นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 12 วันที่ 16 ส.ค. 58

นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 12 วันที่ 16 ส.ค. 58

“ไอ้ศักดิ์สิทธิ์มาเหรอ???” ทองก้อนเผลอดีใจ แม่บ้านรู้ตัวว่าพลาด ก้มหน้าอึกอัก ทองก้อนเองก็รู้ตัวว่าเผลอดีใจออกไป เก๊กขรึมเข้มเหมือนเดิมถามว่า “ฉันถามว่าไอ้ศักดิ์สิทธิ์มาเหรอ!!! แน่จริงออกมา อย่าหลบมันไม่แมน!!”

ศักดิ์สิทธิ์รู้ว่าความลับแตกแล้วเลยเดินออกมา ทองก้อนของขึ้นถามว่ามาทำไม ไม่รักแล้วมาทำไม ศักดิ์สิทธิ์บอกว่า

“ใจสั่งมาครับ”

“สั่งว่าอะไร!”



“สั่งว่า...อย่าปล่อยให้คนแก่เอาแต่ใจอยู่ตามลำพัง เพราะหัวใจอาจจะวายตายได้ เพราะไม่ยอมปล่อยวาง”

“ไอ้ปาก...ไอ้...ไอ้...” ทองก้อนหยุดหายใจหอบถี่เพราะความดันขึ้นสูงจนเวียนหัว ศักดิ์สิทธิ์รีบเข้าไปช่วยก็ยังทำเก่ง ตวาด “ไม่ต้องยุ่ง!”

“หยุดออกคำสั่งแล้วอยู่เฉยๆ” ศักดิ์สิทธิ์เสียงแข็งจนทองก้อนชะงัก ศักดิ์สิทธิ์สั่งแม่บ้านให้โทร.เรียกรถพยาบาล ทองก้อนโวยวายเหมือนเด็กไม่ได้ดั่งใจว่าไม่เอ๊า...ไม่ไปโรงพยาบาล ศักดิ์สิทธิ์รู้นิสัยทองก้อนดีเลยเสนอว่า “งั้นพบกันครึ่งทางโทร.ตามหมอมา” ทองก้อนจึงยอม

ooooooo

บรรทัดรอเครื่องดื่มที่สั่งนิรมลเอามาให้คุณใหญ่ทานยา บ่นว่าหายไปไหน ทำไมไม่มาสักที

เสียงนิรมลดังจากมุมหนึ่งว่าอยู่นี่ บรรทัดถามว่าทำไมช้า ทำอย่างที่ตนสั่งหรือเปล่า นิรมลบอกว่าทำแล้ว บรรทัดเร่งว่าทำไมไม่มาสักทีตนจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว

“ผมก็รอจนแทบทนไม่ไหวเหมือนกัน” พฤกษ์พูดพลางเดินออกมาจากมุมหนึ่งพร้อมนิรมล

“อะไรเนี่ย!” บรรทัดตกใจ นิรมลรีบหลบไปอยู่ข้างหลังพฤกษ์ ทุกคนจ้องหน้าบรรทัดเขม็ง

คุณแหววขึ้นไปบอกคุณใหญ่ที่ห้องว่าคุณกลางให้เจียรนัยมาเชิญลงไปข้างล่าง คุณใหญ่ถามว่ามีเรื่องอะไร เจียรนัยบอกว่า “รีบลงไปเถอะค่ะ เดี๋ยวก็รู้ค่ะ”

บรรทัดโวยวายกับพฤกษ์ คุณเล็ก ว่า

“พวกคุณคิดจะทำอะไรกัน คุณใหญ่ต้องกินยา เธอไม่สบายเพราะเรื่องของพวกคุณ มันเรื่องอะไร ดาว!”

“รอให้พี่ใหญ่และคุณแหววมาก่อนค่อยพูด” พฤกษ์พูดไม่ทันขาดคำ เสียงคุณใหญ่ก็แทรกขึ้นว่า พี่มาแล้ว พลางเดินเข้ามาพร้อมคุณแหววและเจียรนัย พฤกษ์สั่งเจียรนัยว่า “เจีย...เปิดคลิปให้คุณใหญ่กับคุณแหววดู”

