อ่านเพื่อนรักเพื่อนริษยา ตอนอวสาน[4] วันที่ 22 ก.ย. 58

อ่านเพื่อนรักเพื่อนริษยา ตอนอวสาน[4] วันที่ 22 ก.ย. 58

จิ๋วแสดงโชว์ร้องเพลงในสตูดิโอ โดยใส่รองเท้าสีชมพูของเมฆ มีนักข่าวและแฟนคลับเข้ามาดูมากมาย
หลังร้องเพลงเสร็จ จิ๋วกับอาทิตย์กำลังนั่งแถลงข่าวที่โต๊ะ เป๋าสะพายกล้องเดินเข้ามา เห็นจิ๋วนั่งแถลงข่าวอยู่ก็งง “จิ๋ว?” เป๋าหันไปถามนักข่าวข้างๆ “นี่แถลงข่าวอะไรหรือครับ”
“เอ๊า ทำงานอยู่นี่ไม่ใช่เหรอ ก็เรื่องที่เค้าจะไปเป็นนักร้องที่จีนไง”
“จีน ? จีนอะไรครับ”
“ประเทศจีนไง โอ๊ย” เป๋าเหวอ

บนเวที อาทิตย์แถลง “หลังจากการพูดคุยกับตัวแทนจากเกรทไชน่าเรคคอร์ด ตกลงจะให้จิ๋วเซ็นสัญญาออกอัลบั้มเป็นภาษาจีนทั้งหมดสามอัลบั้มในนามของ jewel และจะมีการทัวร์คอนเสิร์ตรวมทั้งงานบันเทิงต่างๆ ตลอดสองปีที่เซ็นสัญญาครับ พี่ๆนักข่าวมีอะไรถามจิ๋วมั้ยครับ”
นักข่าวคนหนึ่งยกมือถาม “แล้วน้องจิ๋วจะต้องไปอยู่ที่นั่นเลยรึเปล่าคะ”


“อ๋อ ก่อนอื่นจิ๋วคงต้องไปเรียนภาษาที่นั่นค่ะ แล้วก็ใช้เวลาศึกษาวัฒนธรรม คงเริ่มเดินทางประมาณอีกสองเดือนข้างหน้านี้”
เป๋าหน้าซีด นึกถึงที่ป๋าช้างพูด “รู้สึกดีๆกับใครก็บอกเขาซะ เพราะความรักน่ะเป็นสิ่งที่สวยงามเกินกว่าจะเก็บไว้ดูคนเดียว”
นักข่าวอีกคนยกมือถาม “แล้วผลงานในเมืองไทยล่ะคะ ยังมีอยู่หรือเปล่า”
“ก็คงจะมีซิงเกิ้ลใหม่ออกมาค่ะ เห็นว่าจะบันทึกเสียงกันที่นั่นเลย”
เห็นมือคนยกขึ้น อาทิตย์หันไปมอง เห็นมือคนยื่นอยู่ในฝูงนักข่าว ไม่เห็นหน้าเป๋า “เชิญครับ”
เป๋าเดินก้าวออกมา จิ๋วตกใจ “แล้วค่ายเพลงที่นั่น...เค้ารับช่างภาพด้วยมั้ยครับ”
นักข่าวฮือฮา จิ๋วเหวอ อาทิตย์ยิ้ม “คุณเป๋าสนใจหรือครับ”
จิ๋วรีบบอก “คงไม่ได้หรอกค่ะ ที่นั่นเค้าคงไม่ใช้กล้องฟิล์มกันแล้ว”
เป๋าหายใจเข้าเต็มปอดก่อนบอกความจริง “ถึงผมจะเคยชอบถ่ายรูปด้วยกล้องฟิล์ม แต่ผมก็รู้ว่ามันเป็นอดีตไปแล้ว คนเราต้องเลือกอยู่กับปัจจุบัน แล้วตอนนี้ผมก็ชักจะหลงรักกล้องดิจิตอลขึ้นมาซะแล้ว” จิ๋วอึ้ง...เหมือนเป๋ามาบอกรัก “จิ๋ว ทำไมแกจะไปไม่บอกฉันเลย”
“ฉัน...”
“ตกลง คุณเป๋าสนใจจะไปกับจิ๋วด้วยเหรอครับ”
“ผมอยู่ไม่ได้หรอกครับ” ทุกคนนิ่งฟัง “ถ้าหัวใจผมไปอยู่นั่น ผมก็ต้องไปด้วยครับ” นักข่าวเฮลั่น อาทิตย์หันไปมองจิ๋ว จิ๋วเขินหน้าแดง เป๋ายิ้ม จิ๋ววิ่งลงไปหน้าเวที เป๋าวิ่งออกมาจากกลุ่มนักข่าว ทั้งสองกอดกันตรงกลางห้อง ทุกคนปรบมือดีใจด้วย อาทิตย์ดูเหงาๆแต่ก็ยังปรบมือยิ้มดีใจกับทั้งสอง เป๋ากับจิ๋วยิ้มมองหน้ากัน

