นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 12 วันที่ 17 ส.ค. 58

นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 12 วันที่ 17 ส.ค. 58

คุณแหววโทษว่าเพราะทองสร้อยมาแทรกในชีวิตแต่งงานของตนเลยทำให้ตนดูไร้ค่าในสายตาเขา คุณแหวว พุ่งเข้าไปจะทำร้ายทองสร้อย ทองสร้อยจับมือคุณแหววไว้บอกให้ตั้งสติหน่อย คุณใหญ่บอกให้พฤกษ์แยกคุณแหววออกมา พฤกษ์เข้าไปจับตัวคุณแหววบอกให้หยุด

“ไม่หยุด ได้ยินไหม ฉันรักคุณกลาง ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณกลาง ออกไปให้พ้นจากชีวิตครอบครัวฉัน ออกไป!!”



คุณแหววควบคุมสติไม่อยู่คลั่งจนหมดสติไป พฤกษ์บอกคุณเล็กให้รีบเรียกพุฒิเอารถออกเดี๋ยวนี้ พลางอุ้มคุณแหววออกไปท่ามกลางความเป็นห่วงของทุกคน

ทองสร้อยเสียใจที่ตัวเองเป็นต้นเหตุให้คุณแหววเสียใจจนหมดสติ ยิ่งเห็นรูปที่พฤกษ์กับคุณแหววแต่งงานวางอยู่ก็มองอย่างเศร้าสร้อยเสียใจ

ooooooo

นับวันทองก้อนก็ทำร้ายตัวเองด้วยการไม่ยอมกินยาไม่ยอมกินข้าวจนทองโปรยเป็นห่วง ตัดสินใจโทร.หาทองสร้อยบอกศักดิ์สิทธิ์อย่างหนักใจว่า

“ผมจะโทร.หาสร้อย สร้อยจะซื้อเวลาต่อไปอย่างนี้ เรื่อยๆไม่ได้ ไม่ว่าผลจะเป็นยังไง มันก็ต้องจบ”

ทองสร้อยตัดสินใจจะไปจากที่นี่และไม่กลับมาอีก บอกพวกชบาว่าตนอยู่ผิดที่ผิดเวลา คุณแหววเองก็ระแวงตนมาแต่ต้นแล้ว เจียรนัยเสนอให้ตั้งกลุ่มไลน์ระหว่างพวกเราเพื่อติดต่อกัน ทองสร้อยเสนอว่าใช้ชื่อนี้ไหม “คุณแจ๋วหมายเลขหนึ่ง”

ทองสร้อยยังให้สูตรมอคค่าโนคน ที่ตนทดลองทำให้พฤกษ์ดื่มและเจียรนัยเป็นคนตั้งชื่อให้ บอกว่าพฤกษ์ชอบมาก

“นังเจีย...แกก็มีดีเหมือนกันนะเนี่ย” ชบาชม

“เจียมีดีอยู่ในตัวอีกเพียบ ยังมีเวลาให้ค้นหาตัวเองนะเจีย หาให้เจอแล้วลงมือทำ จำไว้ว่า เราจะทำอะไรก็ได้ในโลกนี้ ถ้าต้ังใจจริง อย่าเอาฐานะของเรามาเป็นตัวจำกัด ถ้าไม่เข้าใจหรือสงสัยภาษาอังกฤษตรงไหน ยังไงไลน์ถามพี่ได้”

ทองสร้อยบอกว่าจะคิดถึงทุกคน ถ้าไม่ตายเสียก่อนและมีโอกาสดีๆ จะมาหาทุกคนอีก ชบาอวยพรให้โชคดีขอให้จัดการปัญหาทุกอย่างได้เรียบร้อย

ทองสร้อยโบกมืออำลาทุกคนอย่างอาลัย แต่พอหันเดินไปข้างหน้า ทองสร้อยก็มุ่งมั่นเตรียมลุยเต็มที่

ooooooo

ไปถึงบ้าน เจอปัญหาใหญ่ที่ทองก้อนไม่ยอมกินยาไม่ยอมกินข้าว ทองสร้อยบอกทองโปรยว่าเดี๋ยวตนจัดการเอง!

