นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 10 วันที่ 13 ส.ค. 58

นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 10 วันที่ 13 ส.ค. 58

“แต่งงานกับผู้หญิงเพื่อเงิน มันน่าอายมากกว่านะพี่ด้า”

“แล้วระหว่างการรักษาหน้าของแก กับชีวิตฉัน แกจะเลือกอะไร” สาทรถาม เห็นกุลชาติอึ้งเพราะไม่เข้าใจ สาทรตวาดย้ำ “ฉันถามว่าแกจะเลือกอะไร!!!” กุลชาติถามว่าชีวิตของพ่อมาเกี่ยวอะไรด้วย “เพราะฉันจะต้องถูกไอ้เจ้าหนี้บ่อนมันสั่งเก็บถ้าไม่มีเงินไปใช้หนี้มัน!” เห็นลูกทั้งสองตกใจอึ้ง สาทรตะคอกถาม “แกจะเลือกอะไร!!”

ooooooo

เพราะอยู่ในบ้านทองก้อน พวกทองสร้อยถูกบอดี้การ์ดของทองก้อนล้อมเข้ามาจะจับทองสร้อยตามคำสั่งของทองก้อน พวกทองสร้อยต่อสู้กันสุดฤทธิ์ ทองก้อนนั่งที่เก้าอี้อาร์มแชร์ตัวใหญ่ดูการต่อสู้อย่างมีความสุข



ทองสร้อยหาช่องโหว่วิ่งฝ่าวงล้อมของพวกบอดี้การ์ดออกไป พวกทองโปรย เนรัญญา เฉวียง และบีหนึ่ง บีสอง ตกอยู่ในวงล้อมบอดี้การ์ดของทองก้อน พวกเขาถูกรุมร่วงไปทีละคน...ทีละคน เนรัญญาเห็นท่าไม่รอดเลยแกล้งเป็นลม

สุดท้ายทุกคนถูกบอดี้การ์ดจับได้ทั้งหมด ส่วนทองสร้อยวิ่งหนีไป ทองก้อนสั่งให้จับตัวไว้ให้ได้ ทองสร้อยวิ่งผ่านสาทร กุลธิดาและกุลชาติที่เดินชักแถวกันเข้ามา เห็นพวกทองก้อนวิ่งไล่ตามทองสร้อยเลยวิ่งตามไปด้วย

ทองสร้อยวิ่งขึ้นไปที่ห้องหนึ่งเห็นประตูเปิดอยู่ เธอเข้าไปในห้องปิดประตูล็อกทันที ทองก้อนทุบประตูสั่งให้เปิด ถ้าไม่เปิดจะพังประตูเข้าไป เนรัญญาถามทองโปรยว่าทองสร้อยจะหนีรอดไหม

“สร้อยคงไม่ได้หนี ถึงตอนนี้สร้อยหนีไม่ได้แล้ว สร้อยกำลังคิดจะทำอะไรบางอย่างเพื่อให้พ่อเปลี่ยนใจ” ทองโปรยอ่านใจน้องออก และเชื่อมั่นอย่างนั้น

ทองสร้อยเปิดตู้มุดเข้าไปลึกที่สุดค้นหาอะไร บางอย่างในนั้น ท่ามกลางเสียงทองก้อนที่ทั้งทุบประตูและตะโกนอย่างโกรธจัดให้เปิดประตูเดี๋ยวนี้!!

ทองสร้อยหยิบกล่องในตู้ออกมาเป็นกล่องเก็บจดหมายและของจุกจิก ครู่หนึ่งเธอยิ้มดีใจเมื่อเจอสิ่งที่ต้องการ

ooooooo

ที่หน้าห้องทองสร้อย ทุกคนออกันอยู่อย่างใจจดจ่อ รวมทั้งสาทร กุลธิดาและกุลชาติด้วย

“ทองก้อน...มีเรื่องอะไรกัน” สาทรถาม

“ไอ้สร้อยมันคิดจะหนีไปอีกแล้ว”

“เพิ่งจะยอมกลับมา แล้วทำไมจะหนีอีกล่ะ นายไปทำอะไรลูก ทำไมไม่คุยกันดีๆ แบบมีเหตุผล”

“เคยคุยดีๆ แบบมีเหตุผลกับลูกตัวเองได้สำเร็จด้วยเหรอครับพี่”

“ไม่เคย”

“งั้นเงียบ!” ทองก้อนเสียงแข็ง สาทรอึ้ง เงียบ ทองก้อนหันไปสั่งบอดี้การ์ด “พังประตู!!”