ห้องอาทิตย์ จอคอม อาทิตย์กำลังค้นหาด้วยคำว่า “อัปสรสวรรค์ address” ในกูเกิ้ล อาทิตย์หาข้อมูลของนางฟ้า ปูเปรี้ยวเดินแบกลังใส่จดหมาย ช่อดอกไม้ และตุ๊กตาเข้ามา “แฟนๆเข้ามาฝากของให้กำลังใจน้องนางฟ้าไม่ขาดเลยค่ะ แค่จดหมายก็เป็นพันฉบับแล้ว ยังไม่รวมโพสต์ให้กำลังใจในเฟสอีก เดี๋ยวรวบรวมให้คุณพ่อเธอแล้วกันนะคะ” อาทิตย์พยักหน้าเครียด
มือถือดังขึ้นเป็นสายจากจิ๋วดังขึ้น อาทิตย์กดรับ ว่าไงจิ๋ว.....” หน้าอาทิตย์ตะลึง ดีใจ “รู้ที่อยู่แล้วเหรอ! ที่ไหนจิ๋ว” อาทิตย์หยิบกระดาษมารีบจดๆ ปูเปรี้ยวเหล่ยิ้ม

ที่หน้าโรงละครเห็นป้ายคัทเอ๊าท์โฆษณาละครเวทีเรื่อง “โฉมงามกับปีศาจโรงละคร” โดยคุณครูนางฟ้าและนักเรียนการแสดงรุ่นที่ 1 ด้านในโรงละคร เห็นคนดูและเหล่าผู้ปกครองของเด็กๆมานั่งดูจนเต็ม อาทิตย์ จิ๋ว เป๋านั่งรอชมละครอยู่ที่เก้าอี้
“เจ้ไลก็หายไปอีกแล้วค่ะคุณอาทิตย์ จิ๋วกับเป๋าไปที่บ้านตั้งหลายรอบก็อยู่แต่น้าเพ็ญ มือถือก็ปิดเครื่อง ไม่รู้เป็นไงบ้าง”
อาทิตย์พยักหน้าเครียดๆ “ผมก็ติดต่อไลไม่ได้”
ไฟเฟดลง เสียงดนตรีกระหึ่มขึ้น บนเวที ม่านเปิดออก เด็กๆออกมาเต้นรำในเพลงสนุกสนาน ตามด้วยนางฟ้าที่ออกมาเต้นรำร่วมกับเด็กๆ ผู้คนปรบมือดังลั่น อาทิตย์ จิ๋ว เป๋ายิ้มปรบมือดีใจที่ได้เห็นนางฟ้าอีกครั้ง
บนเวที นางฟ้าเต้นรำกับเด็กๆสักพัก เห็นชายในชุดคลุมสีดำสวมหน้ากากปีศาจเดินออกมา เด็กๆพากันตกใจกลัวมายืนด้านหลังนางฟ้า นางฟ้ากับปีศาจจ้องหน้ากันสักพัก เจ้าปีศาจก็วิ่งหนีเข้าหลังฉากไป