ทองก้อนนอนเพลียอยู่บนเตียง พอเสียงเคาะประตูดังขึ้นก็ตวาดทั้งที่อ่อนแรงเต็มที

“ฉันไม่กิน! ไม่เอา!! ไปให้พ้น อยากอยู่คนเดียวเงียบๆ” แต่เสียงเคาะประตูยังไม่หยุด โมโหเลยลุกเดินโผเผไปเปิดประตูตะคอก “อยากถูกไล่ออกรึไง!”

พอเห็นเป็นทองสร้อยถือถาดอาหารและถ้วยยายืนอยู่ตรงประตู ทองก้อนชะงักกึก ทองสร้อยบอกพ่อว่า

“กินก่อนแล้วค่อยไล่นะพ่อ”

“ไอ้สร้อย...” ทองก้อนครางออกมา

ศักดิ์สิทธิ์กับทองโปรยแอบติดตามสถานการณ์อยู่ ต่างเงี่ยหูฟัง แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย ถามกันอย่างแปลกใจว่าทำไม เพราะปกติท่านเสียงดังมาก

“ทำอะไรกัน” เสียงสาทรถามจากข้างหลัง ทั้งสอง สะดุ้งรีบเอามือปิดปากตัวเองไม่ให้ร้องเสียงดัง สาทรยังมองหน้าทั้งสองรอคำตอบ ทองโปรยกับศักดิ์สิทธิ์มองหน้ากันอึดใจก็รุมเข้าหิ้วปีกลากสาทรออกไป

ลากไปจนไกลพอจะพูดกันได้แล้ว ทองโปรยบอกสาทรว่า

“พ่อกับทองสร้อยกำลังคุยเรื่องสำคัญกันอยู่ ไม่อยากให้ใครขัดจังหวะครับ”

“เรื่องของลุงก็สำคัญ และต้องคุยเดี๋ยวนี้”

สาทรจะไปหาทองก้อนให้ได้ ศักดิ์สิทธิ์กับทองโปรยช่วยกันยื้อไม่อยู่ก็ล็อกไว้ แต่ก็ยังถูกสาทรที่ฮึดเต็มที่ลาก

ทั้งสองห้อยเป็นพวงจะไปที่ห้องทองก้อนให้ได้

ooooooo

ในห้อง...ทองก้อนจ้องหน้าทองสร้อยอยู่นาน จนทองสร้อยถามว่าจะจ้องหน้ากันอย่างนี้อีกนานไหม ทองก้อนบอกว่าสักพัก ทองสร้อยถามว่าเพื่ออะไร

“ฉันจะมองหน้าแกให้แน่ใจว่า ที่แกกลับมาหาฉันวันนี้ จะไม่มีการตุกติก” ทองสร้อยบอกไม่มี ก็ไม่เชื่อ ทองสร้อยเลยบอกว่ามี “นั่นไง! คนอย่างแกมันต้องมีอะไรซ่อนอยู่ ฉันเดาถูก”

“เพราะตัวเองเป็นแบบนี้ไง เลยคิดว่าคนอื่นจะต้องเหมือนตัวเองไปด้วย”

“ไอ้สร้อย!!” ทองก้อนของขึ้น ทองสร้อยที่แม่พิดสะหมัยบอกว่านิสัยเหมือนพ่อก็ของขึ้นเช่นกัน แต่ยังบอกพ่อว่า

“สร้อยจะพยายามใจเย็น เราจะคุยกันด้วยเหตุผล แต่สร้อยจะแต่งงานกับผู้ชายที่สร้อยเลือกเองโดยอยู่บนพื้นฐานของความรัก”

“ซึ่งไม่มี! หรือถ้าจะมีฉันก็อาจจะตายก่อนได้เห็นวันนั้น”

“ใช่” ทองสร้อยตอบหนักแน่น ทองโปรยหาว่าทองสร้อยผิดสัญญา “สร้อยบอกว่าสร้อยจะกลับมาหาพ่อ สร้อยก็กลับมาแล้วไง แต่ไม่ได้บอกว่าจะกลับมาแต่งงานกับผู้ชายที่พ่อจะยัดเยียดให้ แปลว่าสร้อยไม่ได้ผิดสัญญา”

