อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 12 วันที่ 8 ส.ค. 58

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 12 วันที่ 8 ส.ค. 58

พบูจึงรับปากตั้งใจจะบอกเขาวันพรุ่งนี้เลย...รุ่งเช้าบุรีพาพบูมาเที่ยวสวนสัตว์ดุสิตถ่ายภาพสัตว์ต่างๆและถ่ายรูปเธอไปด้วย เวลาที่พบูอยู่กับบุรีจะรู้สึกเป็นเด็ก เล่นอะไรสนุกตามกัน พบูเกริ่น “ฉันชอบมีเพื่อนเป็นลิงนะ แล้วฉันก็ไม่ชอบเห็นลิงเศร้า ลิงควรสนุกร่าเริงตลอดเวลา”

แล้วพบูก็พูดไม่ออกเปลี่ยนมาชวนไปถีบเรือเล่น บุรีนั่งซังกะตายให้เธอเป็นคนถีบ เธอว่าเขาเอาเปรียบ จู่ๆบุรีก็โพล่งขึ้น “คุณรู้สึกยังไงกับผมกันแน่ บางทีผมก็รู้สึกว่าคุณมีใจให้ผม”



พบูทำเป็นไม่ได้ยินชวนเขาช่วยกันถีบเรือ บุรีตะคอกกลับ ช่างหัวเรือปล่อยมันลอยไป แล้วยกขาเธอมาพาดขาเขาไว้ บังคับให้ตอบ พบูถอนใจเฮือก “ฉันยอมรับว่าฉันเคยรู้สึกดีกับคุณ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่ก็คือไม่ใช่ มันอธิบายเป็นคำพูดเป๊ะๆไม่ได้หรอก”

“ถามจริงเถอะเขาดีกว่าผมตรงไหน ผมทำอะไรมากกว่าเขาตั้งเยอะ ทำไมคุณถึงเลือกเขา”

“เพราะฉันรับจากคุณฝ่ายเดียวไง คุณโตเขาอาจจะไม่ได้ทำอะไรให้ฉันเท่าคุณ ไม่ทำให้ฉันรู้สึกหวือหวา แต่เขาทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองมีค่า ตั้งแต่ฉันออกจากบ้านมา คุณโตคอยช่วยเหลือฉันมาตลอด เขาเป็นคนแรกที่เชื่อใจ

ฉัน ให้งานฉันทำในขณะที่พ่อฉันแท้ๆยังไม่เชื่อมั่นในตัว ฉันเลย ยิ่งพอฉันเห็นเขารักคนอื่น แคร์คนอื่นมากกว่าตัวเองฉัน...”

บุรีตัดบท “พอเถอะ ผมเข้าใจทุกอย่างแล้ว คุณเหมาะกับทาร์ซานไม่ใช่ลิงกังอย่างผม”

พบูสงสารบุรี แต่เขากลับขอให้เที่ยวด้วยกันวันนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วจะไม่ขออะไรอีก พบูอึกอักไม่กล้าบอกว่านัดศตายุไว้ บุรีรู้แก่ใจแต่อยากเอาชนะ

ด้านศตายุนั่งรอพบูอยู่ในร้านอาหารหรู ท่าทางเขาตื่นเต้น กิจจาโทร.เข้ามาแซวนัดสาวไม่บอกกันบ้าง เห็นเด็กที่บ้านบอกว่าเลือกเสื้อผ้าแต่เช้า ศตายุยิ้มอายๆ

บอกปู่ว่ากลับไปจะเล่าให้ฟังแต่แล้วศตายุเห็นพบูผิดเวลามากจึงโทร.ไปถามเก็ทเพราะเธอปิดเครื่อง เก็ทอึกอักก่อนจะบอกให้ลองโทร.เข้าเครื่องบุรี ศตายุอึ้งเมื่อรู้ว่าพบูไปกับบุรีทำให้ผิดนัดกับตน