เป็นคลิปที่เจียรนัยถ่ายนิรมลขณะกำลังเทยาใส่เครื่องดื่ม ทั้งคุณใหญ่และคุณแหววตกใจ

“นิรมล อธิบายมาซิ ว่าเธอกำลังทำอะไร” พฤกษ์สั่ง บรรทัดโวยว่ามันชื่อดาวไม่ใช่นิรมล!! พฤกษ์สั่งย้ำ “นิรมล พูดให้หมด!” นิรมลจึงสารภาพต่อหน้าทุกคนว่า

“จริงๆแล้วหนูชื่อนิรมล พี่บรรทัดให้หนูเข้ามาเป็นคนใช้ในบ้านนี้ คอยหาทางกัดทองสร้อย แล้วก็...ที่เห็นในคลิป หนูถูกใช้ให้ใส่ยาบิวต์ให้คุณใหญ่ดื่ม” คุณใหญ่ ถามว่ายาอะไร! “ยาที่จะช่วยทำให้คุณใหญ่อยากมีผัวน่ะค่ะ พี่บรรทัดกะจะรวบหัวรวบหางคุณใหญ่คืนนี้”

“พอแล้ว!!” บรรทัดตวาด

“ไม่พอ!” นิรมลตวาดคืนอย่างไม่เกรงกลัว แล้วแฉต่อ “พอคุณใหญ่เป็นเมียพี่บรรทัดแล้ว เขาก็กะจะสูบเงินคุณใหญ่ให้มากที่สุด เอาไปใช้หนี้บ่อน แบ่งให้หนู แล้วมันก็จะหนี”

“มันโกหก มันปั้นเรื่องขึ้นมา คุณใหญ่อย่าไปเชื่อนะ แกถูกน้องๆคุณใหญ่จ้างให้มาพูดใส่ร้ายฉันใช่ไหม” บรรทัดโวยวาย

นิรมลบอกว่าเขาจะกันตนเป็นพยานไม่เอาผิดถ้าตนสารภาพว่าร่วมมือกับบรรทัด ถึงตนจะรักเขาแต่ก็ไม่อยากติดคุก

คุณใหญ่ตะลึงงันเมื่อรู้ความจริงว่านิรมลเป็นเมียบรรทัด ทันใดนั้นเสียงจีจี้ก็แทรกเข้ามาว่า

“ฟังคำพูดของฉันด้วยไหมล่ะ ไอ้พี่บรรทัด” จีจี้บอกว่าตนก็เป็นเมียของบรรทัดอีกคนที่เขาให้หลอกว่าเป็นน้อง

คุณใหญ่จะเป็นลมอีกครั้ง พฤกษ์ประคองไว้ให้กำลังใจว่าอดทนฟังความจริงทั้งหมดก่อน ในขณะที่บรรทัดหน้าซีดแล้วซีดอีก เป็นจำเลยที่ตกอยู่ในวงล้อม ของทุกคนในเวียงคีรี!

ooooooo

เมื่อบรรทัดถูกทั้งนิรมลและจีจี้แฉจนหมดเปลือก จึงหันไปอ้อนคุณใหญ่ ถามว่าไม่เชื่อพวกนั้นใช่ไหม ถูกคุณใหญ่ตบไปหลายฉาดด่าไอ้เลว ไอ้สิบแปดมงกุฎ! โถมเข้าตบตีบอกว่าจะแจ้งความจับเข้าคุก

“อีแก่เอ๊ย!!” บรรทัดจับมือคุณใหญ่เหวี่ยงล้มลงแล้ววิ่งหนี พฤกษ์สั่งให้ตามไปจับตัวมา บรรทัดวิ่งไปขึ้นมอเตอร์ไซค์รับจ้างบอกให้รีบไป มอเตอร์ไซค์รับจ้างถามว่าหนีใครมา โจรหรือเปล่า เลยถูกบรรทัดถีบตกรถ ขโมยรถขี่หนีไปได้ พุฒิกลับไปบอกพฤกษ์ว่ามันหนีไปได้ กุลชาติบอกว่าตนโทร.แจ้งตำรวจให้แล้ว แต่คุณใหญ่ต้องไปแจ้งความที่โรงพักด้วย

“คืนนี้พี่ใหญ่คงยังไปไหนไม่ได้” พฤกษ์บอก ทองสร้อยติงว่าถึงตำรวจจับตัวมันได้แต่ถ้าไม่มีเจ้าทุกข์ก็เอาผิดมันไม่ได้ พฤกษ์ถามว่าถ้ามีเจ้าทุกข์คนอื่นแจ้งล่ะ ทองสร้อยถามว่าใคร ก็พอดีทองโปรยโทร.เข้ามา ทองสร้อยรีบรับสาย...