“แกเล่นตุกติก”

“สร้อยเหมือนพ่อไม่ใช่เหรอ” ทองก้อนเครียดจนทรุดนั่ง “โอเค สร้อยจะพยายามใจเย็น...สร้อยจะอยู่กับพ่อ ไม่กลับไปฝรั่งเศส ขอแค่พ่อยอม ยอมไม่ได้แปลว่าแพ้ แต่แปลว่ารักและเข้าใจ”

ทองก้อนอึ้ง ทองสร้อยมองลุ้นว่าพ่อจะตัดสินใจอย่างไร

ทันใดนั้น เสียงสาทรก็มาตะเบ็งอยู่หน้าห้อง

“ทองก้อนนนน!!!!”

ทองก้อนขยับจะไปเปิดประตู ทองสร้อยไม่ยอมให้ไป บอกให้ตอบตนก่อน

“ฉันไม่ยอม!!” ทองก้อนตอบแล้วเดินออกไปทันที ทองสร้อยมองตามพ่อไปอย่างผิดหวัง...

ooooooo

ทองสร้อยตัดสินใจวิ่งผ่ากลางทุกคนออกไป สาทรบอกทองก้อนให้บอดี้การ์ดไปเอาตัวมาเพราะทองสร้อยกำลังจะหนี

“ไม่ต้องหรอกครับพี่ ปล่อยให้มันไปทำใจสักพัก เมื่อได้เวลาแล้ว ผมจะส่งคนไปตามมันกลับมาเอง มันหนีไปไหนไม่พ้นหรอก เราไปว่าเรื่องของเรากันดีกว่า”

“ดี” สาทรตอบรับทันที เมื่อไปนั่งคุยกัน สาทร บอกว่า “ฉันมาคิดใหม่แล้วนะ ฉันอาจจะบีบคั้นแกเกินไปเรื่องเงื่อนไขเงินสินสอด ความจริง เท่าที่แกยื่นข้อเสนอให้ มันก็ดีอยู่แล้ว”

“พี่กำลังจะบอกว่ากำขี้ดีกว่ากำตดใช่ไหม”

“ทำนองนั้น...เอ๊ย! ไม่ใช่ ฉันหมายความว่า มันก็เหมาะสมดีแล้ว เราหาฤกษ์หายามกันเลยดีกว่านะ”

“ผมจะไม่แต่งงานกับทองสร้อย!” เสียงกุลชาติแทรกเข้ามาพร้อมกับจูงเนรัญญาในชุดโทรมๆที่ออกมาซื้ออาหารแล้วถูกกุลชาติพามา เนรัญญาหลบๆอยู่หลังกุลชาติอายๆ ที่มาในชุดโทรมๆเยินๆ

สาทรโกรธแทบกระอักเลือด ลากกุลชาติแยกไปกัดฟันถาม

“ไอ้ชาร์ลส์! ทำแบบนี้ ตั้งใจจะฉีกหน้า ขัดคำสั่ง ฉันใช่ไหม!”

“ไม่ได้ฉีกหน้าคุณพ่อ แต่ขัดคำสั่งน่ะ ใช่ครับ เราควรจะพูดกันอย่างเปิดเผยให้คุณอาและทุกคนได้ยินกันนะครับ หมดเวลาจะมาปิดบังกันแล้ว ไปครับ” กุลชาติจูงมือพ่อกลับไปเข้ากลุ่มตามเดิม

“ปิดบังอะไร กุลชาติ” ทองก้อนจ้องหน้าถาม

“ผมไม่ได้อยากแต่งงานกับทองสร้อยเพื่อเอาเงินมาช่วยกู้ฐานะของครอบครัว” ทองก้อนถามว่าทำไม กุลชาติจูงมือเนรัญญาออกมาตอบอย่างผ่าเผยว่า “เพราะคนนี้ครับ”

“ฉันไม่เชื่อ! ทองก้อนแกไม่ต้องไปเชื่อมัน ไร้สาระ เป็นไปไม่ได้ ฉันไม่ยอมรับ”