เก็ทกำลังติวภาษาอังกฤษให้ธราดล เขาถามว่าตกลงพบูนัดใครกันแน่ เก็ทบอกเห็นว่าตอนเช้านัดบุรีก่อน ไม่ทันไรพบูวิ่งร้องไห้เข้ามากอดเก็ท ธราดลงงเกิดอะไรขึ้น เก็ทถามต้องไปหาศตายุไม่ใช่หรือ พบูร้องไห้โฮ “ตอนนี้ฉันไม่อยากเจอใครทั้งนั้น ฉันเคลียร์กับบุรีแล้วนะ”

“ดีแล้ว แล้วแกจะร้องไห้ทำไม...” เก็ทปลอบแล้วต้องขำเมื่อพบูสะอื้นตอบว่าสงสารบุรี

ธราดลรู้สึกเป็นห่วงศตายุคงรอจนเสียใจ...ด้านบุรีเมื่อผิดหวังก็โทร.หาเจมี่ให้ไปพบที่เก่า เจมี่มาถึงเห็นบุรียืนทอดอาลัยเหมือนจะโดดน้ำตาย ก็ตกใจทิ้งของ ปรี่เข้ารั้งตัวเขาไว้ แต่แรงโถมกอดของเธอทำให้บุรีเสียหลักพากันตกน้ำไปทั้งคู่...สุดท้ายทั้งสองนั่งตัวเปียกปอนอยู่ริมสระ เจมี่ขำที่เหตุการณ์เหมือนตอนที่บุรีคิดว่าตนจะโดดน้ำตาย บุรีบอกตนไม่คิดสั้นแน่ เจมี่เอาผ้าพันคอในกระเป๋าถือมาเช็ดผมให้เขาเกรงจะเป็นหวัด และปลอบใจว่าเจ็บแป๊บเดียวเดี๋ยวก็หาย ปลอบไปน้ำตาตัวเองก็ไหลออกมา บุรีตกใจถามเธอร้องไห้ทำไม เจมี่บอกสงสารเขาและตัวเอง

“อ้าว แย่งซีนร้องไห้กันยังงี้ ผมก็เศร้าไม่ถูกเลยสิ...ไม่เป็นไรนะผมไม่เสียใจแล้ว หล่อๆอย่างผมเดี๋ยวก็มีสาวมาติด” กลายเป็นบุรีมาปลอบเจมี่แทน เธอรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นอย่างประหลาด

ธราดลกลับบ้านเห็นศตายุนั่งเศร้าอยู่หน้าบ้าน ถามคิดมากเรื่องพบูใช่ไหม เขาแปลกใจที่น้องรู้ ธราดลรีบบอกว่า “พี่โตเข้าใจผิดแล้ว พี่เฟลอร์ไม่ได้ตั้งใจไปเที่ยวกับนายบุรี แต่ตั้งใจไปบอกเขาว่าชอบพี่ตะหาก”...

ศตายุดีใจกับความจริงที่ได้รับรู้

พบูออกจากห้องน้ำนึกได้ว่าปิดโทรศัพท์ไว้ จึงรีบเปิดเครื่อง ทันใดก็มีสายเข้าทันที เป็นเจมี่โทร.มาต่อว่า “เธอมันเป็นผู้หญิงสองใจ ขี้โลเล เธอทำให้คนดีๆอย่างบุรีต้องเสียใจ แล้วปิดมือถือหนีความจริงทำไมไม่ทราบ”

“ก็คนมันเศร้า ยังไม่อยากคุยกับใคร เธอไม่เคยเป็นรึไง...เงียบทำไมล่ะ” พบูสวน

เจมี่อึ้งย้อนว่าตนโทร.มาต่อว่าไม่ได้ให้เธอมาว่ากลับ พบูไม่สนใจใส่ต่อ ว่าไม่เคยโลเลบ้างหรือ มีคนมาทำดีให้ตลอดแถมหน้าตาดีอีก เป็นเธอจะไม่หวั่นไหวบ้างเชียวหรือ เจมี่โวยทำไมไม่คิดถึงความรู้สึกบุรีบ้าง พบูโวยกลับ

