อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 4 วันที่ 12 ก.ค. 58

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 4 วันที่ 12 ก.ค. 58

พบูมองบุรีทำนองทำไมพูดแบบนั้น บุรีสาธยายว่า เขารู้กันทั้งบริษัทว่ากิจจาเจ้าชู้มีเด็กโตเด็กเล็กเต็มไปหมด พบูถอนใจเตือน ชีวิตของเขาจะไปยุ่งอะไรด้วย

ในขณะที่กิจจาซื้อของแบรนด์เนมให้ลูกตาล เธอทำบ่ายเบี่ยงไม่รับ ทันใดมีโทรศัพท์เข้ามา เธอตัดสายทิ้งด้วยสีหน้ากังวลไม่สบายใจ กิจจาจึงบอกว่ามีเรื่องอะไรปรึกษาตนได้ เธอทำท่าลำบากใจที่จะเล่าว่ากำลังโดนเจ้าหนี้น้องชายขู่ทำร้าย กิจจาฟังเรื่องราวแล้วสงสาร

ค่ำนั้น กิจจาเดินเข้าบ้าน งามยิ่งรอเหน็บที่พ่อควงเด็กใหม่จนลืมเชอรี่ กิจจาย้อนหูตาไวจริงรู้ไปหมด งามยิ่งตอบว่าเขาเล่นควงไปถึงบริษัท ใครเห็นกันทั่ว คงไม่ได้ให้ไปอยู่เพนต์เฮ้าส์อีกคน กิจจาประชด ไม่แน่อาจจะพามาอยู่บ้านนี้ งามยิ่งฟังแล้วยิ่งไม่พอใจ

ooooooo

บุรีหาเรื่องหลบเจมี่โดยไปทำงานที่ร้านอาหาร สั่งต๋อยให้คอยสอนงานเจมี่แทนตน ต๋อยบอกเจมี่ว่าบุรีต้องออกไซต์งานแต่เธอไม่ค่อยเชื่อ...บุรีมาถึงร้านเห็นเงาคน คิดว่าเป็นพบู จึงแอบไปจ๊ะเอ๋ แล้วตัวเองต้องเป็นคนตกใจเพราะเงาคนนั้นคือเก็ท เขาสัพยอก



“นึกว่าเป็นเฟลอร์ล่ะสิ เฟลอร์ไม่อยู่หรอกวันนี้ผมมาคุมคนงานแทนครับ”

บุรีแปลกใจว่าพบูไปไหน...ด้านพบูพยายามตามตื๊อไมเคิลให้ไปทำงานเป็นเชฟที่ร้าน เธอลงทุนขอโทษทุกเรื่องที่ผ่านมา อ้างตอนนั้นตนเด็ก ตอนนี้โตแล้วความคิดเปลี่ยนไป ไมเคิลไม่สนใจไม่เชื่อ พบูจึงบอกว่าจะตามเขาไปทุกแห่งจนกว่าเขาจะใจอ่อน แล้วพบูก็เข้าไปช่วยเขาถือของที่เอามาสอนเด็กๆในบ้านเด็กกำพร้า พบูทำแบบนี้อยู่หลายวันด้วยความตั้งใจจริง ไมเคิลมักจะมาสอนเด็กทำอาหารง่ายๆเป็นวิทยาทาน

ด้านบุรีก็ทำงานร่วมกับเก็ทจนสนิทสนมกันมากขึ้น บุรีจึงเอ่ยถาม

“ทำไมแฟนคุณไม่มาทำงงทำงานบ้าง”

เก็ทขมวดคิ้วก่อนจะแอบขำคงหมายถึงพบู จึงเล่นตามน้ำไปว่าไม่รู้เหมือนกัน บุรีถามเขาสองคนคบกันมานานหรือยัง เก็ทตอบว่าตั้งแต่เด็ก บุรีสงสัย แฟนหายไปหลายวันไม่ร้อนใจบ้าง

“แล้วคุณล่ะ ร้อนใจอะไรด้วย” เก็ทย้อนถาม

บุรีสะอึก อ้างจะปรึกษาแบบร้าน โทร.ไปก็ไม่รับสาย แล้วถามย้ำตกลงพบูไปไหน

“ไม่รู้สิ เห็นว่าไปทำธุระสำคัญ ถ้าอยากรู้ก็รอถามเฟลอร์ดูเอาเอง”

