อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 7 วันที่ 19 ก.ค. 58

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 7 วันที่ 19 ก.ค. 58

ขณะที่พบูนั่งรอมนูในร้านอาหาร มีหนุ่มโต๊ะข้างๆพยายามจะจีบ มนูเดินมากับบูรณาทำหน้าดุใส่หนุ่มๆเหล่านั้นอย่างหวงลูกสาว เขาอดห่วงไม่ได้บอกลูกให้กลับไปอยู่บ้านเสียที พบูบอกพ่อว่าตนโตแล้วดูแลตัวเองได้ มนูบ่น ลูกก็เป็นเด็กสำหรับพ่อวันยังค่ำ

บูรณาเสนอถ้าพ่อห่วงพี่ก็ให้ตนไปทำงานที่ร้านกับพี่จะได้ช่วยเป็นหูเป็นตา พบูปรามไม่อยากปวดหัวกับแม่เธอ บูรณาจ๋อย พบูหันมาถามมนูว่านัดตนมาทานข้าวเนื่องจากอะไร

“ก็มาสุขสันต์วันเกิดลูกล่วงหน้าไง”



พบูดีใจที่พ่อจำได้ มนูบอกว่า ตนจำวันแรกที่เห็นหน้าลูกได้เสมอ พบูตื้นตันแบมือขอของขวัญ มนูหัวเราะบอกว่าวันนี้ยอมให้เธอช็อปปิ้งของขวัญได้เต็มที่ ป๋าทุ่มสุดตัว บูรณารีบบอกให้รูดเผื่อตนด้วย มนูโยกหัวลูกสาวคนเล็กอย่างเอ็นดู แล้วเผลอหลุดพูดไปว่าพรุ่งนี้จะจัดงานวันเกิดกับเพื่อนๆหรือเห็นเก็ทโทร.มาถามว่าว่างไหม บูรณาสะกิด มนูสะดุ้ง พบูยิ้มอย่างพอใจเมื่อรู้ว่าจะมีการจัดงานเซอร์ไพรส์วันเกิด ตนจะทำเป็นไม่รู้มาก่อน

พบูเก็บไปฝันว่า ไมเคิล เก็ทและบุรีบุกมาทำเซอร์ไพรส์วันเกิดถึงเตียงนอนแต่เช้าตรู่ ทำเอาเธอตกใจตื่นแต่ปลื้มปริ่ม เก็ทให้อธิษฐานก่อนเป่าเค้ก แล้วก็แกล้งกดหัวเธอหน้าทิ่มเค้ก เธอโมโหลุกจากเตียงจะวิ่งไล่ สะดุดผ้าห่มหน้าคะมำ สะดุ้งตื่น จึงรู้ว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน ไม่ทันไร เก็ทโทร.เข้ามาถามว่าจะไปถึงร้านกี่โมง ให้รีบหน่อยเพราะมีของมาส่งแต่เช้า พบูยิ้มกริ่มคิดว่าเพื่อนต้องแอบทำเซอร์ไพรส์วันเกิดแน่...จึงแต่งตัว

แต่งหน้าจัดเต็ม พอมาถึงร้านก็ทำเป็นโทร.เข้าไปบอกเก็ทว่าตนมาถึงแล้ว แต่พอเดินเข้ามากลับไม่เห็นว่าร้านจัดแต่งอะไร ทุกคนก้มหน้าทำงานและหันมาทักทายปกติ พบูพยายามขยี้ตาว่าเป็นภาพมโนหรือไม่ บุรีแซว

“แต่งตัวอะไรมาเนี่ยคุณ จะไปเดินแฟชั่นเหรอ เก็ทโทร.บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าวันนี้ของมาส่ง งานบานเลย”

