อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 7 วันที่ 20 ก.ค. 58

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 7 วันที่ 20 ก.ค. 58

พบูแจกแจงแต่ละครั้งที่เก็ทเจอบุรีมีลักษณะอย่างไร เก็ทคิดตามแล้วยิ่งเครียด พบูปลอบว่าไม่แปลกถ้าจะชอบบุรี ความรักไม่ได้ไปทำร้ายใคร ทันใดบุรีเดินเข้ามากอดคอเก็ทดูเครื่องดื่มที่พบูผสม เก็ทยิ่งทำตัวไม่ถูกส่งแก้วให้เขาแล้วเดินหนี พบูขำตบไหล่บุรีแรงๆจนเขาสำลักงงๆ

โถงอาคารศศิวงศ์ พบูเดินลงมาส่งทุกคน เธอยิ้มแย้มมีความสุขกับงานวันเกิดคืนนี้มาก แต่พอหันกลับจะขึ้นห้องพัก ก็ต้องหุบยิ้มเพราะเจอเจมี่ยืนหน้าบึ้งอยู่ เธอปั้นหน้าดุถามวันนี้ไปไหนมากับศตายุ ตนโทร.เข้ามาถึงรู้ว่าเขาออกไปฉลองวันเกิดกับเธอ



พบูมองนิ่งๆไม่ตอบ เจมี่โกรธขู่ “ถ้าเธอไม่หยุดยุ่งกับพี่โต อย่าหาว่าฉันไม่เตือนนะ”

เห็นพบูขำ เจมี่งงถามขำอะไร พบูตอบว่าขำที่เธอปั้นหน้าเป็นนางร้าย ทำหน้าดุอย่างไรก็ไม่น่ากลัว เจมี่โวย “ฉันพูดจริงนะ ฉันไม่มีทางยอมแพ้เธอหรอก ยังไงฉันต้องทำให้พี่โตกลับมารักฉันให้ได้”

พบูอ่อนใจทำท่าชี้ที่ปากแล้วบอกว่า “ดูปากพบูให้ดีนะคะ ฉัน...ไม่ได้...ชอบ...คุณ...ศตายุ และคุณศตายุก็ไม่ได้ชอบฉัน ชัดเจน เคลียร์นะ”

เจมี่เถียงว่าสิ่งที่พบูทำมันสวนทางกับที่พูด เพราะเธอยังอยู่ห้องของศตายุ ถ้าไม่คิดอะไรกันจริงๆก็ต้องย้ายออกไปจากห้องเขา...พบูเห็นสายตาเจมี่เป็นเชิงขอร้อง จึงรู้สึกสงสาร

ooooooo

วันต่อมา เจมี่เล่าให้บุรีฟัง เขากุมขมับต่อว่า ตนบอกให้ไปเคลียร์ไม่ได้ให้ไปหาเรื่องกับพบู เจมี่เถียงก็เขาเป็นคนบอกให้เผชิญหน้า สู้กับมัน คุยกันให้รู้เรื่อง ตนก็ทำ บุรีถอนใจ

“ผมหมายถึงให้คุณเลิกหนีปัญหา คุยกับคุณศตายุให้รู้เรื่อง สู้ของผมหมายถึง เอาความเสียใจมาเป็นพลังบวกเปลี่ยนแปลงให้ตัวเองดีขึ้น”

“ก็ฉันโมโหนี่ ฉันทำทุกอย่างเพื่อพี่โตมาตั้งกี่ปี แต่พี่โตยังไม่เคยพาฉันไปเที่ยวแบบคุณพบูเลย” เจมี่เริ่มจะร้องไห้ บุรีรีบปลอบ

“เอาน่า วันนี้เขาไม่รักก็ไม่ได้หมายความว่าเขา เกลียดซะหน่อย คุณก็ไม่ได้มีอะไรไม่ดี หน้าตาก็น่ารัก ถ้าคุณผอมกว่านี้อีกนิด สูงกว่านี้อีกหน่อย ผมว่าคุณก็น่ารักไม่แพ้คุณพบูหรอก”

เจมี่มีกำลังใจขึ้น มุ่งมั่นจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ได้ เอาให้ดีกว่าพบู พอดีศตายุโทร.เข้ามือถือ เจมี่มองไม่กดรับ บุรีจึงถามยังไม่ได้คุยกันเลยหรือ เธอส่ายหน้า บุรีดึงมือถือมากดรับแล้วยื่นให้คุยกันให้เคลียร์ เจมี่หน้าเสียจำต้องรับมือถือมาคุย

