ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ตอนที่ 6 วันที่ 2 ก.ย. 58

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ตอนที่ 6 วันที่ 2 ก.ย. 58

เย็นนี้วีว่าดักพบปูรณ์ขณะกลับจากทำงานเธอแกล้งกระแอมกระไอทักเขาอย่างร่าเริง พอเขาหันมาก็ยิ้มแป้นบอกว่า

“วีว่าจะมาบอกอาปูรณ์ว่า คุณย่าออกจากโรงพยาบาลกลับมาอยู่บ้านแล้วค่ะ” ปูรณ์บอกว่าตนรู้แล้ว วีว่าทายว่าเรื่องนี้อาปูรณ์ต้องไม่รู้แน่ ปูรณ์ถามงงๆว่าเรื่องอะไร “เรื่องอาหารเย็นค่ะ”

ตกเย็น โต๊ะอาหารที่บ้านวรรณดำรงจัดอย่างสวยงามเป็นพิเศษ คุณย่าพริ้มเพรานั่งอยู่หัวโต๊ะ ใจเด็ดกับวารุณีนั่งด้านข้าง เจ้าขากับคนรับใช้ช่วยกันเสิร์ฟอาหารอย่างทะมัดทะแมงยิ้มแย้มแจ่มใสพลางเจ้าขาก็พูดเจื้อยแจ้ว



“มื้อนี้เป็นการฉลองที่คุณย่าพริ้มเพราหายดีกลับมาอยู่บ้านนะคะ เจ้าขาเลยทำอาหารเย็นสุดพิเศษที่เบา ย่อยง่าย รสไม่จัดจนเกินไป แต่อร่อยๆทั้งนั้น รับรองว่าคุณย่าและทุกคนทานแล้วจะต้องติดใจไปเล้ยยยย...”

เจ้าขาสร้างบรรยากาศจนคุณย่าขำ วารุณีถามว่าแล้ววีว่าล่ะ เจ้าขาบอกว่าหัวยุ่งอยู่ในครัว ก็พอดีวีว่าส่งเสียงมาอย่างร่าเริง “มาแล้วค่า...ราดหน้าปลากะพงของโปรดของคุณย่า วีว่าทำให้คุณย่าคนเดียวไม่แบ่งให้ใครแน่นอนค่ะ”

คุณย่ายิ้มอย่างเอ็นดู ใจเด็ดทำเสียงทึ่งว่ามิน่าวันนี้ถึงครึ้มฟ้าครึ้มฝนเพราะลูกสาวคนโตของพ่อเข้าครัวนี่เอง เจ้าขาแซวว่าพี่วีว่าทำอาหารไปร้องเพลงไปด้วย เอ๊ะ... หรือว่าพี่เราแฮปปี้เรื่องอะไร?

ขณะกำลังจะลงมือทานอาหารกันนั่นเอง คุณย่าเอ่ยขึ้นว่า

“ย่าขอโทษหลานจริงๆ ย่าทำให้หลานสาวที่รักของย่าต้องเสียใจกับสิ่งที่ย่าเลือกแท้ๆ ย่าจะไม่มีวันลืมสิ่งที่เกิดขึ้นเลย” วีว่าบอกให้ลืมไปเถิด วันนี้ตนลืมมันไปหมดแล้วเพราะตนมีคนรักแล้วก็รักตนมากๆอยู่รวมกันที่นี่แล้ว แค่นี้ตนก็มีความสุขแล้ว พอดีปูรณ์เดินเข้ามา เจ้าขาถามหยอกว่า “รวมคนคนนี้ด้วยหรือยัง??”

ปูรณ์ในชุดสบายๆ เดินเข้ามาเกร็งๆ เขายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทุกคนตามลำดับอย่างสำรวม แต่คุณย่าไม่รับไหว้ ทุกคนทักทายยิ้มแย้ม เจ้าขาพาปูรณ์มานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับวีว่า

แม้จะนั่งทานอาหารกันสบายๆ แต่วีว่ากับปูรณ์ก็ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคนไม่รู้ตัว

ooooooo

พี่บีกลับถึงคอนโดพอเข้าห้องก็ตกใจที่เจอมุกรินรออยู่ก่อนแล้ว ถามว่าเข้าห้องตนได้ยังไง มุกรินบอกว่าพี่บีเคยให้คีย์การ์ดตนไว้ พี่บีทำเป็นไม่รู้เรื่องที่มุกรินถูกยกเลิกทั้งงานแสดงและอีเวนต์ทั้งหมด

พี่บีบอกให้มุกรินนั่งก่อนแล้วตัวเองเดินเข้าครัวไปเอาน้ำให้ สังเกตเห็นมีดในครัวหายไปเล่มหนึ่ง มองหาก็ไม่เห็นพอเดินออกมา มุกรินเอามีดให้ดูถามว่าหาไอ้นี่อยู่หรือเปล่า พี่บีชะงักตอบอะไรไม่ถูก