“พี่กำลังไล่โทร.หาคนที่เคยถูกนายบรรทัดหลอกรีดไถเงิน กรรโชกทรัพย์ด้วยวิธีแบล็กเมล์ให้เขารีบไปแจ้งความ”

พฤกษ์หว่านล้อมจีจี้กับนิรมลว่าถ้าสองคนยอมช่วยตนจะไม่ให้พี่ใหญ่เอาผิด แต่ต้องสัญญาว่าจะไม่ทำผิดซ้ำอีก ไม่อย่างนั้นเรื่องนี้ยาวแน่ ทั้งสองรีบรับคำ

บรรทัดหนีไปได้ไม่มีใครรู้ว่ามันหนีไปกบดานที่ไหน นิรมลบอกว่ามีคนช่วยได้ แล้วโทร.ทันที “เฮีย... จัดการไอ้บรรทัดให้หนูที!!”

หลังจากนั้นไม่นาน บรรทัดที่ไปหลบอยู่ในห้องพัก ก็ถูกลูกน้องเฮียเข้าไปแล้วปิดประตูห้อง จากนั้นก็มีแต่เสียงบรรทัดแว่วออกมา “อ๊อก...อ๊าก...โอย...เฮีย...ผมยอมแล้ว!!”

ooooooo

วันนี้ทองสร้อยไปหาพฤกษ์ที่บ้านแต่เช้า ถามว่าคุณใหญ่เป็นอย่างไรบ้าง พฤกษ์บอกว่ายังปิดประตูไม่ยอมให้ใครเข้า เก็บตัวอยู่แต่ในห้องตั้งแต่เกิดเรื่อง

“คุณใหญ่คงเสียใจและผิดหวังมาก”

“เธอไม่ควรนินทาฉันนะทองสร้อย!” เสียงคุณใหญ่แทรกเข้ามา พอทั้งสองหันไปเห็นคุณใหญ่ยืนหน้าบึ้งอยู่ ทองสร้อยรีบขอโทษ กำลังจะชี้แจงก็ถูกคุณใหญ่ตัดบท “คุณกลางออกไปก่อน พี่มีเรื่องจะคุยกับทองสร้อย”

พฤกษ์อึ้ง ในขณะที่คุณใหญ่ยังมีท่าทีแข็งกระด้าง ไม่มีทีท่าจะญาติดีกับทองสร้อยเลยแม้แต่น้อย

ครู่หนึ่ง คุณเล็กหน้าตาตื่นมาบอกพฤกษ์ว่าไม่รู้คุณใหญ่หายไปไหนที่ห้องก็ไม่มี พฤกษ์ทำเสียงชู่ว์บอกว่าคุณใหญ่อยู่กับทองสร้อยทางโน้น...

คุณเล็กถามว่าแล้วทำไมเขามายืนอยู่ตรงนี้ พฤกษ์บอกว่าคุณใหญ่ต้องการคุยเป็นส่วนตัวกับทองสร้อย คาดว่าคงอยากจะขอโทษแต่ไม่อยากให้เอิกเกริก

“งั้นคุณกลางอยู่ตรงนี้ แต่เล็กอยากรู้ เล็กขอเสียมารยาทนะคะ” แล้วคุณเล็กก็ผละไปแอบฟัง พฤกษ์ทำท่าจะห้าม แต่สุดท้ายก็ตามคุณเล็กไปเพราะตัวเองก็อยากรู้เหมือนกัน

ooooooo

คุณใหญ่เปิดฉากคุยกับทองสร้อยอย่างไว้ตัวตามฟอร์ม ถามว่าทำไมเธอถึงกลับมาช่วยตนจาก บรรทัด ทำไมไม่ไปให้พ้นๆ อยากทำตัวเป็นคนดีหรือ ทองสร้อยบอกว่าไม่ใช่ ตนแค่ทำอะไรได้ก็อยากทำ

“นั่นแหละ ที่เรียกว่าคนดี!!”

