ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ตอนที่ 13[ตอนอวสาน] วันที่ 20 ก.ย. 58

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ตอนที่ 13[ตอนอวสาน] วันที่ 20 ก.ย. 58

“ความเกลียดชังเหมือนม่านบังตา ทำให้ฉันตาบอด มองไม่เห็นสิ่งที่เธอเป็น สิ่งที่เธอทำมาตลอดตั้งแต่เข้ามาอยู่ในรั้วบ้านหลังนี้ แต่ถึงฉันจะเห็น ฉันก็ทำเป็นไม่เห็นอยู่ดี เพราะใจฉันมันมืดบอดมากกว่าตาของฉันเสียอีก”

คุณย่าเล่าถึงสิ่งที่ทำให้ความรู้สึกของตนเปลี่ยนแปลงว่า

“จนเช้าวันก่อน วันที่เธอจูงวีว่าออกมาจากห้องไอซียู...วันนั้นฉันเห็นแสงอาทิตย์ที่ส่องมาสว่างไปทั่วร่างของเธอ มันเหมือนแสงนั่นทำให้ตาฉันหายฝ้าฟางหายมืดบอด ฉันตาสว่างและเห็นสิ่งที่เธอทำสิ่งที่เธอเป็นทั้งหมด ไม่ใช่แค่ตาสิ ใจของฉันก็ด้วย...คนแก่คนนี้เคยดูถูกเธอไว้เหลือเกินว่าเป็นได้ก็แค่ผ้าห่มผืนเก่าๆมีรอยขาดที่น่ารังเกียจและไม่มีค่าอะไร...แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย เธอคือผ้าห่มผืนที่มีค่ามากที่สุดต่างหาก”



คุณย่าเอามือวางที่บ่าปูรณ์อย่างนุ่มนวลเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนลงว่า “เธอพอจะยกโทษและให้อภัยคนแก่ที่คิดผิดทำผิดกับเธอมาตลอดได้ไหม” ปูรณ์นิ่ง ก่อนเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า

“ผมไม่จำเป็นต้องยกโทษหรือให้อภัยคุณอาเพราะที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็นยังไงผมก็เคารพนับถือคุณอาเสมอ ถึงผมจะเกิดในที่อื่น มีสายเลือดอื่น แต่ก็โตมาได้ในรั้วบ้านของวรรณดำรง รั้วบ้านที่คุณอาคอยดูแลอยู่ แค่เพียงคุณอาเข้าใจผมแค่นั้น ก็ทำให้ผมมีความสุขเกินพอแล้วครับ”

คุณย่ายกมือขึ้นลูบหัวปูรณ์อย่างแผ่วเบาราวกับเป็น การต้อนรับเขาเข้ามาเป็นสมาชิกในวรรณดำรงอย่างเต็มใจ

เมื่อปูรณ์เดินออกมาเจอวีว่าที่เฝ้าดูอยู่อย่างเป็นห่วงถามเขาว่า คุณย่าเรียกไปคุยอะไร บอกตนได้ไหมจะได้ไปช่วยพูดให้ ปูรณ์ไม่ตอบแต่รวบร่างวีว่าเข้าไปกอดอย่างนุ่มนวล เป็นสัมผัสแทนคำตอบที่ทำให้วีว่ากอดตอบเขาด้วยความดีใจ...

ooooooo

วันต่อมาปูรณ์ในชุดสูทสง่างาม เดินเข้าไปในไทยธนกิจท่ามกลางการต้อนรับอย่างปลื้มปีติของพนักงาน ชั้นฉัตรเข็นรถให้ชงโชคนั่งตามเข้าไป เสียงปรบมือต้อนรับกึกก้องไปทั้งไทยธนกิจ...

ปูรณ์และวีว่าไปที่หลุมฝังศพมุกรินที่สุสานแบบคริสต์ เธอเอ่ยกับปูรณ์ว่า

“ถ้ามุกรินรู้เธอคงดีใจนะคะ ที่สุดท้ายคนก็พากันกลับมารักเธอ...” วีว่าพูดเหมือนจะสื่อถึงใครบางคนว่า “การที่ฉันได้อาศัยอยู่ในร่างเธอ แม้ว่ามันจะไม่นาน แต่ฉันหวังว่า ฉันจะได้ทำในสิ่งที่เธอต้องการบ้างนะ...แล้วถึงฉันจะไม่ค่อยรู้จักเธอ แต่เธอก็ทำให้ฉันรู้จักโลกนี้ดีขึ้นกว่าเดิมนะมุกริน...ฉันได้รู้ว่าความสุขไม่ได้อยู่ที่มีชื่อเสียง ลาภยศ หรือมีอะไรมากมาย...แต่อยู่ที่มีคนรักเรา แล้วเราก็รักเขามากกว่า...และถ้าสวรรค์มีจริง ฉันหวังว่าเธอจะได้อยู่บนนั้น...แล้วได้เจอกับลมนะ”

ooooooo

กลับถึงบ้านวรรณดำรง วีว่ามองไปที่สวนเห็นมีหุ่นแขวนชุดเจ้าสาวตัวสวยของเธออยู่กลางสวนอย่างสวยงาม วีว่าเดินไปดูยิ้มอย่างมีความสุข