บุรีทนไม่ไหว หลังเลิกงานจึงมาวนเวียนรอแถวร้านสะดวกซื้อข้างอาคารศศิวงศ์ที่พบูชอบแวะซื้อของก่อนขึ้นที่พัก พอเห็นเธอเดินมาก็รีบทำทีเลือกซื้อของอยู่ แล้วตกใจที่เจอกัน

“อ้าว! คุณปลาบู่ บังเอิญจัง ผมไม่เห็นคุณเข้าไปดูร้าน ไปไหนมาเหรอคุณ” บุรีรอฟัง

พบูจะตอบ พอดีมีเสียงข้อความเข้าขัดจังหวะเธอกดอ่านแล้วพิมพ์ตอบ พอเสร็จลืมว่าเขาถามอะไร บุรีถามใหม่ พบูร้องอ๋อจะตอบ ก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นขัดอีก เธอกดรับสีหน้าดีใจ

“ว่ายังไงจ๊ะไมเคิลมีอะไรให้ไอรับใช้...ได้ๆไอดีใจนะที่ยูยอมให้อภัยแล้วเปิดใจให้ไอแล้ว ต่อไปไอจะไม่ทำให้ยูผิดหวัง...ได้ๆจะรีบไปเดี๋ยวนี้” พบูวางสายหันมาบอกบุรีว่าตนต้องรีบไป

“เฮ้ยคุณ! เพิ่งกลับมาจะไปอีกแล้วเหรอ...ไรวะ” บุรีมองพบูเซ็งๆสงสัยว่าคุยกับใคร

บุรีหน้าเครียดกลับเข้าออฟฟิศเพราะมีคุยงานกับนัทและต๋อย แต่แล้วนัทกลับขอตัวกลับเพราะกำลังมีกิ๊กใหม่ บุรียิ่งหงุดหงิดบ่นกับต๋อย “ช่วงนี้คุณพบูก็ไม่เข้ามาดูร้าน แถมดูยุ่งท่าทางแปลกๆแบบนี้เลย หรือว่าคุณพบูจะแอบมีกิ๊กวะ”

“น่ารักขนาดนั้น มีสิบคนก็ไม่เห็นแปลก เฮียแหละแปลก ไปยุ่งอะไรเรื่องของเขา”

บุรีรีบวางฟอร์ม “ฉันก็แค่สงสัยว่าคุณพบูเอาเวลางาน ไปทำอะไร ทิ้งให้ฉันทำงานคนเดียว แล้วสั่งให้แฟนมาคุมงานแทน เอาเปรียบกันชัดๆ”

ต๋อยแนะนำ ไม่ยากเลยอยากรู้ก็ตามไปดู จับให้ได้คาหนังคาเขาไปเลย...ห่างออกมาหน้าห้อง เจมี่แอบฟังอย่างสนใจ คิดแผนร้าย

ooooooo

ค่ำนั้น ศตายุเห็นธราดลกลับบ้านมีอาการมึนเมา จึงเอ็ดที่ไม่ไปเรียนจนคุณครูโทร.ตามกลับเอาเวลาไปดื่มจนเมาน่าปล่อยให้ติดคุกเผื่อจะสำนึกผิดขึ้นบ้าง ธราดลเถียงตนไม่ได้เป็นคนดีอย่างเขา ทำอะไรก็ดีไปหมด ศตายุสอนว่าเขาเลือกทำตัวแบบนี้เอง หัดมีความรับผิดชอบบ้าง

ไม่คาดคิด เจริญรุ่งเข้ามาแทรก ปกป้องธราดลว่าตนเป็นพ่อยังไม่ว่าอะไร เชื่อว่าลูกชายโตขึ้นก็คิดได้เอง ศตายุติงว่าพ่อตามใจ น้องถึงเหลวไหล เจริญรุ่งกลับสวนว่า

“เจ้าดลเป็นลูกฉัน ไม่ใช่ลูกแก แกไม่ต้องมายุ่ง”

“แล้วผมไม่ใช่ลูกคุณพ่อ ไม่ใช่พี่ชายของดลเหรอ ครับ ผมถึงยุ่งไม่ได้”

“แกเอาเวลาไปดูแลบริษัทของแกเถอะ ลูกฉันฉันจะจัดการเอง ไปเถอะดล” เจริญรุ่งโอบไหล่ธราดลเดินไป ปล่อยให้ศตายุมองอย่างน้อยใจเพราะไม่เคยได้รับสัมผัสแบบนั้นเลย

งามยิ่งแอบมองด้วยความแปลกใจ ทำไมเจริญรุ่งถึงไม่รักศตายุเลย...

