ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ตอนที่ 11 วันที่ 13 ก.ย. 58

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ตอนที่ 11 วันที่ 13 ก.ย. 58

คุณย่าพริ้มเพราดีใจมากที่กำจัดปูรณ์ออกจากไทยธนกิจได้หลังจากเฉดเขาออกจากบ้านวรรณดำรงมาแล้ว ถามชงโชคว่าทำไมถึงยอมทำเรื่องนี้ คงไม่ใช่แค่เรื่องเงิน หรือว่าทำเพราะเป็นความต้องการของตน เชื่อว่าเขาต้องมีอะไรมากกว่านั้น

“แน่นอน การปลดปูรณ์อาจทำให้ปูรณ์เจ็บปวด แต่มันไม่ได้ทำให้ปูรณ์ต้องถูกทำลายลงไป คนอย่างปูรณ์เก่งและดีเสียจนแค่เขาถูกปลดถูกประกาศออกไปในคืนนี้ ธนาคารหรือบริษัทอื่นก็พร้อมจะอ้าแขนต้อนรับเขา แถมอาจให้ตำแหน่ง ให้สิ่งที่ดีกว่าที่เขาอยู่ที่ไทยธน-กิจด้วยซ้ำไป...ความดีของเขาจะทำให้คนลืมเรื่องที่เขาถูกป้ายสีไปหมดสิ้น”



“บ้าที่สุด!! แปลว่าสุดท้ายคนอย่างมันก็ยังไม่ถูกทำลายย่อยยับลงไปงั้นเหรอ? แปลว่าคุณคิดไว้อยู่แล้ว ว่ายังไงคนอย่างมันก็ยังมีความสุขอยู่ได้ แม้ว่าจะโดนเฉดหัวไปจากไทยธนกิจ แต่คุณก็ยังร่วมแผนการนี้?”

“ก็สุดท้าย ไม่มีใครเสีย มีแต่ได้กับได้ วินวินทั้งหมด คุณพริ้มเพราได้สิ่งที่ต้องการ ปูรณ์เองก็ได้หลุดออกจากวงจรความอาฆาตแค้นของคุณไปเสียที มันไม่ดีเหรอครับ” ชงโชคถามยิ้มๆ แต่คุณย่าพริ้มเพราโมโหจี๊ดขึ้นมา ถามว่านี่คือเหตุผลแท้จริงที่เขาเข้าร่วมโครงการนี้ใช่ไหม ชงโชคตอบยิ้มๆ สบายๆ ว่า “เปล่า...ผมต้องการจะให้บทเรียนแก่คุณต่างหาก”

แล้วคุณย่าพริ้มเพราก็ยิ่งหัวเสียเมื่อจู่ๆคุณหญิงแขอุไรและลมกับสวัสดิ์ก็เข้ามาอย่างยิ่งใหญ่ ซ้ำเยาะเย้ยคุณย่าว่าต่อไปนี้จะดูถูกตนไม่ได้อีกแล้ว เพราะตอนนี้ตนมีหุ้นมากพอที่จะฮุบไทยธนกิจมาจากวรรณดำรงแล้ว เมื่อถูกทั้งคุณหญิงแขอุไรและสวัสดิ์เย้ยหยันที่ทำให้วรรณ-ดำรงย่อยยับไปกับมือได้ คุณย่าก็ถึงกับเข่าอ่อนทรุดนั่งที่เก้าอี้ใกล้ตัว

คุณหญิงแขอุไรยื่นหน้าเข้าไปเย้ยว่า “แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ พวกเราจะอยู่ในตำแหน่งไม่นาน เพราะหลังจากนั้น เราจะตัดแบ่งไทยธนกิจและกิจการในเครือออกขายเป็นชิ้นๆ ให้หมดไป แล้วดิฉันก็จะนั่งมองความหายนะของวรรณดำรงอย่างมีความสุข...ในชีวิต!”

คุณย่าพริ้มเพราช็อกแล้วช็อกอีกกับความจริงจากปากของคุณหญิงแขอุไรและสวัสดิ์...

