อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 9 วันที่ 29 ก.ค. 58

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 9 วันที่ 29 ก.ค. 58

“คุณเองเหรอ แม่ของยัยเฟลอร์” การเกดเหยียดปากใส่

มธุรสเชิดกลับ “คุณคงจะเป็นภรรยาใหม่ของคุณมนูใช่ไหมคะ เฟลอร์เล่าเรื่องคุณให้ฉันฟังบ่อยๆค่ะ...

ฉันต้องขอบคุณคุณนะ เพราะถ้าไม่ได้คุณคอยจู้จี้จนลูกสาวฉันทนรำคาญไม่ไหวต้องออกจากบ้านพ่อตัวเองมา ลูกฉันคงไม่พบความสำเร็จอย่างนี้”

“แค่นี้เหรอที่เรียกว่าประสบความสำเร็จ” การเกดหัวเราะเยาะ



พบูจะเถียง มธุรสแย่งพูด สำหรับคนเรียนไม่จบแต่ได้งานดีๆทำในบริษัทที่มั่นคงแบบนี้ ตนถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว ดีกว่าจบมหาวิทยาลัยแต่วันๆไม่ทำอะไรเอาแต่โบท็อกซ์ ร้อยไหมให้สามีเลี้ยง...พบูอ้าปากค้างไม่คิดว่าแม่จะแรงได้ขนาดนี้ การเกดปรี๊ดจะเอาเรื่อง

ศตายุปรี่เข้าห้าม การเกดไม่ฟังเสียง ผลักเขากระเด็น มนูกับบูรณาได้ยินเสียงรีบมาดึงการเกดพาออกไป

มธุรสกับพบูรีบเข้ามาดูศตายุและขอโทษขอโพย พบูยังติดใจถามแม่เมาหรือเปล่า ปกติไม่เคยเห็นเถียงใคร เธอขำอ้างสงสัยสัญชาตญาณความเป็นแม่มันทำงาน สองแม่ลูกยิ้มให้กัน

มนูเอ็ดการเกดที่ก่อเรื่องในงาน สั่งให้รออยู่ในรถ การเกดโวยว่าถูกเมียเก่าเขาด่า แต่มนูไม่เชื่อเดินกลับเข้างาน การเกดจะลงจากรถ บูรณาเข้ามาขอร้อง ด้วยความรักลูกจึงต้องยอม...มนูเข้ามาหามธุรสเพื่อขอโทษแทนภรรยาที่พูดจาไม่ดี ทั้งสองเก้อเขินเมื่อเจอกัน มธุรสถามสารทุกข์ เขาตอบว่าสบายดีแล้วกล่าวขอบคุณที่ช่วยดูแลลูก รู้สึกตัวเองผิดที่ปกป้องลูกไม่ได้

“คุณทำดีที่สุดแล้วล่ะค่ะ ฉันเป็นแม่เขาแท้ๆยังไม่เคยมีโอกาสได้ทำหน้าที่แม่เลยด้วยซ้ำ คุณก็คิดซะว่าแบ่งลูกให้ฉันได้ดูแลบ้างสิคะ จะได้สบายใจ” มนูขอบคุณอย่างจริงใจ มธุรสยิ้มรับ “ฉันต้องเป็นฝ่ายขอบคุณแม่คุณมากกว่า ที่เลี้ยงเฟลอร์มาอย่างดี ทั้งที่เฟลอร์ไม่ได้โตมากับครอบครัวที่มีพ่อแม่พร้อมหน้า แต่เขาก็เป็นเด็กดีได้ขนาดนี้ ฉันดีใจจริงๆค่ะ”

พบูแอบมองพ่อแม่คุยกัน รู้สึกมีความสุขจนต้องเดินเข้าไปร่วมวง แล้วขอถ่ายภาพครอบครัวเป็นครั้งแรกในชีวิต เธอยืนตรงกลาง พ่อแม่โอบกอดถ่ายเซลฟี่ด้วยความปลื้มปริ่ม...

บ่ายแก่ พบูนั่งนับเงินท่าทางเหนื่อยอ่อนแต่มีความสุข ไม่คิดว่าจะขายดีขนาดนี้ ศตายุถือกล่องขนาด

ใหญ่เข้ามายื่นให้ บอกว่าเป็นของขวัญวันเปิดร้านจากตน พบูแย็บว่าเป็นของกิจจาอีกหรือเปล่า เขารีบบอกว่าเป็นของเขาเอง พบูเปิดกล่องดู เห็นเป็นโมเดลร้านลามูน

“ผมตั้งใจทำให้เหมือนร้านนี้ คุณจะได้เอามาตั้งโชว์ที่ร้าน”

ทั้งพบู เก็ทและไมเคิลตื่นเต้น เพราะมันสวยน่ารักและมีตัวตุ๊กตาที่มองก็รู้ว่าเป็นศตายุ พบู เก็ทและไมเคิลยืนหน้าร้าน จอร์จเสียใจที่ไม่มีตน บุรีเหน็บตนเป็นคนออกแบบร้านยังไม่มี