ทองสร้อยอึ้งที่ได้ยินคำนี้จากปากคุณใหญ่ คุณเล็กกับพฤกษ์ที่แอบฟังอยู่ก็อึ้งและดีใจ คุณใหญ่ยังคงพูดต่อแต่ยังไว้ฟอร์มตามเคยว่า

“ฉันได้เรียนรู้ว่า คนดีจริงๆ ไม่พูดว่าตัวเองดี แต่ทำให้เห็น ทำทั้งๆที่ไม่มีใครเชื่อ ส่วนคนอีกประเภท ที่พูดตลอดเวลาว่าตัวเองดีอย่างนั้นอย่างนี้ มันไม่ดีจริง เป็นแค่พวกอยากจะดี!...ที่ผ่านมา ฉันเลือกเชื่อคำพูดมากกว่าการกระทำ เชื่อแต่เหตุผลของตัวเองจนกลายเป็นอคติ...กว่าจะตาสว่างก็เกือบสายเกินไป ฉันดูโง่ในสายตาเธอมากหรือเปล่า”

“คุณใหญ่ไม่ใช่คนโง่ เพราะคนโง่จะมองไม่เห็นความผิดพลาดของตัวเอง”

“ถ้าฉันไม่โง่แล้วเรียกอะไร ฉันมองเธอ มองคุณเล็ก มองทุกคนที่คิดไม่เหมือนฉัน ทุกคนที่จริงใจกับฉัน เป็นศัตรูที่ต้องถูกกำจัด! ฉันคือคนประเภทไหนกันทองสร้อย ...หือ???”

ทองสร้อยพูดไม่ออกเมื่อเห็นน้ำตาสำนึกผิดของคุณใหญ่ พฤกษ์กับคุณเล็กอึ้งกับการเปลี่ยนแปลงของคุณใหญ่เช่นกัน

“ทุกคนพยายามเตือนฉัน พยายามให้สติ แต่ฉันก็ไม่เคยฟัง ฉันรู้สึกผิดเหลือเกิน ฉันทำร้ายน้องๆ ทำร้ายเธอ...”

พฤกษ์กับคุณเล็กมองคุณใหญ่ด้วยความเห็นใจ ตัดสินใจออกไปหาคุณใหญ่ที่ยืนหันหลังร้องไห้อยู่ ทองสร้อยตกใจกระซิบเตือนว่าคุณใหญ่สั่งเอาไว้แล้ว พฤกษ์กระซิบตอบว่า “เคยเชื่อที่ไหน”

คุณเล็กเอากระดาษทิชชูยื่นให้คุณใหญ่ พอคุณใหญ่หันมาเห็นพฤกษ์กับคุณเล็กก็ตกใจรีบหันหลังให้หยุดร้องไห้ทันที วางฟอร์มขรึมเหมือนเดิมถามว่า บอกแล้วไม่ใช่หรือว่าต้องการคุยกับทองสร้อยเป็นการส่วนตัวแล้วมาทำไม?

“ไม่ต้องการไหล่ของใครสักคนไว้ซบเวลาร้องไห้หรือครับพี่ใหญ่”

“ไม่!!” คุณใหญ่เสียงแข็งแล้วร้องไห้ฮือๆ ทันที พฤกษ์เดินเข้าหา คุณใหญ่หันซบไหล่น้องชายร้องไห้อย่างหนัก

ทองสร้อยกับคุณเล็กยิ้มให้กัน พฤกษ์ยิ้มกับทั้งสอง ปล่อยให้คุณใหญ่ซบไหล่ร้องไห้สะอึกสะอื้น

ooooooo

ทองก้อนอยู่ในภาวะทรุดโทรมห่อเหี่ยว อยู่อย่างเดียวดายในบ้านหลังใหญ่ มีเพียงแม่บ้านที่คอยดูแลรับใช้ ทองก้อนรำพึงอย่างคิดถึงพิสมัย...

“ทำไมไม่อยู่รอกันก่อน ผมไม่อยากอยู่คนเดียวแบบนี้...”

ทองก้อนพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ถามแม่บ้านอย่างไม่ยอมเอ่ยชื่อว่าไอ้คนที่มาหาตนเมื่อคืนยังอยู่ไหม แม่บ้านทำไก๋ถามว่าคนไหนหรือ ทองก้อนโมโหแต่ยังทิฐิไม่ยอมเอ่ยชื่อ เมื่อถามแม่บ้านไม่ได้เรื่องก็ตะโกน

“พวกแกอยู่ที่ไหน ออกมา! ฉันคือผู้ล่า ฉันได้กลิ่นพวกแก...อยู่ไหน!!” เมื่อหาก็ไม่เห็น ตะโกนถามก็เงียบ ทองก้อนประกาศลั่น “ฟังนะโว้ย!! หรือถ้าพวกแกไม่ได้อยู่ที่นี่ ฉันก็กำลังส่งกระแสจิตไปถึงพวกแกว่า ฉันไม่มีวันยอมแพ้!”