พบูอึกอักอยากถามไม่ได้จัดงานหรือ เก็ทถามจัดอะไร ให้รีบทำงานเพราะของที่ส่งมานี่ผิดหมดเลย พบูแย็บถามลืมอะไรไปหรือเปล่า เก็ทส่ายหน้าไม่ลืม เธอถามอีกวันนี้วันที่เท่าไหร่ บุรีตอบแทน วันที่สิบสอง พบูหน้าเสียถามเก็ทแล้วโทร.หาพ่อตนทำไม เก็ทอ้างว่าจะชวนมาชิมอาหารฝีมือไมเคิล พบูทำหน้าจะร้องไห้กำลังจะบอกว่าวันนี้วันอะไร ไมเคิลกลัวเสียเรื่องรีบเรียกเก็ทกับบุรีมาช่วยงานในครัว เก็ทจึงให้พบูเช็กของตรงนี้ให้เรียบร้อย พบูเศร้าที่เพื่อนลืมวันเกิด

ทั้งสามหัวเราะคิกในครัว สงสารพบูคงเสียใจน่าดู แต่บุรีชอบใจที่ได้เอาคืนกันบ้าง ไม่ทันไร เสียงศตายุดังเข้ามา “สุขสันต์วันเกิดครับ...อ้าว วันนี้วันเกิดคุณไม่ใช่เหรอ”

พบูยืนตะลึงน้ำตาปริ่ม “คุณจำได้ด้วยเหรอ เพื่อนฉันทุกคนลืมกันหมดเลย คุณเป็นคนแรกที่จำได้”

บุรีแอบมองจ๋อยที่โดนศตายุปาดหน้าทำคะแนนไปอีก...ศตายุบอกพบูว่าเขาเห็นในใบสมัครของเธอก็จำได้แม่น เลยมาชวนไปทำบุญวันเกิด พบูมองงานที่เกลื่อนอยู่ ศตายุบอกไม่เป็นไรตนอนุญาตให้เธอหยุดวันเกิดหนึ่งวัน พบูยิ้มเดินตามเขาออกไป บุรีหน้าเจื่อนเจ็บใจ

ศตายุพาพบูมาเลี้ยงอาหารบ้านเด็กกำพร้า เพราะได้ยินมาจากมธุรสว่าเธออยากทำแบบนี้ พบูยืนมองป้ายอวยพรวันเกิดและมุมขนมหลากหลายที่จัดไว้แจกเด็กๆ

รวมทั้งลูกโป่งที่ตกแต่งสถานที่น่ารักๆอย่างประทับใจ...

ทั้งสองช่วยกันแจกขนม และศตายุยังบิดลูกโป่งเป็นรูปต่างๆแจกเด็ก เด็กๆชวนเล่นเกมเหยียบลูกโป่ง พบูถอดรองเท้าลงไปลุย เป็นครั้งแรกที่เห็นศตายุถอดสูทลงไปร่วมเล่นอย่างสนุกสนาน ลืมเรื่องราวความทุกข์ในชีวิต

หลังเสร็จงาน พบูมานั่งเล่นที่ชิงช้าสนามเด็กเล่น กล่าวขอบคุณศตายุที่ทำให้วันเกิดปีนี้ของตนมีความสุขมากเหมือนได้ย้อนไปเป็นเด็กอีกครั้ง เขายอมรับว่าตัวเองก็มีความสุขเช่นกัน จู่ๆพบูก็บอกให้เขาแกว่งชิงช้าให้เขาชะงักทำหน้าดุว่าตนเป็นเจ้านายนะ
“แต่วันนี้วันเกิดฉันนะ” พบูทำหน้าบึ้งไม่ยอม

ศตายุบ่นพึมมีแบบนี้ด้วย แต่ก็ยอมแกว่งให้ พบูเปรยว่าตอนเด็กๆตนชอบให้ย่าแกว่งชิงช้าให้ ศตายุแซว “ผมเป็นพ่อ แล้วยังต้องเป็นคุณย่าให้คุณอีกเหรอ”

