นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 6 วันที่ 5 ส.ค. 58

นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 6 วันที่ 5 ส.ค. 58

คุณแหววแอบฟังอยู่ด้วยความอยากรู้ ครู่หนึ่งคุณแหววยกกาแฟไปให้พฤกษ์เห็นเขาโทร.แล้วไม่มีคนรับสาย กดตัดแล้วโทร.ใหม่อย่างหงุดหงิด คุณแหววถามว่าโทร.หาใครหรือ เขาบอกว่าเนรัญญา

“ตามตัวทองสร้อยเหรอคะ” คุณแหววถาม พอพฤกษ์บอกว่าใช่ เธอก็บ่นว่า “เห็นว่าไม่สบาย ก็น่าจะรีบกลับมาพักผ่อน ไม่รู้จะชวนกันไปเถลไถลที่ไหนนะคะ เหลวไหลจัง”

พฤกษ์ผสมโรงว่าเหลวไหลมากด้วย บ่นเนรัญญาว่ารู้ว่าตนไม่ชอบที่ไม่รับสาย หรือถ้าติดธุระอะไรอยู่ก็สมควรที่จะโทร.กลับได้แล้ว บ่นแล้วลุกไป คุณแหววบอกว่ากาแฟยังไม่หมดเลย


“ผมไม่ดื่มแล้ว ขม”

“ขม? ปกติก็ดื่มแบบนี้” คุณแหววมองตามอย่างสังเกตหาพิรุธ

ฝ่ายคุณใหญ่ยังตามจิกตามกัดทองสร้อยทุกฝีก้าว วันนี้ก็ถามชบาว่าทองสร้อยทำงานครบตามที่ตนกำหนดหรือเปล่า และคอยจับผิดว่าชบาช่วยทองสร้อยหรือเปล่า ชบาบอกว่าเปล่า

“แล้วไป อย่าเชียวนะ! เอ๊ะ แล้วนังทองสร้อยอยู่ไหน ทำอะไรอยู่ตอนนี้” ชบาอึกอัก เจียรนัยแอบอยู่แถวนั้นส่งสัญญาณว่าทองสร้อยยังไม่กลับ ชบาเลยโมเมว่าเห็นทองสร้อยอยู่ที่สนามหน้าบ้าน คุณใหญ่ลุกไปทันที ชบาพยายามหาเรื่องคุยถ่วงเวลา แต่โชคดีที่คุณเล็กกับทองสร้อยกลับมาพอดี คุณใหญ่หาเรื่องจับผิดอีกว่าทำไมทองสร้อยมากับคุณเล็ก??

“หลังจากที่ทองสร้อยไปหาหมอ ไม่ได้เป็นอะไรมาก คุณเลขาก็เลยพาไปซื้อของใช้ที่จำเป็นที่พลาซ่าใกล้บ้านเรา พอดีเล็กมีธุระที่นั่น ไปเจอพอดีเลยพากลับมาด้วยกัน” คุณเล็กชี้แจงตามจริง คุณใหญ่หาเรื่องอีกจนได้ว่าทองสร้อยเอาเวลาทำงานไปช็อปปิ้ง คิดหางานเพิ่มให้ทองสร้อยทำจนไม่มีเวลาขยับไปไหน ก็พอดีพฤกษ์มาเรียก คุณใหญ่เลยใส่ไปเป็นชุดว่า

“บอกแล้วไงว่าอย่ามายุ่ง เราต่างคนต่างอยู่ พี่ทำหน้าที่ที่ควรทำในบ้านหลังนี้ คนใช้ไม่ควรว่างงานและไม่มีสิทธิ์เอาเวลางานไปทำเรื่องส่วนตัว คุณกลางอย่ามาก้าวก่าย เหลือพื้นที่ให้พี่ได้ยืนบ้างเถอะ!”