จบการแสดง เด็กๆจับมือกันเดินออกมาโค้ง ผู้ชมปรบมือดังลั่น ปีศาจโรงละครเดินออกมา ถอดหน้ากากออก เห็นหน้าเป็นครูผู้ชาย โค้งให้ผู้ชม ผู้ชมปรบมือ นางฟ้าเดินออกมาโค้ง ผู้ชมปรบมือ ขณะนางฟ้าเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นไลลาในชุดเดรสสีดำยืนมองอยู่แล้วเดินหันหลังออกไป นางฟ้าอึ้งๆ แล้วจึงเดินถอยหลังไป นักแสดงทุกคนจับมือกันโค้ง ผู้ชมปรบมือ จากนั้นผู้ชมก็กรูกันออกไปมอบดอกไม้ให้กับคนที่ตนรู้จัก นางฟ้าก้มรับดอกไม้จากบรรดาผู้ปกครองของเด็กๆ
ผู้ปกครองร้องไห้ ปลื้มลูก “ครูนางฟ้าเก่งจริงๆค่ะ สอนลูกฉันให้เล่นละครได้ ไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะ”
นางฟ้ายิ้ม “น้องมีความสามารถในตัวอยู่แล้วค่ะ”
“เจ้ฟ้า” นางฟ้าตกใจ หันไปมอง อึ้ง จิ๋ว อาทิตย์ เป๋ายืนยิ้มอยู่
อาทิตย์เดินเข้าไปยื่นช่อดอกไม้ให้นางฟ้า นางฟ้าอึ้ง “มอบให้คุณครูนางฟ้าครับ” นางฟ้าพูดไม่ออก

หลังละครเลิก อาทิตย์กับเป๋านั่งรออยู่หน้าโรงละคร จิ๋วเดินเข้ามา “เจ้ฟ้าบอกว่าอย่าเพิ่งกลับนะคะ เปลี่ยนชุดเสร็จจะออกมาหา” อาทิตย์กับเป๋ายิ้มพยักหน้า

ที่ห้องแต่งตัว เห็นเหล่านักแสดงกำลังเปลี่ยนชุด ที่หน้ากระจก นางฟ้าในชุดนักแสดงกำลังถอดต่างหูออก ขณะนั้นมองไปในกระจก เห็นผู้หญิงรูปร่างคล้ายไลลาในชุดคลุมดำสวมหน้ากาก ยืนมองอยู่ที่หน้าประตู

นางฟ้าตกใจมาก หันไปมอง แต่ผู้หญิงคนนั้นหายไปแล้ว นางฟ้าตัดสินใจเดินตามออกไป นักแสดงชายร่างใหญ่ที่สวมบทบาทปีศาจเดินออกมาจากห้องน้ำในชุดลำลอง มองไปที่ราวแขวนเสื้ออันว่างเปล่าแล้วสะดุ้ง
นักแสดงชายตะโกนถามคนอื่นๆ “เฮ้ย ชุดผมหายไปไหนล่ะ”
“ก็แกเอาไว้ไหนล่ะ”
“ก็เมื่อกี้แขวนไว้ตรงนี้”

นางฟ้าเดินออกมาที่ทางเดินมืดๆข้างโรงละคร ที่มุมมืดไกลๆ เห็นหญิงสาวในชุดปีศาจเดินแว่บเข้าไปอีกห้องหนึ่ง นางฟ้ารีบเดินตามไป

นางฟ้าเดินตามสาวในชุดปีศาจเข้ามาในห้องเก็บอุปกรณ์และฉาก ไม่เห็นมีใครอยู่ นางฟ้าเอ่ยเรียกไลลา “ไล...แกรึเปล่า” นางฟ้ามองไปรอบๆ เห็นหญิงสาวในชุดปีศาจยืนมองเธออยู่ตรงที่พักบันไดชั้น 2 แล้วหันเดินขึ้นไป นางฟ้ารีบเดินตามไลลาไป