พบูค้อนขวับ ศตายุยิ้มขำๆถามทำไมย่าถึงแกว่งชิงช้าให้ เธอเล่าว่าเวลาที่เธอเศร้าหรืออารมณ์ไม่ดี เพราะ มักจะโดนเพื่อนล้อว่าเป็นลูกไม่มีพ่อไม่มีแม่ ย่าจะกอดปลอบอธิบายว่าพ่อกับแม่ต้องไปทำงาน แต่ตนรู้ว่าพ่อกับแม่ไม่รักกันแล้ว และไม่อยากอยู่กับตน ย่าจะบอกว่าไม่จริง ที่พ่อกับแม่ทำไปเพราะรักไม่อยากทะเลาะกันให้ลูกเห็น แล้วย้อนถามว่าอยู่กับย่าไม่มีความสุขหรือ ตนจะกระโดดกอดย่าบอกตนรักย่าที่สุด รักเท่าฟ้า...พบูอดคิดถึงย่าไม่ได้ บอกกับศตายุว่า

“ถึงจะมีอารมณ์รู้สึกแย่บ้างตามภาษาเด็ก แต่คุณย่าก็สอนฉัน ให้ความรักฉัน ทำให้ฉันไม่รู้สึกขาดหรือมีปมด้อยเลย...จนคุณย่าเสีย ฉันถึงได้รู้สึกเหมือนเสียทั้งพ่อทั้งแม่ในเวลาเดียวกัน รู้สึกเหมือนตัวคนเดียวในโลก ฉันต้องไปอยู่กับครอบครัวพ่อ เหมือนอยู่กับคนแปลกหน้า”

ศตายุยิ้มเศร้าๆเพราะชีวิตตนก็ไม่ได้ดีไปกว่าเธอ โดนล้อว่าไม่มีแม่ พ่อก็ไม่รัก คนในบ้านไม่มีใครรัก มีเพียงปู่คนเดียวที่ให้ทุกอย่าง...พบูเข้าใจจึงตัดบทให้เลิกเศร้า หันมายิ้มให้กัน

เย็นย่ำ ศตายุมาส่งพบูที่อาคารศศิวงศ์ เห็นเธอเดินกะเผลกเพราะเล่นกับเด็กๆจนขาเคล็ด เขาจึงให้เธอนั่งและขอดู พบูหดขาหนีเกรงใจแต่เขาดึงมานวดคลึงแล้วขยับกระดูกเสียงดับกร็อบ เธอร้องลั่น แต่แล้วก็รู้สึกว่าไม่เจ็บอีกเลย...เจมี่ยืนมองภาพทั้งสองอย่างสะเทือนใจ เมฆพัดเดินมาเห็นพยายามกล่อมให้เจมี่ตัดใจจากศตายุ แต่เธอกลับไม่ฟังและเดินเชิดกลับไป

พบูขึ้นมาบนห้อง แปลกใจที่เปิดไฟไม่ติด จึงใช้มือถือส่องทาง ก็ยิ่งใจเสียเมื่อเห็นห้องเหมือนถูกรื้อกระจัด กระจาย จะรีบหนีแต่ประตูกลับเปิดไม่ออก หันมาเห็นเงาคนเดินตะคุ่มๆเข้ามา ก็คว้าของใกล้ตัวหวดใส่ ไฟห้องสว่างขึ้นพร้อมเสียงดึงพลุสายรุ้ง เสียงหัวเราะสนุกสนาน ธราดลถ่ายคลิปพี่สาวท่าทางกลัวสุดขีดเอาไว้ บุรีโวยที่โดนพบูทำร้าย เก็ทลืมตัวปรี่เข้าไปดูแล

หลังจากนั้นก็เป็นการให้พบูเป่าเค้ก เธอหลับตาอธิษฐานนานมาก จนบุรีแซวว่าเทียนจะหมดเล่มแล้ว เธอค้อนขวับก่อนเป่าเค้ก ทุกคนเข้ามาอวยพรและมอบของขวัญ ธราดลออกตัวว่าไม่มีของขวัญแต่อวยพรให้พี่ผอมสมใจ บุรีมอบของขวัญห่อใหญ่มาก พบูจึงแกะออกดู เป็นขวดโหลไข่หยอดเหรียญที่เธออยากได้ตอนไปเดินซื้อของแต่งร้าน