พริบตานั้น ทองสร้อยเปิดประตูออกมา ยื่นซองจดหมายเก่าจนกระดาษเหลืองไปตรงหน้าพ่อ

“จดหมายของแม่!! จดหมายที่แม่เขียนบอกสร้อยเรื่องพ่อ พ่อไม่เคยรู้ แต่วันนี้สร้อยจะอ่านให้พ่อฟัง!”

ทองก้อนดูจดหมายในมือทองสร้อย ที่หน้าซองเป็นลายมือพิดสะหมัยเขียนจ่าหน้าซอง “ถึงทองสร้อย ลูกรักของแม่” ทองก้อนอึ้งไปอย่างสะเทือนใจ สาทรถามว่านี่มันเรื่องอะไรกัน ทองก้อนบอกว่าทุกอย่างกำลังจะเข้าที่ด้วยวิธีของตน

“วิธีที่พ่อเคยบอกกับแม่ว่า...เป็นวิธีที่พ่อจะไม่มีทางทำกับลูกๆเด็ดขาดแต่พ่อก็ลืม”

ทองก้อนหาว่าทองสร้อยมั่ว ทองสร้อยจึงเปิดซองจดหมาย เอารูปถ่ายคู่ของพ่อกับแม่เมื่อครั้งอยู่ที่เวียงจันทน์มาให้ดู เป็นรูปที่ทองก้อนเอาหูแนบท้องแม่ที่กำลังหัวเราะอย่างมีความสุข ทองก้อนสะอึกเมื่อเห็นภาพนั้น

“รูปนี้...” ทองสร้อยพูดต่อ “แม่กอดเอาไว้แนบอกในวันที่แม่ตาย วันที่พ่อมาไม่ทันดูใจแม่ เพราะพ่อเลือกที่จะอยู่กับอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ของพ่อ สร้อยแกะรูปนี้ออกจากมือแม่แทบไม่ออก...พ่อไม่รู้...”

ทุกคนอึ้ง...ทองก้อนพูดอะไรไม่ออก

“สร้อยจะอ่านให้ฟัง...ว่าพ่อเขียนอะไรไว้ข้างหลังรูปนี้” ทองสร้อยพลิกรูปอ่านข้อความที่สลักหลังไว้ ด้วยลายมือทองก้อนเอง “ผมสัญญาว่าผมจะเลี้ยงลูกทุกคนให้เป็นคนดี ให้เขามีทุกอย่าง ที่สำคัญผมจะให้โอกาส เขา...ได้เจอและได้รักคนที่ดีที่สุดสำหรับเขา เหมือนที่ผมได้รับโอกาสจากคุณ...รักนะ แม่หญิงคนงาม ของผม”

ทุกคนอึ้ง ตีบตันกับข้อความที่กินใจนั้น ทองสร้อยถามพ่อว่า

“พ่อจำได้ไหม...พ่อเคยบอกกับแม่ว่าพ่อจะให้ โอกาสลูกๆทุกคน”

ทุกคนมองไปที่ทองก้อน เขายืนนิ่งเหมือนรูปปั้น พูดไม่ออก แต่ในความรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุนกลับ...

ooooooo

พฤกษ์เดินหาทองสร้อยไปทั่วบ้านแต่ไม่เจอ ถามชบาว่าทองสร้อยยังไม่กลับอีกหรือ

“ยังค่ะ คุณเลขาโทร.มาบอกว่าจะกลับค่ำๆค่ะ” เขาถามทำไมต้องค่ำ ชบาบอกว่าไม่ทราบเพราะคุณเลขาไม่ได้บอก

“เหลวไหล ผู้หญิงนี่เวลาเจอกันไม่ได้เลยนะ โทร.ตามที เอ่อ...ไม่ต้องฉันโทร.เอง...หรือชบาโทร.ดี ฉันโทร.เองดีกว่า”

