ต่อไปนี้บริษัทก็เป็นของโตเต็มตัวแล้วนะ ตั้งใจทำงานให้ดี อย่าให้ปู่ผิดหวังล่ะ”

ศตายุยิ้มรับ พิมพ์พรรณเข้ามาแสดงความยินดีและรายงานว่าชัชชัยโทร.มาฝากยินดีด้วย ขอโทษที่มาไม่ได้ ศตายุดีใจแสดงว่าเจมี่ไม่มา พิมพ์พรรณรีบแทรก... ชัชชัยส่งเจมี่มาแทน เขาหุบยิ้มหน้าเสีย ไม่ทันขาดคำ เจมี่ในชุดสวยเหมือนตุ๊กตาบลายธ์ เดินยิ้มแย้มส่งเสียงทักเข้ามา

“คุณพ่อติดธุระค่ะ เลยฝากเจมี่มาแสดงความยินดีกับพี่โต...ยินดีด้วยค่ะ” เจมี่ยื่นดอกไม้

ศตายุรับยิ้มแห้งๆ เจมี่ยิ้มหวานบอกเองเสร็จสรรพว่าเลิกงานแล้วไปเลี้ยงฉลองกันต่อสองคน เขายิ้มแหยๆ แบ่งรับแบ่งสู้มองหาว่าพบูอยู่ตรงไหน ไม่มาช่วยตน

ด้านพบูอยู่ในชุดย้อนยุคเก๋ไก๋น่ามอง ยืนจดๆ จ้องๆ มองขนมเค้ก น้ำพุช็อกโกแลตฟองดูว์น่ารับประทานแต่สะกดใจเพราะกลัวอ้วนที่ออกกำลังกายมาจะเสียเปล่า บุรีแอบมองขำๆ อดไม่ได้ที่จะแหย่ แกล้งตะโกนเรียกเสียงดัง “คุณปลาบู่...”

พบูสะดุ้งหันมองเห็นสายตาหลายคู่จ้องมาที่ตน นึกโกรธบุรีขยับเข้าไปต่อว่า จะเรียกเสียงดังทำไม เขาไม่หวั่นกวนต่อ “ดูท่าแม่ปลาบู่ทองจะอยากกินขนม กินไปเถอะแค่นี้ไม่ทำให้อ้วนหรอก” ว่าแล้วก็หยิบขนมกินยั่ว

พบูค้อนที่รู้ทัน “คุณเป็นผู้ชายจะเข้าใจอะไร ยั่วฉันไม่ขึ้นหรอกย่ะ” พบูเดินหนี บุรียิ้มมีความสุขที่ได้แหย่

บนเวที กิจจาขึ้นกล่าวประกาศแต่งตั้งศตายุขึ้นเป็นประธานคนใหม่อย่างเป็นทางการ พนักงานปรบมือเกรียวกราว กิจจาแซว

“ถูกใจสาวๆล่ะสิ...ผมจะไม่พูดอะไรมาก เพราะรายละเอียดก็อยู่ในเมมโมแล้ว ไปอ่านเอาเองก็แล้วกัน... หลานชายขึ้นมากล่าวอะไรหน่อยสิ” กิจจาหันไปเรียกศตายุ

ทุกคนปรบมือ ศตายุขึ้นกล่าวขอบคุณกิจจาที่ไว้ใจตนและขอบคุณพนักงานทุกคนที่ช่วยทำให้บริษัทเติบโตอย่างรวดเร็ว ตนสัญญาจะดูแลบริษัทและพนักงานทุกคนให้เติบโตไปพร้อมกันอย่างครอบครัว เสียงปรบมือล้นหลาม เมฆพัดเห็นสายตาศตายุที่มองไปยังพบู และสายตาเจมี่ที่มองไปยังศตายุ เขายิ้มเหยียดรู้ทันว่าศตายุต้องสนใจพบูแน่

เมฆพัดคิดจะดึงเจมี่มาเป็นพวก ด้วยความที่เขาอายุห่างจากศตายุไม่กี่ปีจึงพยายามตีสนิทเจมี่ เห็นเธอกำลังเซลฟี่ตัวเองกับบรรดาขนมหวาน ก็เข้าไปอาสาถ่ายรูปให้แล้วชวนคุยยั่วยุให้ไม่ไว้ใจพบู อย่าคิดว่าพบูกับศตายุจะคิดกันแบบพี่น้อง ทำให้เจมี่เริ่มกังวลมากขึ้น

เจมี่เดินตามหาศตายุทั่วงาน เจอกับบุรีจึงถามเห็นศตายุไหม เขาส่ายหน้าและถามบ้างเห็นพบูไหม เจมี่นึกๆ ไม่อยู่ในงานทั้งคู่ เริ่มสงสัยว่าทั้งสองหายไปไหน