“พี่ใหญ่พูดก็มีเหตุผลนะคะคุณกลาง วันนี้ทองสร้อยเหลวไหลจริงๆ จะไปไหนต่อก็ไม่บอกเอาไว้ ทำแบบนี้ ไม่ถูก” คุณแหววผสมโรงเล่นงานทองสร้อย พฤกษ์เลยต้องเงียบ

คุณเล็กนึกเป็นห่วงทองสร้อย ในขณะที่คุณใหญ่ก็หน้านิ่วคิ้วขมวดหาทางที่จะเล่นงานทองสร้อยให้หนักกว่าเดิม

ooooooo

ทองสร้อยเองก็เล่าให้ชบาฟังอย่างที่คุณเล็กเล่า พุฒิฟังแล้วบอกว่าไม่เห็นจะมีพิรุธอะไรน่าสงสัย ทำไมคุณกลางถึงได้ตั้งหน้าตั้งตาจับผิดนักก็ไม่รู้ บอกทองสร้อยว่า

“รู้ไหมว่าคุณกลางลากฉันสะกดรอยตามแกไปที่ตลาดด้วย” ทองสร้อยตกใจตาเหลือก “เห็นผู้ชายใครก็ไม่รู้อยู่กับแกที่ร้านส้มตำป้าหน่อย บอกว่าหน้าคุ้นๆ” ทองสร้อยตาเหลือกเป็นครั้งที่สอง เจียรนัยถามว่าสร้อยไปเจอใครหรือ ทองสร้อยบอกว่าคนรู้จัก

ชบาบ่นว่าอะไรก็ไม่รู้จะให้ทองสร้อยอยู่เป็นสุขสักวันไม่ได้เลยรึไง เดี๋ยวทนไม่ไหวลาออกไปแล้วจะรู้สึกทั้งบ้าน

ทันใดนั้นเอง พฤกษ์มาสั่งทองสร้อยให้ไปหาที่สตูดิโอและให้ชงมอคค่าอย่างที่เคยชงไปให้ด้วย

“จะโดนอะไรอีกไหมเนี่ย” เจียรนัยวิตกแทน พุฒิบอกว่าเราไม่ได้ทำอะไรผิดอย่าไปยอม ชบาเห็นด้วย บอกทองสร้อยให้เชิดหน้าเข้าไว้เพราะเราไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ทองสร้อยสะดุ้งแล้วสะดุ้งอีกแบบวัวสันหลังหวะ แต่ไม่กล้าพูดออกไป ปลุกใจตัวเองว่า มีสติ ไม่ตื่นเต้น เอาไงเอากันวะ!

พฤกษ์นั่งดูไอจีของมาดามฟองดูที่อัพโหลดเมื่อสัปดาห์ที่แล้วอย่างสนใจอยู่ในสตูดิโอ

ทองสร้อยมาถึงหน้าสตูดิโอ ตื่นเต้นจนมือสั่น ยิ่งพยายามบังคับไม่ให้สั่นก็ยิ่งสั่น พอเข้าไปก็ยิ้มกลบเกลื่อนความตื่นเต้น ยื่นแก้วมอคค่าให้ พฤกษ์มองมือทองสร้อยเขม็ง แล้วสั่งให้ตามเข้าไปในห้อง ทองสร้อยพยายามบ่ายเบี่ยงแต่เมื่อเป็นคำสั่งที่รู้อยู่แล้วว่าขัดไม่ได้ก็ต้องเดินตามเข้าไป

พอเข้าไปในห้อง พฤกษ์รุกทันทีว่า เนรัญญาเพิ่งส่งข้อความมาบอกตนว่าเธอไม่ได้ไปหาหมอ ทองสร้อยแก้ตัวว่าพอไปถึงก็หายปวดท้อง เมื่อจับผิดตรงนี้ไม่ได้ พฤกษ์ถามว่า

“ผู้ชายสองคนซึ่งเป็นคนเดียวกับที่ฉันเจอที่โรงพยาบาล ซึ่งเป็นพ่อและพี่ชายของเพื่อนเนรัญญา มาหาเธอที่ร้านส้มตำทำไม” เห็นทองสร้อยอึ้ง เขาย้ำ “ห้ามโกหก!!”