พฤกษ์ลังเล เดินออกไป ทำท่าจะโทร.ถึงเนรัญญา แต่แล้วก็เปลี่ยนใจหาเบอร์ทองสร้อย แต่แล้วก็เปลี่ยนใจอีก สุดท้ายบอกตัวเองว่า

“รอให้ค่ำๆก่อนค่อยโทร.” แล้วเดินไปชงเครื่องดื่มเก้ๆกังๆ เพราะไม่เคยทำ

ooooooo

คุณแหววอารมณ์เสียที่ติดต่อกุลธิดาไม่ได้ ตวาดนิรมลที่จะมาจัดยาก่อนอาหารให้จนต้องออกไป

ขณะคุณแหววกำลังง่วนกับการโทร.หากุลธิดานั้น คุณใหญ่เข้ามาเรียก “คุณแหวว...” คุณแหววลืมตัวแว้ดใส่

“บอกว่าไม่ต้องมายุ่ง!” พอหันไปเห็นเป็นคุณใหญ่ก็รีบแก้ตัวบ่นว่าตนกำลังโมโหดาวไม่รู้ว่าเอายาก่อนอาหารไปไว้ที่ไหน คุณใหญ่ถามคุณแหววว่า ตนมอบหน้าที่ให้ดูแลคนใช้หนักไปหรือเปล่า “ไม่ค่ะ แหววทำได้ คุณใหญ่ไปไหนมาคะ ดูหน้าซีดๆนะคะ”

“ไปจองรถมา” คุณใหญ่พลั้งปากแล้วรีบแก้ตัวว่า “เอ่อ...เมารถจ้ะ แถวบ้านแฟนพี่รถติ๊ดติด พี่ขอตัวไปอาบน้ำอาบท่าก่อนนะ” พอคุณใหญ่เดินออกไป ก็ปาดเหงื่อเมื่อนึกถึงเรื่องจองรถให้บรรทัด

ฝ่ายคุณแหววก็หงุดหงิดต่อเมื่อโทร.หากุลธิดาไม่ได้แยกจากคุณใหญ่แล้ว บรรทัดไปหาจีจี้ตามที่นัดไว้ จีจี้บ่นว่าทำไมไม่นัดพบที่ห้อง ตนต้องมารอร้อนแทบตาย

“พี่สังหรณ์ใจว่ากำลังถูกจับตามองและถูกสะกดรอยตาม จะให้ตามไปถึงที่อยู่ไม่ได้ ผิดพลาดอะไรขึ้นมามันจะตามตัวพี่ถูก” จีจี้ถามว่าใครตาม พอรู้ว่าเลขาของนายเก่าที่ฟิตเนส ก็ถามว่าทำไมต้องตาม เขาโกงหรือขโมยอะไรมาหรือเปล่า

เมื่อบรรทัดปฏิเสธ จีจี้ทวงเงินที่ยืมไป บรรทัดควักมาให้แล้วยังเหลือแบงก์พันหลายใบในกระเป๋า จีจี้ดักคอว่าอย่าบอกนะว่าได้มาจากคุณใหญ่

“เบิกค่าจ้างล่วงหน้ามาได้สองเดือน แบบสบายๆ แถมด้วย...รถอีกคัน จองไปแล้ว” จีจี้อุทานทึ่ง บรรทัดโอ่ว่า “พี่ซะอย่าง ว่าแต่ว่า ติดธุระอะไรที่ไหนต่อหรือเปล่าจ๊ะ คืนนี้...พี่เหงา”

“เสียใจ...คนอย่างหนู เจ็บแล้วจำ ระหว่างเรา มีแค่เรื่องธุรกิจเท่านั้นเรื่องอื่นอย่าหวัง!” จีจี้สะบัดไปอย่างไม่แยแสบรรทัดมองตามเซ็งๆ แต่ไม่ติดใจเพราะมีเรื่องอื่นตื่นเต้นกว่า คือต้องรีบไปทำใบขับขี่เตรียมขับรถใหม่ป้ายแดง

ooooooo

ที่บ้านทองก้อน ทุกคนมองหน้าทองก้อนรอการตัดสินใจของเขา ทองสร้อยขอร้องพ่อฟังตนหน่อยได้ไหม