“ผมจำได้ว่าคุณชอบ คุณบอกว่าคุณชอบขอเงินคุณย่าไปเล่นบ่อยๆ แต่คุณย่าไม่ให้” บุรีให้พบูลองเล่น เธอจึงหยอดเหรียญหมุน และแกะไข่เจอกระดาษข้อความอวยพรต่างๆนานา บุรีให้หยอดอีกเพราะเขาได้แอบใส่แหวนไว้ในไข่ แต่พบูหยอดหลายครั้งก็เป็นข้อความอวยพร บุรีแปลกใจตนเรียงไว้แล้ว เก็ทกับไมเคิลแอบขำเพราะเขาทั้งสองเป็นคนแกล้งเขย่าสับเปลี่ยน

ระหว่างนั้นเสียงกริ่งดังขึ้น พิมพ์พรรณเดินไปเปิดประตูเป็นศตายุเอาของที่พบูลืมไว้ในรถมาให้ ไมเคิลจึงชวนให้อยู่ฉลองวันเกิดพบู บุรีเซ็ง พิมพ์พรรณเหล่มองอย่างรู้ใจทั้งสองคน จนค่ำ กิจจาเป็นห่วงที่ศตายุยังไม่กลับก็เข้าไปถามลูกๆ เจริญรุ่งคุยอยู่กับเมฆพัดทั้งสองส่ายหน้าไม่ทราบ แล้วเมฆพัดก็ชวนคุยเรื่องงานคอนโดของชัชชัย ขอตนเป็นคนดูแลเอง แต่กลับโดนกิจจาตอกกลับ ถ้าชัชชัยไม่อยากให้ศตายุดูแลคงจะแจ้งมาแล้ว และโปรเจกต์ใหญ่ขนาดนั้นตนไม่ไว้ใจให้เขาดูแล เมฆพัดน้อยใจถามโพล่งขึ้นว่าเพราะคำทำนายใช่ไหม กิจจานิ่งไม่ตอบ เจริญรุ่งช่วยพูดว่า แค่คำทำนายไม่น่าเอามาตัดสินชีวิตเมฆพัดเลย กิจจาย้อน มันก็เหมือนที่เขาเอาอดีตมาตัดสินชีวิตศตายุ เจริญรุ่งสะอึก เมฆพัดยิ่งสงสัยว่ามันมีอะไรในอดีต

ลูกตาลแอบเข้ามาปลอบใจเมฆพัดในห้องนอน งามยิ่งเข้ามาพอดี ลูกตาลทำทีว่าเอาของมาให้ เมฆพัดรับมุกขอบใจ งามยิ่งมาถามเรื่องที่โดนพ่อดุด่า เมฆพัดจึงขอให้เล่าเรื่องศตายุให้ฟัง

ooooooo

งามยิ่งครุ่นคิดถึงวันที่ศตายุเกิด...ตอนนั้น เจริญรุ่งใส่ชุดดำนั่งเศร้าอยู่มุมหนึ่งในบ้าน กิจจาถามภรรยาว่าทำไมไม่รับหลานกลับมาอยู่บ้าน ตนอยากเห็นหน้าหลานเร็วๆ เธอตอบว่า

“เรื่องตาหนูเดี๋ยวฉันดูแลให้ คุณควรจะอยู่ทางนี้ ช่วยเจ้ารุ่งจัดการเรื่องงานศพไปก่อน ตอนนี้เจ้ารุ่งก็เอาแต่เสียใจที่เมียตาย จนไม่เป็นอันทำอะไรแล้ว”...กิจจามองลูกชายที่ดูเสียใจมาก

งามยิ่งเล่าให้เมฆพัดฟังว่า “ตอนที่แฟนพี่รุ่งคลอดไอ้โต คุณแม่ไม่ยอมให้ใครไปเยี่ยมหลานที่โรงพยาบาลเลยด้วยซ้ำ ขนาดคุณพ่อยังไม่ได้ไปเลย แกว่ามันน่าแปลกไหมล่ะ”