เช้าวันใหม่ พบูมาช่วยไมเคิลสอนบ้านเด็กกำพร้าทำสปาเกตตี บุรีสะกดรอยตามมาเกาะต้นไม้มอง เก็ทเห็นสะกิดถามมาทำอะไรที่นี่ เขาเลิ่กลั่กเข้าใจว่าเก็ทก็แอบตามมาเหมือนกัน

“คุณเห็นแล้วใช่ไหมว่าเฟลอร์เขาอยู่กับผู้ชายอื่น” เก็ททำหน้างงๆ บุรีปลอบโอเคไหม

เก็ทพยักหน้างงๆจะอธิบายว่าเข้าใจผิด เผอิญพบูเห็นทั้งสองคนเข้าเสียก่อน ก็แปลกใจถามบุรีมาทำอะไรที่นี่ บุรีทำหน้าโกรธๆ “ก็มาจับผิดคุณนั่นแหละ ทิ้งให้ผมทำงานอยู่คนเดียว ตัวผมไม่เท่าไหร่หรอก แต่คุณทิ้งงานให้คุณเก็ทดูแล ส่วนตัวเองก็มาเดตกับกิ๊กใหม่ได้ไง”

พบูงงใครกิ๊กใหม่ กำลังจะถาม ไมเคิลก็เดินเข้ามาบอกว่ามีเพื่อนมาหา พบูมองไปเห็นเจมี่ลากศตายุเข้ามา บรรยากาศเริ่มชุลมุน พบูยิ่งงงทุกคนมาที่นี่ทำไมกัน มีเพียงเก็ทที่หัวเราะ

“ว่ายังไง ทุกคนแห่มาทำอะไรที่นี่” พบูจ้องหน้าถามทุกคน

ศตายุอึกอักโบ้ยว่าบุรีเอาเวลางานมาทำอะไร พบูแทรก “เริ่มจากคุณก่อนนั่นแหละค่ะ”

“ผม...อย่าจ้องผมอย่างนั้นสิ ผมเล่าไม่ออก” ศตายุ ติงก่อนจะนึกถึงตอนที่เจมี่มาบอกว่าได้ยินบุรีบ่นว่าพบูไม่เข้าไปทำงานที่ร้านเลย เอาเวลาไปหาแฟน ตนไม่เชื่อ เจมี่จึงให้มาพิสูจน์

พบูเห็นศตายุอึ้งจึงถามย้ำ เจมี่โพล่งขึ้น “เจมี่เป็นคนลากพี่โตมาเอง มาดูให้เห็นกับตาว่าคุณพบูหนีงานมามุ้งมิ้งกับแฟน”

“ฉันเนี่ยนะ แอบมามุ้งมิ้งกับแฟน...นี่พวกคุณก็คิดงี้ใช่ไหมถึงแห่กันมาจับผิดฉันน่ะ”

เก็ทแอบขำในขณะที่ศตายุกับบุรีต่างอายที่โดนจับได้ พบูถอนใจก่อนจะอธิบายแก่ทุกคน ว่าตนกำลังเจรจาขอตัวเชฟมาทำร้านอาหาร ไม่ได้อู้งานอย่างที่พวกเขาคิด ระหว่างนั้นไมเคิลเอาขนมหวานมาเสิร์ฟทุกคน พบูจึงแนะนำให้รู้จักว่าไมเคิลจะมาเป็นเชฟให้ที่ร้าน เขากระซิบถามตนรับปากตั้งแต่เมื่อไหร่ พบูมัดมือชก “เอาน่า มาถึงขั้นนี้แล้ว เลิกเล่นตัวได้แล้ว”

บุรีลืมตัวโวยว่าเอาทั้งแฟนและเพื่อนมาร่วมงาน พบูงงอีกครั้ง บุรีรู้สึกตัวแถไปว่าเธอขนเพื่อนมาช่วยงานเป็นธุรกิจมิตรสหายดี พบูจึงอธิบายว่าไม่ได้เลือกไมเคิลเพราะเป็นเพื่อนตน แต่เขามีฝีมือจริงๆและให้ทุกคนลองชิมขนมของเขาดู เจมี่ทำหน้าเหยียดไม่เชื่อแต่พอชิมถึงกับตาค้างทำหน้าฟินมาก คนอื่นจึงลองแล้วยอมรับว่า แค่ขนมยังอร่อยขนาดนี้ พบูสาธยายฝีมือเขาอีก