ทองโปรยกับศักดิ์สิทธิ์ที่แอบฟังอยู่ หันมองหน้ากันทำตาปริบๆ

“มั่นใจเหรอครับ ว่าแผนหลอกท่านให้คิดว่าตัวเองโดดเดี่ยว มันจะช่วยให้ท่านได้คิด” ทองโปรยถาม ศักดิ์สิทธิ์บอกว่าตอนนี้ไม่แน่ใจแล้ว เพราะดูท่าทางฤทธิ์เดชของท่านไม่ได้ลดน้อยลงเลย “นั่นสิครับ ทำยังไงต่อไปดีครับ”

“สวดมนต์ขอให้มีปาฏิหาริย์ครับ” ศักดิ์สิทธิ์ตอบหน้าตาเฉย ทำเอาทองโปรยร้องอ้าว...พูดไม่ออกอีกเลย

เมื่อทองก้อนตามหาเรียกหาใครก็ไม่มีใครตอบรับ สุดท้ายบอกแม่บ้านว่าอยากนอน แม่บ้านจะพาไป ถูกสะบัดจนตัวเองเซบอกว่าไม่ต้อง เดินเองได้ แล้วเดินย่องแย่งไปทั้งที่พยายามฝืนให้ดูเข้มแข็งเต็มที่ แต่...ไม่ไหว...

ooooooo

คุณใหญ่ถามพฤกษ์ว่าเมื่อได้ยินที่ตนพูดหมดแล้วจะทำอย่างไรต่อไป พฤกษ์ย้อนถามว่าพี่ใหญ่อยากให้ทำยังไง

ขณะนั้นคุณแหววเดินเข้ามาแอบฟังอยู่มุมหนึ่งเงียบๆ

“พี่อยากให้ทุกคนอภัยให้พี่ พี่ผิดไปแล้ว พี่ขอโทษนะคุณกลาง โดยเฉพาะคุณเล็ก ที่พี่ใจแคบ ตัดสินคุณเล็กจากสิ่งที่คุณเล็กไม่ได้ก่อ ทั้งๆที่คุณเล็กทำตัวเป็นน้องที่ดี ของพี่มาตลอด”

คุณเล็กอึ้ง ตื้นตันใจ ในขณะที่พฤกษ์ตอบทันทีว่า...

“ผมให้อภัยพี่ใหญ่ได้เสมอ ผมรู้ดีว่าพี่ใหญ่ทำทุกอย่างเพื่อปกป้องผม ส่วนคุณเล็ก...ว่าไง” คุณเล็กให้อภัยบอกว่าถ้าตนเป็นคุณใหญ่ก็คงทำอย่างคุณใหญ่ ขอบคุณคุณใหญ่ที่ให้โอกาสตนได้ทำหน้าที่น้องสาว ได้เป็นส่วนหนึ่งของเวียงคีรี

คุณแหววที่แอบฟังอยู่เจ็บใจ ที่เห็นทุกคนเข้าใจกันโดยเฉพาะพฤกษ์กับทองสร้อยที่สบตากันอย่างตื้นตันใจ แต่แล้วทุกคนก็อึ้ง เมื่อทองสร้อยเอ่ยขึ้นว่า

“สร้อยยังไม่ให้อภัยคุณใหญ่ค่ะ!”

ooooooo

ทองโปรยกับศักดิ์สิทธิ์ยังซุ่มอยู่ในบ้านด้วยความเป็นห่วงทองก้อน พลันทั้งสองก็สะดุ้งโหยงเมื่อเสียงมือถือของทองโปรยดังขึ้น

ศักดิ์สิทธิ์บ่นเบาๆ ว่าทำไมไม่ปิดเสียง ทองโปรยขอโทษบอกว่าตนลืม แล้วรีบกดรับพูดเสียงเบามากๆ

“ฮัลโหล...ยอดชาย!! มาถึงแล้วเหรอ!!!”