“แล้วคุณแม่จะปิดคุณพ่อไปเพื่ออะไร” เมฆพัดครุ่นคิด

งามยิ่งย้อนถามจำได้ไหมว่าตอนนั้นบริษัทกำลังแย่ เมฆพัดเศร้าเป็นเพราะตน งามยิ่งรีบเปลี่ยนเรื่อง “มีซินแสมาทักว่าจะมีผู้ชายนำโชคมาให้ คุณพ่อก็เลยหวังกับหลานคนนี้เอาไว้มาก”

เมฆพัดเสริม “คุณแม่ก็อาจจะทำอะไร เพราะไม่อยากให้คุณพ่อผิดหวัง”

“ใช่...ถ้าไอ้โตไม่ใช่ลูกของพี่รุ่ง ไม่ใช่หลานของคุณพ่อ คุณพ่อก็คงไม่รักไอ้โตขนาดนี้ ตำแหน่งในบริษัทก็อาจมีการเปลี่ยนแปลงก็ได้”

เมฆพัดจึงคิดจะสืบเรื่องนี้ให้ได้ เผื่อศตายุจะกระเด็นออกจากบริษัท งามยิ่งเห็นด้วย...

ในขณะที่ศตายุ บุรี เก็ท ไมเคิล พิมพ์พรรณและธราดลยังอยู่ในงานวันเกิดพบูบนห้องพัก พบูกับมธุรสออกมาคุยกันริมระเบียงตามประสาแม่ลูก มธุรสส่งกล่องไม้ใบหนึ่งให้ พบูแปลกใจรับมาเปิดดู เห็นเป็นการ์ด

วันเกิดถึงตัวเองหลายใบที่มธุรสเขียนให้ตนทุกปีตั้งแต่เด็กจนโต เป็นคำอวยพรทุกวัย พบูถึงกับน้ำตาปริ่ม “หนูคิดว่าแม่จะลืมหนูแล้วซะอีก”

“แม่จะลืมลูกได้ยังไง ตลอดเวลาที่ผ่านมา หนูอาจจะลืมแม่ เกลียดแม่ เข้าใจว่าแม่ทิ้งหนูไป แต่จริงๆแล้ว

แม่ไม่เคยทิ้งหนูไปไหนเลยนะ แม่แอบดูหนูอยู่ตลอดเวลา แต่แม่ก็ไม่กล้าเข้าไปหาหนู เพราะกลัวว่าหนูจะไม่อยาก เจอแม่”

พบูพูดไม่ออกโผกอดมธุรส มธุรสเหลือบไปในห้องเห็นศตายุกำลังคุยอยู่กับไมเคิลก็เปรย “แม่ว่าคุณโตเขาต้องมีใจให้หนู ปกติเขาไม่มางานแบบนี้หรอก ตั้งแต่หนูมาทำงานกับเขา คุณโตก็ดูเปลี่ยนไป” พบูติงว่าจะไม่พูดเรื่องนี้กันแล้ว มธุรสโน้มน้าว “แต่คุณโตเขาโอเคเลยนะลูก ทั้งนิสัยใจคอ หน้าที่การงาน รูปร่างหน้าตา ผู้ชายแบบนี้หาไม่ได้ง่ายๆหรอกนะ”

พบูย้ำว่าศตายุไม่ได้คิดอะไรกับตน มธุรสสวนแล้วถ้าเขาคิด เธอจะคิดด้วยไหม พบูชะงัก

“ตอนนี้หนูไม่คิดเรื่องอะไรทั้งนั้นล่ะค่ะ หนูสนใจแต่ว่าหนูจะทำยังไงเพื่อพิสูจน์ตัวเองให้คุณพ่อกับยัยการเกดเห็นว่า หนูสามารถประสบความสำเร็จได้ด้วยตัวหนูเอง”

“แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ท้าทายดี คุณโตจะได้รู้ว่าลูกสาวแม่ไม่ใช่หญิงเห็นแก่เงิน”

พบูอึ้งไปกับความคิดของแม่ ธราดลเดินเข้ามาโวย “ไอ้พี่โตมันจีบพี่เฟลอร์เหรอ”