ชงโชคมองคุณย่าที่นั่งช็อกอยู่อย่างสมเพช พูดพลางเก็บเอกสารให้ว่า

“ที่คุณพริ้มเพราถามผมว่า ผมต้องการจะให้บทเรียนอะไรแก่คุณ? คำตอบของผมก็คือ...บทเรียนที่จะสั่งสอนให้คุณรู้ว่าความอาฆาตแค้นแบบไม่ลืมหูลืมตาของคนเรา มันก็เหมือนไฟในเมรุเผาศพ ตราบใดที่ทุกอย่างไม่เหลือเพียงเถ้าธุลี ความอาฆาตแค้นนั้นก็ไม่มีทางดับลง...ตอนนี้คุณทำให้ไทยธนกิจกลายเป็นเถ้าธุลีเรียบร้อยแล้วครับ”

พูดแล้วชงโชคเดินออกไป ทิ้งให้คุณย่าพริ้มเพรานั่งช็อกกับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ลำพัง...

ooooooo

วีว่าในร่างมุกริน ต้องการพิสูจน์สิ่งที่ตัวเองยังเคลือบแคลง บอกปูรณ์ก่อนทิ้งตัวลงทะเลว่า

“หาฉันให้เจอนะคะ ช่วยพิสูจน์ทีว่า สิ่งที่ฉันคิดมันจะเป็นความจริง”

ปูรณ์ตกใจพุ่งตามลงไปในผืนน้ำที่ดำมืดเพราะเป็นเวลากลางคืน เขาพยายามมองหาร่างของวีว่า แต่หาไม่เจอ เขาดำดิ่งลงไปอีก แต่ก็หาไม่เจออีก แม้อากาศเขาใกล้จะหมดแต่ปูรณ์ก็ยังดำลงไปเพื่อจะหาร่างวีว่าให้เจอ...

เวลาเดียวกันนั้น ใจเด็ดและวารุณีขอคุยกับอาจารย์หมอ ใจเด็ดบอกอาจารย์หมอว่า

“ตอนนี้ผมกับภรรยาเห็นตรงกันแล้ว ผมอยากบอกว่าถ้าวีว่ามีอาการหัวใจล้มเหลวอีก ผมอยากให้หมอปล่อยให้ลูกของเราจากไปตามธรรมชาติ”

“ดิฉันไม่อยากเห็นลูกทรมานอีกแล้วค่ะ แม้ว่าฉันจะอยากเห็นลูกฟื้น เห็นลูกหายป่วย แต่ฉัน...ฉันทนดูวีว่าต้องทรมานไม่ไหวแล้ว...”

“แล้วคุณพริ้มเพราล่ะครับ” อาจารย์หมอถาม

“พวกเราเป็นพ่อแม่ของวีว่า ผมว่าเรามีสิทธิ์โดยตรงและโดยชอบธรรมในชีวิตของลูกเราครับ...และเราเลือกแล้ว...”

“ครับ...ผมเข้าใจพวกคุณดี ผมจะแจ้งการตัดสินใจของพวกคุณให้ทีมแพทย์ทราบ”

อาจารย์หมอเดินกลับออกไป ทิ้งใจเด็ดโอบกอดวารุณีไว้ด้วยความรู้สึกสูญเสียปานหัวใจแตกสลาย...

ooooooo

ปูรณ์ดำน้ำลงไป เขาเห็นร่างวีว่ากำลังดิ่งลึกลงไปใต้ทะเลอย่างเร็ว เขาพุ่งเข้าไปกอดพาขึ้นสู่ผิวน้ำ จู่ๆวีว่าก็ลืมตาขึ้นมาราวปาฏิหาริย์! พริบตานั้น วีว่าเหมือนลมหายใจจะหมด ปูรณ์ประกบปากเติมอากาศให้ พาลอยขึ้นสู่ผิวน้ำอย่างสวยงาม...

ในที่สุดวีว่าก็พิสูจน์ได้สำเร็จ!

คุณลึกลับเห็นสองร่างที่กอดกันขึ้นสู่ผิวน้ำ ถึงกับยิ้มออกมา อุทานทึ่ง...