“ในจดหมาย...แม่แกเขียนไว้ว่ายังไง” ทองก้อนตัดบท

“แม่เขียนตอนที่แม่ยังมีแรงเขียน...แม่เขียนว่า... เวลาที่แม่ไม่อยู่แล้ว สร้อยกับพี่ๆต้องช่วยกันดูแลซึ่งกันและกัน ที่สำคัญช่วยดูแลพ่อแทนแม่ด้วย อย่าโกรธพ่อ ให้เข้าใจพ่อเยอะๆ พ่อทำทุกอย่างก็เพื่อพวกเราทุกคน โดยเฉพาะสร้อย...แม่เป็นห่วงหนูมากที่สุด เพราะหนูเหมือนพ่อมาก ยิ่งหนูเหมือนพ่อมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งมีโอกาส ทะเลาะกับพ่อได้มากกว่าคนอื่น”

ทุกคนฟังทองสร้อยอ่านจดหมายของแม่ด้วยความสะเทือนใจ ทองสร้อยนิ่งไปเหมือนทำใจ แล้วจึงอ่านต่อ

“แต่ให้จำไว้ว่า ไม่ว่าจะทะเลาะกันเรื่องอะไรก็ตาม มันเกิดจากความรักและความปรารถนาดีที่มีต่อกัน ไม่มีใครจริงใจกับเราเท่ากับคนในครอบครัวอีกแล้วจำคำแม่ไว้นะลูก จงเข้าใจ ให้อภัย ให้โอกาส และอย่าปล่อยมือจากกัน”

ความเงียบปกคลุมไปทั่ว ทองสร้อยค่อยๆลดจดหมายลง มองหน้าพ่อ เอ่ยอย่างผิดหวังว่า...

“สร้อยเก็บจดหมายไว้ที่นี่ หวังอยู่ลึกๆว่าพ่อจะเข้ามาค้นแล้วเจอมัน แต่พ่อก็ไม่ได้ทำอย่างนั้น”

“แกกำลังหาว่าฉันไม่เคยใส่ใจ สนใจแกเลยใช่ไหม ทำไมแกไม่คิดว่าฉันไม่อยากจะเข้าไปยุ่งกับเรื่องส่วนตัวของแก ฉันให้อิสระ”

“สร้อยจะหนีพ่อไปให้ไกลสุดหล้าฟ้าเขียวกว่านี้สร้อยก็ทำได้ แต่สร้อยก็ไม่ทำ เพราะหวังอยู่ลึกๆว่าพ่อจะคิดได้ว่า คำว่าให้อิสระจริงๆแล้วหมายความว่าอะไร”

ทองก้อนโมโหขัดขึ้นว่าไม่ต้องมาสั่งสอน ตนคิดได้เองว่าอะไรหมายความว่าอะไร ทองสร้อยย้อนถามว่าแล้วครอบครัวในความหมายของพ่อคืออะไร

“พ่อแม่ลูกอยู่ด้วยกัน ไม่ใช่แตกแยกกระสานซ่านเซ็นไปคนละทิศละทาง” ทองก้อนเผลอหลุดออกมา

“แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีจับสร้อยแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก คนที่แต่งกับสร้อยเพื่อเงิน!”

สาทรโวยขึ้นว่าอย่ามองเจตนาตนผิดแบบนั้น กุลชาติกลับบอกว่าทองสร้อยมองถูกแล้ว ส่วนทองโปรยขอร้องทองก้อนว่าให้โอกาสทองสร้อยเถอะ อย่าผูกยึด สร้อยให้อยู่กับพ่อด้วยวิธีแบบนี้เลย

“ฉันบอกแล้วไง ว่าไม่ต้องมาสั่งสอนฉัน ฉันพูดไว้ตรงนี้ คืนนี้เลย ถ้ามันไม่แต่งมันกับฉันขาดกัน!!”