“ชุดเจ้าสาวชุดนี้จะได้สวยไร้ตำหนิเหมือนเดิมเมื่อมันกลับคืนสู่เจ้าของท่ีแท้จริง” เสียงปูรณ์เอ่ยจากข้างหลังวีว่าขอบคุณอาปูรณ์ รำพึงถึงชุดเจ้าสาวที่ตนเกือบได้ใส่ ต่อมามุกรินเกือบได้ใส่ แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครได้เคยใส่ ปรารภว่าอาจเป็นชุดต้องสาปก็ได้ เป็น “ชุดเจ้าสาวที่ไม่มีเจ้าสาวคนไหนได้ใส่มัน”

“งั้นอาว่าถึงเวลาที่จะทำลายคำสาปเสียทีแล้วนะ” ปูรณ์พูดอย่างมีความหมายว่า “ชุดเจ้าสาวตัวนี้สมควรถูกสวมใส่โดยคนที่ตัดเย็บมันขึ้นมาเสียที...อาอาจไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุดในโลก แต่อาสัญญาว่าอาจะพยายามเป็นผู้ชายที่ดีที่สุดสำหรับวีว่าเพียงคนเดียว...แต่งงานกับอานะ”

วีว่ายิ้มอย่างตื้นตันใจ พยักหน้ารับน้ำตาไหลพราก...

พิธีแต่งงานจัดขึ้นท่ามกลางความปลื้มปีติของทุกคน เมื่อเข้าทำพิธีในโบสถ์ วีว่าก็ได้กล่าวในพิธีตามบาทหลวงอย่างจริงจัง หลังจากเคยเล่นมานับครั้งไม่ถ้วนกับอาปูรณ์ในวัยเด็กมาแล้ว

หลังพิธีแต่งงาน วันนี้วีว่าในชุดเดินทางท่องเที่ยวเข้าไปกราบแทบเท้าคุณย่าอย่างอ่อนน้อม ก่อนจะเงยหน้าเอ่ยกับคุณย่าที่เธอรักว่า

“วีว่าขอบคุณคุณย่ามากนะคะ”

“หลานย่าจะมาขอบคุณย่าเรื่องอะไรกันหรือ?”

“ก็...เรื่องที่คุณย่ายอมให้วีว่าแต่งงานกับอาปูรณ์ไงล่ะคะ”

“แล้วทำไมย่าจะไม่ยอมล่ะ” คุณย่ายิ้ม เชยคางวีว่าขึ้นมองเต็มตา พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ปูรณ์เป็นคนดีก็ย่อมเหมาะสมกับคนดีๆอย่างหลานของย่าจริงไหม” พลางหันไปหยิบอะไรบางอย่างให้ “ย่าจะเอานี่ให้หลานตั้งแต่หลานฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่ก็หลงๆลืมๆประสาคนแก่ไม่ได้ให้เสียที” คุณย่าวางสิ่งนั้นลงบนมือวีว่า มันคือสร้อยล็อกเกตเงินสลักลายเล็กๆสวยงามมาก บอกวีว่าว่า

“สร้อยล็อกเกตนี้ เจ้าสัววรรณ คุณทวดของหนูทำขึ้นมาให้ย่าเก็บไว้สวมตั้งแต่เด็กแล้ว ถึงเวลาที่ย่าจะส่งต่อให้หลานเก็บไว้บ้าง” คุณย่าเปิดฝาล็อกเกต ภายในเป็นรูปของคุณทวด วีว่ามองอึ้งเพราะรูปนั้นคือคุณลึกลับ แต่พออุทานออกมาคุณย่าถามว่าอะไร

ทันใดนั้นมีลมพัดอ่อนๆเข้ามา แล้วคุณลึกลับก็ปรากฏให้เห็น ท่านส่ายหน้าเชิงบอกวีว่าไม่ให้พูด วีว่าจึงเฉไฉว่าคุณทวดหล่อจัง คุณย่าบอกให้วีว่าสวมไว้

คุณทวดจะได้คอยคุ้มครองให้ปลอดภัย

“วีว่าเชื่อค่ะว่าคุณทวดคอยปกป้องคุ้มครองพวกเราอยู่” วีว่าพูดด้วยความซึ้งใจจากประสบการณ์ของตนคุณย่าบอกว่าเข้ามาหาย่านานแล้วเดี๋ยวปูรณ์
จะรอนาน วีว่าจึงกราบลาคุณย่าลุกเดินออกไป

ปูรณ์กับวีว่าบ่ายหน้าไปยังทะเล ที่กระจกหลังรถพ่นสเปรย์สีขาวว่า “SORRY WE’R IN HONEYMOON”