ในขณะที่พบูเดินออกมานอกงาน เห็นธราดลจึงเข้ามาชวนคุยแล้วได้กลิ่นบุหรี่ในตัวเขาก็ทำเป็นพูดลอยๆ ไม่ต่อว่ารุนแรง ว่าบุหรี่มีแต่จะทำให้ตายเร็ว เลิกได้ก็ควรเลิกเสีย ธราดลสวนทีผู้หญิงยังชอบทาปาก พบูชะงักก่อนจะตอบโต้ “ลิปสติกมันไม่ได้ทำลายสุขภาพ”

“เดือนหนึ่งกินลิปสติกเป็นแท่งๆเนี่ยนะ”

พบูสะอึกเมื่อโดนย้อน จึงปล่อยชีวิตใครชีวิตมันอยากเป็นมะเร็งตายก็ตามใจ ธราดลฟังแล้วสะอึกเช่นกัน แต่ก็รู้สึกดีที่พบูไม่กดดันตนเหมือนศตายุ พบูยังเตือนอย่าให้ศตายุเห็นจะเป็นเรื่อง ขาดคำศตายุเดินมาพอดี พบูรีบดันธราดลให้หลบไปแต่เขาไม่ยอมหลบ อ้างไม่กลัว

“นายไม่กลัวแต่เวลานายทะเลาะกับคุณโต แม่เขาเครียดเข้าใจไหม” พบูถอนใจที่ต้องอธิบาย เกรงศตายุมาเจอจะมีเรื่องจึงรีบเดินไปรับหน้า

ศตายุเดินคุยมือถือสั่งคนเอารถมาให้หน้าบริษัท พบูวิ่งเข้ามาดักหน้าพอรู้ว่าเขาจะกลับก็จะเดินไปส่ง แล้วชี้โน่นนี่ให้เขาดู ไม่มองไปทางธราดล ศตายุบอกพบูให้กลับเข้าไปในงาน ตนรอรถคนเดียวได้ พบูบอกว่าไม่เป็นไรแต่อยากรู้ทำไมเขาถึงรีบกลับทั้งที่งานนี้เป็นงานของเขา

“ฉลองตำแหน่งที่ทำให้คนในบ้านยิ่งเกลียดผมน่ะเหรอครับ” ศตายุเผลอระบายเศร้าๆ

“แต่มันก็มีอีกหลายคนนะคะที่เขารักคุณ และอยากให้คุณอยู่ในตำแหน่งนี้ ฉันเองก็หนึ่งในนั้นค่ะ” พบูมองด้วยความจริงใจ

ศตายุรู้สึกดีขึ้น ไม่ทันไรเสียงเจมี่ขัดขึ้น “พี่โตมาทำอะไรตรงนี้คะ เจมี่หาซะทั่ว”

ศตายุอ้ำอึ้ง เจมี่เหล่มองพบูอย่างไม่พอใจ พอดีคนรถเอารถมาจอดและส่งกุญแจให้ เจมี่เข้าใจว่าเขาเตรียมรถจะพาตนไปฉลองต่อตามที่ตกลงไว้ เขาอึกอักมองพบูเชิงขอความช่วยเหลือพบูพยายามคิดวิธีช่วย

ไม่คาดคิดก็แกล้งเป็นลมล้มพับใส่ ศตายุตกใจเขย่าเธอ พบูกระซิบเบาๆให้พาตนไปหาหมอ เขารับมุกอุ้มเธอขึ้นรถไม่ทันระวังทำหัวเธอโขกประตู เจมี่หน้าเหวอทำอะไรไม่ถูก บุรีเดินมาเห็นศตายุอุ้มพบูขึ้นรถไปต่อหน้าต่อตา รู้สึกใจหายชอบกล

สุดท้าย บุรีกับเจมี่ต่างมานั่งถอนใจหันหลังให้กันอย่างไม่รู้ตัว แต่พอบ่นรำพึงออกมาต่างสะดุ้งหันมามองกัน เจมี่ถามโพล่งขึ้นว่าเขาชอบพบูหรือ บุรีอึ้งตอบไม่ถูก

ooooooo

ศตายุขับรถมาจอดในสวนสาธารณะ พบูเผลอนอนหลับ เขาปลุกและแซวเล่นเสียเนียนเลย เธอลุกพรวดคลำหัวป้อยๆ ศตายุขำๆ บอกทนมาได้นานขนาดนี้คงไม่เป็นอะไรมาก เธอค้อนขวับ เขายิ้มๆ ชวนเธอเดินเล่นไหนๆ ก็ออกจากงานมาแล้ว เธอทำหน้าครุ่นคิด