“ก็ได้ค่ะ สร้อยจะตอบ ก็เพราะยังตามหาลูกสาวเขาไม่เจอ ก็เลยตามมาถามกับไอ้เน กับสร้อย” พฤกษ์ถามว่าจริงหรือ ทองสร้อยดราม่าทันที รำพึงรำพันว่า “งานหนักสร้อยทนได้ แต่สร้อยจะไม่ทนถ้าถูกจับผิดอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆที่สร้อยบริสุทธิ์ใจ”

เจอบทนี้ของสร้อยเข้าพฤกษ์ก็อึ้ง

“คับที่อยู่ได้ คับใจอยู่ยาก แต่ถึงจะอยู่ยากยังไง สร้อยก็จะอดทน ยิ่งคุณกลางกดดันสร้อยมากเท่าไหร่ สร้อยก็จะยิ่งไม่ไปไหน เพราะสร้อยไม่ได้ทำอะไรผิด แต่ตอนนี้สร้อยต้องไป...เพราะสร้อยอยากร้องไห้ แต่ไม่อยากให้ใครเห็นน้ำตา”

ทองสร้อยทำเป็นกลืนก้อนสะอื้นรีบลุกไป พฤกษ์พาซื่อรู้สึกแย่กับตัวเองถอนใจบ่นงึมงำ

“เฮ้ออออ...หรือว่าเราจะเยอะไปจริงๆ”

พอทองสร้อยออกจากห้องก็ยิ้มเผล่ทั้งที่น้ำตายังเกาะที่แก้ม พึมพำทึ่งตัวเองว่า “ทำได้ไงเนี่ย...นางเอกเว่อร์อ่ะ...”

ooooooo

ทองโปรยตัดสินใจเป็นไงเป็นกัน ยังไงก็ต้องคุยกับพ่อเรื่องทองสร้อยให้รู้เรื่อง พอเข้าไปที่โต๊ะอาหารที่ทองก้อนนั่งกินอยู่คนเดียว ทองก้อนถามทันทีว่า

“ไอ้สร้อยมันอยู่ไหน” ทองโปรยบอกว่ายังบอกไม่ได้ “งั้นก็หมดเรื่องคุย ฉันต้องการรู้แค่ว่ามันอยู่ไหน”

“น้องจะมาหาพ่อเอง ถ้าพ่อยอมเปลี่ยนใจเลิกบังคับให้แต่งงานกับกุลชาติ” ทองก้อนนิ่งเงียบไป ทองโปรยนึกว่าพ่อใจอ่อนแล้วถามกลัวๆกล้าๆว่า “ได้ไหมครับพ่อ พ่อยอมที่จะยกเลิกการแต่งงานแบบคลุมถุงชนงี่เง่านั่นแล้วใช่ไหมครับ”

“แกว่าการตัดสินใจของฉันเป็นเรื่องงี่เง่าหรือไอ้ทองโปรย!! อย่ามาต่อรอง อย่ามาคิดล้มล้างการตัดสินใจของฉัน ถ้ามันจะเปลี่ยนแปลง มันต้องเกิดจากตัวฉัน ไม่ใช่การยื่นข้อเสนอของมัน” ทองก้อนโมโหสั่งทองโปรยต่อไปไม่ต้องมาร่วมโต๊ะกับตนจนกว่าจะสำนึกผิดและเลิกปกป้องทองสร้อย

ทองโปรยขยับจะเถียง ถูกศักดิ์สิทธิ์เอามือแตะไหล่ห้ามไว้ เลยนิ่ง

“แกไม่บอกฉันก็ไม่เป็นไรเพราะฉันไม่ง้อ ฉันมีวิธีที่จะลากตัวมันมาเข้าพิธีแต่งงานเองได้ ย้ำ! ฉันทำได้โดยไม่ต้องพึ่งแก อยู่ให้ห่างๆจากเรื่องนี้!”

ooooooo

ทองสร้อยรีดผ้าอย่างพิถีพิถัน รีดไปก็นึกถึงแม่ ที่ทั้งทำให้ดูและสอนว่า ลูกจะทุ่มเทกับงานนอกบ้าน ก็ได้แต่อย่าลืมคนในบ้าน

รีดผ้าให้พฤกษ์แล้วอดคิดไม่ได้ว่า ทุกวันนี้ตนไม่ได้ดูแลพ่อแต่กลับต้องมาดูแลผู้ชายของบ้านคนอื่นแทน

รีดเสร็จเอาทั้งเสื้อและกางเกงไปไว้ที่ห้องพฤกษ์ ปรากฏว่าไปหน้ามืดในห้องเขา พฤกษ์เข้ามาเจอพอดีเลยประคองไว้พาไปนอนที่เตียง ถอยออกมายืนมองทองสร้อยไม่รู้จะทำอย่างไรดี เลยเอามือถือมากดเบอร์โทร.ออก แต่ไม่มีคนรับสาย หันมองทองสร้อยที่นอนหมดสติอยู่ที่เตียงอย่างกังวล