“พอแล้วคุณ ผมเชื่อแล้ว คุณทำงานได้ดีมาก

คุณพ่อจะได้หาเรื่องเข้ามาวุ่นวายกับร้านไม่ได้อีก...แต่ยังไงผมขอพิจารณาประวัติและชิมอาหารอื่นๆของไมเคิลก่อนนะ ว่าสมราคาคุยอย่างที่ว่ารึเปล่า กลัวจะอร่อยแค่อย่างเดียว”

พบูรีบบอกไม่มีปัญหา ศตายุข้องใจดูพบูจะง้อไมเคิลมากเหมือนไม่ใช่นิสัยเธอเลย พบูยิ้มแหยๆยอมรับว่าเคยทำไม่ดีกับไมเคิลไว้ แต่ตอนนี้เคลียร์กันแล้ว เธอไม่อยากเล่ารายละเอียดจึงตัดบทชวนทุกคนเข้าไปข้างใน ศตายุรั้งพบูไว้เพื่ออธิบายว่าที่ตนมาวันนี้ไม่ใช่ไม่ไว้ใจเธอ แต่เป็นเพราะปฏิเสธเจมี่ไม่ได้ พบูยิ้มๆบอกเขาไม่ต้องคิดมากตนเข้าใจ เขาจึงโล่งอก

ooooooo

ค่ำวันนั้น พบูเต้นออกกำลังกายอย่างหนักจนเก็ทอดเป็นห่วงไม่ได้ เธอบอกว่าเธอต้องรีดไขมัน โปรตีนและแป้งออกจากร่างกายเพราะตลอดเวลาที่ตามช่วยไมเคิลสอนเด็ก ตนถูกข่มเหงใช้แรงงานยิ่งกว่าทาส ต้องชิมอาหารที่เด็กทำทุกคนแม้จะไม่ได้เรื่อง

พบูยังหนักใจอีกเรื่องคือเงื่อนไขของไมเคิล แล้วเปิดข้อความในไอแพดให้เก็ทอ่าน “ข้อหนึ่งเชฟต้องมีส่วนในการคิดเมนูอาหารทั้งหมดของร้าน ข้อสองวัตถุดิบในการทำอาหารของร้านจะต้องสดใหม่ ปลอดสารพิษได้มาตรฐาน ข้อสามต้องใส่ใจคุณภาพอาหาร ความสุขของผู้บริโภคมากกว่ากำไรของร้าน...” และยังมีอีกยาว เก็ทหวั่นใจว่าศตายุจะยอมรับหรือ เพราะเขาเป็นนักธุรกิจ พบูเองก็กังวลอยู่ แต่คิดว่าน่าจะปรับมาคนละครึ่งทางได้

ทันใดมธุรสโทร.เข้ามา พบูรับสายหน้าตื่นบอกแม่ตนจะรีบไป เก็ทงงแต่วิ่งตามไปด้วย...พบูขับรถมาที่ผับแห่งหนึ่ง มีเด็กวัยรุ่นต่อแถวให้พนักงานตรวจบัตรประชาชนก่อนจะได้เข้าไป พบูกับเก็ทมาต่อแถวด้วย พนักงานส่องไฟที่บัตรแล้วส่องพบูหัวจดเท้าเพราะเธอมาในชุดออกกำลังกาย เธอนึกได้ว่าไม่ทันเปลี่ยนชุด จึงทำทีบอกไปว่าเป็นเทรนด์ใหม่ เก็ทแอบหัวเราะ

พอเข้ามาได้ พบูก็กวาดตามองหาธราดล...ด้านธราดลกำลังดื่มเต้นกับเพื่อนๆอย่างสนุกสนาน ส่วนมธุรสคอยรับหน้าศตายุว่าธราดลเข้านอนแล้ว แต่ศตายุไม่เชื่อโทร.เข้ามือถือธราดล เขากำลังจะรับสาย จู่ๆพบูก็เข้ามาดึงมือถือไปแล้วดุ จะรับสายให้พี่ชายรู้ว่าหนีเที่ยวหรือ ธราดลมองเธอหัวจดเท้าขำๆ เพื่อนๆแซวกันใหญ่ พบูจิกตาดุใส่แล้วลากธราดลออกมานอกร้านให้ยืนอยู่กับเก็ท จากนั้นเธอก็เข้าไปนั่งในรถใช้มือถือธราดลโทร.กลับไปหาศตายุ บอกว่าธราดลอยู่กับตน ตนให้มาช่วยยกของย้ายห้องและจะให้เขาค้างกับตนคืนนี้...