ทันใดนั้น ฟ้าแลบและเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงพร้อมเสียงกรีดร้องจากในห้อง แต่มุกรินก็ไม่ได้ทำร้ายพี่บี เธอเพียงแต่ปักมีดลงข้างตัวพี่บีที่หวีดร้องอย่างหวาดกลัวแล้วเดินออกจากห้องไปท่ามกลางเสียงฟ้าแลบฟ้าร้องอย่างน่ากลัว

ลมกลับบ้านก็ถูกคุณหญิงเหน็บแนมว่าไปแต่เช้ากลับเอาค่ำคงพิศวาสมันมากสินะ

“ผมหารินไม่เจอ ไม่รู้ว่าเขาไปอยู่ไหน” คุณหญิงถามว่าไปหาตามบ้านเสี่ยๆดูหรือยัง “แม่... ถ้าแม่จะรีบไปเล่นไพ่บ้านเพื่อนแม่ก็รีบไปเถอะ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลามาจิกกัดผมแบบนี้หรอก”

คุณหญิงด่าว่าเขาทำตัวเหมือนพ่อ ลมถามว่าถ้าตนทำตัวแบบพ่อ แม่ก็ไม่มีวันให้อภัย ไม่ดูดำดูดี สุดท้ายก็ปล่อยให้พ่อป่วยตายในโรงพยาบาลแบบนั้นใช่ไหม

“ฉันอาจจะเป็นนางมารร้ายในสายตาแก แต่ไอ้นางมารร้ายคนนี้แหละที่รักลูกชายมาก แม้ว่าลูกชายมันจะไม่เคยเห็นค่าเลยก็ตาม!!”

คุณหญิงสะบัดไป ปล่อยให้ลมยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น

ooooooo

คืนนี้ฝนตกทั่วทั้งกรุงเทพฯ วารุณียังซ่อมเสื้อให้วีว่าอยู่ในห้อง เธอทำเข็มปักนิ้วจนเลือดหยดใส่เสื้อ เธอรีบเอาน้ำเช็ดออกแต่ที่เสื้อตัวโปรดของวีว่าก็ยังมีคราบติดอยู่ เหมือนบอกลางสังหรณ์บางอย่าง

คืนเดียวกันนี้...คุณย่าพริ้มเพราลืมตาโพลงลุกพรวดเมื่อเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยง คุณย่าตะโกน

“ไม่!!!”

คุณย่าหันมองเห็นกรอบรูปที่วีว่าถ่ายคู่กับตัวเองสมัยเด็ก คุณย่าพึมพำ...

“ฉันไม่มีวันยอมให้แกเข้ามาใกล้ชิดหลานสาวฉันมากไปกว่านี้เป็นอันขาด!”

เวลาเดียวกัน...วีว่าอยู่ในห้องนอน เธอรู้สึกสับสนกับความรู้สึกของตัวเองที่มีต่ออาปูรณ์ จนคืนนี้นอนฝันเจอคุณลึกลับ วีว่าบอกว่า อยากรู้ว่าตนรู้สึกอะไรอยู่กันแน่ คุณลึกลับมองเธอน้ำตาไหลแล้วหันหลังให้เผยให้เห็นว่าข้างหลังเขาคือโลงศพ! คุณลึกลับบอกด้วยสายตาให้วีว่าดู

วีว่าเข้าไปดู เธอผงะ เมื่อเห็นตัวเองในชุดเจ้าสาวสวยงามนอนไร้ลมหายใจอยู่ในโลง!

“นี่มันอะไรคะคุณลึกลับ??”

คุณลึกลับมองวีว่าเอ่ยทั้งน้ำตาอย่างเจ็บปวด... “บางที ชะตากรรมก็เป็นสิ่งหลีกเลี่ยงได้ยาก แต่ฉันจะพยายามช่วยเธอเท่าที่จะช่วยได้นะวีว่า...จำเอาไว้! ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอต้องเข้มแข็งและผ่านมันไปให้ได้! จำไว้! จำไว้!! จำไว้!!!”