ทองโปรยเร้นตัวออกไปรับยอดชายเดินหลบมาตามหลืบราวกับกำลังทำจารกรรม ยอดชายถามว่ากำลังหลบใครหรือ

ทองโปรยรีบทำเสียงห้าม บอกให้พูดเบาๆ จะให้พ่อรู้ไม่ได้ว่าตนอยู่ที่นี่ เพราะตนกำลังเฝ้าท่านอยู่

“โอย...ครอบครัวนี้ซับซ้อนจังครับ” ยอดชายหรี่เสียงไม่ทัน แล้วทั้งสองก็สะดุ้งรีบหลบเข้ามุมเมื่อเสียง

ทองก้อนตวาดถาม

“เฮ้ย!! ใครอยู่ตรงนั้น?” เดินเซื่องมาหยุดที่ใกล้ๆ เงี่ยหูฟัง แล้วบ่น “ได้ยินเสียงเหมือนใครคุยกันนี่หว่า ...เฮ้ย!! แม่บ้าน ฉันนอนไม่หลับ!! ขอยาหน่อย” แล้วทองก้อนก็เดินหลุดไปจากตรงนั้น

ทองโปรยกับยอดชายมองหน้ากัน ถอนใจเบาๆ อย่างโล่งอก

ooooooo

เมื่อทองสร้อยพูดขึงขังว่าตนไม่ให้อภัยคุณใหญ่ ก็ทำเอาทุกคนสะอึกอึ้ง คุณใหญ่กับคุณเล็กหน้าเจื่อนเสียใจ ส่วนคุณแหววที่แอบฟังอยู่ลุ้นให้พวกนั้นปรับความเข้าใจกันไม่ได้ แล้วก็ยิ้มสมใจเมื่อได้ยินคุณใหญ่ พูดว่า

“ใช่สินะ ฉันทำผิดกับเธอไว้มาก มันก็สมควรแล้ว ถ้าเธอจะไม่ให้อภัยฉัน”

พฤกษ์ถามทองสร้อยอย่างเข้าใจไม่ได้ว่าพี่ใหญ่สำนึกผิดและขอโทษแล้วทำไมไม่ให้โอกาส ทองสร้อย ขัดขึ้นทันทีว่า

“เมื่อคุณใหญ่จะยอมให้อภัยตัวเองให้ได้เสียก่อนค่ะ” ทุกคนอึ้งรวมทั้งคุณแหววที่แอบฟังอยู่ “สร้อยให้อภัยคุณใหญ่ได้เสมอ ถ้าคุณใหญ่กล้าหาญที่จะให้อภัยตัวเองด้วย ไม่อย่างนั้นการให้อภัยของทุกคนก็จะไม่มีความหมายอะไรเลย”

คุณแหววแววตากร้าวอย่างผิดหวัง เจ็บใจ ทองสร้อยยังคงพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“การกล่าวโทษตัวเอง ยิ่งตอกย้ำบาดแผลในอดีต มันทำให้คุณใหญ่ไม่สามารถเริ่มต้นใหม่ได้...ทำได้ไหมคะ”

“ทำได้สิ...ฉันทำได้ ขอบใจนะทองสร้อย...ขอบใจ” คุณใหญ่กระตือรือร้นจับมือทองสร้อยมองอย่างตื้นตันใจ

พฤกษ์เข้าไปกอดคุณใหญ่ คุณใหญ่ดึงคุณเล็กเข้าไปกอดอีกคน ทองสร้อยมองภาพสามพี่น้องกอดกันอย่างปลื้มปีติ

ที่มุมลับ คุณแหววมองภาพนั้นอย่างเจ็บใจ ครอบครัวยิ่งสุขสันต์ตัวเองก็ยิ่งแปลกแยก โดดเดี่ยว เธอค่อยๆเร้นตัวไปอย่างรู้สึกเป็นส่วนเกินที่ไร้ค่าของครอบครัวนี้...

ooooooo

วันนี้คุณใหญ่สั่งจัดโต๊ะอาหารเป็นพิเศษ เจียรนัยบรรจงจัดดอกไม้อย่างสวยงามเป็นพิเศษ คุณแหววมองอย่างแปลกใจ พอดีพุฒิเข้ามาทักว่า

“แหม้!! จัดโต๊ะต้อนรับทองสร้อยซะหรูเลยนะ”

เจียรนัยคุยอย่างดีใจออกนอกหน้าว่า พอคุณใหญ่รู้ว่าทองสร้อยจะมากินข้าวด้วยก็สั่งให้เตรียมกับข้าวเลี้ยง แต่จะยิ่งดีกว่านี้ถ้าทองสร้อยจะมาอยู่กับเราอีก พุฒิถามว่าในฐานะอะไร คนใช้ก็ไม่ได้แล้ว จะมาเป็นสะใภ้หรือคุณกลางก็มีเมียแล้ว