นางฟ้าเดินขึ้นบันไดมาจนถึงชั้นบนสุด ซึ่งเป็นทางเดินเล็กๆสำหรับติดตั้งไฟ นางฟ้ามองไปก็ยังไม่เห็นตัวไลลา “ไล แกอยู่ไหน แกเป็นยังไงบ้าง” นางฟ้ามองไปรอบๆ ไม่คาดคิด ไลลาในชุดคลุมปีศาจก็โผล่พรวดมาจากด้านหลังบีบคอนางฟ้าทันที “ไล” ไลลาบีบคอนางฟ้าแล้วผลักไปจนถึงจุดกึ่งกลางของทางเดิน ผลักนางฟ้าล้มลง
ไลลาถอดหน้ากากปีศาจโยนลงไปข้างล่างแล้วมองหน้านางฟ้าอย่างแค้น “อีนางฟ้า เพราะแกคนเดียว ชีวิตฉันถึงเป็นแบบนี้”
“ฉันขอโทษนะไล ฉันไม่ได้ตั้งใจ”
“แกเอาไปทุกอย่าง ทั้งโอกาส ความฝัน ความรัก สุดท้ายก็เอาชีวิตฉัน”
“ฉันหยุดทุกอย่างแล้ว แกให้อภัยฉันเถอะ”
“อภัย... ไม่มีความหมายสำหรับคนที่ไม่เหลือใคร และใกล้ตาย”
“คนที่รักแกยังมีอีกมากนะ อย่างน้อยก็มีพวกเรา ฉัน ไอ้จิ๋ว ไอ้เป๋า”
“พวกเพื่อนเฮงซวย”
“แล้วก็...คุณอาทิตย์”
“คุณอาทิตย์เค้าไม่ได้รักฉัน”
“รู้ได้ยังไง ก็แกบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าแกกับเค้า...”
“เค้านอนกับฉัน...ทั้งที่ไม่มีสติ !!”
นางฟ้าตกใจ “แกพูดอะไร ?”
“แกมันเป็นเจ้ากรรมนายเวรของฉัน อีนางฟ้า” ไลลาจะเดินเข้าไปหานางฟ้า

นางฟ้าถอยหลัง รองเท้านางฟ้าสะดุดพื้น นางฟ้าเซล้มออกไปนอกทางเดิน ขณะกำลังจะตกลงไปด้านล่าง นางฟ้าเอื้อมมือไปจับราวเหล็กไว้ทัน

จิ๋วเดินเข้ามาในโรงละคร เห็นหน้ากากปีศาจตกอยู่ จิ๋วก้มลงเก็บแล้วเงยหน้าขึ้นไปมองข้างบน เห็นไลลากับนางฟ้าบนทางเดินสูง จิ๋วช็อก “เจ้ฟ้า เจ้ไล” จิ๋วรีบมองหาทางขึ้นแล้ววิ่งไปทางนั้นทันที