ศตายุดีใจที่เจมี่ยอมมาพบที่ห้องทำงาน ถามยังไม่หายโกรธตนหรือ แล้วขอโทษที่ตนปล่อยให้เธอเข้าใจผิดมานาน ตนเห็นเธอเป็นน้องจริงๆ เจมี่รีบบอกว่าไม่ต้องขอโทษ ตนไม่เคยโกรธเขา ตนผิดเองที่ไม่เคยถามความรู้สึกเขา กลับคิดเองเออเอง ศตายุตั้งใจฟัง เธอกล่าวต่อ

“ก่อนหน้านี้เจมี่อาจจะหลอกตัวเองมาตลอด แต่ต่อไปนี้เจมี่จะไม่หลอกตัวเองแล้ว เจมี่คิดได้แล้วค่ะว่าควรทำยังไงดี...ถึงพี่โตจะไม่ชอบเจมี่ก็ไม่เป็นไร แต่เจมี่จะชอบพี่โตไปเรื่อยๆค่ะ พี่โตคงไม่ว่าอะไรเจมี่นะคะ” สีหน้าเจมี่มุ่งมั่น ศตายุกุมขมับที่สุดท้ายเธอก็กลับมาเหมือนเดิม

ในขณะเดียวกัน พบูกับเก็ทมาติดต่อเจ้าหน้าที่ขอจองห้องพักคอนโดพนักงาน แต่ไม่มีห้องว่างเลย เก็ทสงสัยถามพบูทำไมต้องย้ายออกมาไหนบอกว่า

ไม่แคร์เสียงลือ พบูยอมรับว่าไม่แคร์ แต่เพื่อความสบายใจของทุกฝ่าย ตนย้ายออกมาจะดีกว่า เก็ทแย็บเพราะเจมี่ใช่ไหม

“ก็นิดนึง ฉันสงสารเจมี่น่ะ” แล้วพบูเห็นเก็ทมีท่าทางแปลกๆจึงถามเป็นอะไร

เก็ทหวั่นใจจะเจอบุรีที่นี่ ไม่ทันไรบุรีเดินมาทัก เก็ทสะดุ้งทำตัวไม่ถูกยืนหลบข้างพบู บุรีถามทั้งสองมาทำอะไร เก็ททนไม่ไหวขอตัวไปเข้าห้องน้ำ บุรีเกรงจะไปไม่ถูกจึงพาไปเอง เก็ทยิ่งอึกอักเดินขาแทบขวิด พบูมองขำๆ...ในห้องน้ำบุรีมายืนโถฉี่ข้างเก็ท ทำให้เขาอายรีบออกตัวว่า

“นึกได้ว่าจะปล่อยหนักด้วย” ว่าแล้วเก็ทก็เข้ามาตั้งสติอยู่ในห้องส้วม บุรีตะโกนถามว่าเขามาทำอะไรกับพบู เก็ทบอกไปตามตรงว่าพบูจะย้ายมาอยู่คอนโดพนักงานนี้

บุรีรีบบอก “ไม่มีห้องว่างหรอก คนส่วนใหญ่เขาไม่ย้ายออกกันเพราะมันถูก ถึงจะย้ายออกเขาก็จองสิทธิ์เอาไว้ขายสิทธิ์คนอื่นอยู่ดี”

“มีงี้ด้วยเหรอ” เก็ทเปรยออกมาดังๆ

“ที่จริงบริษัทมีกฎห้าม แต่เขาก็ไปตกลงกันเองตามความพอใจ ถ้าไม่ใช่พรรคพวกกัน ก็ไม่มีทางรู้หรอกว่ามีห้องว่าง”

เก็ทเดินออกมาจากห้องส้วมขอให้บุรีช่วยถามให้ที บุรีฉุกคิด จริงๆตัวเองก็ทำให้ห้องว่างได้ คิดแล้วก็ดีใจกระโดดเข้ากอดเก็ทที่ทำให้คิดได้...เก็ทหน้าแดงยืนล้างมือนิ่งนาน