“มหัศจรรย์จริงๆ” คุณลึกลับแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่ดวงดาวพราวพร่างเหมือนจะถามเบื้องบนว่าเกิดอะไรขึ้น...ทำไมจึงมีความมหัศจรรย์เกิดขึ้นได้??

แต่ในอีกด้านหนึ่งนั้น คุณหญิงแขอุไรกำลังหลงละเลิงกับความรวยจนไม่รู้จะเอาเงินหมื่นแสนล้านไปซุกไว้ที่ไหน ลมก็หลงอำนาจอยู่บนเก้าอี้ประธานบริษัทที่เขารู้สึกประหนึ่งยิ่งใหญ่ที่สามารถสลัดจากเงาของแม่ที่ครอบงำมาตลอดชีวิต!

ลมจะไปหามุกรินเพราะไม่อยากให้เธออยู่กับปูรณ์นานเกินไป คุณหญิงห้ามทันที...

“จำไว้นะนายลาภิศ สิ่งที่เปลี่ยนแปลงยากที่สุดในโลกคือสันดานของคนและผู้หญิงสำส่อน สันดานก็ยังต้องเป็นผู้หญิงสำส่อนวันยังค่ำ”

“งั้นผู้หญิงละโมบ ก็ยังคงเป็นผู้หญิงละโมบอยู่วันยังค่ำเช่นกันใช่ไหมครับ” ลมย้อนเย้ยแล้วเดินผละไปไม่ไยดีกับเสียงเรียกและลำเลิกของคุณหญิงที่ว่าตนเลี้ยงเขามา

ฝ่ายชั้นฉัตรนั่งซึมอยู่กับเจ้าขาที่ร้านกาแฟด้วยความผิดหวังเสียใจกับการกระทำของชงโชคผู้เป็นพ่อ เจ้าขาปลอบใจว่าลุงชงโชคต้องมีเหตุผลในการกระทำครั้งนี้ แต่ชั้นฉัตรเชื่อว่าพ่อทำเพื่อเงินเท่านั้น! ทำเพื่อเงินตัวเดียว!!

ผู้ที่เก็บตัวอยู่ในห้องมืดๆของตัวเองคือคุณย่าพริ้มเพรา มืดทั้งในห้องที่มีเพียงแสงริบหรี่จากภายนอกและมืดทั้งหัวใจที่แตกสลายในเวลานี้...คุณย่าหยิบรูปถ่ายตัวเอง รูปถ่ายของวีว่า รูปถ่ายของคุณปู่จรัลและคุณป๊า ตอนแก่ขึ้นดู สารภาพอย่างคนหัวใจสลายกับรูปเหล่านั้นว่า...

“คุณป๊า...คุณพี่...เล็กทำผิดไปแล้ว เล็กเป็นคนทำลายสิ่งที่คุณป๊ากับคุณพี่สร้างขึ้นมาด้วยมือของเล็กเอง...เล็กมันโง่! เล็กมันโง่!!”

คุณย่าพริ้มเพราทรุดกองกับพื้นร้องไห้คร่ำครวญอยู่อย่างนั้น...

คุณลึกลับปรากฏกายขึ้น ยืนจ้องคุณย่าด้วยแววตาเจ็บปวดและสงสาร ได้แต่พึมพำ...

“คิดได้เมื่อทุกอย่างสายไปแล้ว...มนุษย์หนอมนุษย์...”

ooooooo

เหตุการณ์เมื่อสามสิบปีก่อน แทรกเข้ามาในความนึกคิดของคุณย่าพริ้มเพราอีกครั้ง...

วันนั้นคุณย่าพริ้มเพรายังสาวออกมายืนตะโกนอยู่หน้าบ้านเมื่อคุณปู่จรัลพาเด็กชายปูรณ์เข้ามาในบ้านวรรณดำรง

“เล็กไม่มีทางให้คุณพี่รับไอ้เด็กคนนี้เข้ามาอยู่ที่นี่!!”