มุมหนึ่งในงาน กิจจาเห็นเมฆพัดดื่มหนักก็เข้ามาเตือนเดี๋ยวจะเมา เขาย้อนถามสนใจด้วยหรือ กิจจารู้ทันถาม “น้อยใจที่ฉันไม่ยกบริษัทให้แกรึไง”

“ลูกเมียน้อยอย่างผมมีสิทธิ์น้อยใจคุณพ่อด้วยเหรอครับ... ผมก็แค่อยากรู้ว่าผมทำอะไรไม่ดีคุณพ่อถึงไม่เคยให้โอกาสผมเลย” เมฆพัดจ้องหน้ารอฟังคำตอบ

กิจจาถอนใจไม่ทันตอบมือถือดังขึ้น เขารับสายแล้วคุยกับเชอรี่ยิ้มแย้มไม่สนใจเมฆพัดอีกเลย ยิ่งสร้างความน้อยเนื้อต่ำใจให้เขามากขึ้น กิจจาจะเดินไป เขาถามพ่อจะไปไหน กิจจาตอบอย่างไม่สนใจว่าคุยอะไรค้างอยู่ บอกจะไปดริ๊งก์กับเชอรี่...เมฆพัดเจ็บแค้นหยิบมือถือขึ้นมากดโทร.ออกหาใครบางคน

ผ่านเวลาไปเล็กน้อย ชายคนหนึ่งสวมหมวกกันน็อกถือไม้เบสบอลหลบอยู่แถวลานจอดรถ พอมีเงาคนเดินมาเขาก็ฟาดหัวเลือดสาดแล้วหลบหนีไป...

ด้านศตายุพาพบูเดินเล่นในสวนสาธารณะ เธอตื่นตาไม่คิดว่าเขาจะรู้จักที่สวยๆแบบนี้

“จะว่าไปคุณก็ดูเข้ากับชุดนี้เหมือนกันนะ ยิ่งมาเดินที่แบบนี้ด้วย เหมือนหลุดออกมาจากอีกยุค”

“แล้วสวยไหมล่ะคะ”

“ก็ดีนะ...เหมือนคุณย่าผมเลย”

“พูดงี้ ต่อไปฉันจะไม่ช่วยคุณหนีคุณเจมี่แล้ว” พบูหุบยิ้มทำหน้างอนๆ

“ใจเย็นสิคุณ ผมชมจริงๆนะ คุณย่าผมตอนสาวๆ สวยมากนะครับ”

พบูค้อนเล็กๆ ก่อนจะเอ่ย “ดูท่าคุณจะกลัวคุณเจมี่มากเลยนะคะ”

ศตายุตอบเกรงใจมากกว่า พบูข้องใจทำไมเจมี่ถึงหลงใหลเขามากขนาดนี้ เขาวิเคราะห์อาจมาจากตอนเด็กตนเคยช่วยเธอจากการจมน้ำ พบูถามอีกเคยบอกเธอบ้างไหมว่าเขาคิดอย่างไร

“เคยสิ ตอนนั้นเจมี่เสียใจร้องไห้ ไม่เป็นอันกินอันนอนไปหลายวัน ผมเกรงใจคุณชัชชัยมาก ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน ก็เลยปล่อยเลยตามเลย”

“ฟังแล้วเครียดแทนเลยนะคะ คุณก็คิดซะว่ามีคนรักดีกว่ามีคนเกลียดก็แล้วกัน” พบูแนะ

“แต่บางทีคนเราก็ต้องการความพอดี ถ้าคุณทำให้เจมี่เลิกชอบผมได้ จะให้ผมทำอะไรผมก็ยอม” พบูถามย้ำแน่ใจหรือ เขาพยักหน้ารับ ทั้งสองยิ้มให้กัน

ทันใดมีคนโทร.เข้ามือถือศตายุ ท่าทางเขาฟังแล้วตกใจ...ศตายุพาพบูไปที่โรงพยาบาล เห็นกิจจาเดินอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน ทั้งสองรีบเข้ามาถามเรื่องราว พบูยกมือไหว้ กิจจายิ้มให้

“ปู่ไม่ได้เป็นอะไรหรอก แต่เชอรี่นี่สิ อาการโคม่า...เชอรี่เขาโดนจี้ โจรมันขโมยรถไป แต่ปู่ให้ตำรวจสกัดจับแล้ว”

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 3 วันที่ 10 ก.ค. 58

ละครใต้เงาจันทร์บทประพันธ์โดย พินธุนาถ
ละครใต้เงาจันทร์บทโทรทัศน์โดย ตฤณณา
ละครใต้เงาจันทร์กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครใต้เงาจันทร์ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครใต้เงาจันทร์ ออกอากาศทุกวันพุธ และ วันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ละครใต้เงาจันทร์ ติดตามชมได้ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