พฤกษ์เอาผ้าขนหนูผืนเล็กชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้ทองสร้อย เอามืออังจมูกแล้วโล่งใจที่ยังไม่ตาย หันรีหันขวางจะหายาดมก็ไม่มี ตัดสินใจวิ่งออกจากห้องไป

พฤกษ์ไปถึงมุมพักผ่อนของพวกคนใช้ ได้ยินพวกชบากำลังคุยกันถึงทองสร้อยที่ต้องทำงานหนัก ชบากำชับว่าอย่าแพร่งพรายเรื่องนี้ให้คุณกลางรู้เด็ดขาด พฤกษ์โผล่ไปถามว่าเรื่องอะไร บอกพวกชบาว่าทองสร้อยทำงานหนักจนเป็นลมอยู่ที่ห้องตน ชบาเรียกเจียรนัยให้ช่วยกันไปเอาทองสร้อยออกจากห้องคุณกลางเร็ว

เวลาเดียวกันนี้ คุณแหววคุยกับคุณใหญ่อยู่อีกมุมหนึ่งของบ้าน คุณแหววเล่าว่า

“วันนั้นคุณกลางมาขอโทษแหววที่พลั้งปากขอหย่ากับแหววเพราะอารมณ์ชั่ววูบ เราสองคนตกลงกันว่าจะให้โอกาสกันและกันต่อไปค่ะ” เห็นคุณใหญ่ดีใจ คุณแหววเอ่ยปาก “แต่แหววอยากจะขอร้องพี่ใหญ่เรื่องนึงได้ไหมคะ คือคุณกลางรู้สึกผิดมากที่ทำให้เราสองคนไม่สบายใจ แหววอยากจะขอร้องพี่ใหญ่อย่าพูดถึงเรื่องที่คุณกลางเคยขอหย่าแหววอีก คุณกลางคงสะเทือนใจถ้าได้ยิน”

คุณใหญ่นอกจากจะให้ตามที่คุณแหววขอแล้วยังให้กำลังใจว่า เห็นไหมว่าคุณกลางเห็นความดีของคุณแหววจนใจอ่อนแล้ว

“ค่ะ ขอบคุณนะคะที่พี่ใหญ่เมตตาแหวว แหววจะทำให้ดีที่สุดค่ะ เห็นพี่ใหญ่อารมณ์ดีแบบนี้ ดีจังค่ะ”

ขณะนั้นเอง พฤกษ์ที่นำพวกชบาจะไปเอาทองสร้อยออกจากห้องตน เห็นคุณใหญ่คุยอยู่กับคุณแหวว เลยต้องพากันหลบ คลานสูงคลานต่ำกันกระดืบๆ ไม่ให้คุณใหญ่กับคุณแหววเห็น มีแต่พฤกษ์ที่ยืนหัวโด่อยู่ คุณแหววเลยเรียกไปคุยอารมณ์ดีจนพฤกษ์แปลกใจ

พฤกษ์พะวักพะวนเป็นห่วงทองสร้อย คุยครู่เดียว ก็บอกว่าง่วงขอกลับไปนอน แล้วมาเร่งพวกชบาที่ยังคลานกระดืบๆอยู่ เร่งให้รีบไปไวๆ โดยให้มือถือพุฒิไว้ดูต้นทางถ้าคุณใหญ่กับคุณแหววขึ้นข้างบนให้โทร.บอกทันที

ooooooo

ทองสร้อยที่นอนเป็นลมอยู่...ฝันถึงวัยเด็กที่เล่นหม้อข้าวหม้อแกงกับพฤกษ์ คุยกันคิดถึงคนที่เขียนแนะนำอาหาร พฤกษ์บอกว่าคนเขียนต้องมีนามปากกา เพราะถ้าแนะนำว่าอร่อยแต่ไม่ถูกปากคนกิน โดนด่าจะได้ไม่เดือดร้อน

พฤกษ์เสนอให้ทองสร้อยใช้นามปากกา มาดามฟองดู ทองสร้อยชอบใจมาก บอกว่าตนคือ “มาดามฟองดู”