“นายเพิ่งมาทีหลังเลยทำไม่ทัน ไว้จะทำให้ใหม่นะ ส่วนคุณ...ผมเห็นคุณทำเป็นเลยไม่ได้ทำให้น่ะ กลัวทำออกมาไม่ดีเท่าสถาปนิกมือหนึ่ง” ศตายุแจง

เก็ทยุให้บุรีทำหุ่นตัวเองมาวางต้องน่ารักแน่ บุรียืดเย้ยว่าแน่นอน...ไมเคิลหันมาถามเรื่องคนร้ายที่มาทำลายร้านเมื่อคืน จะแจ้งความไหม พบูให้ศตายุตัดสินใจ เขาจึงคิดว่าไม่อยากหาความให้เสียความรู้สึก เพราะเดาได้ว่าเป็นฝีมือใคร เก็ทจึงให้ทุกคนช่วยกันดูแลและระวังตัว

หลังเสร็จจากการฉลองเล็กๆ บุรีมาช่วยเก็ททำความสะอาดครัว เพื่อเลียบเคียงถามความรู้สึกของพบู เก็ทดักคอตอนนี้พบูสนใจแต่งาน ให้เขาสู้ต่อไป สักวันเธออาจใจอ่อน ธราดลเข้ามาได้ยินรีบแทรกกันท่าอารมณ์หวงพี่สาว

“ตัดใจเหอะ พี่เฟลอร์เขาไม่สนใจนายหรอก พี่เฟลอร์เขาชอบแนวฝรั่งตัวใหญ่ๆ ซิกซ์แพ็กเยอะๆตาโตๆ จมูกโด่งๆ”

เก็ทสงสารบุรีรีบตัดบทว่าไม่เคยได้ยินพบูพูดแบบนั้นเลย ธราดลเบ้ปากใส่ก่อนจะถามหาพบู เก็ทชี้ไป ที่หลังร้าน เขาจึงเดินไป บุรีชะเง้อมองตามว่าพบูอยู่กับใคร...

ศตายุเดินมาหลังร้านเห็นพบูฟุบหลับอยู่กับโต๊ะม้าหิน มีแดดส่องหน้าจึงเข้ามายืนบังแดดให้ เธอรู้สึกตัวตื่นเห็นศตายุยืนอยู่ก็แซวมายืนตากแดดทำไมตรงนี้ เขาแถไปว่ายืนรับวิตามินดี เธอยิ้มขำๆ ศตายุเปลี่ยนมาเข้าเรื่อง

“ผมมีเรื่องจะมาคุยกับคุณ เรื่องดลน่ะ ผมว่าบางทีผมอาจจะอคติกับน้องมากไป ผมกำลังคิดว่าจะยอมให้ธราดลไปเรียนเมืองนอก...ผมจะให้เขาลองไปเทกคอร์สดูสักสามเดือน ถ้าเขายังไม่สนใจเรียนอีก ผมจะเอาตัวเขากลับมา หลังจากนั้นผมจะไม่วุ่นวายกับชีวิตเขาอีกเลย”

พบูดีใจให้เขาไปบอกน้อง ศตายุคิดว่าจะบอกตอนที่ธราดลเรียนจบ...พอเขากลับเข้าข้างใน พบูก็เรียก “จะแอบฟังอีกนานไหมออกมาได้แล้ว...เห็นยังว่าพี่นายรักนายแค่ไหน ดีใจล่ะสิ”

ธราดลยักไหล่ทำเป็นไม่สนใจ แต่ในใจลิงโลด พบูอมยิ้มกับท่าทีของน้องชาย

ooooooo

มนูภูมิใจในตัวพบูมาก แต่การเกดยังแขวะ ร้านก็ดูดีแต่อาหารงั้นๆ บูรณาแซวถ้าไม่อร่อยแม่จะสั่งกลับบ้านมากขนาดนั้นหรือ การเกดค้อนขวับ แล้วสงสัยทำไมลูกถึงสนิทกับเพื่อนพบู

ด้านลูกตาลบ่นกับเมฆพัดว่าตกใจแทบแย่คิดว่าจะถูกธราดลจับได้ ต่อไปอย่าให้ตนต้องเสี่ยงอีกเลย รอให้ผลตรวจดีเอ็นเอของศตายุออกมา อะไรๆอาจจะดีขึ้นก็ได้ เมฆพัดเห็นจริง

ตกค่ำ ศตายุเดินมาส่งพบูที่หน้าคอนโดพนักงาน เห็นสีหน้าเธอไม่ค่อยดีก็ถามอย่างห่วงใยว่าไม่สบายหรือเปล่า เธอตอบว่าแค่ง่วงนิดหน่อย คงเมื่อคืนนอนน้อย... พอพบูเข้าห้อง บุรีซึ่งเงี่ยหูฟังอยู่ตลอด รีบหยิบกีตาร์มาดีดและร้องเพลงเสียงดังหวังให้พบูออกมาโวยวาย ต๋อยรำคาญมากถามทำแบบนี้แล้วผู้หญิงจะชอบหรือ บุรีแปลกใจที่ไม่มีแม้แต่เสียงเคาะฝาหรือตะโกนด่า พลันมีเสียง