ปูรณ์กับวีว่าล่องเรือใบสีขาวไปกลางทะเลสีครามกอดกันมองท้องทะเลเวิ้งว้างอย่างมีความสุข ปูรณ์ถามว่าทำไมเธอถึงยอมแต่งงานกับตน วีว่ามองหน้าถามว่า “ทำไมอาปูรณ์ถามอย่างนี้ล่ะคะ”

“ก็ผู้หญิงอย่างวรรณวิวาห์ วรรณดำรง จะเลือกแต่งงานกับผู้ชายที่ดีกว่าอาร้อยเท่าพันเท่าก็ได้นี่นา”

“แล้วผู้ชายพวกนั้นอยู่ที่ไหนล่ะคะ วีว่ามีความสุขเวลาที่ได้อยู่กับผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าวีว่าตอนนี้ ผู้ชายที่รักวีว่า ผู้ชายที่ไม่เคยผิดคำสัญญาที่
ให้ไว้เลย...แค่นี้ก็ดีพอแล้วค่ะ”

“แต่ว่า....”

“ไม่มีแต่ค่ะ” วีว่าทำเสียงดุ “วีว่าพูดชัดเจนแจ่มแจ้งแล้วค่ะ ห้ามถามอีก ถ้าถามจะโกรธจะไม่รักแล้ว เข้าใจพ้อยท์นะคะ”

“เข้าใจครับผม...” ปูรณ์รีบตอบ ต่างยิ้มและกอดกันอีกครั้ง...

พระอาทิตย์ส่องสว่างจนขาวโพลนขึ้น...กลายเป็นเหมือนห้องสีขาวที่ไม่มีกำแพงและจุดสิ้นสุด เหมือนอยู่ในอีกมิติหนึ่งที่เหนือกาลเวลา...

ลมในชุดขาวเดินเข้ามาท่าทางงงๆ พลันเขาก็มองอึ้ง เมื่อเห็นมุกรินในชุดขาวกำลังยิ้มให้อย่างปลื้มปีติ ลมเดินเข้าไปหา เอ่ยเสียงแผ่วเบา...

“รินรอผมอยู่????”

“ฉันรอคุณอยู่เสมอ...” ทั้งสองเดินเข้าสวมกอดกันด้วยความรัก

“ชีวิตผมอาจจะเลวร้ายเพราะผมทำตัวผมเอง...

แต่รินคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของผม...แต่ผมไม่เคยดูแลรินให้ดีพอเลย... ผมทำร้ายคุณ ผมบังคับให้คุณฆ่าลูกของเรา ผมทิ้งคุณไป ผมพยายามจะแก้ตัว ผมอยากแต่งงานกับคุณ อยากทำให้คุณมีความสุขที่สุด ผมอยากชดใช้คืนวันดีๆให้กับคุณ แต่มันก็สายไปแล้วใช่ไหม... ผมขอโทษนะริน...ผมเสียใจ...”

“แต่ฉันไม่เสียใจ” มุกรินเช็ดน้ำตาให้คนรัก “เพราะสุดท้าย ฉันก็ได้รู้ว่าคุณรักฉันมากแค่ไหน”

มุกรินลูบไล้ใบหน้าลมอย่างอ่อนโยน บอกเขาว่า

“แค่ความรู้สึกที่สัมผัสได้ว่าคุณรักฉันจริงๆ มันก็ทำให้ฉันอภัยให้คุณได้ทุกอย่างแล้วล่ะลม”

ลมมองมุกรินอึ้งอย่างซึ้งถึงใจ เขากอดเธอไว้แนบแน่นถามว่าเธอยังรักตนอยู่ใช่ไหม เธอย้อนถามว่าแล้วทำไมจะไม่รักล่ะ ลมกอดกระชับเธอไว้อีก พร่ำบอกว่า

“ผมจะไม่ยอมจากคุณไปไหนอีก เราจะอยู่ด้วยกัน” มุกรินบอกว่าตลอดไป ลมย้ำตาม “ใช่...ตลอดไป”

ปูรณ์กับวีว่าอยู่บนเรือใบสีขาว ทั้งสองกอดกันมองไปในท้องทะเลสุดสายตาเหมือนมองอนาคตที่สวยงามข้างหน้า

*******อวสาน******

ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ตอนที่ 13[ตอนอวสาน] วันที่ 20 ก.ย. 58

อ่านละครย่อเรื่อง ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ บทประพันธ์โดย วรรณวรรธน์
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจบทโทรทัศน์โดย พฤกษ์ เอมะรุจิ
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจกำกับการแสดงโดย รัญญา ศิยานนท์
ละครขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจผลิตโดย บริษัท บีอีซี-เทโร เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ขอเป็นเจ้าสาวสักครั้งให้ชื่นใจ ออกอากาศทุกวันศุกร์-อาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