ทองสร้อยฝันถึงอดีตแล้วเพ้อออกมาเบาๆว่า “เค้าคือมาดามฟองดูนะ”

คุณเล็กกำลังกลุ้มใจที่ยังหางานทำไม่ได้ จะมาคุยกับพฤกษ์ พอเธอเคาะประตู ทุกคนในห้องก็ตึงเครียดหนัก เพราะถ้าคุณเล็กเข้ามาตอนนี้ต้องเห็นทองสร้อยนอนอยู่บนเตียงคุณกลางแน่ๆ คุณเล็กเคาะประตูเรียกไม่หยุด ชบาจึงเอาผ้าห่มคลุมร่างทองสร้อยไว้มิดชิด คุณกลาง จึงไปเปิดประตูถามคุณเล็กว่ามีอะไร

“เล็กจะปรึกษาเรื่องงาน...ขอเข้าไปคุยข้างในได้ไหมคะ...เล็กไม่อยากให้คุณใหญ่ได้ยิน” พฤกษ์ตัดสินใจรีบดึงคุณเล็กเข้าไปในห้อง ชบากับเจียรนัยทำเป็นขึ้นไปนั่งทับร่างทองสร้อยใต้ผ้าห่มไว้ พฤกษ์ตกใจบอกว่าเดี๋ยวทองสร้อยกระดูกหักกันพอดี คุณเล็กจึงรู้ว่าทองสร้อยนอนที่เตียงพฤกษ์!

พฤกษ์สั่งให้เอาผ้าห่มออก ก็พอดีทองสร้อยรู้สึกตัว คุณเล็กตกใจถามว่าทองสร้อยเป็นอะไร? และมาอยู่ในห้องนี้ได้ยังไง?

“เป็นลมอยู่ที่หน้าห้องพี่ พี่ไม่รู้จะทำไงเลยเอาเข้ามานอนพักในห้องก่อน พี่ให้ชบามาช่วยเอาตัวไป แต่ต้องไม่ให้คุณใหญ่คุณแหววเห็นว่าออกมาจากห้องพี่”

ระหว่างนั้นทองสร้อยร้องหิวน้ำ พฤกษ์รีบไปรินน้ำ มาประคองทองสร้อยขึ้นกินน้ำเอง ทั้งคุณเล็กและพวกชบามองกันอึ้ง เพราะไม่เคยเห็นพฤกษ์ในมุมนี้มาก่อนเลย

ooooooo

พุฒิยืนดูต้นทางอยู่อย่างกระวนกระวายใจไม่เห็นพวกชบาลงมาสักที โชคร้ายคุณใหญ่กับคุณแหววมาเจอถามว่ามาทำอะไรตรงนี้ พุฒิแถไปว่า ชบาให้ตนมาเชิญคุณใหญ่กับคุณแหววไปที่ครัวหน่อย

คุณใหญ่ไม่พอใจถามว่าทำไมชบาไม่มาเอง พุฒิ บอกว่าไม่รู้แต่ชบากำชับว่าต้องให้ไปให้ได้เพราะมีเรื่องสำคัญมาก คุณใหญ่ไม่พอใจชวนคุณแหววไปด่าชบากัน พอคุณใหญ่กับคุณแหววไป พุฒิก็ส่งสัญญาณให้พฤกษ์รีบลงมาเร็วๆ!

พฤกษ์บอกชบาให้รีบพาทองสร้อยลงไป ชบาถาม ทองสร้อยว่าเดินไหวไหม ทองสร้อยกลับเป็นลมไปอีก

“ต้องแบกลงไปแล้วล่ะค่ะ ถึงที่บันไดข้างล่างก็ปลอดภัยแล้วค่ะ ที่เหลือชบาจัดการเอง” พฤกษ์แบกทองสร้อยขึ้นหลังทันที ชบาสั่ง “นังเจีย เปิดประตูเร็ว!”