“ได้ สร้อยจะแต่งงาน!” ทองสร้อยโพล่งออกไป ยังความตะลึงอึ้งแก่ทุกคน

ท่ามกลางเสียงหัวเราะลั่นอย่างผู้ชนะของทองก้อนนั้น ทองโปรยมองทองสร้อยอย่างคาดไม่ถึง เนรัญญาถามว่าทำไมเธอยอมง่ายๆแบบนี้

ทันใดนั้นกุลชาติโพล่งขึ้น “แต่ผมไม่...” พูดได้แค่นั้นก็ถูกสาทรขัดทันทีว่า “แกไม่แต่ง แกกับฉันก็ไม่ต้องมาเป็นพ่อลูกกัน” กุลชาติจะโต้ ถูกทองสร้อยจับมือไว้ให้หยุด บอกเขาว่า

“ถ้ามันจะทำให้พ่อของเราสบายใจ ถ้ามันจะไม่ทำให้เราเป็นลูกอกตัญญู เรายอมแต่งงานกันเถอะ”

สาทรกล่อมกุลชาติว่า “ตาชาร์ลส์ ถ้าแกห่วงศักดิ์ศรี กลัวใครจะหาว่าแกมาเกาะผู้หญิงกิน แกสบายใจได้แล้วนะ ทองสร้อยยอมแต่งงานกับแกด้วยความเต็มใจ เพราะอยากทำให้พ่อแม่มีความสุข แกไม่ได้ทำผิดอะไรกับใคร แกทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว”

พอกุลชาติรับปากกับสาทรว่า ตนจะแต่งงานกับทองสร้อย ทั้งสาทรและทองก้อนก็ระเบิดหัวเราะออกมาราวกับจอมยุทธ์ผู้พิชิต สาทรเสนอว่าเราต้องหาฤกษ์กันใหม่ ทองก้อนบอกว่าพรุ่งนี้ไปปรึกษาพระอาจารย์เลย

ทองสร้อยปล่อยให้พ่อกับสาทรหัวเราะกันจนพอ แล้วจึงเอ่ยขอกับทองก้อนว่า ตนยอมแต่งงาน แต่ยังแต่งตอนนี้ไม่ได้ ขอเวลาอีกหนึ่งเดือนเพื่อทำภารกิจบางอย่างให้สำเร็จก่อนแล้วจะกลับมาแต่งงานตามสัญญา

ทองก้อนอึ้ง สาทรร้อนใจ ส่วนทองโปรยเชื่อว่าทองสร้อยต้องมีแผนอะไรแน่ๆ

ooooooo

คุณใหญ่โกรธและตกใจมากเมื่อพฤกษ์บอกว่าจะหย่ากับคุณแหวว คุณแหววจะถอนหุ้นทั้งหมดจากเวียงคีรี และตนก็ตัดสินใจแล้ว จะรีบดำเนินการให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด

“พี่ไม่ยอม!!!” คุณใหญ่โกรธจนตัวสั่น พฤกษ์บอกว่าพี่ใหญ่ต้องฟังตน มันเป็นความจริงที่ต้องยอมรับ “พี่ไม่ฟัง! พี่ไม่ยอมรับความจริงที่เห็นแก่ตัวของคุณกลาง!”

“ผมมีสิทธิ์เห็นแก่ตัว หลังจากที่พยายามทำเพื่อคนอื่น จนตัวเองไม่ได้รับความยุติธรรม!”

คุณใหญ่พรวดออกไปปิดประตูปังใส่หน้าพฤกษ์ เขาได้แต่ถอนใจ คุณแหววแอบดูจากประตูที่แง้มๆ อยู่ยิ้มกริ่มอย่างสมใจกับแผนที่ทำให้พฤกษ์ไม่อาจไปจากชีวิตตนได้

สาทรพยายามหว่านล้อมทองก้อนไม่ให้ยอมตามที่ทองสร้อยเสนอ ทองก้อนอ่านใจเขาออกว่าต้องการเงินถามว่าต้องการเท่าไร จะจ่ายมัดจำก้อนหนึ่งให้ก่อน

เพื่อเอาไปใช้หนี้ หลังจากแต่งงานแล้วจะจ่ายส่วนที่เหลือของหนี้ทั้งหมด พร้อมกับทำสัญญาว่า “กุลชาติ จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับทรัพย์สินก่อนสมรสของไอ้สร้อยแม้แต่บาทเดียว”