“แล้วทำไมไม่มีใครคิดถึงจิตใจฉันบ้างล่ะ ฉันผิดมากเลยรึไง ฉันฆ่าใครตายเหรอ”

เจมี่ขู่จะเอาเรื่องพบูโพสต์ประจานในเน็ต ให้ทุกคนรุมประณามว่าเป็นผู้หญิงสองใจ ทำลายชีวิตคนดีๆ อย่างบุรี พบูกำลังเสียใจเบื่อที่จะฟังจึงตัดบท “ถ้าด่าเจ็บได้แค่นี้ก็อย่าด่าเลย”

พอตัดสายเจมี่ไป ก็มีสายเข้ามาอีก พบูนึกว่าเป็นเจมี่กดรับใส่ไม่ยั้ง จะด่าอะไรอีก...ไม่อยากฟัง เสียงศตายุตอบกลับมาว่าเป็นเขาเอง พบูตกใจเสียงอ่อนลงแก้ตัวพัลวัน

“คุณโตเองเหรอคะพอดีวันนี้ฉันมีเรื่องนิดหน่อย ที่จริงก็ไม่นิดหรอกค่ะ เอาเป็นว่าไม่สบายใจมากๆ มากถึงมากที่สุด ฉันก็เลยไม่ได้ไปตามนัดคุณ ฉันขอโทษนะคะ”

เสียงศตายุอารมณ์ดีนัดใหม่วันพรุ่งนี้ พบูเหวอรีบรับปากเสียงอ่อยถ้าเขาไม่โกรธ ตนไปเที่ยวสองวันเลยก็ได้ ศตายุแอบขำรู้สึกมีความสุขขึ้นมาก

ooooooo

เช้าวันใหม่ ศตายุยืนพิงรถรอหน้าคอนโดพนักงาน พบูยังบรรจงแต่งหน้าอย่างใจเย็นจนเวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง เขาโทร.ขึ้นไปเร่ง เธอตอบว่ากำลังแต่งหน้า เขาบ่นแต่งเป็นชั่วโมงแล้ว

พบูอ้อน “คุณก็เห็นครีมฉันแล้วนี่ว่าเยอะขนาดไหน กว่าจะทาครบแต่ละตัวก็ต้องใช้เวลา ไหนจะต้องรอครีมซึมเข้าหน้าอีก”

“ไม่ต้องแต่งแล้ว คุณดูดีอยู่แล้ว สวยธรรมชาติไง”

“ยุคนี้ไม่มีสวยธรรมชาติแล้ว ที่คุณเห็นก็มีแต่แต่งแบบธรรมชาติทั้งนั้นแหละ ฉันไม่มีทางให้คุณเห็นหน้าสดๆ ของฉันเด็ดขาด” พบูพูดไปบรรจงแต่งหน้าต่อไปชิวๆ

จากนั้นศตายุก็พาพบูมาเที่ยวสวนสัตว์เหมือนที่บุรีพาเธอมาเมื่อวาน บอกเธอว่าต้องการตามรอยบุรี แล้วถามว่าเขาจับมือเธอบ้างหรือเปล่า คุยอะไรกันบ้าง พบูอมยิ้มที่เห็นศตายุหึง...ทั้งสองเดินเล่นดูนกชมไม้อย่างมีความสุข จนมานั่งพักที่มุมหนึ่ง เห็นพ่อแม่ลูกพากันมาเที่ยว

ศตายุเอ่ยเศร้าๆ “เชื่อไหมว่าทั้งชีวิตผมไม่เคยมีโอกาสได้มาเที่ยวพ่อแม่ลูกแบบนี้เลย”

“ฉันก็เหมือนกัน ถ้าอยากมีโมเมนต์แบบนี้คุณคงต้องรอเป็นพ่อสถานเดียวแล้วล่ะค่ะ”