ศตายุฟังแต่ไม่ค่อยอยากเชื่อ พอวางสาย พบูออกจากรถมาเอ็ด “ดีนะที่ฉันมาเจอก่อน ถ้าคุณโตรู้เรื่องนี้ขึ้นมา เดี๋ยวก็บ้านแตกอีกแน่ ถ้าจะหนีเที่ยวทำไมไม่หัดวางแผนให้รอบคอบ คนอื่นจะได้ไม่เดือดร้อน เลิกทำให้แม่ฉันเครียดได้แล้ว เข้าใจไหม” พบูบิดหูธราดล เขาร้องลั่น เก็ทปรามให้พบูใจเย็นค่อยๆพูด

ooooooo

รุ่งเช้า มธุรสโทร.มาขอบใจพบูที่ช่วยไม่ให้ธราดลถูกศตายุเอ็ดอีก แล้วบ่นไม่รู้จะทำอย่างไรกับเขาดี พบูสงสารแม่บอกตนจะสอนน้องเองเพราะตนก็เคยดื้อมาก่อน พอจะเข้าใจเขา

พอเจอกับศตายุที่ร้าน เขาดักคอทันทีว่าไม่เชื่อเรื่องที่พบูบอกเมื่อคืน พบูจึงย้อนถามว่าเขาเคยเชื่อใจธราดลบ้างไหม เขาย้อนว่าเกเรไร้ประโยชน์ไปวันๆ จะให้เชื่ออะไร เธออ่อนใจ

“ก็เพราะคุณเอาแต่เข้มงวดกับน้อง ว่าน้อง ไม่เคยพยายามทำความเข้าใจวัยรุ่นอย่างดลไง น้องคุณถึงได้เบื่อบ้าน แล้วหนี...หนีมาช่วยฉันจัดบ้านแก้เครียด” พบูชะงักเกือบหลุดปาก

ศตายุยังยืนยันว่าไม่เชื่อ ให้เธอบอกความจริง พบูอึกอักย้อนถามความจริงอะไร พอดีเสียงโทรศัพท์ขัดขึ้น พบูรีบรับสายเป็นไมเคิล จึงบอกศตายุว่าไมเคิลมาถึงแล้วตนจะออกไปรับ

พบูพาไมเคิลเดินชมร้านแล้วจึงมาคุยกับศตายุ ศตายุถามไมเคิลว่าฐานะเขาร่ำรวยทำไมไม่เปิดร้านเอง ไมเคิลตอบว่าที่บ้านก็จะเปิดร้านให้แต่ตนไม่ชอบทำงานกับที่บ้าน และตนก็ไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องธุรกิจ ตนชอบทำอาหารอย่างเดียว ศตายุหวั่นใจ

“ดูคุณเป็นคนรักอิสระนะ ถ้าวันหนึ่งคุณเกิดเปลี่ยนใจไม่ทำงานที่ร้านแล้วผมจะทำยังไง”

“ร้านยังไม่ทันเปิดเลย จะมากลัวผมลาออกทำไม ผมไม่ใช่คนไร้สาระขนาดนั้นหรอก เอาเป็นว่าผมจะบอกสูตรผมทิ้งเอาไว้ให้ก็แล้วกัน ถ้าผมไม่อยู่รสอาหารก็ยังเหมือนเดิม”

ศตายุพยักหน้าพอใจ พบูไม่รอช้าเปิดเงื่อนไขของไมเคิลในไอแพดให้เขาอ่าน เขาหน้านิ่งชิมอาหารที่ไมเคิลทำมาให้ชิมหลายอย่าง ยอมรับว่าอร่อย แต่รู้สึกว่าเงื่อนไขมันมากแถมถ้าผิดสัญญาจะลาออกทันที ไมเคิลทำหน้าไม่แคร์บอกเขาต้องเลือกเอาว่าจะเสี่ยงกับตนไหม พบูลุ้น