ทองสร้อยอยู่บนหลังพฤกษ์ แอบยิ้มเมื่อนึกถึงวัยเด็กที่ตนเคยขี่หลังพฤกษ์เล่นกัน และนาทีนี้เธอก็กำลังขี่หลังพฤกษ์อยู่ ทองสร้อยยิ้มอย่างมีความสุข ในขณะที่พฤกษ์แบกเธอลงบันไดไปอย่างระมัดระวัง

ooooooo

คุณใหญ่เดินอ้าวไปที่ครัวถามพุฒิอย่างเอาเรื่องว่าชบาอยู่ไหน! พุฒิตกใจบอกว่าคงอยู่ในห้องน้ำให้คุณใหญ่รอแป๊บ

คุณแหววสงสัยถามพุฒิว่ามีอะไรกันแน่ ดูแปลกๆ พุฒิบอกว่าไม่มีอะไร ทุกอย่างปกติ ทั้งที่ตัวเองใจเต้นระส่ำ โชคดีมือถือของพุฒิดังขึ้น พุฒิไปยืนขวางประตูรับสาย

“ว่าไงครับ คุณกลาง!!”

“ฉันเอง” เสียงชบาบอก มองพฤกษ์ที่กำลังแบกทองสร้อยเข้าห้อง “คุณกลางต้องแบกนังทองสร้อยมานอนที่ห้อง เพราะมันยังไม่ฟื้นเลยตอนนี้...เรียบร้อย”

“อ้อ...เหรอครับ...ได้ครับ...อ๋อ...พอดีผมอยู่กับคุณใหญ่และคุณแหววในครัวครับ”

เมื่อมาเจอคุณใหญ่ที่ครัว ชบาถูกคุณใหญ่สั่งให้พูดเรื่องสำคัญมาไม่อย่างนั้นจะด่าสามวันไม่จบ

“เรื่องสำคัญที่ไอ้พุฒิมันหมายถึงก็คือ ชบารู้สึกซาบซึ้งใจที่คุณใหญ่ให้นังทองสร้อยมันทำกับข้าวแทนชบาค่ะ ชบาจะได้ไม่รู้สึกแย่เวลาเห็นหน้าคุณกลางรับประทานกับข้าวฝีมือชบา และที่สำคัญ...นังทองสร้อยจะได้ไม่มีเวลาว่าง ให้มันทนไม่ไหว แล้วลาออกไปเลย”

“ชบา ทำไมคิดแบบนั้นกับทองสร้อยล่ะ ไม่ดีเลย” คุณแหววติง

“อ๋อ...คุณใหญ่ให้คิดค่ะ”

“เงียบไปเลย!!” คุณใหญ่แหว “คราวนี้ฉันให้อภัยเพราะเป็นเรื่องที่ถูกใจฉัน แต่คราวหลังอย่าเยอะ! รำคาญ!!”

พอคุณใหญ่ออกไป ชบาก็หันมาขย้ำพุฒิที่ปั้นเรื่องจนตนเกือบเอาตัวไม่รอด

ooooooo

พฤกษ์เพิ่งรู้จากคุณเล็กว่าที่ทองสร้อยเป็นลมเพราะงานเยอะพักผ่อนน้อย อ่อนเพลียและยังไม่ได้กินข้าว

ฟังแล้วพฤกษ์รู้สึกแปลกๆ เพราะคนใช้ในบ้านมีหลายคนทำไมทองสร้อยจึงต้องทำงานหนักจนเป็นลม คุณเล็กรู้สึกว่าพฤกษ์ห่วงใยทองสร้อยมาก แต่เมื่อเขาอ้างว่าตนก็เป็นห่วงทุกคนในบ้านนั่นแหละ คุณเล็กเลยเงียบไป เรื่องที่ตั้งใจคิดจะมาปรึกษาเขา เธอบอกว่าเอาไว้ก่อนก็แล้วกันเพราะรู้สึกวันนี้เขาจะเหนื่อยมาก

“เหนื่อยเพราะเรื่องทองสร้อยนั่นแหละ หึๆ มีเรื่องให้เหนื่อยได้ไม่เว้นแต่ละวัน” พฤกษ์ทำเป็นบ่นแต่ขำๆ

คุณเล็กรู้สึกถึงความผูกพันของพฤกษ์ที่มีต่อทองสร้อยโดยที่เขาไม่รู้ตัว

คืนนี้...ทองสร้อยนอนฝันถึงสมัยเด็กที่ได้ฟังแม่ร้องเพลงกล่อมเด็กภาคอีสาน เนื้อหารำพันถึงความรักความห่วงใยที่แม่มีต่อลูก ตื่นเช้าขึ้นมา พอคุณใหญ่มาจิกเรียกแต่เช้าตรู่ ทองสร้อยลุกพรวดฮึดขึ้นมาเพราะได้พลังจากเพลงกล่อมเด็กของแม่ในฝัน พอคุณใหญ่ตะโกนถามว่าไหลตายไปแล้วหรือถึงปลุกไม่ตื่น ทองสร้อยก็ร้องตอบ...