จากนั้นพบู เก็ทและไมเคิลก็มานั่งปรึกษากัน พบูเปิดหาห้องพักในไอแพดแล้วบ่นว่าห้องเล็กเท่ารูหนูทำไมแพงขนาดนี้ เก็ทว่ามันอยู่ใจกลางเมืองก็ราคาอย่างนี้ ไมเคิลคิดว่าพบูควรอยู่ที่เดิมต่อไปหรือไม่ก็กลับไปอยู่บ้านกับพ่อ พบูส่ายหน้าไม่อยากกลับไปทะเลาะกับแม่เลี้ยงอีก เก็ทเสนอให้ไปอยู่กับตนแต่พบูเกรงใจ คิดว่าจะรอจนกว่าคอนโดพนักงานมีห้องว่าง...ทันใดเจ้าหน้าที่โทร.มาบอกพบูว่ามีห้องว่างให้เข้าไปดู พบูดีใจแต่เก็ทสงสัยทำไมเร็วแบบนี้

หลังเลิกงาน พบูกับเก็ทมาดูห้องที่คอนโดพนักงาน เจอต๋อยทำท่าตื่นเต้นที่พบูเป็นคนมาเช่าห้องต่อจากตน พบูถามทำไมถึงจะย้ายออก เขาอึกอัก บุรีโผล่ออกมาจากห้องข้างๆทำทีทัก

“อ้าวคุณ! คุณพบูจะมาเช่าห้องแกเหรอต๋อย บังเอิญจริงๆนะ”

ต๋อยแอบเบ้ปาก นึกถึงที่จู่ๆบุรีก็มาเก็บของในห้องตนยัดใส่ตู้ให้ดูเรียบร้อย แล้วบอกให้ย้ายไปอยู่ห้องเดียวกับเขา โดยไม่คิดค่าเช่า เพียงเดือนเดียวค่อยย้ายไปอยู่ห้องนิคที่จะย้ายออก ตอนแรกต๋อยอิดออด แต่โดนบุรีทวงบุญคุณสารพัดจนต้องยอม

“พอๆไม่ต้องพูดมากแล้ว พี่ชอบคุณพบูใช่ไหม”

บุรีพยักหน้าและอ้อนวอน “ถ้าคุณพบูย้ายมาอยู่ห้องนี้ ฉันจะได้มีโอกาสทำคะแนน นะ...ฉันให้แกอยู่ฟรีกินฟรี นอนบนเตียงแถมจะซักผ้าให้ด้วย”...

เสียงพบูถามย้ำว่าทำไมต๋อยถึงย้ายออก บุรีตอบ แทนว่าต๋อยมีปัญหาเรื่องเงิน จึงมาหารค่าห้องกับตน และพอดีเรามีโปรเจกต์ที่ต้องทำงานด้วยกัน...ว่าแล้วบุรีก็ชวนพบูให้เข้าไปดูห้อง เขานำเสนอจุดดีมากมาย พบูไม่รู้สึกถึงความสบายอย่างที่บุรีเสนอเลย แต่ไม่มีทางเลือกจึงขอจองห้องนี้ไว้ก่อน เก็ทท้วงไม่คิดดูอีกรอบหรือ บุรีมองเก็ทเคืองๆ พบูเดินสำรวจห้องเผลอเปิดประตูตู้ ทันใดข้าวของก็หล่นโครมออกมาเป็นพวกหนังสือโป๊ กางเกงบ็อกเซอร์ ต๋อยกับบุรีหน้าเสีย

ooooooo

ค่ำนั้นมธุรสเอ่ยถามศตายุว่าจะมีใครมาอยู่ที่คอนโดหรือถึงให้พบูย้ายไปคอนโดพนักงาน เขาแปลกใจยังไม่รู้เรื่องนี้เลย และรับรองจะไม่ให้พบูไปพักที่อื่นเด็ดขาด มธุรสโล่งอกและดีใจ

รุ่งเช้า ศตายุมาตรวจงานคอนโดที่กำลังสร้างใหม่ด้วยตัวเอง แล้วเอ่ยถามพิมพ์พรรณเรื่องพบูจะย้ายไปอยู่คอนโดพนักงาน เธอตกใจเพราะปกติแล้วที่นั่นไม่เคยมีห้องว่าง ฉุกคิดสงสัยบุรีเป็นคนช่วย ศตายุได้ยินเช่นนั้นยิ่งไม่พอใจจะคุยกับพบูเองว่าไม่ต้องย้ายไปไหนทั้งนั้น

สายวันนั้น ศตายุนัดพบูที่ร้านกาแฟเพื่อคุยเรื่องห้องพัก เขาพยายามพูดให้เธอหวาดกลัวว่าที่คอนโด พนักงานมีสภาพแวดล้อมที่ไม่เหมาะกับเธอ ไหนจะ หนุ่มๆที่มักจับกลุ่มดื่มกินหลังเลิกงาน ทำให้เกิดเสียงดังรบกวน และที่สำคัญห้องน้ำไม่สะอาดแถมมีแมลงสาบ พบูจินตนาการตามไปด้วยจนทนไม่ไหวบอกให้เขาพอได้แล้ว ศตายุสรุปให้เชื่อตน พักห้องเดิมต่อไป อ้างว่าเพื่อความสบายใจของมธุรส แล้วขอโทษที่ถือวิสาสะไปเอาเงินมัดจำมาคืนให้