“มาเป็นแม่ให้ลูกผมไหมล่ะ จะได้มีโมเมนต์นี้ร่วมกัน” เห็นพบูเหวอ ก็ขำ “ผมพูดเล่น ผมยังไม่ขอคุณแต่งงานตอนนี้หรอกน่า”

พบูเบ้ปากใส่ ศตายุบอกว่าตนเคยคิดอิจฉาเด็กพวกนี้ พบูปลอบอย่างน้อยเราก็มีพ่อแม่ดีกว่าเด็กกำพร้าตั้งเยอะ ศตายุเห็นด้วย ถ้าตนไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใครมา จากไหน คงเหมือนตัวคนเดียวบนโลกใบนี้ ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีครอบครัว พบูเข้าใจความรู้สึกนั้นได้ดี

ขณะที่ศตายุกับพบูกำลังมีความสุข งามยิ่งได้รู้ผลการตรวจดีเอ็นเอใหม่ว่า ศตายุไม่ใช่ลูกของเจริญรุ่ง รีบโทร.บอกเมฆพัดทันที เมฆพัดกลับบ้านเพื่อบอกความจริงกิจจา แต่กิจจาย้อนถามว่าเจริญรุ่งเป็นคนบอกหรือ เมฆพัดตอบว่าตนสงสัยที่เจริญรุ่งไม่รักศตายุจึงแอบตรวจดีเอ็นเอ

“พอได้แล้ว เลิกอิจฉาหลานตัวเองได้แล้ว ยังไงไอ้โตมันก็เป็นหลานฉัน คนที่ไม่สมควรจะเป็นลูกฉันก็คือแกตะหาก...อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าแกแอบทำอะไรชั่วๆกับบริษัทเอาไว้บ้าง”

เมฆพัดหน้าเสียถามว่าศตายุบอกอะไรบ้าง กิจจาชี้หน้า ไม่ต้องรอให้บอก ตนรู้ก่อนด้วยซ้ำแต่ที่ไม่พูด เพราะเห็นว่าเป็นลูกหวังว่าจะคิดได้เอง เมฆพัดหวั่นใจจะรู้เรื่องลูกตาลด้วยไหม กิจจาสาธยายความเลวของเมฆพัดอีก ว่าเขาแอบกินเปอร์เซ็นต์จากซัพพลายเออร์ ถ้าไม่ได้ศตายุบริษัทคงเจ๊งไปแล้ว เมฆพัดระเบิดอารมณ์พรั่งพรูความน้อยเนื้อต่ำใจออกมา

“ที่ผมเป็นแบบนี้ก็เพราะคุณพ่อนั่นแหละ คุณพ่อไม่เคยรักไม่เคยสนใจ ทำเหมือนผมไม่ใช่ลูก ผมทำอะไรก็ดูเลวร้ายไปหมดทั้งที่ผมเป็นลูกคนหนึ่งแต่คุณพ่อกลับไม่เคยเห็นความสำคัญเลย” กิจจาให้ลองถามตัวเองดู “ผมถามตัวเองทุกวัน แต่ผมก็ไม่เคยได้คำตอบว่าทำไม ผมต่างจากไอ้โตมันตรงไหน ผมตั้งใจทำงานทำทุกอย่างเพื่อบริษัทมาตลอด ผม...”

อ่านใต้เงาจันทร์ ตอนที่ 12 วันที่ 8 ส.ค. 58

ละครใต้เงาจันทร์บทประพันธ์โดย พินธุนาถ
ละครใต้เงาจันทร์บทโทรทัศน์โดย ตฤณณา
ละครใต้เงาจันทร์กำกับการแสดงโดย กิตติศักดิ์ ชีวาสัจจาสกุล
ละครใต้เงาจันทร์ผลิตโดย บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด
ละครใต้เงาจันทร์ ออกอากาศทุกวันพุธ และ วันพฤหัสบดี เวลา 20.15 น.
ละครใต้เงาจันทร์ ติดตามชมได้ทางสถานีโทรทัศน์ไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