“พ่อไม่ยอมรับไม่เป็นไรครับ เพราะนี่คือชีวิตของผม ที่ผมต้องเลือกเอง”

สาทรทำท่าจะด่ากุลชาติ ถูกทองก้อนยกมือห้าม บอกว่า “ให้ลูกพี่เขาพูดเถอะครับ”

“เขาทำให้ผมสำนึกว่าศักดิ์ศรีของลูกชาย ควรจะช่วยกู้ฐานะของครอบครัวด้วยการใช้แรงงานแรงสมองไม่ใช่ความเป็นผู้ชายหรือใช้ประโยชน์จากคำสัญญาที่คุณอากับพ่อให้กันไว้”

“พูดจบแล้วใช่ไหม” ทองก้อนถาม พอกุลชาติตอบครับ ทุกคนก็หันมองทองก้อนว่าจะพูดอะไร

ทองก้อนกวาดตามองไล่ไปทีละคน ทั้งพวกที่เป็นฝ่ายกุลชาติ และฝ่ายสาทร จนมาหยุดที่สาทร ถอนใจเฮือกอย่างหนักหน่วง ก่อนพูดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า

“ทองสร้อยและกุลชาติ ต้องได้แต่งงาน! ไม่อย่างนั้น ฉันไม่ยอม!!!”

ทองโปรย ศักดิ์สิทธิ์ กุลชาติ และเนรัญญาตกใจ ในขณะที่สาทรยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ

ooooooo

ทองสร้อยออกเดินเรื่อยเปื่อยไปตามทาง ทั้งเสียใจและผิดหวัง จนมาเห็นคัตเอาต์โฆษณาการท่องเที่ยวเชิญชวนไป สปป.ลาว ทองสร้อยหยุดมองอย่างสนใจ

เวลาเดียวกัน คุณใหญ่ที่ชวนพฤกษ์คุยกันเรื่องคุณแหววนั้น ทั้งสองนั่งดื่มเครื่องดื่มอย่างผ่อนคลายคุยกันอย่างเปิดใจยอมรับความจริง คุณใหญ่ถามพฤกษ์ว่าเรื่องคุณแหววจะเอาอย่างไร เขาตอบแทบไม่ต้องคิดว่า “เหมือนเดิมครับ”

“พี่ก็ทำดีที่สุดแล้ว ต่อไปนี้ พี่จะไม่ยุ่งเรื่องนี้อีกน่าสงสารคุณแหวว”

“ผมเองก็สงสาร แต่มันคนละเรื่องกับที่ต้องฝืนใจอยู่ด้วยกัน ทั้งๆที่ไม่ได้รัก” คุณใหญ่บอกว่าตนผิดเองตั้งแต่ต้น พฤกษ์บอกว่า “ผมก็ผิด ที่ยอมพี่ใหญ่ตั้งแต่ต้น เราทุกคนต้องเจ็บปวดกับการไม่กล้าเผชิญความจริงใช้ชีวิตอยู่ด้วยการหลอกลวง หลอกลวงพ่อคุณแหวว

คุณแหววก็หลอกตัวเองว่าจะทำให้ผมรักเธอได้”

“นั่นสินะ ถ้ายอมรับความจริงกันตั้งแต่แรก เราก็จะได้แก้ปัญหากันให้จบเสียตั้งแต่ตอนนั้น ไม่ใช่เลี้ยงไข้ปล่อยเรื้อรังจนแก้ไขยากมาถึงตอนนี้”

พฤกษ์บอกว่ารอให้คุณแหววหายตนจะคุยกับเธอให้เด็ดขาด คุณใหญ่ถามว่า เขาชอบทองสร้อยใช่ไหม

“ผมยอมรับว่าผมประทับใจทองสร้อย แต่ผมไม่กล้าคิดถึงอนาคต ทองสร้อยคงตัดสินใจที่จะไปจากพวกเรา เพราะไม่อยากเป็นต้นเหตุทำให้คุณแหววเจ็บปวดแน่นอน ถึงได้ปิดมือถือ ติดต่อไม่ได้เลยแบบนี้”