นางฟ้ากอดราวเหล็กอยู่
“ฉันไม่ฆ่าแกหรอก ฉันจะให้แกตกลงไปเอง” ไลลาล้วงกระเป๋า หยิบถุงผ้าสีดำออกมา มือไลลาล้วงไปในถุงผ้าสีดำ หยิบแมงมุมตัวเป้งออกมา นางฟ้าเห็นแมงมุมก็ช็อก “หมดบุญของแกแล้วอีนางฟ้า ปีกหักไปนรกซะ” ไลลายื่นแมงมุมไปวางบนแขนนางฟ้า
นางฟ้าหลับตาตัวสั่น หายใจแรง เหมือนจะเป็นลม
จิ๋ววิ่งตามขึ้นมาเห็นก็ตกใจมาก“เจ้ไล หยุดเถอะค่ะ”
ไลลาหันไปมองจิ๋ว “มาก็ดี อีเพื่อนเลว ดูให้เต็มตา ว่าฉันไม่ได้เป็นคนฆ่ามัน มันตกลงไปเอง” ไลลาหันไปมองนางฟ้า
นางฟ้าตั้งสติ หายใจเข้าเต็มปอด ในที่สุดก็สะบัดแมงมุมที่แขนออกไปแล้วฮึดสุดแรงดึงตัวเองขึ้นมายืนบนทางเดินได้อีกครั้ง ไลลาตกใจจะเข้าไปผลักนางฟ้า นางฟ้าตบหน้าไลลาจนเซไป ไลลาหันไปหยิบท่อนเหล็กใกล้ๆมาจะฟาดนางฟ้า นางฟ้าหลบ
จิ๋วร้องไห้ “เจ้ไลพอแล้วค่ะ”
ไลลายังพยายามไล่ฟาดนางฟ้าไม่หยุด จนถึงจังหวะหนึ่งนางฟ้าพลิกตัวหลบ ไลลาเสียหลักพุ่งออกไปนอกราว
ไลลาตกใจ นางฟ้ากับจิ๋วตกใจมาก ไลลาหลุดออกไปนอกราว กำลังจะร่วงลงไปข้างล่าง นางฟ้าเอื้อมมาจับมือไลลาไว้ ไลลาห้อยต่องแต่งจะร่วงลงไปข้างล่าง ดูน่ากลัว “จับไว้นะไล อย่าปล่อยนะ”
ไลลามองหน้านางฟ้า “ปล่อยฉันอีนางฟ้า ไม่ต้องมาช่วย ไม่ต้องมาตอแหลทำดีกับฉันอีก”
“ไม่ ! แกจะตายไม่ได้ ฉันไม่ยอมให้แกตาย” นางฟ้าพยายามดึงไลลาขึ้นมาสุดแรง
จิ๋วรีบวิ่งเข้าไปช่วยนางฟ้าดึงตัวไลลาขึ้นมาอย่างทุลักทุเล “เจ้ไล ไม่ต้องกลัวนะ”
ไลลาอึ้งๆ “พวกแก...”
“แกจะเกลียดฉันก็เกลียดไป แต่แกต้องไม่ตาย”
ในที่สุดนางฟ้ากับจิ๋วก็ดึงตัวไลลาขึ้นมาได้
ไลลาขึ้นมาได้ก็ผลักนางฟ้าล้มลงไป “พวกแกช่วยฉันทำไม”
“ก็แก...เป็น...เพื่อนฉัน”
ไลลาอึ้งไป แล้วค่อยๆก้มหน้าคุกเข่าลงร้องไห้ จิ๋วกับนางฟ้าเข้าไปนั่งข้างๆไลลา ต่างคนต่างร้องไห้

“ไอ้ไล ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแย่งโอกาสแก ตอนนั้นชีวิตฉันมันเลือกเองไม่ได้ ฉันไม่เคยอยากได้ไอ้ทุนการศึกษานั่น ฉันไม่เคยอยากได้ชื่อเสียงตำแหน่งบ้าๆนั่น ฉันไม่เคยอยากได้อะไรที่แกอยากได้ ถ้าตอนนี้ฉันทำอะไรเพื่อเป็นการชดใช้ให้แกได้ แม้แต่ชีวิต ฉันก็จะให้”
“เจ้ไล ฉันไม่ได้เป็นคนแฉเรื่องเจ้นะ คนที่พาเมียคุณนิรันดร์ไปที่โรงแรมคือนัตตี้ ไม่ใช่พวกเรา...เจ้เชื่อฉันเถอะ”
ไลลาหยุดร้องไห้ แล้วกลั้นใจลุกขึ้น หันหลังจะเดินออกไป
“กลับไปด้วยกันนะไอ้ไล”
“ฉันกลับไม่ไหว ฉันมาไกลเกินไปแล้ว”
“ไม่มีอะไรสายไปหรอกค่ะเจ้”
“พวกเรารับปาก พวกเราจะช่วยแกทุกอย่าง แกเดือดร้อนเรื่องอะไร ต้องการอะไรบอกฉันสิ”
ไลลาหันไปมองหน้านางฟ้ากับจิ๋ว “พวกแกยังอยากจะช่วยฉันอยู่มั้ย ถ้าฉันจะบอกว่า ...ฉันเป็นคนปล่อยคลิปโจเป็นเกย์ กับคลิปไอ้ปราณ” นางฟ้ากับจิ๋วอึ้ง “ฉันเกลียดพวกแก ฉันอยากทำลายพวกแก”
“ทำไม...”
“ปล่อยฉันไปได้รึยัง” นางฟ้ากับจิ๋วเงียบ ไม่ตอบ “ฉันอยากใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ในที่ที่มีความสุข โดยไม่ต้องเจอพวกแกอีก แค่นี้ที่ฉันขอ”
นางฟ้ากับจิ๋วพูดไม่ออกได้แต่ร้องไห้ ไลลาหันกลับจะเดินไป
อาทิตย์กับเป๋าวิ่งตามขึ้นมาถึง “เกิดอะไรขึ้น” อาทิตย์เห็นไลลา “ไลลา”
ไลลาหยุด คิดอะไรได้จึงหันไปหานางฟ้า “นางฟ้า...” นางฟ้ามองหน้าไลลา “เรื่องคุณอาทิตย์ ...ฉันอยากบอกให้แกรู้ ...เค้า...ไม่ได้รักฉัน และคงไม่มีวันรักได้” อาทิตย์อึ้ง “ที่เค้ายอมนอนกับฉันคืนนั้น ...เพราะฉันมอมยาเค้าเอง” นางฟ้าตะลึง ทุกคนตะลึง “ฉันบอกแกได้แค่นี้ นอกจากนั้นแกจะคิดอะไร ก็แล้วแต่แก ...จิ๋ว นางฟ้า เป๋า ฉันลาก่อน.....เพื่อน” ไลลาหันหลังแล้วรีบวิ่งออกไปในความมืด อาทิตย์เข้าไปดูนางฟ้า เป๋าเข้าไปดูจิ๋ว
นางฟ้ารีบบอก “คุณ ไปดูไลเถอะค่ะ”
อาทิตย์พยักหน้า แล้วรีบวิ่งออกไป คนอื่นๆลุกตาม