สาทรไม่พอใจ หาว่าทองก้อนใช้ลูกชายตนเป็นเครื่องมือดึงทองสร้อยให้กลับมาอยู่กับตัวเอง ทองก้อนบอกว่าตนทำได้แค่นี้แหละ สาทรใช้ไม้ตายว่าถ้าอย่างนั้นตนจะไม่ให้กุลชาติแต่งงานกับทองสร้อย ทองก้อนชะงักถามว่า

“พี่ต้องการเท่าไหร่”

“เท่ากับศักดิ์ศรีความเป็นลูกเขยของพงศ์เดชา” พูดแล้วเรียกกุลธิดากับกุลชาติกลับกุลธิดาเห็นรูปถ่ายทองก้อน ทองโปรยและทองสร้อยวางอยู่แอบจิ๊กติดมือไปในขณะเดินผ่านทองก้อนโกรธและไม่พอใจมากที่เกมพลิก กลายเป็นตนตกเป็นเบี้ยล่างของสาทร

ooooooo

พฤกษ์เป็นห่วงทองสร้อยจนพุฒิคุยกับชบาอย่างสงสัย นิรมลแอบได้ยิน คาบข่าวไปบอกคุณแหววทันที คุณแหววอารมณ์ปั่นป่วนมาก สั่งพุฒิขับรถออกไปทันที

ฝ่ายกุลชาติถูกสาทรคาดคั้นถามว่าอยากแต่งงานกับทองสร้อยจริงไหม กุลชาติบอกว่าอยากแต่ง แต่พอลับหลังพ่อก็โทร.ถามทองสร้อยว่ามีแผนอย่างไรถึงได้รับปากจะแต่งงานกับตน บอกหน่อยได้ไหมเพราะตนไม่อยากแต่ง

“แล้วฉันจะติดต่อไปไม่ต้องห่วง เราสองคนจะต้องเจอทางออก” แล้วบอกว่า คุยแค่นี้ก่อนเพราะแบตหมด

เนรัญญาขับรถไปส่งทองสร้อยที่บ้าน ระหว่างทางทองสร้อยบอกเธอว่ากุลชาติเปลี่ยนแปลงแล้วและเขาไม่ได้อยากแต่งงานกับตน ทำให้เนรัญญาใจชื้นขึ้น

พอทองสร้อยกลับเข้าบ้านเจอพฤกษ์รออยู่ เขาซักถามหน้าเครียดว่าไปไหนมาทำไมเพิ่งกลับ ระหว่างนั้นคุณใหญ่เข้ามาตำหนิคุณกลางว่ามัวแต่ห่วงทองสร้อย

รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับเมียตัวเอง พลางกระชากทองสร้อยออกไปจากพฤกษ์ด่าทองสร้อยว่าอ่อยพฤกษ์หวังใช้เต้าไต่ขึ้นมาเป็นคุณนาย และพยายามจะจิกตีทองสร้อย พฤกษ์เข้าขวางและคุณเล็กก็มาพาทองสร้อยออกไป

คุณใหญ่สั่งพฤกษ์ให้ไล่ทองสร้อยออกจากบ้านไป ไม่อย่างนั้นตนจะไล่ออกให้หมดทั้งทองสร้อยและคุณเล็ก พฤกษ์ยืนยันว่าตนไม่มีอะไรกับทองสร้อย ก็พอดีชบาเดินอ้าวมาบอกว่าคุณแหววให้พุฒิขับรถออกไปข้างนอกไม่รู้ไปไหน ชบาโทร.ถามพุฒิว่า คุณแหววให้พาไปไหน พุฒิบอกตนก็ไม่รู้เพราะคุณแหววสั่งแค่ตรงไป...เลี้ยวซ้าย...เลี้ยวขวาเท่านั้น

ooooooo

คุณเล็กพาทองสร้อยไปนั่งที่มุมสงบ ทองสร้อยยืนยันว่าตนไม่มีอะไรกับพฤกษ์ บอกคุณเล็กว่าตนรู้สึกผิดที่เป็นต้นเหตุให้คุณกลางกับคุณแหววทะเลาะถึงกับจะหย่ากัน