“นั่นสิ...น่าเสียดาย จะว่าไปคุณกลางกับพี่สร้อยเหมาะกันมากกว่าคุณแหววอีก”

พุฒิเสริมอย่างอารมณ์ดีว่า โดยเฉพาะตอนที่สองคนคุยกัน เถียงกัน ช่วยกันแก้ปัญหา มันช่างเหมือนกิ่งทองกับใบหยกจริงๆ พูดแล้วพุฒิเอามือปิดปากถามเบาๆ ว่าเราจะบาปไหมที่เม้าท์เจ้านาย

คุณแหววอารมณ์พุ่งปรี๊ดจนคุมตัวเองไม่ได้ คว้าแจกันใกล้มือขว้างแตกดังเพล้ง! พุฒิกับเจียรนัยตกใจหันมองเห็นคุณแหววกำลังคว้าแจกันอีกใบปาลงบนพื้นอีก ทั้งสองหน้าเจื่อน คุณแหววหันมองตาขวาง คว้าของใกล้มือปาแล้วปาอีก เสียงของแตกเสียงของหล่นดังตึงตังโครมคราม

ทองสร้อย พฤกษ์ คุณใหญ่และคุณเล็กได้ยินเสียงต่างมองหน้าถามกันด้วยสายตาว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วพากันไปยังต้นเสียง พอเห็นเศษแจกันแตกเกลื่อน ทุกคนตกใจ

“เกิดอะไรขึ้น??!!” พฤกษ์ถามพุฒิกับเจียรนัยที่ยืนจ๋อยอยู่ ทั้งคู่ไม่กล้าตอบ พฤกษ์รีบเข้าไปห้ามคุณแหววว่าอย่าทำแบบนี้ บอกให้หยุด คุณแหววแหวใส่ว่าไม่หยุด!

“คุณแหวว ใจเย็นๆ ค่อยๆพูดจากัน” คุณใหญ่หว่านล้อม ถูกคุณแหววตวาดลั่นว่า

“คุณใหญ่ไม่ต้องมาพูดกับแหวว คนทรยศ!! คุณใหญ่ เคยบอกว่าไม่ว่ายังไงก็จะอยู่ข้างแหวว คุณใหญ่ผิดคำพูด!” พอคุณใหญ่ถามว่าตนไม่ได้อยู่ข้างคุณแหววตรงไหน เธอแว้ดสวนทันควันว่า “ไปดีกับมันทำไม!”

คุณเล็กถามว่ามันไม่ดีตรงไหนที่พี่น้องเข้าใจกันทำดีต่อกัน คุณแหววยังพูดอย่างเจ็บแค้นว่า

“แล้วเฉดหัวพี่ทิ้งเพราะพี่มันหมดประโยชน์ ไม่มีค่า แค่ป่วยไปวันๆ เหมือนเป็นเนื้องอกของบ้านนี้ แล้วหันไปให้ค่าผู้หญิงคนนั้นแทน”

“คุณไม่มีค่า เพราะตัวเองไม่ให้ค่าตัวเองต่างหาก ไม่เคยมีใครคิดอย่างนั้นกับคุณเลย” พฤกษ์เตือนสติ

คุณแหววโทษว่าเพราะทองสร้อยมาแทรกในชีวิตแต่งงานของตนเลยทำให้ตนดูไร้ค่าในสายตาเขา คุณแหวว พุ่งเข้าไปจะทำร้ายทองสร้อย ทองสร้อยจับมือคุณแหววไว้บอกให้ตั้งสติหน่อย คุณใหญ่บอกให้พฤกษ์แยกคุณแหววออกมา พฤกษ์เข้าไปจับตัวคุณแหววบอกให้หยุด


นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 12 วันที่ 16 ส.ค. 58

อ่านนางสาวทองสร้อย บทประพันธ์โดย รพีพร
อ่านนางสาวทองสร้อย บทโทรทัศน์โดย ต้นรัก
อ่านนางสาวทองสร้อย กำกับการแสดงโดย อดุยล์ บุญบุตร
อ่านนางสาวทองสร้อย ผลิตโดย บริษัท มาสเตอร์ วัน วีดีโอ โปรดักชั่น จำกัด
อ่านนางสาวทองสร้อย ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15
อ่านนางสาวทองสร้อย ออหอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ทื่มา ไทยรัฐ