“แปลว่า...ถ้าทองสร้อยจะจากไปแบบนี้เธอก็จะปล่อยไป” พฤกษ์ตอบเบาๆว่าครับ คุณใหญ่อึ้ง พึมพำ “ก็น่าเสียดาย ถ้ามันเป็นอย่างนั้น พี่เอาใจช่วยคุณกลางให้จบเรื่องที่เป็นความผิดพลาดในอดีตให้ได้เร็วๆ จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่ที่เป็นชีวิตของตัวเองอย่างมีความสุขนะ”

“ขอบคุณครับพี่ใหญ่”

พฤกษ์ยกเครื่องดื่มดื่มเงียบๆ ใจคิดถึงทองสร้อย มองกระดาษจดสูตรมอคค่าโนคนที่ทองสร้อยจดให้เจียรนัย ฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ เขาลุกขึ้นทันทีจนคุณใหญ่แปลกใจ

พฤกษ์เข้าไปในห้องสตูดิโอคลิกเข้าบล็อกของมาดามฟองดู เห็นข้อความและรูปต่างๆมากมาย เห็น ข้อความที่มาดามฟองดูเขียนด้วยลายมือตัวเอง เขายกกระดาษจดสูตรมอคค่าโนคนขึ้นมาเทียบ เป็นลายมือเดียวกัน!

“ทองสร้อย คือ มาดามฟองดู!!!” พฤกษ์อุทานตื่นเต้นจนขนลุก!

ooooooo

ที่บ้านทองก้อน...ทองโปรย ศักดิ์สิทธิ์ เนรัญญา และกุลชาติ นั่งคุยกันเหวอๆ ทองโปรยถามว่าจะเอายังไงต่อดี เนรัญญาถามว่าจำเป็นต้องทำตามที่พ่อ

เขาสั่งด้วยหรือ? กุลชาติเสนอว่ายอมเถอะ เนรัญญาจะทักท้วง แต่ศักดิ์สิทธิ์ขัดขึ้นว่า

“ถ้าเราไม่ทำตามคำสั่งของท่าน...เรื่องก็จะไม่จบ เรามาถึงทางตันกันแล้วนะครับ”

“นี่เป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน พี่ขอร้องนะ ทำตามที่พ่อพี่บอกเถอะน้องเน ชาร์ลส์” ทองโปรยสรุป

เนรัญญาสบตากับกุลชาติอย่างยุ่งยากใจ ก็พอดีมือถือเธอดังขึ้น เป็นสายจากพฤกษ์

เมื่อเนรัญญาไปที่บ้านเวียงคีรี พฤกษ์คาดคั้นถามเรื่องทองสร้อย เนรัญญาปดว่าตนไม่รู้อะไรเลยทองสร้อยก็ไม่เคยเล่าอะไรให้ฟัง

“คุณเน ทองสร้อยคือมาดามฟองดูใช่ไหม” พฤกษ์ ถาม เนรัญญาส่ายหน้า เขาเสียงเข้มว่า “อย่าโกหก”

เนรัญญาตกใจพยักหน้าแล้วส่ายหน้า พฤกษ์ถามว่าแปลว่าอะไร

“แปลว่า จริงๆแล้วน่ะใช่ แต่หนูไม่อยากบอกว่าใช่ โอย...สร้อย ฉันขอโทษจริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากบอกหรอกนะ แต่บอสก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล เป็นพี่ชายคนนั้นที่แกรอจะเจอ เขาก็ตามหาแก อุ๊บ...”

เนรัญญาพล่ามยาว พอรู้ตัวก็รีบหยุดยิ้มแห้งๆ พฤกษ์ยิ้มดีใจที่รู้เรื่องทองสร้อยจากอาการตกใจของเนรัญญา ถามว่าตอนนี้ทองสร้อยอยู่ที่ไหน

“ไม่ทราบจริงๆค่ะ ไม่มีใครรู้เลยว่าทองสร้อยไปไหน เนกลับบ้านไปเมื่อกี๊ ของของสร้อยทุกอย่างก็ไม่อยู่แล้ว โทร.ไปก็ปิดเครื่อง ไม่ส่งข่าว ไม่บอกอะไรเลย ไม่...”

“พอ!”