“ไม่ใช่หรอก ยังไงสองคนนี้ก็ต้องหย่ากันอยู่แล้ว” ทองสร้อยตกใจ คุณเล็กจึงเล่าให้ฟังว่า “คุณกลางกับคุณแหววไม่ได้แต่งงานกันเพราะความรัก แต่แต่งเพราะบุญคุณ มีการทำสัญญากันว่า เมื่อแต่งงานกันแล้ว และจัดการเรื่องงานศพของคุณพ่อคุณแหววเรียบร้อยครบหนึ่งปีเมื่อไหร่ คุณแหววจะหย่าให้คุณกลาง” ทองสร้อยอึ้ง คิดไม่ถึง

“แต่คุณแหววรักคุณกลางอยู่ข้างเดียวและยื้อเวลาเอาไว้ไม่ยอมหย่าเล็กก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณกลางอดทนอยู่ได้ยังไง และจะอดทนไปจนถึงเมื่อไหร่”

“คุณเล็ก!” พฤกษ์เรียกเสียงเข้ม ทั้งสองชะงักตกใจ พฤกษ์ตำหนิคุณเล็กว่าไม่ควรเล่าเรื่องเหล่านี้ให้ทองสร้อยหรือคนอื่นฟัง เพราะจะทำให้คนอื่นมองคุณแหววไม่ดี แล้วบอกให้ทองสร้อยไปพักผ่อนเสีย

ooooooo

ตกกลางคืน คุณแหววกลับมาพร้อมกับกุลธิดา พามายืนยันกับทุกคนในบ้านว่าทองสร้อย นาไกล ที่แท้คือทองสร้อย พงศ์เดชา นั่นเอง

ทีแรกทองสร้อยไม่ยอมรับ แต่เมื่อกุลธิดาเอารูปมายืนยัน เธอจึงยอมรับ คุณกลางถามว่าทำไมเธอต้องโกหก ทองสร้อยขอโทษ บอกว่าตนไม่ได้ตั้งใจโกหกแต่จำเป็น

“เพราะสร้อยกำลังหนีพ่อที่บังคับให้สร้อยแต่งงาน เหตุการณ์ทุกอย่างทำให้สร้อยต้องตกกระไดพลอยโจนจนต้องมาเป็นคนใช้ที่นี่ สร้อยแค่ต้องการหลุมหลบภัย ไม่ได้ตั้งใจทำร้ายใคร สร้อยขอโทษทุกคนจริงๆค่ะ”

ทองสร้อยไหว้ขอโทษทุกคนแต่ไม่มีใครรับไหว้เลย แม้จะโล่งใจไปเรื่องหนึ่งแต่ทองสร้อยก็ยังอัดอั้นค้างคาใจเรื่องบรรทัด ตัดสินใจบอกว่า คุณใหญ่กำลังถูกบรรทัดหลอกลวงต้มตุ๋น

ไม่เพียงไม่รับฟัง หากทองสร้อยยังถูกคุณใหญ่ด่าลามปามไปถึงพ่อว่า พ่อลูกหน้าด้านเหมือนกันไม่มีผิด ไล่ทองสร้อยให้ออกจากบ้านไปเดี๋ยวนี้เลย พฤกษ์ไม่อยากให้ทองสร้อยเจ็บกว่านี้ จึงบอกเธอให้กลับบ้านไปเสีย ทองสร้อยครางอย่างผิดหวังว่า คุณกลางก็ไม่เชื่อตนหรือ เขาไม่ตอบ แต่เร่งให้เธอกลับบ้านไปเสีย

นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 10 วันที่ 13 ส.ค. 58

อ่านนางสาวทองสร้อย บทประพันธ์โดย รพีพร
อ่านนางสาวทองสร้อย บทโทรทัศน์โดย ต้นรัก
อ่านนางสาวทองสร้อย กำกับการแสดงโดย อดุยล์ บุญบุตร
อ่านนางสาวทองสร้อย ผลิตโดย บริษัท มาสเตอร์ วัน วีดีโอ โปรดักชั่น จำกัด
อ่านนางสาวทองสร้อย ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15
อ่านนางสาวทองสร้อย ออหอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ทื่มา ไทยรัฐ