อาทิตย์วิ่งตามไลลามาจนถึงถนนใหญ่ “ไลลา...”
ไลลาหันมามองอาทิตย์อย่างอาลัยรัก “ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่าง ลาก่อนค่ะ”
“แล้วคุณจะไปไหน”
เสียงเป๋าเรียก “ไล! เดี๋ยวก่อน”
อาทิตย์หันไปมองพวกเพื่อนๆที่วิ่งตามมา นางฟ้า จิ๋ว เป๋า ตามมาถึง อาทิตย์หันกลับไป ไลลาก็ขึ้นรถแท็กซี่ออกไปแล้ว ทุกคนวิ่งตามไม่ทัน ได้แต่ยืนมองตามรถไลลา

“ปล่อยให้ไลอยู่คนเดียวสักพักเถอะ บางทีการอยู่ห่างกันอาจจะทำให้ความสัมพันธ์ของเพื่อนดีขึ้นก็ได้ อย่างน้อยเราก็คิดถึงกัน” เป๋าปลอบทุกคน

บรรยากาศพระอาทิตย์กำลังจะตก ไลลานั่งร้องไห้อยู่คนเดียวที่โขดหินริมทะเล

วันต่อมา นางฟ้ากำลังสอนการแสดงให้กับเด็กเล็กๆ 6 คนอยู่ริมทะเล ทั้งหมดนั่งหันหน้าเข้าหากัน “เอาล่ะค่ะ ต่อไปนี้จะเป็นกิจกรรมกระจกเงา โอเค คนที่ได้หมายเลขหนึ่งเป็นคนนำนะคะ หมายเลขสองทำตาม ได้คู่กันครบแล้วนะคะ”
“ยังครับ” นางฟ้าหันไปมองตามเสียง เห็นอาทิตย์ยืนยิ้มอยู่ นางฟ้าทำหน้าเซ็ง