“แต่ปูรณ์ไม่มีใครแล้วนะ บ้านก็โดนไฟไหม้หมด น้องเล็กไม่สงสารเด็กคนหนึ่งที่บ้านเหลือแต่ตอตะโกบ้างรึไง”

“ไม่ค่ะ! ถึงคุณพี่จรัลจะยกเหตุผลร้อยแปดที่แสนจะน่าสงสารมาพูดให้เล็กใจอ่อน เล็กก็ไม่มีวันยอมให้คน นอกสายเลือดวรรณดำรงอย่างมัน เข้ามาอยู่ร่วมชายคากับคนในบ้านนี้” คุณย่าจ้องหน้าปูรณ์ตะโกน “เล็กเกลียดมัน!”

คุณปู่จรัลกระชับมือที่จับมือปูรณ์ไว้แน่นอย่างปกป้อง และเพื่อให้ปูรณ์พ้นไปจากสถานการณ์นี้ เขาบอกปูรณ์ว่า

“ปูรณ์เดินไปหลังบ้านก่อนนะ มีขนมอยู่เยอะเลย ไปบอกพี่ๆแม่บ้านเขาว่าพ่อให้มาเอาขนม” ปูรณ์พยักหน้ารับคำแล้ววิ่งไปทางหลังบ้านอย่างว่าง่าย พลันคุณย่าพริ้มเพราก็ประชดขึ้นอย่างชิงชังว่า

“พ่องั้นเหรอ หึ!! อีกหน่อยไอ้เด็กเวรนั่นมันคงหยิ่งผยองพองขนคิดว่ามันเป็นวรรณดำรงจริง ใครจะรักมันก็รักไป แต่น้องไม่!!” คุณย่าพริ้มเพราหันหลังกระแทกกลับไป คุณปู่จรัลพูดตามหลังเหมือนเตือนสติว่า

“นี่น้องเล็กเกลียดปูรณ์หรือเกลียดพ่อของปูรณ์กันแน่ เด็กเขาเกิดมา เขาไม่รู้เรื่องในอดีต แล้วทำไมเราต้องพาลไปให้เขามารับกรรมแทนด้วยล่ะ”

“แล้วใครล่ะคะ ที่ทำกรรมกับเล็กไว้ก่อน เล็กจะไม่มีวันลืมสิ่งที่ปกรณ์ทำไว้กับเล็ก ผู้ชายที่ทิ้งไปทั้งๆที่เล็กรักเขาหมดหัวใจ”

“แล้วเล็กจะทนอยู่กับผู้ชายที่เขาไม่รักเล็กได้เหรอ? เล็กอาจจะมองว่าปกรณ์เป็นคนเลวที่ไม่รักเล็ก แต่ถ้าลองมองเสียใหม่ เล็กจะเห็นว่าปกรณ์เป็นคนดีที่เขาซื่อสัตย์ต่อหัวใจตัวเอง เพราะเขาไม่ใช่ผู้ชายที่โกหกว่ารักเล็กเพื่อหวังสมบัติ”

คุณปู่จรัลเห็นคุณย่าพริ้มเพรากัดปากด้วยความทิฐิ เลยพูดอีกว่า

“จะเลวจะดีอยู่ที่เรามอง...วันนี้เล็กอาจมองปูรณ์ว่าเป็นลูกของคนที่เล็กตราหน้าว่าเลวแล้วจะต้องเลวตาม...แต่วันหนึ่ง พี่เชื่อว่าเล็กจะต้องมองเห็นอย่างที่พี่เห็น ปูรณ์จะเป็นกำลังสำคัญที่จะดูแลวรรณดำรงต่อไป ในวันหน้า”

“ไม่มีทางค่ะ พ่อมันเลว ลูกมันก็ต้องเลว เล็กไม่มีวันมองเห็นมันเป็นอย่างอื่น!!” คุณย่าสะบัดไปอย่างทิฐิ

คุณปู่จรัลจะเรียกคุณย่าไว้แต่สะดุ้งและทรุดลงไปกองเสียก่อน คุณย่าหันมาเห็นรีบกลับมาประคองพี่ชายพลางตะโกนเรียกให้คนมาช่วย...

คุณย่าพริ้มเพราในนาทีนี้...มองรูปในมือที่ตัวเองถ่ายคู่กับคุณปู่ พึมพำทั้งน้ำตา...