“อย่างว่า ธุรกิจคือความเสี่ยง แล้วอาหารของคุณมันก็อร่อยจริงๆ ผมว่าผมยินดีเสี่ยง...ยินดีต้อนรับสู่ศศิวงศ์ครับ” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นยื่นมือไปหาไมเคิล พบูยิ้มดีใจ

ทางบริษัท เมฆพัดเข้ามาตีสนิทเจมี่เพื่อถามไถ่เรื่องร้าน เธอบอกว่าที่ร้านได้เชฟแล้วฝีมือดี ตนชิมแล้วอร่อยมาก ร้านจะต้องไปได้สวยแน่ๆ...เมฆพัดอึ้งร้อนใจอย่างมาก

ตกดึก เมฆพัดหลบมาคุยโทรศัพท์ในสวนของบ้าน “ทำงานได้ดีมาก ถ้าฉันไม่มีความสุข คนอื่นก็ต้องไม่มีความสุข แกต้องทำยังไงก็ได้ให้เขาไว้ใจแกให้มากที่สุด เข้าใจไหม...” ระหว่างคุยมีเสียงของหล่นตุ๊บ เมฆพัดรีบวางสายหันมอง

ธราดลโยนกระเป๋าออกมาจากห้อง แต่งตัวจัดเต็ม พอเห็นเมฆพัดก็สะดุ้งอึกอักหาทางแก้ตัว เมฆพัดดักคอว่าจะหนีเที่ยวก็ไปเถอะ ตนไม่บอกใครหรอก

ธราดลขอบคุณแล้วรีบปีนรั้วออกไป...มาที่ผับเดิม เพื่อนๆรออยู่หลายคน กำลังชี้ให้ดูหญิงสาวสวยคนหนึ่งเต้นอย่างเซ็กซี่ แล้วท้าธราดลให้ไปขอเบอร์สาวสวยคนนั้นมาให้ได้ เขาเดินเข้าไปหาอย่างมั่นใจ

ไม่คาดคิด พอหญิงสาวคนนั้นหันมากลายเป็นพบู เธอเชยคางเขาถามอยากได้เบอร์ตนหรือน้องชาย ธราดลรีบเดินหนีกลัวมาลากกลับบ้านอีก พบูมาดักหน้าปฏิเสธ

“เปล่า วันนี้พี่จะมาเที่ยวกับเรานั่นแหละ”

ธราดลงง เพื่อนๆเฮลั่น “เด็ดว่ะ...”

ธราดลรีบบอกเพื่อนๆว่านี่พี่สาวตน พบูออกตัววันนี้จะมาเป็นเจ้ามือไม่เมาไม่กลับทุกคนดีใจยกเว้นธราดลที่ไม่ค่อยไว้ใจ...ด้านศตายุพอรู้จากมธุรสว่า ธราดลไปเที่ยวกับพบูก็แปลกใจ

เวลาผ่านไป เพื่อนๆธราดลหายไปทีละคนจนหมด เหลือพบูกับธราดลที่ดื่มจนเมา พบูบอกน้องอยากดื่มก็ดื่มไปให้พอจะได้รู้ว่ามันเป็นอย่างไร...ร้านเปิดไฟสว่างเพราะหมดเวลาทำการ ศตายุเดินเข้ามากับเก็ท พนักงานถามว่าเขาเป็นญาติกับสองคนนี้หรือเปล่า ทั้งสองตกใจ

ออกมาหน้าร้าน เก็ทประคองพบู ศตายุประคองธราดลซึ่งร้องแต่ว่าไม่ไหวแล้ว พบูสอน “สมน้ำหน้า แล้วก็จำความรู้สึกวันนี้ไว้ให้ดีด้วยล่ะ ว่ามันทรมานขนาดไหน” พูดจบตัวเองก็อ้วก

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 4 วันที่ 12 ก.ค. 58

ละครใต้เงาจันทร์บทประพันธ์โดย พินธุนาถ
ละครใต้เงาจันทร์บทโทรทัศน์โดย ตฤณณา
ละครใต้เงาจันทร์กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครใต้เงาจันทร์ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครใต้เงาจันทร์ ออกอากาศทุกวันพุธ และ วันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ละครใต้เงาจันทร์ ติดตามชมได้ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