เคาะประตู บุรียิ้มกริ่มเดินไปเปิดประตู แต่แล้วต้องชะงักเพราะเป็นเพื่อนข้างห้องมาขอให้เงียบๆหน่อย เสียงดังไปถึงชั้นบน เขาหน้าเสียรีบขอโทษ

บุรีเริ่มเป็นห่วงว่าพบูเป็นอะไร จึงมาเคาะประตูถาม แต่ก็เงียบไม่มีเสียงตอบ ชักกังวลจะกระแทกประตู นับหนึ่ง...สอง...สาม ทันใดประตูเปิดออก บุรีถลาเข้าไปล้มกลางห้อง พบูตกใจปนงง ถามจะวิ่งทะลุประตูหรือ บุรีลุกขึ้นมาจับตัวแตะหน้าผากพบูอย่างห่วงใย บอกว่าตนเคาะประตูตั้งนาน เธอแก้ตัวว่าเผลอหลับ บุรีรู้สึกเธอตัวร้อนจี๋ ถามกินยาหรือยัง

“ยัง...ไม่มียา ปกตินอนแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย” เสียงพบูอ่อนล้า

“งั้นคุณเข้าไปนอนรอก่อน เดี๋ยวผมไป...ไปเอายาที่ห้องน่ะ ห้องผมมี เดี๋ยวขอไปรื้อก่อน”

พบูพยักหน้ากลับไปนอน...บุรีรีบปั่นจักรยานออกไปซื้อยาที่ร้าน แล้วกลับมาหาเธอด้วยสภาพเหงื่อท่วมตัว พร้อมข้าวต้มมาตั้งวางบอกเธอเป็นชุด

“กินข้าวต้มหน่อยนะจะได้กินยา...กินทุกๆหกชั่วโมง ครั้งละเม็ดพอนะ แต่ถ้าไข้ลดแล้วก็ไม่ต้องกินแล้ว นี่เกลือแร่ ผมชงไว้ให้แล้ว” บุรีเงยหน้ามาเห็นพบูจ้องจึงถามมองตนทำไม

พบูกล่าวขอบคุณที่อุตส่าห์ไปซื้อยามาให้ เขาแย้งว่าเอามาจากที่ห้อง เธอชูใบเสร็จ “ห้องคุณออกใบเสร็จด้วยเหรอ ดีจัง...เอาเป็นว่าฉันขอบคุณ คุณดีกับฉันตลอด ช่วยฉันเสมอ ฉันไม่รู้จะขอบคุณคุณยังไง” พบูเอื้อมมือมาจับมือบุรี

บุรีเขินดึงมือออกไปเกาหัวแก้อาย พบูถามมาหาตนที่ห้องมีธุระอะไร เขารีบบอกว่าเอาของขวัญมาให้ เธอแปลกใจเพราะเห็นเขามามือเปล่า บุรีหยิบมือถือมาส่งภาพเข้าเครื่องพบู เธอกดดูเป็นภาพวาดดอกทานตะวันพร้อมข้อความ“ดอกไม้นี้ไม่มีวันเน่าและจะอยู่กับคุณตลอดไป”

“ดอกไม้ผมอาจจะแพงสู้ของเจ้านายไม่ได้ แต่อย่างน้อยของผมก็ไม่เน่า แล้วคุณก็สามารถพกไปได้ทุกที่”

พบูแขวะมันเน่าตั้งแต่ประโยคที่เขาเขียน แต่ก็ขอบคุณและถามทำไมต้องเป็นทานตะวัน บุรียักไหล่ “ไม่รู้สิ ผมว่าคุณเหมือนดอกทานตะวัน”

พบูแทรก มันสดใสร่าเริงใช่ไหม เขาส่ายหน้า มันหน้าบานแล้วก็หน้าเด้งเฉพาะตอนเช้า พอพระอาทิตย์ตกดินก็หน้าโล้น พบูหุบยิ้มถลึงตาใส่ บุรีหัวเราะคิกที่ได้แหย่เธอ...ผ่านไปสักพักบุรีเก็บล้างหันมาเห็นพบูหลับคาโซฟา ก็ยิ้มนั่งมองหน้าเธอเคลิ้ม ทันใดมีเสียงมือถือพบูดังขึ้น บุรีเห็นชื่อศตายุจึงตัดสายทิ้งอย่างเคืองๆ ศตายุแปลกใจส่งข้อความเข้ามาอีก

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 9 วันที่ 29 ก.ค. 58

ละครใต้เงาจันทร์บทประพันธ์โดย พินธุนาถ
ละครใต้เงาจันทร์บทโทรทัศน์โดย ตฤณณา
ละครใต้เงาจันทร์กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครใต้เงาจันทร์ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครใต้เงาจันทร์ ออกอากาศทุกวันพุธ และ วันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ละครใต้เงาจันทร์ ติดตามชมได้ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