“หลังจากวันนั้น คุณพี่ก็ป่วยเรื่อยมา...คุณพี่เจ็บปวดที่น้องสาวไม่เคยเชื่อฟังในสิ่งที่พี่พร่ำบอกเลยใช่ไหมคะ...”

ขณะคุณย่าคร่ำครวญเหตุการณ์ในอดีตกับรูปอยู่นั้น คุณลึกลับปรากฏกายขึ้น พูดเบาๆ...

“นี่ไม่ใช่เวลาที่เธอจะร้องไห้คร่ำครวญหรอกนะพริ้มเพรา มันเป็นเวลาที่เธอจะลุกขึ้นแก้ไขสิ่งที่เธอทำลงไปต่างหาก”

คุณย่าชะงักหันมองก็ไม่เห็นใคร แต่คำเตือนนั้นทำให้คุณย่าเช็ดน้ำตาจนแห้ง ลุกขึ้นมาอย่างหมายมาดที่จะทำอะไรบางอย่าง

ooooooo

เมธีถูกมัดไว้ในโกดัง ลูกน้องวิคเอาอาหารมาให้พบแต่เก้าอี้ที่ว่างเปล่าและเชือกมัดที่ถูกแกะทิ้งไว้ เขาจะออกไปรายงานวิคก็ถูกเมธีออกจากที่ซ่อนใช้ชะแลงฟาดเข้าที่หน้าจนมันร้องสุดเสียงแล้วเมธีก็วิ่งออกจากโกดังร้างไป

แต่หนีไม่พ้น ถูกวิคมาดักหน้าและยิงจนคว่ำที่หน้าโกดังนั่นเอง วิคเดินผิวปากตรงไปยังจุดที่เห็นเมธีล้มลง ไปถึงเขาพบแต่กองเลือดที่พื้น! วิคสบถอย่างเจ็บใจ

“บ้าฉิบ...”

เมธีพาร่างโชกเลือดไปโรงพักสารภาพกับผู้กองวิทย์ที่สั่งตำรวจให้เอาเครื่องอัดเสียงมาบันทึกไว้ว่า

“ผมเป็นคนสั่งฆ่า...วีว่า...ผมโกรธเธอแต่ผมไม่ได้ตั้งใจ” เมธีพูดกระท่อนกระแท่น ผู้กองวิทย์ถามว่าเขาสั่งให้ใครไปหามือปืน เมธีบอกวิค ตนพยายามห้ามแล้ว

แต่ช้าไป และสุดท้ายมันก็หักหลังตน มันยิงตน ผู้กองถามว่าตอนนี้วิคอยู่ไหน เมธีจ้องหน้าผู้กองแต่กลับ

บอกว่า “ถ้าวีว่าฟื้นขึ้นมา ฝากบอกวีว่าด้วยว่า...ผมเสียใจ ...ผมขอโทษ...”

พูดได้แค่นั้นเมธีก็แน่นิ่งไป ผู้กองชะงักกดปุ่มปิดการบันทึกเสียง ก็พอดีเสียงไซเรนรถพยาบาลมาถึง...

ooooooo

เวลาเดียวกัน ที่เรือใบของปูรณ์...วีว่าพิสูจน์ได้สำเร็จอีกครั้งว่าปูรณ์ได้เห็นร่างมุกรินที่ตนอาศัยอยู่เป็นตน เธอไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร แต่ก็ปลื้มปีติที่เห็นความรักที่ปูรณ์มีต่อตน บอกเขาว่า

“มันดูไม่น่าเชื่อเลยใช่ไหมคะอาปูรณ์ แต่เชื่อเถอะค่ะว่าทุกสิ่งที่อาปูรณ์เห็นตรงหน้านี้เป็นความจริง วีว่าไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาอธิบายความปาฏิหาริย์นี้ดี มันอาจจะเป็นเพราะ...” ปูรณ์เข้าไปกอดวีว่าไว้บอกเธอว่า

“ไม่ต้อง...อาไม่ต้องการค้นหาหรือรู้เหตุผลอะไรทั้งนั้น ทั้งชีวิตที่เหลืออยู่ของอา แค่ได้เห็นวีว่ากลับมาก็พอแล้ว แค่นี้ก็พอแล้ว...สัญญากับอาได้ไหม ว่าวีว่าจะไม่หนีจากอาไปไหนอีก...สัญญากับอานะวีว่า...”