พบูตกใจปรามให้เบาๆ ธราดลหาว่าศตายุเป็นเกย์ “จริงๆนะ ผมน่ะสงสัยมานานแล้ว อาเมฆ อางามก็สงสัยแต่ไม่มีใครกล้าพูด หรือมันจะจีบพี่เฟลอร์เอาไว้บังหน้า มีลูกไว้เอาใจคุณปู่”

“พอเลย ดล..พูดอะไรเป็นคุ้งเป็นแคว เฟลอร์อย่าไปเชื่อน้องนะ คนเป็นเกย์เขาต้องเนี้ยบ ออกท่าทางอะไรมากกว่านี้”

“นั่นมันเกย์โบราณตามนิยามของแม่ค่ะ เดี๋ยวนี้เขาพัฒนาการไปถึงไหนต่อไหนแล้ว บางคนอาการไม่ออก ไม่รู้ตัวก็มีเยอะแยะค่ะ” พบูเหล่มองไปทางเก็ทในห้อง

ด้านเก็ทรู้สึกว้าวุ่นใจเมื่ออยู่ใกล้บุรี จนทนไม่ไหวลุกหนี...พบูเข้าครัวมาผสมเครื่องดื่มตามยูทูบในมือถือ เก็ทเดินเข้ามาสีหน้าสับสน พบูเห็นถามเป็นอะไร เก็ทลังเลที่จะปรึกษา

“ฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้ว่ะ รู้สึกแปลกๆบอกไม่ถูก มันวูบวาบๆ”

พบูย้อนถามตอนอยู่ใกล้บางคนหรือเปล่า เก็ทชะงักมองหน้าพบู เธอบอกยิ้มๆว่าเขาชอบบุรี...เก็ทโวย จะบ้าหรือตนเป็นผู้ชาย พบูพูดหน้าตาเฉยว่า “ก็ฉันเห็นผู้ชายชอบผู้ชายเยอะแยะ”

“ไม่จริง...เป็นไปไม่ได้” เก็ทรับไม่ได้

“แกมีอาการแบบนี้เวลาอยู่ใกล้คุณบุรีรึเปล่าล่ะ รู้สึกใจเต้น หน้าร้อนๆ สยิวๆ ขนลุกๆ”

เก็ทคิดตามแล้วพยักหน้า พบูเสริมว่าเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้ มีความสุขเมื่ออยู่ใกล้คนคนนั้น คิดถึงเขาตลอดเวลา...เก็ทเครียดหนัก ชักจะยอมรับ พบูถอนใจ

“ฉันสงสัยมานานแล้ว เมื่อก่อนแกมีแฟนแต่ก็คบได้ไม่นาน พอแกเลิก แกก็ไม่ได้เสียใจ แล้วแกก็ไม่ได้สนใจผู้หญิงคนไหนอีก แกไม่ชอบมองผู้หญิง แต่แกกลับชอบมองผู้ชาย ที่สำคัญแกรู้สึกดีเวลาอยู่กับผู้ชายมากกว่าผู้หญิง...ฉันตงิดๆตั้งแต่ครั้งแรกที่แกเจอคุณบุรีแล้ว”

พบูแจกแจงแต่ละครั้งที่เก็ทเจอบุรีมีลักษณะอย่างไร เก็ทคิดตามแล้วยิ่งเครียด พบูปลอบว่าไม่แปลกถ้าจะชอบบุรี ความรักไม่ได้ไปทำร้ายใคร ทันใดบุรีเดินเข้ามากอดคอเก็ทดูเครื่องดื่มที่พบูผสม เก็ทยิ่งทำตัวไม่ถูกส่งแก้วให้เขาแล้วเดินหนี พบูขำตบไหล่บุรีแรงๆจนเขาสำลักงงๆ

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 7 วันที่ 19 ก.ค. 58

ละครใต้เงาจันทร์บทประพันธ์โดย พินธุนาถ
ละครใต้เงาจันทร์บทโทรทัศน์โดย ตฤณณา
ละครใต้เงาจันทร์กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครใต้เงาจันทร์ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครใต้เงาจันทร์ ออกอากาศทุกวันพุธ และ วันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ละครใต้เงาจันทร์ ติดตามชมได้ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