“คนอย่างทองสร้อย ตายยากเด้อค่ะ คุณใหญ่!”

ooooooo

คืนนี้ศักดิ์สิทธิ์เอาเครื่องดื่มไปให้ทองโปรยที่สนามหน้าบ้าน ทองโปรยดื่มแล้วบ่นว่าคิดถึงมอคค่าฝีมือทองสร้อย อยากให้น้องชงให้ดื่มทุกคืน

ศักดิ์สิทธิ์ถามแซวๆว่ามัวแต่ติดน้องเมื่อไหร่จะติดสาวๆบ้าง? จะได้มีชีวิตของตัวเอง

“ถ้าปัญหาที่บ้านยังแก้ไม่ได้ ผมก็ไม่อยากไปไหน” ศักดิ์สิทธิ์ถามว่าได้ข่าวคุณทองรำไพบ้างไหม ทองโปรยถอนใจบอกว่า “เขียนอีเมลคุยกันทุกเดือนครับ หลานกำลังจะเข้าอนุบาลแล้ว”

เมื่อเอ่ยถึงทองรำไพ ทั้งทองโปรยและศักดิ์สิทธิ์ถอนใจด้วยความรู้สึกเดียวกัน ทองโปรยเอ่ยขึ้นว่า

“ผมเข้าใจพ่อนะครับ คงกลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอย เลยหาทางป้องกัน แต่ก็นะ...มันไม่ใช่วิธีที่ดีเลย สักวัน...เรื่องทั้งหมดมันคงคลี่คลาย”

ทองก้อนอยู่ที่ชั้นสองของบ้านมองทองโปรยกับศักดิ์สิทธิ์คุยกันอยู่ที่สนามอย่างไม่ไว้ใจ หยิบมือถือโทร.ออกทันที

“กุลชาติ พรุ่งนี้แวะมาหาอาหน่อยนะ” โทร.สั่งแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์

ooooooo

ที่มุมหนึ่งหน้าห้องพักคนใช้ ชบา พุฒิและ เจียรนัย คุยกันถึงทองสร้อย ชบาบอกว่าเราจะลาออกถ้าคุณใหญ่ยังใช้งานทองสร้อยเยี่ยงทาสอย่างนี้ พูดแล้วแย้งเองว่าคุณใหญ่คงไม่ฟังพวกเราหรอก พูดไปก็เท่านั้น

เจียรนัยถามว่า ที่ผ่านมาทองสร้อยยอมเหนื่อยเพื่อไม่ให้พวกเราต้องตกที่นั่งลำบาก เราจะนิ่งดูดายไม่ช่วยทองสร้อยได้อย่างไร ประกาศอย่างห้าวหาญว่า “ออกก็ออก! เราต้องช่วยพี่สร้อย”

พุฒิบอกชบาว่าถึงเวลาที่เราต้องเลือกแล้ว เลือกเพื่อคืนความสุขสู่เวียงคีรี เจียรนัยบอกว่าตนเลือกอยู่ข้างความถูกต้อง พุฒิเอาด้วย ชบามองทั้งสองอย่างสับสนว่าตัวเองจะเอายังไงดี?

นางสาวทองสร้อย คุณแจ๋วหมายเลข 1 ตอนที่ 6 วันที่ 5 ส.ค. 58

อ่านนางสาวทองสร้อย บทประพันธ์โดย รพีพร
อ่านนางสาวทองสร้อย บทโทรทัศน์โดย ต้นรัก
อ่านนางสาวทองสร้อย กำกับการแสดงโดย อดุยล์ บุญบุตร
อ่านนางสาวทองสร้อย ผลิตโดย บริษัท มาสเตอร์ วัน วีดีโอ โปรดักชั่น จำกัด
อ่านนางสาวทองสร้อย ออกอากาศทุกวันศุกร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15
อ่านนางสาวทองสร้อย ออหอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ทื่มา ไทยรัฐ