ระหว่างนั้นงามยิ่งกับเมฆพัดเดินผ่านมา งามยิ่งเหน็บว่าตั้งแต่พบูเข้ามาทำงาน ท่านประธานก็เปลี่ยนไป “เมื่อก่อนบ้างานเป็นบ้าเป็นหลัง เดี๋ยวนี้เริ่มสนใจผู้หญิงมากกว่างานซะแล้ว”

ศตายุตอบนิ่งๆ “ถึงผมจะสนใจเรื่องอื่น แต่ผมก็ไม่เคยทิ้งงานที่บริษัทเลยนะครับ ไม่เหมือนอางามที่สนใจเรื่องคนอื่นเสมอต้นเสมอปลาย” พูดจบเขาก็ลุกเดินนำพบูออกไป

งามยิ่งมองตามด้วยความเจ็บใจ แต่เมฆพัดแอบกระซิบถามพบูถึงเรื่องที่ตนเคยเสนอ เธอมองอย่างเหยียดๆ พร้อมกล่าว ตนตอบชัดเจนตั้งแต่วันนั้นแล้ว งามยิ่งแปลกใจน้องชายคุยอะไร

ในขณะเดียวกัน บุรีกับเจมี่กำลังชนกระป๋องน้ำอัดลมดีใจที่ความพยายามของทั้งคู่จะสมหวัง ไม่ทันไรต๋อยเข้ามาขัดจังหวะความสุขของทั้งคู่ “เฮียทำไมคุณพบูมาเอาเงินมัดจำคืนล่ะ”

ทั้งสองฝันสลาย ต๋อยรีบบอกอีกว่าเจ้าหน้าที่คอนโดโทร.มาบอกว่าพิมพ์พรรณเป็นคนมาเอาเงินมัดจำ บุรีกับเจมี่รู้ทันทีว่าเป็นฝีมือใคร บุรีบ่นว่าศตายุ เจมี่โมโหปกป้อง

“อย่ามาโทษพี่โตของฉันคนเดียวนะ เขาอาจจำเป็นต้องให้อยู่ตามมารยาทเพราะต้องการรักษาน้ำใจก็ได้ ถ้าคุณพบูของคุณไม่อยู่ซะอย่าง จะบังคับได้ยังไง ผิดที่คุณพบูของคุณนั่นแหละ”

บุรีโวยจะเพราะใครก็ช่าง ตนจะไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ...บุรีมาหาพบูที่โต๊ะทำงาน ทำเนียนถามว่าเจ้านายไม่ยอมให้ย้ายออกหรือ เธอตอบว่าทั้งแม่และศตายุเลย แต่ตนฝากบอกต๋อยอย่าเพิ่งปล่อยห้องให้ใคร บุรีแอบยิ้มแต่ก็ขู่ว่าอย่านาน ถ้าใครให้ราคาดีกว่าก็ห้ามไม่ได้ พบูว่าเขาเค็ม แล้วถามมีธุระแค่นี้ใช่ไหม บุรีเอาแบบเมนูวางให้ พบูมองอย่างชื่นชมที่เขาทำได้รวดเร็วและสวย บุรีโอ้อวดว่าเวลางานออฟฟิศว่างตนก็รีบทำให้เลย

“อย่าไปพูดแบบนี้ให้หัวหน้าคุณได้ยินล่ะ เดี๋ยวเขาจะหาว่าคุณไม่ตั้งใจทำงาน” เสียงศตายุดังมาด้านหลัง บุรีสะดุ้งหันมอง แต่ก็สวนไปอย่างสุภาพ

“ไม่หรอกครับ หัวหน้าน่าจะชื่นชมผมมากกว่า ขนาดผมว่างก็ยังทำงานพิเศษให้บริษัท”

ศตายุมองงานออกแบบของบุรีแล้วถามปกติทำงานเร็วแบบนี้ หรือแล้วแต่ว่าใครสั่ง พิมพ์พรรณลุ้นว่าบุรีจะตอบอย่างไร บุรีบอกถ้าตนไม่ทำงานเร็ว หัวหน้าคงไม่แนะนำให้มาช่วยงานที่ร้าน แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าใครสั่ง ถ้าพบูขอร้อง ตนไม่กล้าปฏิเสธแน่...พบูอ้าปากจะพูด