เด็กๆกำลังจับคู่นั่งหันหน้าเข้าหากัน เล่นกิจกรรมกระจกเงากันอยู่ นางฟ้ากับอาทิตย์นั่งมองหน้ากัน นางฟ้ายกมือซ้ายขึ้นมาวาดเป็นวงกลม อาทิตย์ทำตาม แล้วคุยกันไปด้วย “คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่นี่”
“ต้องถามจิ๋วกับเป๋าครับ ว่าอ้อนพ่อคุณยังไงถึงได้ยอมบอก”
นางฟ้ายกมือขวาขึ้นมาวาดเป็นวงกลม อาทิตย์ทำตาม “แล้วคุณจะเอาอะไร”
“ผมมาตามคุณกลับ”
นางฟ้าส่ายหน้า อาทิตย์ส่ายตาม “ฉันไม่กลับ อยู่ที่นี่มีความสุขมาก”
“ไหนคุณเคยบอกผมไงครับ ว่าการแสดงเป็นสิ่งที่คุณรัก”
“ฉันก็ยังรักการแสดง”
“รัก แต่คุณก็ทิ้งทุกคน แล้วแฟนคลับคุณล่ะ”
“ป่านนี้เค้าคงไปชอบคนอื่นแล้วค่ะ ดาราก็เยอะแยะ”
“พูดง่ายนะครับ หักอกคนเป็นแสนๆที่รักคุณ รอผลงานของคุณ คุณหักอกเด็กคนนั้นที่เราหลงไปเจอที่ต่างจังหวัด คุณหักอกเด็กนักเรียนที่มาขอคุณถ่ายรูปตอนกำลังท้อ คุณหักอกวัยรุ่นอีกกี่คนที่มองคุณเป็นไอดอล โดยการบอกให้ไปชอบคนอื่นแทน เพราะฉันติสท์ ฉันจะออกจากวงการ ซะงั้น”
นางฟ้าโมโหจริง ลุกขึ้นยืน อาทิตย์ทำตาม นางฟ้าหันไปบอกเด็กๆ “ฝึกไปก่อนนะคะ เดี๋ยวครูกลับมา” นางฟ้าเดินแยกห่างออกไป อาทิตย์เดินตาม “อย่ามาว่าฉันติสท์นะคุณ ฉันเกลียดที่สุดเลย”
“งั้นคุณก็บอกผมมาว่าทำไมถึงไม่กลับไป ทำไมถึงทิ้งสิ่งที่คุณรัก”
“ฉันไม่ได้ทิ้ง ฉันกำลังต่อยอดสิ่งที่ฉันรักอยู่” อาทิตย์งง “ก็นี่ไง เป็นครูสอนการแสดงเด็กๆ ได้เอาความสามารถที่มีมาถ่ายทอด เป็นการต่อยอดและช่วยสร้างความฝันให้คนอื่นต่อ”
อาทิตย์คิดนิดหนึ่งก่อนคว้าแขนนางฟ้าไว้ “แล้วคุณอยากให้เป็นประโยชน์กับคนอีกเป็นล้านๆมั้ยครับ” นางฟ้ามองหน้า??? อาทิตย์ยิ้ม

ที่สวยๆ เป๋ากับจิ๋วขี่จักรยานด้วยกัน จิ๋วยืนกับจักรยาน เป๋าถ่ายรูป
“เฮ้อ เวลาสั้นจัง ยังไม่อยากให้จิ๋วไปเมืองจีนเลย”
“โห่ เดี๋ยวอีกสองเดือนแกก็ตามไปแล้ว”
“ก็ตั้งสองเดือน”
“เว่อร์ ! ก็สอนใช้สไกป์แล้วไง”
เป๋าพยักหน้าเหงาๆ “ทำไงได้ อยากมีแฟนเป็นนักร้องโกอินเตอร์” จิ๋วยิ้มกำลังจะเดินหันหลังไปขี่จักรยานต่อ เป๋าตัดสินใจพูดอะไรบางอย่าง “จิ๋ว”
จิ๋วหันมา “ฮึ”
“ก่อนจะไป ฉันอยากขอ..อะไรบางอย่างได้ปะ”

อ่านเพื่อนรักเพื่อนริษยา ตอนอวสาน[4] วันที่ 22 ก.ย. 58

ละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา บทประพันธ์โดย สุพรรณิการ์
ละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา บทโทรทัศน์โดย : สุพรรณิการ์ และ ณัฏฐพล เกษบุญชู
ละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา กำกับการแสดงโดย : ปรีดาภรณ์ บัวตูม
ละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา ผลิตโดย : บริษัท โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
ละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา ควบคุมการผลิตโดย : อรพรรณ วัชรพล
ละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา ออกอากาศทุกวันจันทร์ และวันอังคาร เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเพื่อนรักเพื่อนริษยา ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