“เนเข้าใจนะคะ ถ้าบอสจะอยากเจอสร้อย แต่สร้อยไม่อยากถูกคุณแหววเกลียดมากไปกว่านี้ อย่าตามหาสร้อยเลยนะคะ ให้มันไปที่ชอบที่ชอบของมันเถอะ”

พฤกษ์เครียด อยากเจอทองสร้อยแต่ปัญหากับคุณแหววก็ยังคาราคาซังอยู่

ooooooo

เช้านี้ ทองสร้อยเดินรับแสงอาทิตย์อุทัยอยู่ที่เวียงจันทน์แล้ว เธอส่งอีเมลมาให้เนรัญญา เล่าและบรรยายความรู้สึกนึกคิดของตัวเองว่า

“สบายดีนะเน...ฉันสบายดี แค่ร่างกายนะ แต่หัวใจคงต้องเยียวยาสักพัก การอยู่คนเดียวในที่ที่ไม่มีใครรู้จัก น่าจะช่วยได้ แต่ฉันไม่บอกแกหรือใครหรอกนะ ว่าฉันอยู่ที่ไหน...”

ระหว่างนั้นพฤกษ์เข้ามา เนรัญญารีบสวัสดีก่อน เขาถามว่าทำอะไรอยู่ เธอปดว่าอ่านฟอร์เวิร์ดเมลจากแผนกต่างๆ

“ทองสร้อยติดต่อมาอีกไหม” เนรัญญาตอบเบาๆ ว่าไม่ค่ะ ฟังน้ำเสียงและท่าทางมีพิรุธของเนรัญญา พฤกษ์รู้ว่าเธอปด เลยพูดให้สบายใจว่า “ผมแค่เป็นห่วง อยากให้เขาสบายดีไม่ต้องกลัวว่าผมจะถามหรือไปยุ่งกับเขาอีก”

พอพฤกษ์เดินเข้าห้องทำงาน เนรัญญารีบอ่านข้อความในอีเมลต่อ

ทองสร้อยเดินไปจนถึงจุดที่เคยนัดพบกับพฤกษ์ในวัยเยาว์เพื่อจะเอารูปให้แต่พฤกษ์ไม่มา บรรยายในอีเมลว่า

“ฉันเที่ยวบอกใครต่อใครว่า ให้เผชิญกับความจริง อย่ายอมแพ้ให้กับความไม่ถูกต้อง...ฉันได้เห็นตัวอย่างของคนที่พยายามต่อสู้เพื่อครอบครัว ไม่ยอมถอดใจ

แล้ววันหนึ่ง ผลที่ออกมาก็ช่างหอมหวาน ด้วยความอดทนที่จะก้าวผ่านปัญหาทุกอย่าง เพราะความรัก ความเข้าใจ และการให้อภัยเป็นพื้นฐาน...”

ทองสร้อยนึกถึงภาพพฤกษ์ คุณใหญ่ และคุณเล็กสวมกอดกันด้วยความเข้าใจในวันนั้น... เธอเขียนต่อว่า...

“ฉันเรียนรู้จากพวกเขา และพยายามเอามาใช้กับเรื่องของตัวเอง...แต่ก็ทำไม่สำเร็จ ฉันยอมรับว่าฉันถอดใจ แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไงต่อไป รู้อย่างเดียวว่า...ยังไงฉันก็ไม่ยอมถูกพ่อบังคับ...ความสัมพันธ์ของครอบครัว

ฉันจะเป็นยังไงต่อ เดี๋ยวค่อยว่ากัน แต่ตอนนี้ ฉันอยากพัก ฉันต้องการพลังผลักดันให้ฉันเข้มแข็งและไปต่อได้...

สุดท้าย...ฝากให้กำลังใจคุณกลางด้วยนะ แต่อย่าบอกว่าฉันบอก... สู้ๆ!! ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็สู้ๆ!! คุณกลางเป็นคนดี สมควรได้รับสิ่งดีๆตอบแทน สู้ๆ!!”