เสียงคุณลึกลับก้องไปทั้งโบสถ์แล้วแสงก็สว่างจ้าขึ้น แสงสาดเข้ามาจนทุกอย่างสว่างโพลงแล้วเลือนไปในพริบตา

วีว่ากระวนกระวายใจกับฝันร้ายนั้น หยิบมือถือโทร.หาเจ้าขาตอนตีสอง บอกว่าตนฝันร้าย ให้เจ้าขา พี่หมี และอีโนลุกไปใส่บาตรแต่เช้า

รุ่งขึ้น...วีว่ามาเจอปูรณ์หิ้วถุงอาหารมา เธอถามว่ามาตึกนี้แต่เช้ามาหาคุณพ่อหรือ เขาบอกว่าแวะซื้อโจ๊กของโปรดของวีว่ามาฝาก แต่ซื้อมาหลายถุงบอกให้เอาไปฝากคนอื่นด้วย ทั้งสองต่างพูดคุยกันอย่างเก้อเขิน

เมื่อปูรณ์จะกลับไปที่บ้านพัก ก็ชะงักเมื่อเห็นคุณย่าพริ้มเพรามายืนมองอยู่ เขาไหว้แล้วถามว่า

“คุณอามาหาผมหรือครับ...มีธุระอะไรให้ผมทำรึเปล่าครับ...”

“มี! และฉันหวังว่าแกจะยอมทำแต่โดยดีด้วย” แล้วพากันไปที่บ้านหลังเล็กที่ปูรณ์อาศัยอยู่

คุณย่ายืนดูสภาพภายในที่จัดอย่างเรียบง่ายข้าวของมีแต่ที่จำเป็นเท่านั้น คุณย่ามองทุกอย่างภายในบ้านเหมือนระลึกถึงความหลังที่เลือนราง ครู่หนึ่งคุณย่าเปรยเบาๆ...

“ฉันไม่ได้เข้ามาในตึกหลังนี้นานมากแล้ว...

แต่ทุกอย่างมันเหมือนเดิม เหมือนฉันเพิ่งเข้ามาเมื่อวานนี้เอง คุณป๋าของฉันสร้างตึกนี้ไว้รับรองแขกที่มาพัก ต่อมาก็ยกให้คนคนนึงให้ได้อยู่อาศัยอย่างสะดวกสบาย แต่ไอ้คนคนนั้น มันกลับไม่รักดี มันหันหลังทิ้งตึกแห่งนี้ไป! มันทิ้งให้คนข้างหลังเจ็บปวดทรมานแล้วไม่เคยกลับมาดูดำดูดีอีกเลย!”

ปูรณ์งุนงงกับเรื่องราวที่คุณย่าพริ้มเพราพรั่งพรูออกมา แต่เขาก็ไม่ได้ถาม ยืนฟังอย่างสำรวม นอบน้อมอย่างที่เคยปฏิบัติต่อคุณย่าตลอดมา คุณย่ายังคงพูดต่อไปราวกับอยากให้ตึกนี้รับรู้ถึงความนึกคิดของตน...

“...ก่อนหน้านี้ ฉันอยากจะทุบตึกหลังนี้ใจจะขาด ฉันอยากให้มันหายไปจากความทรงจำของฉัน! เพื่อที่ฉันจะได้ลืมว่าเคยมีเขาอยู่! แต่มาวันนี้ฉันดีใจที่ฉันไม่ได้ทุบมันทิ้งไป เพราะมันเป็นเครื่องเตือนใจฉันให้ฉันได้จำ ให้ฉันได้ระวังไว้ว่าความเจ็บปวดมันเป็นยังไง? และฉันจะไม่ยอมให้ใครในตระกูลวรรณดำรงต้องเป็นแบบฉันอีก!!”

คุณย่านิ่งไปนาน ถอนหายใจยาว ก่อนจะหันมองปูรณ์ พูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

“ขอบใจมาก ที่แกดูแลรักษาตึกนี้เป็นอย่างดี” ปูรณ์ตอบอย่างนอบน้อมว่ามันเป็นหน้าที่ของตนอยู่แล้ว “แต่ต่อไปนี้ แกไม่จำเป็นต้องทำหน้าที่นี้อีกแล้ว ฉันจะย้ายมาอยู่ที่ตึกนี้ เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นที่แกจะต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป”

ปูรณ์อึ้ง ยังคาดเดาไม่ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จนคุณย่าพูดต่อว่า

“ฉันจะย้ายมาอยู่ที่ตึกนี้ เพราะฉะนั้นไม่จำเป็นที่แกจะต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป! ถึงเวลาที่จะเชิญคนนอกสายเลือดวรรณดำรงอย่างแกให้ไสหัวออกไปนอกรั้วบ้านฉันสักที!!”

ปูรณ์ชะงัก อึ้งกับสิ่งที่ได้ยินได้ฟังอย่างชัดเจนจากปากคุณย่าพริ้มเพรา...

ooooooo

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ตอนที่ 6 วันที่ 2 ก.ย. 58

อ่านละครย่อเรื่อง ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ บทประพันธ์โดย วรรณวรรธน์
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจบทโทรทัศน์โดย พฤกษ์ เอมะรุจิ
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจกำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจผลิตโดย บริษัท บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