วีว่านิ่งไปอย่างไม่แน่ใจเหมือนกันว่าตนจะกลับเข้าร่างตัวเองได้หรือไม่ วีว่ากอดปูรณ์แทนคำตอบที่ตัวเองก็หวั่นไหว

ทั้งคู่กอดกันแนบแน่นด้วยความรักที่ผ่านการพิสูจน์ถึงชีวิตมาครั้งแล้วครั้งเล่า...เป็นภาพที่สวยงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

แต่ที่โรงแรม...อีโนกำลังวุ่นวายใจที่ดาราที่ตนเป็นผู้จัดการหายตัวไป แล้วก็ต้องว้าวุ่นใจยิ่งขึ้นเมื่อผู้ช่วยผู้จัดการรีสอร์ตมาแจ้งว่า ชั้นฉัตรที่อยู่ไทยธนกิจโทร.มาถามหลายครั้งแล้วว่าเห็นปูรณ์ไหม ตนถามใครก็ไม่เห็นจึงมาถามเธอดู

พออีโนนึกได้ว่ามุกรินหาย ปูรณ์ก็หาย อีโนตาโตเหมือนนึกอะไรได้ โทร.ไปคุยกับพี่หมี พูดอย่างตื่นตระหนกว่า

“ตอนแรกยัยมุกรินหายไปก็วุ่นจะแย่...นี่มารู้ว่าอาปูรณ์หายไปด้วย คิดดูนะคะ หายไปเวลาเดียวกัน พร้อมกัน แล้วก็ยังไม่กลับมาด้วยกันทั้งคู่ตั้งแต่เมื่อวานบ่าย จนบัดเดี๋ยวนี้!” แต่พี่หมีบอกว่าเขาอาจจะไม่ได้ไปด้วยกันก็ได้ อีโนบ่นอย่างโกรธแทนวีว่าว่า “เจ็บใจนัก อาปูรณ์นะอาปูรณ์ ปากบอกรักวีว่าอย่างโน้นอย่างนี้ อยากจะดูแลตลอดไป แล้วไง! ไปคั่วกับยัยมุกรินซะงั้น มันทรยศหักหลังกันชัดๆ”

ooooooo

ที่ห้องพักคนไข้ของวีว่า...เจ้าขากลับมาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับไทยธนกิจให้ใจเด็ดกับวารุณีฟัง ทั้งสองอุทานอย่างคาดไม่ถึงว่าชงโชคจะเป็นคนร่วมมือในแผนการนี้ด้วย ใจเด็ดถอนใจพูดอย่างรับไม่ได้ว่า

“สุดท้ายคุณอาพริ้มเพราก็เป็นคนทำให้ธนาคารที่คุณปู่ คุณพ่อสร้างมาโดนคนอื่นยึดไปจนได้ เพราะความอาฆาตแค้นปูรณ์แบบบ้าๆบอๆ ที่ไม่มีใครรู้เหตุผลว่าเพราะอะไรนั่นแท้ๆ”

“เหตุผลจริงๆก็เพราะฉันมันโง่เอง...” เสียงคุณย่าพริ้มเพราแทรกเข้ามา ทุกคนหันมองอึ้ง เห็นคุณย่าที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก สภาพหมองเศร้าเจ็บปวดทรุดโทรมไปถนัดใจ คุณย่าพร่ำพูดแต่ว่า “ทั้งหมดเกิดขึ้น เพราะความโง่ของฉันคนเดียวเท่านั้น...” คุณย่าบอกทุกคนว่า “ฉันไม่หวังให้ใครเลิกเกลียด หรือยกโทษในสิ่งที่ฉันทำลงไป...แต่ฉันจะแก้ไขทุกอย่างให้กลับมาเป็นดังเดิมให้ได้ ฉันจะเอาไทยธนกิจกลับคืนมาเป็นของวรรณดำรงให้ได้!”