ขณะพฤกษ์นั่งเครียดคิดว่าจะเคลียร์กับคุณแหววอย่างไรดีอยู่นั้น จู่ๆเนรัญญาก็เปิดประตูผลัวะเข้ามา ชูสองนิ้วให้ร้องปลุกใจ “สู้ๆค่ะ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็สู้ๆ บอสเป็นคนดี สมควรได้รับสิ่งดีๆตอบแทน สู้ๆ!”

เนรัญญาโผล่มาปลุกใจแล้วผลุบหายไป แม้จะไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ในยามนี้ก็ทำให้พฤกษ์เชื่อมั่นกับสิ่งที่กำลังจะทำ

ooooooo

ทองโปรยมาหาคุณเล็กที่บ้านเวียงคีรี คุยกันถึงคุณแหววด้วยความเป็นห่วง คุณเล็กเล่าอย่างเข้าใจคุณแหววว่าที่อาการแย่ลงแบบนี้เพราะทำตัวเองประชดคุณกลาง

คุณเล็กเล่าว่าคุณแหววเป็นลูกคนเดียวของครอบครัว เลี้ยงดูมาราวกับไข่ในหิน ไม่เคยถูกขัดใจ สมหวังทุกอย่างมาตลอดชีวิต เมื่อมาผิดหวังเรื่องคุณกลาง จึงทำทุกอย่างเพื่อเรียกร้องความสนใจหวังให้คุณกลางใจอ่อน คุณเล็กถอนใจรำพึงว่า

“มีหลายอย่างเกี่ยวกับตัวคุณแหววที่เราไม่เคยเห็นก็ได้เห็น”

“เวลาและสถานการณ์ทำให้เราเห็นในสิ่งที่คนพยายามปิดบังเอาไว้ ใครซ่อนอะไรไว้ยังไง...ก็จะเปิดเผยออกมาให้เราเห็น” ทองโปรยพูดอย่างมองทะลุ แล้วทำกรุ้มกริ่ม “เหมือนผมตอนนี้ ปิดยังไง ซ่อนยังไงก็ไม่ไหว... ว่ารักมาก...”

คุณแหววทำเสียงดุว่าวกเข้าเรื่องนี้อีกแล้ว ก็พอดีคุณใหญ่กลับจากข้างนอก ทองโปรยรีบสวัสดีและนั่งสงบเสงี่ยม คุณใหญ่ถามว่ามานานแล้วหรือ

“เพิ่งมาครับ ตอนแรกจะเข้าไปสวัสดีแต่คุณเล็กบอกว่าคุณใหญ่ไม่อยู่”

“ใช่...ฉันไปรับคุณแหววกลับบ้านกับคุณกลาง” คุณเล็กถามว่าพี่แหววเป็นอย่างไรบ้าง “คุณกลางกำลังคุยอยู่ ก็ภาวนาให้เขาจัดการให้เรียบร้อย”

ทองโปรยเห็นคุณใหญ่มาก็เกร็งรีบลากลับ พอทองโปรยไปแล้วคุณใหญ่บอกคุณเล็กว่า

“จะว่าไป นายทองก้อนนั่นก็มีบุญนะ ตัวเองประสาทจนเพี้ยนแท้ๆ แต่ลูกๆกลับดีเชียว”

“ค่ะ” คุณเล็กรับคำงงๆ กับท่าทีที่เปลี่ยนไปของคุณใหญ่

“ผู้ชายดีๆเดี๋ยวนี้หาไม่ค่อยได้ รักษาไว้ดีๆ”

“ค่ะ” คุณเล็กรับคำด้วยความปลื้มปีติที่คุณใหญ่ไฟเขียวให้ตนรักกับทองโปรยแล้ว

ooooooo

นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 12 วันที่ 17 ส.ค. 58

อ่านนางสาวทองสร้อย บทประพันธ์โดย รพีพร
อ่านนางสาวทองสร้อย บทโทรทัศน์โดย ต้นรัก
อ่านนางสาวทองสร้อย กำกับการแสดงโดย อดุยล์ บุญบุตร
อ่านนางสาวทองสร้อย ผลิตโดย บริษัท มาสเตอร์ วัน วีดีโอ โปรดักชั่น จำกัด
อ่านนางสาวทองสร้อย ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15
อ่านนางสาวทองสร้อย ออหอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ทื่มา ไทยรัฐ