ศตายุแทรก “นั่นสินะ ขนาดห้องพักที่คอนโด ผมเป็นเจ้าของตึกเองยังหาห้องให้คุณพบูอยู่ไม่ได้เลย แต่คุณคงรู้ใช่ไหมว่าคุณพบูตกลงไม่เช่าห้องนั้นแล้ว”

พบูอ้าปากจะพูดแต่โดนบุรีแย่งตอบกวนๆว่า

เช่าไม่เช่าเดี๋ยวก็รู้...พบูทนไม่ไหวตัดบท ชวนไปหาไมเคิลกับเก็ทที่ร้าน จะได้ช่วยกันดูแบบเมนู ศตายุถามต้องให้บุรีไปด้วยหรือ พบูมองทำนองแล้วทำไม...เขารีบออกตัว เกรงหัวหน้าบุรีจะเรียกหาแล้วทำให้เสียงาน

บุรียิ้มกวนแกมประชด “ผมไม่ทำให้เสียงานหรอก ครับ คุณศตายุจ่ายเงินพิเศษสำหรับงานที่ร้านอาหารแล้วด้วย ผมก็ต้องทำให้คุ้มค่าจ้างหน่อย ถ้าคุณศตายุว่างก็ไปด้วยกันสิครับ”

ศตายุปฏิเสธตนไม่ว่างขนาดนั้น มีประชุม แล้วหันมาบอกพบูว่าไว้เจอกัน พบูยิ้มแห้งๆก่อนจะรีบลากบุรีออกไป พิมพ์พรรณแอบยิ้มขำเจ้านายที่ออกอาการไม่พอใจชัดเจน

ออกมาได้พบูก็ตำหนิบุรีอยากตกงานหรือถึงพูดจาแบบนั้นกับเจ้านาย บุรียืดโอ่ว่าระดับตนมีแต่คนชวนไปทำงาน เจ้านายต้องคอยจับตาดูว่ามีใครจะมาซื้อตัวหรือเปล่า พบูเบ้หน้าใส่ บุรีว่าศตายุตั้งใจพูดทิ้งท้ายมีนัย พบูไม่เข้าใจ บุรีเลียนเสียงศตายุ พูดวางอำนาจขยายความ

“นี่ถ้าแกไม่เก่งจริงนะ ป่านนี้ฉันไสหัวแกออกจากบริษัทไปแล้ว โทษฐานที่แกคิดจะ...”

พบูรอฟังคิดจะอะไร แต่แล้วบุรีก็หัวเราะแก้เก้อบอกไม่รู้คิดไม่ออก พบูสงสัยทำไมศตายุจะต้องวางท่าแปลกๆกับบุรี เขาตอบกวนๆ “สงสัยหงุดหงิดเรื่องอื่นแล้วมาพาลเอากับพนักงานมั้ง เป็นเจ้าของบริษัทก็ดีแบบนี้แหละ”

หญิงสาวส่ายหน้าไม่อยากเชื่อแล้วเดินไป...ห่างออกมามีมอเตอร์ไซค์จอดซุ่มอยู่ คนร้ายโทร.แจ้งว่า เจอเป้าหมายแล้ว

ในขณะเดียวกัน เมฆพัดกำลังคุยงานกับชัชชัย เขาเลี่ยงมาคุยโทรศัพท์ “ดี ถ้าได้จังหวะแล้วค่อยจัดการตามแผน” พูดจบก็เดินกลับมาหาชัชชัยที่นั่งดูเอกสาร

ชัชชัยกล่าวกับเมฆพัดว่า คอนโดที่เมฆพัดเสนอมาน่าสนใจ แต่ตนได้ยินมาว่าที่ดินตรงนั้นกิจจากับศตายุสร้างเป็นร้านอาหาร ตนไม่อยากผิดใจกับทั้งสองคน เมฆพัดปั้นหน้ายิ้มเข้าใจ

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 7 วันที่ 20 ก.ค. 58

ละครใต้เงาจันทร์บทประพันธ์โดย พินธุนาถ
ละครใต้เงาจันทร์บทโทรทัศน์โดย ตฤณณา
ละครใต้เงาจันทร์กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครใต้เงาจันทร์ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครใต้เงาจันทร์ ออกอากาศทุกวันพุธ และ วันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ละครใต้เงาจันทร์ ติดตามชมได้ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