“ถ้าคุณอาอยากจะเอาไทยธนกิจกลับคืนมาจริง คุณอาก็ควรจะเอาปูรณ์กลับมาช่วยก่อนเป็นอันดับแรกครับ” ใจเด็ดเสนอ เป็นข้อเสนอที่ทำให้คุณย่าชะงักเหมือนถูกตอกหมุดเข้ากลางหัวใจ!

เวลาเดียวกันนี้ คุณหญิงแขอุไรสั่งพนักงานให้ปลดรูปท่านเจ้าสัววรรณและคุณปู่จรัลลงท่ามกลางความงุนงงของบรรดาพนักงานที่แอบดูและซุบซิบกัน สวัสดิ์มาเจอเตือนพี่สาวว่า

“นั่นไม่ใช่แค่รูปปั้นรูปวาด แต่มันคือตัวแทนของเจ้าสัววรรณ ตัวแทนของคุณจรัล มันเป็นมากกว่าสิ่งของแต่มันเป็นสิ่งที่พนักงานที่นี่เคารพเลยนะพี่”

แทนที่คุณหญิงแขอุไรจะฟังกลับเยาะเย้ยว่าถ้านับถือกันมากทำไมไม่เอาผ้าเจ็ดสีเจ็ดศอกมาผูก เอาธูปเทียนมากราบไหว้ขอหวยล่ะ ซ้ำบอกว่าหมดยุคของวรรณดำรงแล้ว ไทยธนกิจไม่ใช่ของวรรณดำรงอีกต่อไปแล้ว สวัสดิ์พยายามทักท้วงว่าให้เวลาพนักงานปรับตัวกันหน่อย เดี๋ยวพวกเขาจะไม่พอใจเอา

“ไม่พอใจก็ลาออกไป ใครกล้าเสนอหน้ามาแสดงความไม่พอใจก็เชิญระเห็จออกไปจากที่นี่ เชิญเดินตามก้นอดีตประธานและพวกวรรณดำรงไปเลย!”
สวัสดิ์ฟังพี่สาวแล้วถอนใจเฮือกอย่างหนักใจว่าปัญหาใหญ่กำลังจะตามมาเร็วๆนี้แน่

ooooooo

ที่สระว่ายน้ำรีสอร์ต อีโนโทรศัพท์คุยกับพี่หมีเรื่องมุกรินหายไปกับปูรณ์ทั้งคืน ลมมาได้ยิน เขาตำหนิอีโนว่าเป็นผู้จัดการยังไงปล่อยให้ดาราของตัวเองหายไปได้

อีโนย้อนทันทีว่าแล้วเขาเป็นแฟนประสาอะไร ถึงได้ปล่อยให้แฟนตัวเองหายไปกับผู้ชายอื่น พูดใส่หน้าว่า

“ก่อนจะว่าคนอื่น หัดมองตัวเองก่อนว่าดีพอรึยัง!”

อีโนสะบัดจากลมไปเจอผู้ช่วยผู้จัดการที่มาบอกว่ามุกรินกับปูรณ์กลับมาแล้ว อีโนรีบวิ่งไปทันที

พอเจอหน้าปูรณ์ก็ตัดพ้อต่อว่าเรื่องที่เขาหายไปกับมุกริน ถามว่าเขารักเพื่อนตนยังไงถึงได้หายไปทั้งคืนกับแม่ดารานั่น มุกรินจะชี้แจง ก็ถูกอีโนตวาดให้หุบปาก

อีโนต่อว่ามุกรินมากมายที่ตัวเองจะแต่งงานกับลมอยู่แล้วยังหายไปทั้งคืนกับปูรณ์ พอมุกรินจะชี้แจง ลมโพล่งไปว่า


ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ตอนที่ 11 วันที่ 13 ก.ย. 58

อ่านละครย่อเรื่อง ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ บทประพันธ์โดย วรรณวรรธน์
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจบทโทรทัศน์โดย พฤกษ์ เอมะรุจิ
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจกำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจผลิตโดย บริษัท บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